Midnight Cowboy (1969)

Een van de beste films van de jaren zestig.

Leuke film die vooral lijkt te draaien om Jon Voight en Dustin Hoffman.

Het gegeven is wel aardig, hier en daar moest ik zelfs wel is lachen om de heerlijke Jon Voight. Die acteert echt prima als de onnozele cowboy Joe. Had in het begin wel moeite met Dustin Hoffman, een beetje te dik aangezet zijn personage. Vond het zelf wel erg geinig om deze twee heren zo jong te zien rondhuppelen. Het viel me ook vooral op hoe erg Angelina Jolie wel niet op dr papa lijkt. Maar dat terzijde...

Naar mate de film vorderde kwam ik meer erin en vond ik zijn personage ook beter worden. Het eindigde toch ook behoorlijk ontroerend en stijlvol. Iets wat ik qua beleving eerder wel een klein beetje miste in de film.

Heb me bovenal toch prima vermaakt!

3,5*

Heel relaxte film (die meer stemmen verdient).

Het begin is geweldig met het nummer Everybody's Talkin' dat gelukkig vaak terugkomt in de film. Heerlijk zo'n film waarin de tijd wordt genomen om een goed nummer in z'n geheel te gebruiken in plaats van een kort stukje.

Verhaal is easy, de beelden van de jeugdherinneringen en dromen zijn een goede onderbreking en het drugsfeestje is mooi gemonteerd, zoals de hele film eigenlijk wel.

Hoffman staat in het begin inderdaad wel erg z'n best te doen met acteren, met het nasale stemmetje en gehink. Geen pluspunt. Maar zoals vaker genoemd is de eindscene erg sterk, eigenlijk in alle opzichten wel. Voor de rest gewoon lekker achterover hangen en genieten.

Een eigenzinnige prent in de goede zin van het woord!

Dustin Hoffman en ik zullen waarschijnlijk nooit vrienden worden, daarvoor manifesteert hij zich te vaak als een typetje in de films waarin hij meespeelt, zo ook hier in deze film.

Maar daarmee heb ik vrijwel het enige minpunt opgenoemd. Jon Voight is geweldig als een naïeve man die zich een cowboy look heeft aangemeten in de hoop zich te onderscheiden van de vele grijze muizen in de grote stad.

De film begon al zo prachtig met de busreis van Texas naar New York, waar de muziek zich mooi liet gelden, dè transistor radio Voight goedgestemd was omdat deze hem mooi in zijn waan over de grote stad liet en er al een stel prachtige flashbacks aaneengeregen werden.

De film is soms bijzonder grappig, dankzij enkele aimabele personages en soms ook tragiekomisch. Het feestje was trouwens ook hallucinant mooi weergegeven! Een 4*

Lekker ruwe film over de hoop die de jongeman Joe (Voight) meeneemt naar de grote stad. In New York probeert hij in al zijn naïeviteit zijn dromen te realiseren samen met zijn maatje Ratzo Rizzo (Hoffman). Laatstgenoemde staat wat realistischer in het leven en lijkt zijn teleurstellende leven in de goot te eindigen. Van beide acteerprestaties was ik onder de indruk, alleen vond ik het onophoudelijke gekauw van Voight onsmakelijk.

Midnight Cowboy was aardig revolutionair en expliciet voor zijn tijd (1969). De sfeer in de film is verbitterd en laat New York niet van zijn beste kant te zien. Daartussendoor zijn er flitsende flashbacks gemonteerd en ook nog enkele hallucinerende shots, die nu nog steeds cool zijn om te zien.

Gisteren herzien en ik moet zeggen de film wordt beter en beter een echte klassieker , Hoffman is subliem als de ziekelijke Ratso en Jon Voight zet ook een prestatie van de bovenste plank neer en wat lijkt in deze film zijn dochter Angela Jolie hier veel op haar vader.

Heerlijke 60's film met opnieuw een briljante Hoffman.

Soms heb je van die films die naarmate de tijd verstrijkt ze alleen maar beter en beter worden, zo ook deze subliem acteer spel en dan de muziek sprakeloos.

Begrijp niet dat deze film onderin de top 250 staat

Wat een topper

Het duurde even voor ik een beetje mee kon leven met die irritant op zijn kauwgom kauwende “wannabe cowboy” (wiens naïeve gedrag overigens wel grappige situaties oplevert; hij verhuurt zich als gigolo maar zijn eerste klant krijgt hem zover dat hij er zelf geld op toe moet leggen) maar naarmate de film vorderde liet Voight ook de wat serieuzere kant van zijn personage zien en dan merk je toch wel dat hij knap werk levert; net even die bepaalde blik, een klein gebaar, subtiel maar veelzeggend.

Naast de fraaie flashbacks vond ik vooral de scènes met Hoffman in het appartement c.q. kraakpand erg leuk; ook wel een beetje typische rol van Hoffman, met dat merkwaardige stemmetje, maar hun wisselwerking is sterk en hun kameraadschap geloofwaardig, waardoor de film me alsmaar meer ging boeien en uiteindelijk zelfs echt wist te ontroeren.

Prachtfilm. Net geen 5 *****

Wat een film! Deze film kent een paar sterke punten; allereerst de fantastische acteerprestaties van Dustin Hoffman, die voor mij maar weer eens heeft bewezen dat hij één van Hollywoods meest veelzijdige en beste acteurs is, en Jon Voight, een naam die me vooraf weinig tot niets zei maar die op geweldige wijze een geloofwaardige, getikte maar charmante jongeman neerzet.
Twee: het hoge humorgehalte die in de film zit en toch nergens plat wordt. Hilarisch is de manier waarop de sexscenes worden vertolkt door middel van bioscoop/televisiebeelden.
En tot slot de visuele kant van de film; die prachtige snelle montages (flashbacks, gedachtegangen), zijn echt een lust voor het oog.

Op naar meer Schlesinger, meer Hoffman en meer Voight!

Wat is Brenda Vaccaro trouwens een prachtige vrouw, iemand enig idee in welke sterke film ze nog meer is te zien?

een mooie rauwe film..

en vooral het einde vond ik erg mooi..

4 sterren

Berichten verplaatst naar Film > Toplijsten en favorieten > Toplijsten (centraal topic)

weergaloze muziek!!!

De Blu-ray ligt in de winkels, jongens.

Goede film.

Het is erg leuk om de naïeve Joe Buck te volgen die het platteland besluit te verlaten om in de grote stad New York groot te gaan worden. Hij vind het erg fijn om in cowboy kleren rond te lopen en denkt dat die look een comeback gaat maken. Ik wist in het begin niet waarmee hij nou succesvol moest gaan worden maar dan blijkt dat hij ambities heeft om een gigolo te worden.

Het blijkt ook dat Joe niet echt de hersens heeft om iets anders te gaan doen want erg slim is hij niet. Hij is wel goedgelovig, aardig, behulpzaam en hoopvol. Eigenlijk is hij het ideale prooi voor sjachelaars in de stad en daar maakt Ritzo (Hoffman) dan ook gebruik van.

Een heerlijke film die behoorlijk sterk gemonteerd is. Het acteerwerk is erg sterk en de vriendschap van Vught en Hoffman komt erg warm over. Niet het standaard drama verhaaltje van iemand die succes zoekt maar een die daar behoorlijk origineel mee omgaat.

De beelden van de stad tussendoor waren ook genieten.

Eigenlijk vrij weinig minpunten en volgens mij een behoorlijk flitsende controversiële film voor die tijd maar die zeker nog niet gedateerd is en van het monteer werk kunnen veel films van tegenwoordig nog een puntje aan zuigen.

*4

Linkmiechelend.

Ondanks dat de hoofdpersonages niet zo heel erg sympathiek zijn, wekken ze het empathisch vermogen bij de kijker vanzelf op. Het prachtige liedje van Nilsson doet de rest van het werk. Ook qua audiovisuele ervaring mag dit werkje er zijn. Het verhaaltje met de boerse cowboy en zijn linkmiechelende pooier is inhoudelijk een beetje onevenwichtig, maar tegelijk ook voldoende om de aandacht goed vast te houden. Met dank aan de overtuigende hoofdrolspelers zelf.

Zeer goed.

Wat hebben Midnight Cowboy, Taxy Driver en Blade Runner gemeen? Het zijn films die zonder dat ze er woorden aan vuil maken handelen over vereenzaming en sociale isolatie.

… ze hebben gemeen dat het stuk voor stuk goede films zijn. MC en TD zijn bovendien portretten van losers in de verloederde grootstad New York.

Bij Bladerunner denk ik niet dat Ridley Scott dacht 'laat ik maar eens een film maken over vereenzaming in de grootstad.'

Waarschijnlijk niet maar als we alleen op Scott zouden afgaan dan mogen we ook alle andere thema's schrappen (zo is de man nu eenmaal). Gelukkig werkt het niet zo. Laat kunst maar voor zichzelf spreken.

true. En wat zouden films saai zijn als we niet eens onze eigen ogen zouden mogen geloven.

Heerlijk maar tevens zeer somber drama (het is geen vrolijke film). Het verhaal was zeer mooi en eigenlijk ook wel ontroerend en Jon Voight en vooral Dustin Hoffman speelden geweldig. Buiten dat de film zeer somber is en het einde best tragisch bevat de film ook komische momenten en is de muziek prachtig. De beelden geschoten in New York waren overigens ook zeer fraai.

Rauwe film over 'The American Dream'

Midnight Cowboy vertelt het verhaal van Joe Buck (Jon Voight), een cowboy die naar New York gaat om rijk te worden. Hij wilt dit doen door zich als gigolo voor te doen bij de vrouwen. Eenmaal in New York aangekomen gaat alles niet zo makkelijk als het lijkt.

Toentertijd was Midnight Cowboy een erg controversiële film. De film behandelt thema's als prostitutie, (homo)seksualiteit en eenzaamheid. De manier van filmen is bizar te noemen, soms zelfs hallucinerend. Dit is vooral het geval bij de seksscenes en flashbacks/-forwards. Dit zorgt enerzijds voor een bevreemdend effect, terwijl het anderzijds aangrijpende momenten oplevert.

Echt vrolijk is de film ook niet. Aanvankelijk begint het als een leuk avontuur, waarin Joe Buck zijn dromen probeert waar te maken. Langzaam maar zeker komt Joe achter de harde waarheid en blijkt het toch niet zo makkelijk om aan geld te komen. Een ongebruikelijke film dus om de Oscar voor de beste film in de wacht te slepen. Het is tevens de enige film met een X-rating (later veranderd in 18+) die de Oscar voor de beste film won.

Midnight Cowboy is een rauwe, prachtige, maar vooral depressieve film met uitstekend acteerwerk van Jon Voight en Dustin Hoffman. De film behandelt verschillende controversiële thema's en is op momenten bizar verfilmd. Met name het eindshot maakt indruk, en dat zal waarschijnlijk voor altijd op mijn netvlies gegrift blijven staan.

Prachtige film!

En Dustin Hofmann is echt (weer) geweldig!

Tegenvaller.

Hoewel Midnight Cowboy alle ingrediënten heeft om een topper te zijn, weet het geheel mij niet te boeien.

Het uitgangspunt an sich is niet onaardig en er is ook niets dat slecht is. Maar uiteindelijk werd ik tijdens het kijken nooit meegesleurd en ging het allemaal aan mij voorbij.

Op papier belooft het acteerwerk vuurwerk te worden. Jon Voight samen met Dustin Hoffman, op voorhand klinkt het inderdaad niet slecht. Helaas geitenkaas ben ik niet overtuigd geraakt, door geen van beiden. Jon Voight vind ik - blijkbaar in tegenstelling tot vele anderen - hier maar matig. Ook Dustin Hoffman zet allesbehalve zijn beste acteerprestatie neer.

De muziek is goed te doen en ook dingen zoals de flashbacks zijn niet slecht gedaan. De film ziet er wel redelijk gedateerd uit, maar zoiets reken ik niet aan als een minpunt.

2

Oké, wat zou jij dan veranderen zodat het wel werkt, Sergio? Make me understand. Hoe zou bijvoorbeeld een remake (je weet maar nooit) het beter kunnen aanpakken?

Is dit niet een beetje een rare vraag?

Ik zou er niet eens over willen nadenken. Soms komt een film goed over, soms niet.

Ik vind het niet zo'n rare vraag, nee. Je kan voor je zelf toch makkelijk uitmaken wat voor verbetering vatbaar is? Nou ja, misschien kan niet iedereen dat.

De volwassenheid druipt er vanaf.