Midnight Cowboy (1969)

Je hoeft toch geen hele film te gaan herschrijven om te bewijzen of de film wel of niet goed is??

Als je mijn mening leest, heb je al het antwoord op de vraag. Met Midnight Cowboy is namelijk niets mis (hoewel het acteren me wat ontgoochelde). Enkel werd ik niet in het verhaal meegezogen. Da's een simpel verschil in beleving.

AC1's vraag is wat overbodig lijkt me. Kan hij gelijk bij elke van zijn visie afwijkende mening vragen: wat had je anders gedaan?

Ik ben geen regisseur, ik probeer gewoon te genieten van wat ik zie. En van wat ik zag bij Midnight Cowboy was niets slecht, maar film is meer dan alleen 'goed' of 'slecht', het heeft ook te maken met gevoel.

Precies. Het is een onzinnig verzoek.

Enorm sfeervolle en briljant geacteerde film. Ik werd van begin af aan meegezogen in het avontuur van joe buck. Middels de prachtige en angstaanjagend geschoten flashbacks kreeg ik een goed beeld van de achtergrond van buck.

Ik vond dit een prachtige film, waarin de hoop elke keer opflakkert in het grijze licht van alle ellende die deze mannen overkomt. De muziek maakt de sfeer nog sterker en melancholischer. Geweldig geacteerd en vooral Dustin Hoffman is geniaal als Ratzo Rizzo, die aan het eind de schone schijn niet meer kan ophouden..... kippevel.

Goede film.
Al bij de om fooi vragende hotelemployee voel je dat Joe toch wel een naïef beeld had.
Er is geen sprake van een groot ongeluk, maar hij komt heel geleidelijk in een neerwaartse spiraal (tot hij uiteindelijk tot diefstal/roof moet overgaan). Net als bij "le signe du lion" vindt de neergang plaats in hele kleine stapjes, wat het geheel geloofwaardig maakt.

Echt een film om vaker te bekijken.

YouTube - Jim Carrey at The Oscars, March 1996

Het begin is erg geestig.

Prachtige film die laat zien dat de Amerikaanse Droom niet altijd waar kan worden gemaakt. De destijds erg jonge Dustin Hoffman en Jon Voight spelen fantastisch.

Zeg maar zo goed als nooit. Een van de meest tragische illusies die de Amerikanen maar apretn blijft spelen.

Nee ik werd maar niet meegesleurd door het verhaal wat Midnight Cowboy betreft. Echt, het acteerwerk van Voight en vooral Hoffmann is prima in orde en de soundtrack past per-fect bij de film, maar ik 'voelde' het drama maar niet aan. Het lot van Rizzo en Buck deed me ook niet zoveel en de zweverige sfeer, flashbacks en soms ongemakkelijke situaties werkten soms averechts. Natuurlijk is het verscheurend om te zien hoe je helemaal kan wegkwijnen in een grote stad en hoe je dromen kunt zien smelten als sneeuw voor de zon, het ontroerde me gewoon niet genoeg.

'Simpele boerenlul uit een landelijke setting probeert het in de grote stad te maken en slaagt daar niet in, doch raakt aan lager wal.'

Dat is kortweg het verhaal en zo beredeneert is het niet veel. Wat het echter verandert, is de manier waarop dit simpele verhaal is uitgewerkt in Midnight Cowboy.

Het is aanvankelijk het verhaal van Joe Buck maar verandert gaandeweg in een verhaal over een onwaarschijnlijke vriendschap tussen twee rand figuren die steeds meer geisoleerd raken en langzaam ten onder gaan aan de zwaarte van New York.

Een ijzersterke prestatie van Hoffman als ritselaar Rizzo geeft een prachtige aanvulling op de klunzige, wat onnozele Buck. Het is niet vaak dat een acteur een vreemd accentje aanmeet en er zo goed mee wegkomt als Hoffman hier doet.

Maar ook Voight zet zijn rol erg overtuigend neer. De beide acteer prestaties vormen voor mij dan de kern waarom heen het verhaal van de film zich afspeelt. 'The american nightmare', zeg maar.

Een zeer fraaie weergave van de keerzijde van het flitsende leven in de stad die zeer doeltreffend wordt gepositioneerd als een zeer onvriendelijke omgeving voor rand figuren.

Midnight Cowboy is een harde klap van de werkelijkheid voor mensen die denken dat grote steden zoals New York veel mogelijkheden hebben. Dit filmpje bewijst dat America niet de 'land of oppertunities' is. De rollen van de destijds toen zeer jonge Dustin Hoffman en zeer jonge Jon Voight zijn prachtig en hun eenzame persoonlijkheid wordt prachtig geacteerd. Dit is het verhaal van iemand die aankomt in een stad waar hij eigenlijk een vreemdeling is. En bij elke herziening merk ik op wat voor een belangrijk maatschappelijke film Midnight Cowboy wel niet is. Ondanks dat de controversiële inhoud van de film ietwat gedateerd is, blijft de film alsnog zeer offensief en toch zo aangrijpend naar mijn inzien.

Tot zover de American Dream. Een gedurfd, treurig en tot op zekere hoogte pikant drama in een kille stad. Die afstandelijkheid is ook aanwezig bij beide hoofdrollen, waardoor ik nooit helemaal mee ben met de beleving en het afglijden van Joe Buck en Ratso. Enkele losse aspecten spreken meer aan.

Zoals de wijze waarop de de herinneringen, fantasietjes en nachtmerries voorbij kome of hoe Buck's eerste 'verovering' wordt vormgegeven. Het Andy Warhol feestje steekt er ook duidelijk bovenuit en de muziek zit vaak als gegoten. Nilsson, maar ook Toots. Sfeervol, maar al met al net geen uitschieter.

Werd ook niet echt geraakt door dit Amerikaans drama verhaal. Apart is het zeker, en Voight en Hoffman zijn best aan elkaar gewaagd, maar het verhaal zelf moet je liggen en dat was bij mij totaal niet het geval.

Ervaren als een knullig en vreemd jeuk filmpje. Flashbacks waren wel van toegevoegde waarde. Verder weinig positiefs.

Knappe film!

Begint wat lauw maar wordt gaandeweg sterker om uiteindelijk prachtig te eindigen. Het falen van de American Dream zeg maar.

Twee uitermate sterke rollen van Voight en Hoffman. Kan niet zeggen wie van de twee nu het sterkste loopt te acteren, beiden zijn elkaar waard: Voight door zijn ongedwongenheid en zijn naïeviteit, Hoffman door zijn tragiek.

Verhaal is sterk, twee verschoppelingen die een onwaarschijnlijke vriendschap sluiten en van de regen in de drup raken, maar wat deze film vooral boven de middelmaat doet uitstijgen is het visuele. Nooit gedacht dat een film van 1969 visueel zo sterk uit de hoek kon komen. De hele scène op het feestje is gewoon één lange trip, knap! Ook de flashbacks zijn op ingenieuze wijze in het verhaal verweven.

Erg goed.

Het intelligente en gelaagd plot wordt ondersteund door baanbrekende cinematografie en het heeft ook nog eens een fijne chemie tussen Jon Voight en Dustin Hoffman. Het heeft zo het beste van arthouse in zich en het beste uit pop culture. Heerlijk ook hoe conventies van de western radicaal worden omgedraaid en er zo bijna het effect van een anti-western wordt gecreeerd.

Een mooie film uit 1969 .

De film blijft me aangrijpen, evenals dit nummer.

Harry Nilsson - Everybody's Talkin' (1969) - YouTube - m.youtube.com

Ijzersterke film, die overigens sfeervol geschoten is. Het acteerwerk van Hoffman en Voight is fenomenaal, en de chemie tussen beide is erg goed. Verder ziet de film er visueel fantastisch uit. Het verhaal is daarbij ook meer dan onderhoudend, en intelligent uitgevoerd. De ondersteunende muziek is ook geweldig, en geheel passend in de sfeer van de film. 4,5 Ster.

De regie en montage blinkt toch wel uit in deze film. Deed me geregeld denken aan de Nouvelle Vague, maar ik vraag me af of dat bewust is geweest of louter ' toeval'. Had altijd de indruk dat dit redelijk langs de VS is gegaan, maar ik kan het mis hebben.

Verder vond ik het niet al te bijzonder. Twee enorme karikaturen trekken met elkaar op om er iets van te maken. Het is een redelijk trieste film, maar toch vol met positivisme, vooral dankzij het personage van Voight. Het is vast een metafoor voor de Amerikaanse samenleving en 'The American Dream', maar het komt redelijk achterhaald over. Acteerwerk vond ik niet al te groots, vooral omdat Hoffman en Voight er veel te grote karikaturen van hebben gemaakt. Ook het einde is veel te getelefoneerd, wist geen indruk meer te maken. Muziek paste verder wel goed.

Kleine 3*

Was destijds redelijk vernieuwend en tevens aangrijpend. Maar ja, that was then, this is now. Wat ik mooi vond was dat de film de eenzaamheid en sociaal isolement op een niet al te zwaarwichtige manier wist weer te geven. Ook een mooi stukje woordloze cinema is wanneer Joe Buck iemand bewusteloos of dood ziet liggen op het voetpad in het overdrukke New York en geen kat die er naar omkijkt, alsof het niet bestaat. De stad is toch wel het derde hoofdpersonage van de film.

Kan me goed voorstellen dat je het meer doet. Ik vond het veel te geforceerd. Vooral omdat je naar twee over de top typetjes kijkt deed het me denk ik weinig.

Dat snap ik. De stijl van acteren komt vandaag niet zo spontaan over. Toen viel dat minder op, denk ik.

Ik begrijp eigenlijk niet dat men bij deze bijzonder goede film überhaupt nog "kritische kanttekeningen" plaatst.

Het enige wat nog ontbreekt zijn woorden als "verhaaltechnisch" of iets als "beide protagonisten".

Mensen, leer eens kijken.

Stel je voor, kritiek! Zwaar leven moet jij hebben.

Integendeel! De gehele New Hollywood (een meer pessimistische, minder romantische en daardoor realistische Hollywood-films, gedreven door de opgekomen counterculture van de jaren '60) was juist érg beïnvloed door de Franse New Wave (voorbeeld: Bonnie & Clyde, vaak aangewezen als de eerste New Hollywood was in eerste instantie geschreven als script met Truffaut als beoogde regisseur). Sterker nog, de NH-beweging was waarschijnlijk niet ontstaan zonder die nieuwe Franse Cinema (die weer had niet kon ontstaan zonder het Italiaanse Neo-Realisme, enz.).

Inderdaad, één van de eerste New Hollywood films, ook wel American New Wave genoemd.

Oke, goed om te weten!

Ik werd er helemaal in mee gezogen! Fantastische film.

Midnight Cowboy

I'm walking here!

Alles wat je hoorde over Midnight Cowboy is waar. Echt zo'n typische tagline die zonder twijfel, op het gebied van film, alleen maar kan komen uit de jaren 60. Vooral voor een film als deze. Ik denk zelfs dat de film niet alleen destijds zo controversieel was vanwege haar (toen der tijds) expliciete inhoud, maar ook omdat het een erg realistische film is.

Dromen over succes, over rijkdom. Ik denk dat stiekem iedereen het wel een beetje in zijn hoofd heeft zitten. Natuurlijk maar al te logisch... ik zal zeggen: blijf vooral daarover door dromen en zet stappen om die droom te bereiken. Nochtans zijn er blijkbaar nog steeds sukkels op deze wereld die echt geloven in 'The American Dream': ja hoor als je naar Amerika komt dan krijg je succes en wordt je rijk. Pfff, kijk maar eens Midnight Cowboy en dan krijg je de keiharde klap tegen je kop aan gebutst. Want als het aan mij ligt is de Amerikaanse droom een fabeltje waar de Amerikanen (en misschien ook Europeanen) aan vasthouden voor hoop. En zoiets is ook typisch Amerikaans. Iets wat je eigenlijk uit je hoofd moet zetten als mens.

Midnight Cowboy is briljant. We krijgen twee zwaar indrukwekkende acteerprestaties voorgeschoteld van (de destijds nog jonge kerels) Dustin Hoffman en Jon Voight. Hoffman speelt zonder twijfel zijn beste rol en Voight zet met zijn optimistische karakter geweldig neer hoe het Amerikaanse volk denkt in New York zomaar even rijk en succesvol te worden. Uiteindelijk zet deze film prachtig neer hoe die optimistische kant van het leven kan leiden tot consequenties en wat voor een mooie, toch erg bizarre vriendschap daar kan ontstaan: dat de Amerikaanse Droom ook niets meer is dan een droom. Zo zie je overigens dat dat optimisme in de wereld nog steeds aanwezig is.

Regisseur John Schlesinger stopt heel veel 'nouvelle vague'-trekjes in de film. We krijgen een heel erg rauw New York te zien, wat misschien voor sommigen best wel confronterend kan aankomen in tegenstelling wat ze misschien verwachten bijvoorbeeld een zeer kleurrijke en geromantiseerde grote stad. Gedurfd van Schlesinger om de lelijke, rauwe maar 'echte' kant van deze totaal andere wereld te laten zien. Tenslotte vind ik de geïmproviseerde "i'm walking here"-scène geweldig. Ik hoor nog steeds mensen zeggen dat het geïmproviseerd is en anderen niet maar wat een fantastische scène is het. Het blijft een lichte giller. En ja nog één dingetje: de soundtrack is perfect. De soundtrack is ijzersterk van John Barry en natuurlijk het terugkomende "Everybody's Talkin" van Harry Nilsson. Allemaal fantastisch.

Midnight Cowboy is een prachtige, geweldige film die laat zien dat een optimistisch iemand een vreemdeling is in de wereld waar hij hoopt het te kunnen redden.

Een schitterende filmklassieker.

*5,0