Midnight Cowboy (1969)

Mooi vormgegeven film over twee mensen die meer verwant zijn dan je op het oog zou zeggen in een koude en medogenloze stad.

Het acteren is van topniveau en de muziek is mooi. Hier en daar misschien wat traag, maar verder erg pakkend en boeiend.

De flashback spreken voor zich en geven Joe meer diepgang en maken duidelijk waarom hij is zoals hij is.

imdb trivia:

Bob Dylan's song "Lay Lady Lay" was written for inclusion in the film but missed the deadline.

Lay, lady, lay, lay across my big brass bed

Lay, lady, lay, lay across my big brass bed

Whatever colors you have in your mind

I'll show them to you and you'll see them shine

Lay, lady, lay, lay across my big brass bed

Stay, lady, stay, stay with your man awhile

Until the break of day, let me see you make him smile

His clothes are dirty but his hands are clean

And you're the best thing that he's ever seen

Stay, lady, stay, stay with your man awhile

Why wait any longer for the world to begin

You can have your cake and eat it too

Why wait any longer for the one you love

When he's standing in front of you

Lay, lady, lay, lay across my big brass bed

Stay, lady, stay, stay while the night is still ahead

I long to see you in the morning light

I long to reach for you in the night

Stay, lady, stay, stay while the night is still ahead

Wat een ongelovelijke lijpo die Joe Buck!

Prachtige acteerprestatie van Jon Voight. Hoe 'ie die eerste dag met z'n cowboylaarzen en dito outfit door de straten van NY loopt; dat loopje alleen al is geniaal!

En dan dat jeehaa gedoe bij die dominee. Erg grappig.

Op het eerste gezicht en naar buiten toe is hij een megasukkel, maar toch zo fout dat het leuk wordt. Naar zijn vriend Rizzo is hij een stuk normaler en volwassener. Je ziet 'm ook veranderen hoe langer hij in de grote stad is.

De korte flashbacks die door de film gemonteerd zijn, zijn van een grote schoonheid. Ze zijn kort maar krachtig.

Het ligt er allemaal wel dik bovenop; hij heeft dit en dat in z'n jeugd meegemaakt, DUS hij is een loser in het heden en gedraagt zich zoals hij zich gedraagt vanwege die toestanden. Subtiel is anders, maar dit is helemaal niet zo'n serieuze film waarbij subtiliteit noodzakelijk is.

Er zitten in deze film wel meer beelden tussen gemonteerd die over the top zijn; de film zit vol knipogen en uitvergrote registraties van iconen en trends van de jaren '60. Veel reclames en veel maffe types. Ook het hele gigolo gebeuren is lekker over the top weergegeven.

De dagdromen van Joe Buck zijn hilarisch. Bijvoorbeeld de huisvrouwen die vertellen wat de ideale man is. En dat gaat dan over in de beschrijving van zijn persoon. Simpel, maar in combinatie met het hoofd van Voight is het smullen.

De opdringerigheid van Joe Buck is irritant en leuk om te zien tegelijk. Een naar aandacht snakkende 'gek', die, met zijn kolderiek outfit (met zijn kauwgom en radiootje), bij vreemden aandacht claimt.

Het feest is erg mooi en heel erg creatief weergegeven; bijna hallucinair.

Naast Voight zet ook Dustin Hoffman een puike acteerprestatie neer, maar ik vind deze rol dus vele malen minder goed/interessant dan die van Voight.

Het einde van de film is van een pijnlijke schoonheid. Het is een prachtig shot dat lang aanhoudt. Het is een aanzet om nog lang over de film na te denken.

als je dustin hoffman in deze film verglijkt met de paar jaar eerdere "the graduate" geloof je bijna niet dat het dezelfde acteur is. Geweldige film (met een gave soundtrack). "Everybody's talkin" is een cover van Fred Neil.

Deze film blijft te goed hangen voor een 3.5, mag wel een halfje bij.

Wie is jouw favoriet? Ook Jon Voight?

Er zijn bij mij ook legio scènes die in mijn hoofd blijven hangen. De film heeft van die typische scènes dat ze op mijn netvlies gebrand zijn. Wil 'm tzt graag in m'n collectie hebben.

Ik kies inderdaad voor Voigt. Hoffmans rol is prachtig, maar Voigts rol doet me wat meer. Ik heb niet zoveel van 'm gezien, maar ik denk dat hij deze rol nooit meer geëvenaard heeft.

Dustin Hoffman heeft op mij juist het meeste indruk gemaakt. Is ook een goed bewijs dat het een zeer veelzijdige acteur is.

meesterlijke film

"Do you love me Joe? Do you love me? Love me? You're the only one Joe. You're the only one. You're better Joe. You're better than the rest of 'em. You're better than any of them Joe. You love me Joe. You're better than all of 'em. You're the best Joe."

die flashback zijn zo ongelooflijk sterk.

was zijn oma ook een hoer? werd joe misbruikt?

het is net niet allemaal duidelijk.

en dan de karakters die in beeld komen, die moeder met kind en speelgoedmuis.

Een sterk drama met erg goede acteerprestaties, vooral van Dustin Hoffman. Hij laat wederom zien hoe veelzijdig en uitstekend hij kan acteren. Ook Voight mag niet ongenoemd blijven.

3.5*

Jammer, geweldig nummer. Film is evengoed geweldig.

4*

Goeie film over teleurstelling en dromen en een erg sterke rol van Hoffman 3.5*.

Prachtige film! Droevig, meeslepend en soms ook erg geestig.. mooie sfeer en muziek.

Dikke 4.5*

Mooie ontroerende film die oa over vriendschap gaat. Een film die je meerdere malen kunt zien. Weet iemand toevallig de bedoeling van de spuug die ipv uit de mond van joe buck gaat erin verdwijnt.Zou het willen zeggen dat hij aan het begin nog bijna alles slikt en op het einde iemand (bijna) afmaakt voor twee tickets Florida.

Rico Rizzo

Een van de beste rollen uit de carriere van Hoffman.

4*

Blijkbaar worden mensen die zich als cowboy kleden en gedragen in New York, vlugger aanzien als homo als we Midnight Cowboy mogen geloven. Althans, in de jaren 60 toch (en van Brokeback Mountain was nochtans nog lang geen sprake toen). Weer wat bijgeleerd.

"John Wayne! You wanna tell me he' s a fag?" Goed argument uit de mond van de geweldig acterende Jon Voight tegen de eveneens geweldig acterende Dustin Hoffman. Nooit eerder zag ik 2 charismatische topacteurs tegenover elkaar die zo perfect en sympathie-opwekkend hun rol vertolkten. Ongeëvenaard. Nodig ook, voor de geplande chemie -of zeg maar magie- die ontstaat door een aangrijpende, speciale soort band dat gecreeerd wordt tussen de 2 (geweldig geschreven) karakters die ze innemen. Voight speelt de olijke low life texaan met cowboy fetisch die meent goed in de smaak te zullen vallen in New York als gigolo 'op zijn wilde westen's', Hoffman is zo mogelijk nog een grotere sukkelaar; een uitgestoten mankepoot die godganse dagen moet stelen en bedriegen om te overleven in een bouwvallig krot waar zelfs boer Sjarel zou voor bedanken.

De manier waarop deze 2 'losers' elkaar vinden, die verbondenheid opbouwen en uiteindelijk ook steun en vriendschap vinden aan elkaar is buitengewoon ontroerend. Deze 'rode draad' wordt heerlijk rustig en gedetailleerd verteld -met de nodige aandacht voor enkele andere thema's tussendoor- zodat we helemaal 'in' de film komen en sterk kunnen meeleven. Krachtige tot geniale scene's worden rijkelijk afgevuurd. Vooral op vlak van dialoog, maar ook het audiovisuele niveau ligt zeer hoog.

Formidabel scenario, dito regie. En nogmaals: erg pakkend. Ik kreeg het er letterlijk koud van (en dan maar stoken).

4,5 dikke cowboysterren.

ik vond hem een beetje tegenvallen!! had hier meer van verwacht!

Jon Voight speelde wel goed, netzoals in de film the odessa file.

3

Ik vind het altijd zo cliché als er wordt gezegd "had er meer van verwacht" zeg dan ook waarom.

Dustin Hoffman had voor deze rol een Oscar moeten krijgen.

Prachtige film die sterk is op verschillende vlakken. Jon Voight speelt een grootse rol in de huid van Joe Buck. Hij geeft de man veel diepgang en z'n karakter groeit ook in de loop van de film. Je ziet hem als Buck veranderen van naïeve gigolo naar iemand die probeert te overleven en zorg draagt over de zieke Ratzo Rizzo. Qua sfeer is dit helemaal 60's stijl. Vooral het feestje heeft iets mystiek in een drugssfeer, wat heel mooi gefilmd is. Hoffman bewijst net als Voight in deze film bovendien hoe veelzijdig hij is. De film heeft 3 Oscars binnengerijfd (verdiend) maar had er gerust nog een of twee voor het acteerwerk mogen ontvangen.

Een prachtige film, alles in de film is geweldig, het simpele verhaal dat veel dieptegang bevat, dito acteerwerk van zowel hoffman en voight. De film begin erg komisch en geeft je ook de indruk dat het een komedie wordt, maar vanaf het moment dat voight in de bus zit op weg naar new york wordt de film een stuk beter. De flashbacks in de film zijn het indrukwekkends van allemaal, ze laten weinig zien maar ze geven het karakter van joe buck veel dieptegang. Ook hoffman is geweldig in zijn rol van manke zwerver. Ook is de muziek in de film prachtig, en zul je het nummer everybody's talking
niet snel vergeten, het bleef na dat ik de film had gezien had nog heel lang in mij hoofd zitten. Kortom een film vol dieptegang, goed uit gewerkte personages, geweldig acteerwerk van zowel voight, hoffman maar ook de bijrollen. Ik vond het trouwens ook echt een gewaagde film voor zijn tijd, thema's als homosexualiteit zonder dat het besproken wordt in de film, maar het er toch van afstraalt erg knap gedaan dus , ik bedoel er waren veel van dit soort films in die tijd, maar ik vond het erg gewaagt, maar tergelijke tijd een geweldige keuze om deze film destijds tot beste film van het jaar verkozen werd.
4,5 sterren

Duidelijk een stijgende lijn bij deze film. Een plek in de top 200 zou leuk zijn.

Mooie film.

Wow, Dustin Hoffman, dat is pas acteerwerk.

4,5*

Eindelijk weer eens herzien en heeft m.i. niks van z'n glans verloren. Schitterende film met prachtige rollen voor Voight en Hoffman.

Het viel me nu eigenlijk pas écht op hoeveel Angelina Jolie op haar vader lijkt, qua uiterlijk dan hè.

De hoge verwachtingen die ik van deze film had worden niet helemaal ingelost, ondanks het interessante plot en dito cast.

Om te beginnen vind ik i.t.t. vele anderen hier de manier waarop Jon Voight het hoofdpersonage vertolkt absoluut niet goed; ik ben het ermee eens dat hij het voor elkaar krijgt om een vreemde, blije cowboy in een vreemde leefomgeving weet neer te zetten, maar zodra er maar een beetje emotie bij komt kijken, straalt Voight niets meer uit dan een blanco A4'tje: leegte.

Hoffman daarentegen, weet weer precies de juiste snaar te raken in zijn rol als de labiele Rizzo. Interessant personage dat ik graag wat dieper uitgewerkt had gezien.

Een ander kritiekpunt is dat Schlesinger de toon in de film af en toe volledig laat ontsporen ( en dan heb ik het niet over het hallucinante feest, dat vond ik juist een zeer aardige scène). Nu snap ik dat dat enigszins in overeenstemming is met het 'roadmovie' aspect van de film, maar de subtiliteit is ver te zoeken.

Ik kom uit op een voldoende, die misschien nog ooit 'ruim' kan worden: 2.5*

Vandaag voor de tweede keer gezien, en ik verhoog hem meteen naar 5*. Wat een fantastisch mooie film is dit zeg! Geniale rollen van zowel Jon Voight als Dustin Hoffman! ook mooie soundtrack trouwens. Dat deuntje blijft maar in je hoofd hangen...

Gisteren voor het eerst gezien, nadat ik hem vorige week op dvd had aangeschaft. De film voldeed aan al m'n verwachtingen. Geniale acteerprestaties, een leuk verhaal, coole cowboykleding, harde grappen (zelfs veel meer humor dan ik eigenlijk had verwacht), haast chaotische flashbacks, een lekker artyfarty-hippie feest, prima camerawerk, mooie muziek en een goed einde.

En inderdaad, Voight had hier best een oscar voor mogen krijgen.

Al is Hoffman ook niet mis hoor, gisteravond er meteen Meet the Fockers op tv achteraan gekeken en daar zie je weer een totaal andere man, wat wil zeggen hoe divers sommige acteurs kunnen spelen.

Midnight cowboy is in ieder geval een absolute topper.

4,5*

Joe Buck is voor mij zeker een van mijn favoriete personages. Zo naief zo lief, zorgzaam tegenover rizzo. Meeslepende film,, zeker een 5 waard. Deze film doet me toch een beetje denken aan taxi driver, misschien niet te vergelijken, maar de sfeer.

prachtige film!!

En Hoffman ook. Een van zijn beste prestaties ooit hier.

Een juweel van een film, met als soundtrack dat prachtige nummer Everybody's talkin' van Harry Nilsson. Een 4,5!