Midnight Cowboy (1969)

Interessante film. Duidelijk een vroeg voorbeeld van wat misschien wel de mijn favoriete Hollywood periode is. Grofweg van eind jaren '60 tot eind jaren '70.

De film heeft al een beetje dat rauwere sfeertje dat typisch lijkt voor die periode. De film begint aardig, maar wordt steeds beter. Mooi stukje op dat feest en fraai einde.

3.5*

Wat een ongelovelijke lijpo die Joe Buck!

Prachtige acteerprestatie van Jon Voight. Hoe 'ie die eerste dag met z'n cowboylaarzen en dito outfit door de straten van NY loopt; dat loopje alleen al is geniaal!

En dan dat jeehaa gedoe bij die dominee. Erg grappig.

Op het eerste gezicht en naar buiten toe is hij een megasukkel, maar toch zo fout dat het leuk wordt. Naar zijn vriend Rizzo is hij een stuk normaler en volwassener. Je ziet 'm ook veranderen hoe langer hij in de grote stad is.

De korte flashbacks die door de film gemonteerd zijn, zijn van een grote schoonheid. Ze zijn kort maar krachtig.

Het ligt er allemaal wel dik bovenop; hij heeft dit en dat in z'n jeugd meegemaakt, DUS hij is een loser in het heden en gedraagt zich zoals hij zich gedraagt vanwege die toestanden. Subtiel is anders, maar dit is helemaal niet zo'n serieuze film waarbij subtiliteit noodzakelijk is.

Er zitten in deze film wel meer beelden tussen gemonteerd die over the top zijn; de film zit vol knipogen en uitvergrote registraties van iconen en trends van de jaren '60. Veel reclames en veel maffe types. Ook het hele gigolo gebeuren is lekker over the top weergegeven.

De dagdromen van Joe Buck zijn hilarisch. Bijvoorbeeld de huisvrouwen die vertellen wat de ideale man is. En dat gaat dan over in de beschrijving van zijn persoon. Simpel, maar in combinatie met het hoofd van Voight is het smullen.

De opdringerigheid van Joe Buck is irritant en leuk om te zien tegelijk. Een naar aandacht snakkende 'gek', die, met zijn kolderiek outfit (met zijn kauwgom en radiootje), bij vreemden aandacht claimt.

Het feest is erg mooi en heel erg creatief weergegeven; bijna hallucinair.

Naast Voight zet ook Dustin Hoffman een puike acteerprestatie neer, maar ik vind deze rol dus vele malen minder goed/interessant dan die van Voight.

Het einde van de film is van een pijnlijke schoonheid. Het is een prachtig shot dat lang aanhoudt. Het is een aanzet om nog lang over de film na te denken.

Vermakelijke film, schitterende Dustin Hoffman in deze film, de chemie tussen hem een John Voigt is bijna perfect. Enkel jammer dat ik de flashbacks en dromen nogal onduidelijk gemonteerd vond, mja dat is mijn eigen mening. Het einde zal trouwens me lang bij blijven. Ook het liedje van deze film Everybody is talking is super.

4,0

Wat een enorm sterke film dit zeg! Had op zich best goede hoop op een mooie film, maar de film was nog sterker dan ik had verwacht. Mocht je nog eens een film zoeken waarin beide hoofdrolspelers fenomenaal acteerwerk afleveren, dan is dit zo’n film. Zowel Hoffman als Voight spelen de sterren van de hemel. De chemie tussen de twee is op een gegeven moment om van te smullen zo goed. Raar dat ze allebei naast de Oscar grepen, maar goed het zei zo. Ik vond het personage van Voight het leukst om te zien. Geweldig gedaan de manier, waarop hij als Texaanse naïeveling de grote stad New York binnenkomt. De film bevat redelijk wat humor, maar ook veel diepgang. Er zitten veel korte flashbacks in, waardoor we steeds meer over het leven van Joe Buck te weten komen. De muziek van de film is zeer mooi en komt een aantal keren erg duidelijk naar voren. Het is echter vooral de zeer indrukwekkende eindscène van deze film, die ervoor zorgt dat deze film je niet loslaat. Kippenvel!

4,5*

Veertig jaar geleden was de film een baanbreker, vandaag is het een ongemeen mooie klassieker gebleven.

Terloops : wat een prachtige keuze om een jonge Jon Voight in de rol van de aanvankelijk "onverwoestbare" , later in de walg van de grootstad verdrinkende cow-boy te plaatsen.

Uitstekende film, met magistraal acteerwerk van zowel Voight als Hoffman. Het verhaal is mooi, waar vooral de ''reis'' van Voight meeslepend is. Een film die dankzij flashbacks de nodige diepgang kent en waar de muziek hier en elke andere scéne een uitstekende ondersteuning biedt.

Het begin, waar Voight het helemaal ziet zitten om New York te ''veroveren'' is vermakelijk en luchtig gebracht. Zijn ontmoeting met Hoffman is niet het mooiste wat hem kon gebeuren, maar laat ons wel een meeslepend verhaal zien die je steeds dieper meeneemt en achter laat met een - toch wel kleine - brok in je keel. De eindscéne in de bus is één van de sterkste scénes, maar springt er niet makkelijk bovenuit wat mij betreft. De gebeurtenissen van de twee samen, de manier waarop ze steeds dichter naar elkaar toe groeien en de droom van beide zijn ook prachtig. De film wordt dan ook met de minuut sterker vind ik.

Wat ik wel jammer vond, was het feit dat ik niet écht geraak werd door de film. De eindscéne is sterk, maar ook daar werd ik niet optimaal geraakt en dit had ik wel verwacht. De film is wel erg mooi om te zien, zakt nooit in en wordt makkelijk gedragen door twee geweldige personages. Dikke voldoende dus ook voor deze film.

Heel behoorlijke film die drijft op haar acteerprestaties. Voigt en Hoffman zijn duidelijk goed op dreef en geven het verhaal nog wat extra's mee. Moet zeggen dat ik het eerste uur wel beduidend sterk vond dan de laatste driekwartier.

Daaraan dient het einde zich wel al erg snel en nadrukkelijk aan. De toon wordt wat deprimerender en het doet een beetje aan als een herhaling van zetten. De hier zo geroemde scene in de bus vond ik eigenlijk er helemaal niet zo uitspringen.

Al met al een film die het eerste uur of een vier afstevende maar in de laatste driekwartier wat minder interessant werd.

Een 3,5 dus voor Midnight Cowboy.

Nouvelle Vague's eerste stapjes in Hollywood. En enkele zeer geslaagde vooral omdat Schlesinger de montagetechnieken in mijn ogen handiger gebruikt (ook minder gewaagd though) dan Godard. Daarnaast hebben we uiteraard te maken met een boeiend verhaal over een naieve cowboy die als hustler denkt snel rijk te worden in New York. Lekker rauw geschoten met een ijzersterke sfeer.

Zeer goede film van John Schlesinger, met geweldig sterk acteerwerk van zowel Jon Voight alsmede Dustin Hoffman.

Er zitten veel flashbacks in, waardoor we steeds meer over het leven van Joe Buck te weten komen. De muziek van de film is zeer goed, maar het is vooral de eindscène, die ervoor zorgt dat deze film je niet loslaat.

Niet slecht.

Meest verrassend vond ik dat het de regie was die de film duidelijk naar een hoger niveau tilt. De montage van de flashbacks was leuk, maar ook zo'n scene als het feestje steekt ver boven de gemiddelde 60s flick uit. Het is ondertussen allemaal een beetje verouderd, zelfs braaf geworden, maar het keek lekker weg.

Ook de soundtrack was best catchy. Niet iets om zo overdag op te zetten, maar binnen de film werkte het zeker wel.

Verhaaltje is uitgekauwd en voorspelbaar. Lompe jojo die de grote wereld intrekt en teleurgesteld de dieperik induikelt om bij het einde weer licht aan het einde van de tunnel te zien. Aardig saai, maar gezien de leuke regie niet zo'n probleem.

Wel een probleem zijn Voigt en Hoffman die beiden echt enorm irritante personages neerzetten. Hoffman is een Pacino avant la lettre en zet een personage neer waarvan ik ondertussen echt wel genoeg heb. Voigt is unieker maar speelt volgens mij echt de domste kloot in de filmgeschiedenis. Misschien nog in competitie met James Stewart in Capra's films, maar ik vond het echt niet om aan te zien.

Ook vervelend is dat Joe echt helemaal niks lijkt te leren. De spiraal van dramatiek wordt veroorzaakt omdat Joe nooit leert van z'n fouten. Je zou denken dat een slechte ervaring leerschool is voor de volgende keer, maar hij lijkt alles maar 1 keer te proberen. Aardig dom, kwam ook aardig gescript over.

Film die interessantere personages verdiend had. Gelukkig houdt de regie de film nog overeind, maar het is krap. Jammer, want vond het aardig verrassend voor een film uit de jaren '60. Anders had er zeker een 3.5* ingezeten.

2.5*

Leuke film die vooral lijkt te draaien om Jon Voight en Dustin Hoffman.

Het gegeven is wel aardig, hier en daar moest ik zelfs wel is lachen om de heerlijke Jon Voight. Die acteert echt prima als de onnozele cowboy Joe. Had in het begin wel moeite met Dustin Hoffman, een beetje te dik aangezet zijn personage. Vond het zelf wel erg geinig om deze twee heren zo jong te zien rondhuppelen. Het viel me ook vooral op hoe erg Angelina Jolie wel niet op dr papa lijkt. Maar dat terzijde...

Naar mate de film vorderde kwam ik meer erin en vond ik zijn personage ook beter worden. Het eindigde toch ook behoorlijk ontroerend en stijlvol. Iets wat ik qua beleving eerder wel een klein beetje miste in de film.

Heb me bovenal toch prima vermaakt!

3,5*

Heel relaxte film (die meer stemmen verdient).

Het begin is geweldig met het nummer Everybody's Talkin' dat gelukkig vaak terugkomt in de film. Heerlijk zo'n film waarin de tijd wordt genomen om een goed nummer in z'n geheel te gebruiken in plaats van een kort stukje.

Verhaal is easy, de beelden van de jeugdherinneringen en dromen zijn een goede onderbreking en het drugsfeestje is mooi gemonteerd, zoals de hele film eigenlijk wel.

Hoffman staat in het begin inderdaad wel erg z'n best te doen met acteren, met het nasale stemmetje en gehink. Geen pluspunt. Maar zoals vaker genoemd is de eindscene erg sterk, eigenlijk in alle opzichten wel. Voor de rest gewoon lekker achterover hangen en genieten.

Een eigenzinnige prent in de goede zin van het woord!

Dustin Hoffman en ik zullen waarschijnlijk nooit vrienden worden, daarvoor manifesteert hij zich te vaak als een typetje in de films waarin hij meespeelt, zo ook hier in deze film.

Maar daarmee heb ik vrijwel het enige minpunt opgenoemd. Jon Voight is geweldig als een naïeve man die zich een cowboy look heeft aangemeten in de hoop zich te onderscheiden van de vele grijze muizen in de grote stad.

De film begon al zo prachtig met de busreis van Texas naar New York, waar de muziek zich mooi liet gelden, dè transistor radio Voight goedgestemd was omdat deze hem mooi in zijn waan over de grote stad liet en er al een stel prachtige flashbacks aaneengeregen werden.

De film is soms bijzonder grappig, dankzij enkele aimabele personages en soms ook tragiekomisch. Het feestje was trouwens ook hallucinant mooi weergegeven! Een 4*

Lekker ruwe film over de hoop die de jongeman Joe (Voight) meeneemt naar de grote stad. In New York probeert hij in al zijn naïeviteit zijn dromen te realiseren samen met zijn maatje Ratzo Rizzo (Hoffman). Laatstgenoemde staat wat realistischer in het leven en lijkt zijn teleurstellende leven in de goot te eindigen. Van beide acteerprestaties was ik onder de indruk, alleen vond ik het onophoudelijke gekauw van Voight onsmakelijk.

Midnight Cowboy was aardig revolutionair en expliciet voor zijn tijd (1969). De sfeer in de film is verbitterd en laat New York niet van zijn beste kant te zien. Daartussendoor zijn er flitsende flashbacks gemonteerd en ook nog enkele hallucinerende shots, die nu nog steeds cool zijn om te zien.

Soms heb je van die films die naarmate de tijd verstrijkt ze alleen maar beter en beter worden, zo ook deze subliem acteer spel en dan de muziek sprakeloos.

Goede film.

Het is erg leuk om de naïeve Joe Buck te volgen die het platteland besluit te verlaten om in de grote stad New York groot te gaan worden. Hij vind het erg fijn om in cowboy kleren rond te lopen en denkt dat die look een comeback gaat maken. Ik wist in het begin niet waarmee hij nou succesvol moest gaan worden maar dan blijkt dat hij ambities heeft om een gigolo te worden.

Het blijkt ook dat Joe niet echt de hersens heeft om iets anders te gaan doen want erg slim is hij niet. Hij is wel goedgelovig, aardig, behulpzaam en hoopvol. Eigenlijk is hij het ideale prooi voor sjachelaars in de stad en daar maakt Ritzo (Hoffman) dan ook gebruik van.

Een heerlijke film die behoorlijk sterk gemonteerd is. Het acteerwerk is erg sterk en de vriendschap van Vught en Hoffman komt erg warm over. Niet het standaard drama verhaaltje van iemand die succes zoekt maar een die daar behoorlijk origineel mee omgaat.

De beelden van de stad tussendoor waren ook genieten.

Eigenlijk vrij weinig minpunten en volgens mij een behoorlijk flitsende controversiële film voor die tijd maar die zeker nog niet gedateerd is en van het monteer werk kunnen veel films van tegenwoordig nog een puntje aan zuigen.

*4

Linkmiechelend.

Ondanks dat de hoofdpersonages niet zo heel erg sympathiek zijn, wekken ze het empathisch vermogen bij de kijker vanzelf op. Het prachtige liedje van Nilsson doet de rest van het werk. Ook qua audiovisuele ervaring mag dit werkje er zijn. Het verhaaltje met de boerse cowboy en zijn linkmiechelende pooier is inhoudelijk een beetje onevenwichtig, maar tegelijk ook voldoende om de aandacht goed vast te houden. Met dank aan de overtuigende hoofdrolspelers zelf.

Zeer goed.

Heerlijk maar tevens zeer somber drama (het is geen vrolijke film). Het verhaal was zeer mooi en eigenlijk ook wel ontroerend en Jon Voight en vooral Dustin Hoffman speelden geweldig. Buiten dat de film zeer somber is en het einde best tragisch bevat de film ook komische momenten en is de muziek prachtig. De beelden geschoten in New York waren overigens ook zeer fraai.

Rauwe film over 'The American Dream'

Midnight Cowboy vertelt het verhaal van Joe Buck (Jon Voight), een cowboy die naar New York gaat om rijk te worden. Hij wilt dit doen door zich als gigolo voor te doen bij de vrouwen. Eenmaal in New York aangekomen gaat alles niet zo makkelijk als het lijkt.

Toentertijd was Midnight Cowboy een erg controversiële film. De film behandelt thema's als prostitutie, (homo)seksualiteit en eenzaamheid. De manier van filmen is bizar te noemen, soms zelfs hallucinerend. Dit is vooral het geval bij de seksscenes en flashbacks/-forwards. Dit zorgt enerzijds voor een bevreemdend effect, terwijl het anderzijds aangrijpende momenten oplevert.

Echt vrolijk is de film ook niet. Aanvankelijk begint het als een leuk avontuur, waarin Joe Buck zijn dromen probeert waar te maken. Langzaam maar zeker komt Joe achter de harde waarheid en blijkt het toch niet zo makkelijk om aan geld te komen. Een ongebruikelijke film dus om de Oscar voor de beste film in de wacht te slepen. Het is tevens de enige film met een X-rating (later veranderd in 18+) die de Oscar voor de beste film won.

Midnight Cowboy is een rauwe, prachtige, maar vooral depressieve film met uitstekend acteerwerk van Jon Voight en Dustin Hoffman. De film behandelt verschillende controversiële thema's en is op momenten bizar verfilmd. Met name het eindshot maakt indruk, en dat zal waarschijnlijk voor altijd op mijn netvlies gegrift blijven staan.

Tegenvaller.

Hoewel Midnight Cowboy alle ingrediënten heeft om een topper te zijn, weet het geheel mij niet te boeien.

Het uitgangspunt an sich is niet onaardig en er is ook niets dat slecht is. Maar uiteindelijk werd ik tijdens het kijken nooit meegesleurd en ging het allemaal aan mij voorbij.

Op papier belooft het acteerwerk vuurwerk te worden. Jon Voight samen met Dustin Hoffman, op voorhand klinkt het inderdaad niet slecht. Helaas geitenkaas ben ik niet overtuigd geraakt, door geen van beiden. Jon Voight vind ik - blijkbaar in tegenstelling tot vele anderen - hier maar matig. Ook Dustin Hoffman zet allesbehalve zijn beste acteerprestatie neer.

De muziek is goed te doen en ook dingen zoals de flashbacks zijn niet slecht gedaan. De film ziet er wel redelijk gedateerd uit, maar zoiets reken ik niet aan als een minpunt.

2

Goede film.
Al bij de om fooi vragende hotelemployee voel je dat Joe toch wel een naïef beeld had.
Er is geen sprake van een groot ongeluk, maar hij komt heel geleidelijk in een neerwaartse spiraal (tot hij uiteindelijk tot diefstal/roof moet overgaan). Net als bij "le signe du lion" vindt de neergang plaats in hele kleine stapjes, wat het geheel geloofwaardig maakt.

Echt een film om vaker te bekijken.

Nee ik werd maar niet meegesleurd door het verhaal wat Midnight Cowboy betreft. Echt, het acteerwerk van Voight en vooral Hoffmann is prima in orde en de soundtrack past per-fect bij de film, maar ik 'voelde' het drama maar niet aan. Het lot van Rizzo en Buck deed me ook niet zoveel en de zweverige sfeer, flashbacks en soms ongemakkelijke situaties werkten soms averechts. Natuurlijk is het verscheurend om te zien hoe je helemaal kan wegkwijnen in een grote stad en hoe je dromen kunt zien smelten als sneeuw voor de zon, het ontroerde me gewoon niet genoeg.

Tot zover de American Dream. Een gedurfd, treurig en tot op zekere hoogte pikant drama in een kille stad. Die afstandelijkheid is ook aanwezig bij beide hoofdrollen, waardoor ik nooit helemaal mee ben met de beleving en het afglijden van Joe Buck en Ratso. Enkele losse aspecten spreken meer aan.

Zoals de wijze waarop de de herinneringen, fantasietjes en nachtmerries voorbij kome of hoe Buck's eerste 'verovering' wordt vormgegeven. Het Andy Warhol feestje steekt er ook duidelijk bovenuit en de muziek zit vaak als gegoten. Nilsson, maar ook Toots. Sfeervol, maar al met al net geen uitschieter.

Knappe film!

Begint wat lauw maar wordt gaandeweg sterker om uiteindelijk prachtig te eindigen. Het falen van de American Dream zeg maar.

Twee uitermate sterke rollen van Voight en Hoffman. Kan niet zeggen wie van de twee nu het sterkste loopt te acteren, beiden zijn elkaar waard: Voight door zijn ongedwongenheid en zijn naïeviteit, Hoffman door zijn tragiek.

Verhaal is sterk, twee verschoppelingen die een onwaarschijnlijke vriendschap sluiten en van de regen in de drup raken, maar wat deze film vooral boven de middelmaat doet uitstijgen is het visuele. Nooit gedacht dat een film van 1969 visueel zo sterk uit de hoek kon komen. De hele scène op het feestje is gewoon één lange trip, knap! Ook de flashbacks zijn op ingenieuze wijze in het verhaal verweven.

Erg goed.

Het intelligente en gelaagd plot wordt ondersteund door baanbrekende cinematografie en het heeft ook nog eens een fijne chemie tussen Jon Voight en Dustin Hoffman. Het heeft zo het beste van arthouse in zich en het beste uit pop culture. Heerlijk ook hoe conventies van de western radicaal worden omgedraaid en er zo bijna het effect van een anti-western wordt gecreeerd.

De regie en montage blinkt toch wel uit in deze film. Deed me geregeld denken aan de Nouvelle Vague, maar ik vraag me af of dat bewust is geweest of louter ' toeval'. Had altijd de indruk dat dit redelijk langs de VS is gegaan, maar ik kan het mis hebben.

Verder vond ik het niet al te bijzonder. Twee enorme karikaturen trekken met elkaar op om er iets van te maken. Het is een redelijk trieste film, maar toch vol met positivisme, vooral dankzij het personage van Voight. Het is vast een metafoor voor de Amerikaanse samenleving en 'The American Dream', maar het komt redelijk achterhaald over. Acteerwerk vond ik niet al te groots, vooral omdat Hoffman en Voight er veel te grote karikaturen van hebben gemaakt. Ook het einde is veel te getelefoneerd, wist geen indruk meer te maken. Muziek paste verder wel goed.

Kleine 3*

Ik vind Midnight Cowboy niet echt een geweldige film. Ik vond het een leuke film om een keer gezien te hebben, maar ook nier meer dan dat.

Ik vond het allemaal een beetje flauw. Ik kon meestal niet erg om de humor lachen. Ik vond ook de personage,s een beetje irritant. Daardoor deed het tragische einde me ook vrij weinig.

Het acteer werk is inderdaad wel subliem. Jon Voight acteert goed als Joe Buck en ook Dustin Hoffman is goed opdreef als Rizzo. Maar de personage,s die ze spelen vind ik niet erg leuk.

De muziek in deze film is erg goed. Leuk lied dat Everybody's Talking van Harry Nilsson. Ook erg goede instrumentale muziek van John Barry. Verder ook mooi mondharmonica spel van Toots Thielemans. Op muzikaal gebied heb ik niks te klagen.

Als ik eerlijk ben zijn films als Midnight Cowboy niet aan mee besteed. Dit is niet helemaal mijn genre. Ik ben dan ook geneigd om een cijfer van rond de 1* voor deze film te gegeven. Maar ik wil ook weer niet flauw zijn. Binnen zijn genre is Midnight Cowboy een goede film. Daarom de minst zware onvoldoende van mij kant.

2,5 ster voor deze film

Prima commentaar van nota bene John Barry (1 maart j.l.); helemaal mee eens.

Deze film was ook niet helemaal aan mij besteed, en bovendien, ik ging er met een andere intentie in... Dat hoef ik dus niet mee te laten wegen in mijn beoordeling.

Ik denk wel iets anders over de zwaarte van de film, want ik vond 'm niet 'flauw', maar van vereenzelviging met de hoofdpersonen was weinig sprake; je bleef toch een toeschouwer... en dat vond ik zelf erg prettig.

Het thema die ik er tenminste uithaalde vond ik best boeiend en universeel. Namelijk, de jeugdige bravoure, waarmee je de wereld instapt en denkt dat de wereld op je wacht, en dat je die wereld aankan, maar... 't tegendeel blijkt, niemand wacht op je, je moet vechten voor je bestaan, en je vervalt in levens die je niet wilt leven... althans toch niet al te lang... En uiteindelijk, kom je toch het oordeel; ik moet toch maar een baantje zoeken ofzo... Haha... schitterend!

Ik vond het net luchtig genoeg gebracht allemaal om niet te hoeven afhaken. Bovendien vond ik het prima geacteerd. Beide hoofdrolspelers.

Maar ik wilde de film alleen maar zien om... de film muziek! Ik bedoel niet het pakkende liedje van Harry Nilsson, Everybody's Talking, maar de eigenlijke filmmuziek.

Volstrekt onderbelicht. De filmmuziek is gecomponeerd door John Barry (1933–2011). Mijn favoriete (filmmuziek) componist. Geweldige en onvergetelijke melodieën heeft hij gecomponeerd. Diverse composities voor James Bond en nog veel meer is van zijn hand, maar vooral zijn muziek voor The Persuaders gaat nog steeds door merg en been. Heerlijk.

Kortom, de film is de moeite waard om eens te zien, maar de muziek leeft in ieder geval voort...

2.5 *

Een prima soundtrack en een vlotte start. Dat het met Joe Buck niet veel zal worden in de grote stad, is al vanaf het begin duidelijk. Na verloop van tijd wordt het qua verhaal wat minder interessant, daarvoor kunnen de beide hoofdpersonages mij te weinig boeien. De twee hoofdpersonen zijn iets te zeer een karikatuur om er een meeslepende film van te maken.

schitterende film, heb er super van genoten van deze film, muziek en acteurs zijn echt top!!!