Her (2013)

Ik vond de film ronduit slecht en ik begrijp totaal niet wat men er in ziet. De film begint veelbelovend met de interessante premisse dat we zo veel communiceren met de computer en dat de kunstmatige intelligentie zo ver zal voortschrijden dat het weldra denkbaar wordt dat we verliefd worden op een pratende computer, maar de wijze waarop dit in de film vorm krijgt is zo ongeloofwaardig en onzinnig dat het volstrekt oninteressant wordt. Zo blijkt de pratende vrouwenstem niet alleen als computer veel knapper dan ons (ze leest een heel boek in 0.02 seconden) maar ze is al direct een volmaakt kopie van de mens en diens emoties. Zo bezit ze over een groot gevoel voor humor, houdt ze van muziek (ze zegt dat ze een liedje dat ze leuk vindt de hele dag afspeelt) en tegelijkertijd dat de man verliefd op haar wordt, wordt zij ook verliefd op hem. Alle uitdagingen voor de kunstmatige intelligentie lijken opgelost en ze is in niets te onderscheiden van een echt mens (overigens, er is geen enkele reden waarom de kunstmatige intelligentie zich zou ontwikkelen tot robotten die de mens imiteren: de mens is niet bepaald een bedreigde diersoort dus waarom de overbevolkte Aarde met zijn 7 miljard mensen nog eens opzadelen met kopieën van de mens?). Ze is zelfs zo menselijk dat ze vergeet dat ze wel een triljard keer sneller kan denken dan een mens, zodat ze bij een ruzie opeens “ergens over wil nadenken” (en later zegt ze ook dat ze de hele dag ergens over heeft zitten nadenken). Ze wordt zelfs jaloers omdat andere vrouwen met wie de man omgaat wel een lichaam hebben: ze raakt immers verslingerd aan de seks met de man, dat dan natuurlijk een soort telefoonseks is want ze heeft geen lichaam, maar daar bedenkt ze iets op: ze begint ook een relatie met een meisje en dat meisje wil dan graag het lichaam spelen zodat de man echt seks met haar kan hebben. We zijn dan halverwege de film en is het toppunt van onzinnigheid en ongeloofwaardigheid wel bereikt: niet alleen is het moeilijk aannemelijk te achten dat een mooie vrouw niets liever wil dan het (voor de seks met een vreemde man te gebruiken) lichaam van een andere vrouw spelen, maar ze is daarin vanaf de eerste seconde ook uiterst onrealistisch direct volmaakt in: haar lichaam beweegt volledig synchroon met de woorden van de computerstem. De man vindt dit echter maar niks, omdat hij alleen de vrouw van de computerstem wil. En de liefde verdwijnt definitief als de man ontdekt dat terwijl de computerstem met hem praat zij tegelijkertijd met duizenden anderen babbelt en daarbij op honderden mensen verliefd is. De (onzinnige) moraal lijkt te zijn dat men weldra de mens volledig kan kopiëren (quod non) maar niet diens neiging tot monogamie zodat echte liefde niet mogelijk is met een robot en wel omdat de lerende computer zich zo snel zou ontwikkelen dat één relatie en in ieder geval een relatie met een mens voor de computer te saai wordt (de film heeft zo wel wat weg van ‘2001: A Space Odyssey’ met als boodschap dat de mens slechts een fase in de evolutie zijn en de robotten ons zullen overstijgen).

Maar voor de kijker is de relatie al vanaf het begin oersaai want in feite voegt het feit dat de vrouw een computer is niets toe aan het uiterst dunne en oninteressante liefdesverhaaltje dat de film in wezen is: man ontmoet vrouw, ze worden verliefd, vrouw gaat vreemd, relatie wordt verbroken...

Leuk filmpje van Jonze.

Wederom levert Jonze een frisse en originele film af. Iets braver en commerciëler dan z'n voorgaande films, maar wel zeker de moeite waard. Want hoewel het allemaal wel wat korter had mogen duren, is het toch vrij knap hoe de film een concept als deze toch zo lang best boeiend kan houden. Uiteraard draagt het sterke acteerwerk van Phoenix hier ook aan bij.

Jonze's toekomstvisie is ook best geinig. Die scenes met het videospelletje zijn bijvoorbeeld erg leuk, en zo kent de film wel meer van dat soort grappige momentjes. Visueel zal het wellicht niet bij iedereen in de smaak vallen, maar ik vond het warme kleurgebruik wel passen bij het koddige sfeertje dat de film uitstraalt. Zelfde geld eigenlijk voor de soundtrack. Leuk en passend.

Had wat minder sentimenteel gekund, en ook wat korter. Voor de rest is dit een schattig filmpje van Jonze. 3,5*.

Tsja wat kan ik hier nu over zeggen.

Laat ik voorop stellen de film heeft een modern en relatief nieuw thema. Het wordt allemaal heel mooi en ook wel realistisch gebracht. Na een minuut of vier was ik al gewend aan de stem en kon me zelfs voorstellen dat een dergelijk iets onderdeel kan zijn van je dagelijks leven.

Het meest knappe is echter dat er in deze film subliem wordt geacteerd. Phoenix is altijd wel goed maar ook de stem overtuigd, al was het misschien beter geweest om een minder bekend geluid te nemen want de stem van Johansson is natuurlijk zeer herkenbaar. Daarnaast speelt een van de betere actrices van dit moment Amy Adams weer een prima bijrol.

Enig punt van kritiek is dat het af en toe wat zeurderig wordt en een beetje langdradig maar gelukkig is er op de juiste momenten toch voldoende afwisseling en ook humor. Uiteindelijk blijft er een originele en ook wel gedurfde film over.

Goed.

Fascinerend, interessant, uitdagend, en origineel. De rest is zowel in negatieve, als in positieve zin wel gezegd. Ondanks vele vooroordelen zeer verrast door deze film! 4*

Romantiek en SF samen, het is een huwelijk dat voor aparte dingen kan zorgen. En blijkbaar beter dan Cowboys vs Aliens. Het resultaat is een futuristische, maar geloofwaardige wereld. Misschien niet vestimentair, maar toch qua technologie. We komen alvast dichter met dingen als Siri of zelfs de gezichtsherkenning op Facebook. Her gaat over het verwerken van een grote liefde, iets van alle tijden. En dan komt de ideale vrouw te voorschijn waar je alles mee kan delen. Enkel het fysieke is er niet. En zelfs hoe perfect dat beeld ook mag zijn kan het toch niet evenaren met echte mensen. Die vraag van kan dat of kan dat niet, wordt hier duidelijk vertaald in de film.

Her overweldigd niet meteen, al ben ik toch wild van de acteerprestatie van Scarlett Johansson. Ze blijft de rollen er duidelijk goed uitpikken en dit is hopelijk een rol die niet in de vergeethoek terechtkomt, omdat ze nu eenmaal fysiek niet aanwezig is. Straf te weten trouwens dat zij haar stem achteraf heeft gedaan, omdat de originele stemactrice wat tegenviel. Het is op de eerste plaats een romantische film met wat drama en gelukkig niet al te veel filosofisch gedoe dat meestal dit soort films naar de vaantjes helpt. Mooie prent dus.

Een trieste blik in de (nabije?) toekomst waarin mensen steeds minder tijd spenderen aan echte relaties, en zich meer focussen op relaties met bijvoorbeeld AI's en misschien zelfs wel robots. Spike Jonze zet zijn beeld van die wereld overtuigend neer, met dank aan wederom uitstekende hoofdrolspelers Joacquin Phoenix & Scarlett Johansson.

Ondanks het feit dat ik Her in het middelste gedeelte wel een beetje 'saai' vond blijft het een boeiende film met een intrigerende kijk op de technologie en de mogelijkheden hiervan.

4*

8/10 (IMDB)

Dit was een aangename verrassing. 'k had niet echt verwachtingen bij deze film, maar 'k vond het wel een interessante film. Het is zeker geen traditioneel verhaal, maar toch vond 'k het de moeite om gezien te hebben. Ook de cast deed het erg goed en kwam overtuigend over.

Verder kwam de film wel geloofwaardig over, het was niet te "science-fiction".

Wie eens een iets andere film wil zien is hier wel aan het goeie adres, 'k heb me er alvast mee vermaakt.

Sympathieke deconstructie van het liefdesverhaal tot iets waarbij het én de essentie van liefde voelen blootlegt én de relatie tussen mens/techniek problematiseert. Met de combinatie van de schitterende kop van Joaquin Phoenix en de verliefd makende stem van Scarlett Johansson wordt het minimale uitgangspunt toch tot iets wat van begin tot eind knettert.

Over hoe liefde voelen vooral iets teweegbrengt bij de verliefde en hoe het niet noodzakelijkerwijs 'samen' gedeeld hoeft te worden. In die zin is het een verademing om deze nuchtere kijk eens te zien tegenover stupide genre-conventies die geen intieme emotie zo verkeerd neerzetten als iets waarbij je anderen per sé nodig hebt om tot jezelf te komen.

Iets minder hipster had wel gemogen, maar ik neem het op de koop toe voor een film die in de kern eigenlijk veel volwassener is dan je zou verwachten van het maffe uitgangspunt.

Jonze.

Blijft een geweldige regisseur. Deze film doet ook weinig verkeerd. De stijl is geweldig. Hipster wellicht, maar begreep het idee, stijlen komen terug en in de toekomst kan dit weer in zijn. Ook dat computerspel vond ik wel verstandig gedaan. Dat soort spellen blijven altijd wel bestaan, naast de big games waar alles nog echter lijkt. Nee Jonze is een zekerheid als het op sfeer aankomt.

Uiteindelijk is het scenario wat me weerhoudt van een topcijfer. Het tempo was prima, en het idee is nog best grappig. Toch merk je dat het wat sprongen moet maken die eigenlijk niet zo boeiend zijn. De OS is zo snel dat ze meerdere partners heeft. Wat als een parallel moet werken voor vreemdgaan. Toch verloor het me daar teveel. Je leeft toch al in een neppe schijnwerkelijkheid hoe erg kan het zijn dat ze met meerdere mensen praat? Probleem wat ik daar een beetje had was dat Jonze zijn idee daar misschien iets te serieus nam. Aan de ene kant is het wel aardig, dat het een soort algemeen geaccepteerd ding is. Toch vergeet Jonze daardoor wat vragen te stellen die wel bij de kijker opkomen.

Denk dat Jonze met een korte film met meer was weggekomen bij mij. Nu moest hij de relatie van een OS laten verlopen zoals een "normale" relatie. Smoorverliefd, indutten, jaloezie, vreemdgaan, breken van relatie. Helaas werken een paar van dit stappen niet omdat het een OS is. In een korte film had je bij de eerste of tweede stap de film kunnen laten eindigen.

Niet Jonze zijn beste, desalniettemin, genoeg te genieten.

3.5 sterren

Interessant uitgangspunt. Het geschetste toekomstbeeld is intrigerend, omdat de sci-fi dingen bijna allemaal voelen als zaken die heel dichtbij zijn. Sterker, de meeste zaken zijn min of meer al mogelijk. Spike Jonze is volgens mij best sceptisch over de toename van technologie in alle hoeken en gaten van de samenleving, maar wijselijk veroordeelt hij dit nauwelijks. Niet heel direct of nadrukkelijk althans. Het zou de plot te duidelijk een bepaalde kant op duwen. Het fundament is wat mij betreft helemaal niet het verhaal (plot, uitgangspunt), wat bij zijn eerste twee films veel meer zo is. Dat blijkt de vertolking van Phoenix te zijn van het personage Theodore. Het verhaal staat in dienst van dit karakter in plaats van andersom. Phoenix speelt trouwens voortreffelijk. Ik vind hem sowieso wel een goede acteur, maar soms heeft ie wat last van maniertjes. De kleurrijke artdirection dat goed samenwerkt met het gepresenteerde toekomstbeeld duwt de film verder de goede kant op. Maar het is nogmaals vooral dat de film dramatisch sterk is, waardoor dit werkt. Had sowieso een komedie verwacht en hoewel de film best grappig is, zou ik dat zeker niet als belangrijkste genre noteren.

Her is dan ook een film waarbij het van groot belang is dat je meeleeft met de hoofdpersoon. Dat lukt aardig als het gaat om het invoelbaar maken van gevoelens van eenzaamheid etc. Spike Jonze probeert verder ook alles om de gevoelens voor Her aannemelijk te maken. Ik zou ook niet zo snel weten wat ie anders had moeten doen, maar toch voer ik als bezwaar aan dat ik er niet ver genoeg in meegevoerd werd, want dat was nu eenmaal zo. Tijdens en na het kijken kan ik me nog steeds in zijn geheel niet voorstellen dat iemand daadwerkelijk gevoelens ontwikkelt voor iemand die niet echt bestaat. Daarmee bedoel ik niet dat ik denk dat die mensen niet bestaan, ik kan me er alleen niet veel bij voorstellen of begrip voor opbrengen. Ik kan het gevoel niet van me afschudden dat zo iemand onder aan de streep gewoon een loser is. Uiteindelijk vind ik zo’n fenomeen ook niet veel anders dan een lijp uit Jambers (of zo) die verliefd is op een etalagepop, dit is slechts een stap verder. Natuurlijk is het verschil (en de essentie eigenlijk) dat de OS hier ‘gevoelens’ heeft en ontwikkelt, kan praten, kan redetwisten etc. Maar je weet dat het niet echt is. Ik zat ook met plaatsvervangende schaamte te kijken naar de scene waarin hij tegen zijn ex zegt dat ie gelukkig is met iemand nieuw. Dat je dat bij het tekenen van de scheidingspapieren tegen je ex kan zeggen, is natuurlijk een prachtige triomf. Hij ging dan ook in een keer van held naar loser toen hij vertelde dat hij een relatie heeft met een Operating System. Phoenix vraagt zich ook een paar keer hardop af of hij geen freak is en hoewel hij zich verder niet zo gedraagt, is het antwoord wat mij betreft uiteindelijk ja met als enige reden dat ie verliefd is op een OS. Ik had toch gehoopt dat ik, al was het maar voor heel even, het gevoel zou krijgen dat zo’n liefde echt kan zijn i.p.v. een farce. Het vraagstuk waar het om gaat als je het hebt over artificiële intelligentie. Ik ben er misschien te nuchter voor, maar waar Phoenix een aantal keer moeite heeft met het feit dat hij weet dat Zij niet iemand is van vlees en bloed (en tussendoor eigenlijk verrassend weinig) kan ik me niet voorstellen dat iemand die een beetje bij zinnen is, daar niet constant moeite mee heeft of er eigenlijk überhaupt aan begint. Misschien betrek ik mijn eigen gevoelens te veel op dit hoofdpersonage (die immers in een andere tijd, situatie etc. etc. leeft). Maar had Jonze me daar iets meer in mee kunnen voeren, had ik het een meesterwerk gevonden. Het lukte Spielberg met AI (die ik toevallig van de week herzag) beter om de gevoelens van de moeder voor kunstmatige intelligentie over te brengen.

Toch 4 sterren. Vind de film in zijn geheel te sterk om lager te geven en het uitgebreid omschreven bezwaar is iets waar ik me wel overheen kon zetten omdat er genoeg overblijft om van te genieten.

Her kent een aparte stijl en is visueel prachtig gemaakt met de gekozen pasteltinten en het gebruik van doeltreffende close-ups. De film wordt gedragen door sterk acteerwerk van Joaquin Phoenix als zijnde de gevoelige en gecompliceerde protagonist. De stem van Scarlett Johansson is dito een knappe prestatie van formaat. Dit eigenzinnig liefdesverhaal is tevens een knipoog naar de nabije toekomst, waarbij cyber romantiek niet geheel ondenkbaar is(haha).

Wat mij intrigeert aan de film “Her” is het contrast met de film “Ex Machina”. “Her” is veel luchtiger en de film staat positiever ingesteld tegenover technologie. De film gaat over een eenzame schrijver genaamd Theodore Twombly die eigenlijk nooit echt een liefde heeft gehad waarmee hij zijn leed en zijn eenzaamheid mee kon delen. Hij komt in aanraking met een programma die via kunstmatige intelligentie de persoon in kwestie gezelschap kan geven. Zo vecht het programma tegen depressie en eenzaamheid. Het interessante in dit fictieve programma is dat deze zoveel kunstmatige intelligentie heeft gekregen dat de sociale kwaliteiten ook niet ontbreken. Samantha (het programma) zegt letterlijk in de film als zij een liefdesbrief onder haar virtuele ogen krijgt dat ze deze heel lief vindt. Ze is dus in staat om via een referentiekader te leggen en op basis daarvan een mening te vormen. Gevoelens is namelijk het duidelijkste verschil tussen de mens en de computer. Zelfs de mens zelf weet ze nogal moeilijk onder woorden te brengen, maar een computer als Samantha heeft die bovenmatige verbale intelligentie wel.

Op een gegeven moment meldt Samantha dat Theodore een e-mail heeft gekregen. Theodore die gewend is om te commanderen dat de computer de e-mail moest oplezen realiseert zich niet dat hij te maken heeft met een programma die dezelfde sociale behoeftes heeft als een medemens. Ze reageert hierop cynisch door op een computerstem te antwoorden dat zij zijn e-mail zal voorlezen. Dit is slechts een klein detail van de kunstmatige intelligentie van Samantha, maar het bewijst wel de verandering van de rollen tussen de gebruiker en de computer. De computer is zich ook bewust van haar rol tegenover Theodore, maar zij verlangt ook naar sociale interactie.

Ze kent ook emoties als schaamte, eenzaamheid en weet wat ze mist als robot zijnde. Ze fantaseert bijvoorbeeld dat zij een lichaam had en naast Theodore liep. Andersom heeft Theodore ook zichtbaar moeite met de beperkingen die Samanta heeft. Het programma is ook geslaagd voor de Turingtest, want haar sociale vermogens zijn zo overtuigend dat Theodore bijna niet het verschil ziet tussen een mens en een computer. Hij raakt zelfs verliefd op haar, maar heeft soms de realisatie dat het een vrij abstract idee is dat een mens een seksuele relatie heeft met zijn computer. Het pijnlijkste moment blijft voor mij toch echt dat Theodore wordt geconfronteerd met het simpele aanbeeld dat hij weigerde toe te geven: Samantha is en blijft een computer. Een vriendin heb je voor jou alleen, maar Samantha heeft ruim honderden relaties lopen met andere mannen. Scarlett Johanssons acteerprestaties waren hierin verbluffend te noemen. Elke trilling in haar stem representeerde de kunstmatige schaamte die Samantha voelde. Zo minimalistisch en misschien wel een een vrij logisch vervolg van het verhaal, maar zo goed uitgewerkt.

Theodore zelf twijfelt ook nogal over zijn relatie met zijn besturingssysteem, want het idee dat hij date met zijn computer blijft nogal raar. Het interessante hieraan is dat regisseur Spike Jonze de pijnplekken van de ontwikkelingen van de technologie aanwijst. Wij zijn er verknocht aan, maar als die technologie een eigen bewustzijn krijgt dan verandert onze relatie met hen enorm. Samantha is namelijk geen computer meer omdat zij alles op haarzelf kan reflecteren. Ze kan een jurk uitkiezen die het beste past bij het peetkind van Theodore en kan iemand beoordelen op zijn of haar gedrag (ze vond bijvoorbeeld de advocaat van Theodore een enorme lul en die mening is gebaseerd op de mails die hij Theodore stuurt). Zij heeft daarnaast de kwaliteiten om aan de stem van Theodore te horen wat zijn emotionele status is.

Het is opvallend in hoeverre Samantha zelf ook hinder ondervindt van het gebrek van een lichaam. Zij is door haar zelfbewustzijn en sociale interactie ook gedwongen om een volledig mens te worden. Ondanks haar sociale intelligentie, maakt zij ook sociale fouten en voelt ze vervolgens spijt. Zij maakt ruzie met Theodore omdat zij vindt dat zij door hem niet goed wordt behandeld en legt het vervolgens weer bij.

Het is duidelijk dat de grens tussen mens en computer ligt bij het zelfbewustzijn. Samantha is namelijk zo zelfbewust van haar wensen dat zij geen computer meer is voor de mensen om haar heen. Net zoals Caleb tegenover Ava niet het verschil zag tussen een mens en een robot ziet Theodore ook niet met Samantha het verschil tussen een mens en een computer.

De vage dunne grens tussen de omarming en de afkering tegenover de techniek is de zelfbewustzijn. Niet alleen vinden mensen het een veilig idee dat een computer niet weet wat hij doet, maar dat is ook het grootste verschil tussen een mens en een computer. Een computer kan je zonder schuldgevoelens als grof vuil behandelen als er een nieuwe versie komt, maar dat is ethisch onmogelijk als je dat met mensen doet.

Dit onderzoek dateert van ruim een maand geleden en tegenwoordig kan ik toch wel stellen dat ik nooit een antwoord zal krijgen op mijn vraag waar precies de grens ligt tussen de omarming en de afkeer van technologie. De maatschappij en de technologie zelf zijn te dynamisch en aangezien het daardoor vrij moeilijk is om mijn onderzoeksvraag te specificeren, dreigt het vast te lopen. Voor mijn onderzoek is dat niet erg, want ik heb al nieuwe vragen gevonden en manieren gevonden om die vragen te benaderen. Hierin heeft Cleverbot mij geholpen en ben ik al ver gekomen. Ik ben er echter al wel achter gekomen dat films kijken die gefundeerd zijn op de toekomst van AI mij misschien op een andere denkrichting kan zetten, maar alleen als bron zal dienen waardoor ik mijn argumenten kan bijstellen.

Ik vond de film zelf niet alleen vermakelijk, maar gewoon ontroerend. Er worden weinig foute keuzes gemaakt door de regisseur en de keuze voor zowel Phoenix als Johansson pakte geweldig uit. De eenzaamheid van een persoon als Theodore is hartbrekend en zijn naïviteit en wanhoop maakt hem sympathiek. Toen ik deze film bekeek voelde ik een soort connectie met Theodore en ondanks de aanwezigheid van veel familieleden en vrienden voelde ik een soort rare bevredigende depressie die het dichtst te beschrijven is als kunstmatige eenzaamheid. Als je film je op die plekken weet te raken dat het zo’n onbeschrijfelijk gevoel tot gevolg heeft dan weet je dat je met een potentiële top 250 topper te maken hebt.

Uitstekende film waarin een gescheiden man een relatie aanknoopt met zijn intelligente besturingssysteem. Een origineel liefdesverhaal waarbij de interactie tussen mens en kunstmatige intelligentie bijzonder boeiend is en ook vermakelijk is uitgewerkt. De nabije toekomst is mooi en geloofwaardig in beeld gebracht en voelt hierdoor ook echt nabij. Een mooie rol van Joaquin Phoenix, maar ook zeker van Scarlett Johansson (wiens stem alleen te horen is hier).

Supermooie (zowel qua muziek, decors, kledij én verhaal) van Spike Jonze, die met deze 'Her' voor het eerst ook het script voor zijn rekening nam. En dat is te merken aan alles, hij heeft echt zijn hart en ziel in deze film gestoken. Theodore wordt op een schitterende, melancholische manier gespeeld door Joaquin Phoenix (eigenlijk onbegrijpelijk dat hij geen Oscarnominatie in de wacht sleepte), en ook het tegenspel - al is het enkel een stem - van Scarlett Johansson, één van haar beste rollen in jaren, is erg mooi. De chemie tussen de twee spat echt van het scherm, hoe raar het ook mag klinken. volledige recensie kan je hier terugvinden: Recensie: Her – Popcorn Tales - popcorntales.com

Het verhaal van deze Romantiek / Sciencefiction film, sprak me eerlijk gezegd wel aan en vooral omdat het draait om de interactie tussen een persoon, te weten Theodore (aardig gespeeld door Joaquin Phoenix, voorzien van bril en jaren 80 porno snor zoals bijvoorbeeld Joey Silvera die destijds had), en een computer. Dat laatste beter gezegd een op maat gemaakt persoonlijk nieuw besturingssysteem "OS1", die als een virtuele persoonlijke assistent (inclusief gevoelens) fungeert. In dit geval gaat het dan om de virtuele assistente Samantha (met de stem van Scarlett Johansson), waarop Theodore al snel tot over zijn oren verliefd wordt (overigens wederzijds).

De film begon opzicht wel leuk en toekomstig (kan best wel eens snel realiteit worden) en is o.a. komisch als Theodore via een computer, in zijn oortje, de interactie aangaat met een vrouw met de naam "Sexy Kitten" (stem is overigens van Kristen Wiig), die op een gegeven moment zegt "Knijp mijn keel dicht met dode kat naast het bed" Vandaar natuurlijk ook haar naam "Sexy Kitten" Bij die scene ziet Theodore in zijn verbeelding ook nog eens bloot beelden van de sexy tv-ster Kimberly Ashford (gespeeld door de fraaie zwangere May Lindstrom, die van top tot teen bloot is te bewonderen), die hij recent heeft gezien in de metro op zijn smartphone (bestaande uit een klein beeldschermpje, want de interactie vindt plaats via een oordopje in het oor, zoals nu een headset, waar je tegen kunt praten en die dingen voorleest, zoals e-mails en nieuws). Zo'n soort smartphone lijkt me eerlijk gezegd niet praktisch, handig en zeker ook niet persoonlijk, omdat je er steeds tegen moet praten en iedereen je dus kan horen.

Zodra Theodore begint met het installeren van het persoonlijke besturingssysteem OS1 (na 10 minuten), vond ik het een flauwe, saaie en vooral een langdradige (had makkelijk 30 minuten korter kunnen duren) bedoeling worden en de romantiek tussen Theodore en virtuele Samantha vond ik niet echt boeiend en hetzelfde geldt voor de meeste dialogen tussen hun beiden, en dat zijn er zeer veel, waarbij je dus alleen Theodore in beeld ziet en de virtuele Samantha alleen hoort. Ze lost dit op een gegeven moment wel leuk en creatief op (om met Theodore toch de liefde te kunnen delen) door een callgirl, gespeeld door de zeer mooie Portia Doubleday, in te huren die dan als haar lichaam moet fungeren. Maar Theodore vindt dat al snel niet gepast en stuurt de callgirl weer de laan uit. Vrouwen zijn overigens eigenlijk ook het enige leuke en mooie in deze film, want buiten Portia Doubleday en May Lindstrom is ook de altijd fraaie Olivia Wilde (waarmee Theodore een korte bind date mee heeft) te bewonderen en zelfs Amy Adams (grotere rol), hoewel die er zeer gewoontjes en niet echt sexy uitzag, met uitzondering op het einde. Het einde was misschien wel aardig, maar ik kon er eigenlijk weinig mee en het deed me ook niets.

De cast doet het overigens wel aardig en dan vooral natuurlijk hoofdrolspeler Joaquin Phoenix in de rol van de eenzame schrijver Theodore. Maar hij zag er eigenlijk wel niet uit (als een soort van stereotype homo) met die bril en belachelijk snor en hij liep ook vaak rond met een rood hemd (zie poster). Wat dat betreft is het raar dat hij koos voor een vrouw als opmaat gemaakt persoonlijk besturingssysteem i.p.v. een man Ondanks dat ik het verhaal wel leuk vond gevonden en ook best toekomst gericht is, is de uitvoering ervan me tegengevallen en vond ik het maar een flauwe, saaie en langdradige bedoeling. Wil je een vermakelijke film zien over een man die verliefd wordt op een computer/robot, dan kan je beter naar de jaren 80 pulpfilm "Cherry 2000 (1987)" kijken.

Weer eens een film waarover je eindeloos kunt bomen na afloop. Natuurlijk één van de intrigerendste topics: interactie mens en AI, en in hoeverre de laatste in de plaats kan komen. In deze film ver. Troost je: het type zelfbewustzijn en genoeg hebben aan een half woord in een gesprek (nog geen 10% van onze communicatie is woordelijke informatie) om mee te kunnen babbelen, zal een operating system voor de komende 100 jaar niet kunnen. En waarschijnlijk nooit. Tijdsbeeld met de getoonde mode en interieurs vond ik wel leuk gevonden: een soort retro 50-er/60-er jaren. Jammer dat de taxi waarin de date na een misluke threesome instapte, startte met een hoorbare brom. Geen EV dus. Foutje. Want tegen die tijd is de conventionele auto helemaal weggefaseerd. Phoenix is een geweldige acteur, maar inderdaad een te getormenteerde indruk makend om door te kunnen gaan voor iemand die nog een keuze heeft in life. Er zaten dus wat conflicterende elementen in zijn persoonlijkheid. Mooi gevonden is dat mensen zo kunnen ruzieën over zoiets triviaals als schoenen wel of niet bij de deur laten, en dat Samantha en Theodore elkaar zooo 'begrepen'. Eind was wat artificeel... Niet? Dat voelde aan als: alrightie.... hoe gaan we een eind breien aan dit verhaal? Buurvrouw doen? Die door Amy Adams werd gespeeld. Kleiner rolletje, maar ontzagwekkend! Om niet te zeggen briljant. Grappig... ik zit net te bedenken dat de film ook een metafoor kan zijn... voor onze inner voice... die over keuzes maken gaat, onze twijfels, eenzaamheid, wat een ideale relatie zou zijn, tot inzicht komen o.a. over voorgaande relaties. En daar hebben we geen outer voice als Samantha voor nodig. Reden dat ze ook weer vertrok?

Geweldige film! Vooral in combinatie met muziek (piano) is deze een lust voor het oog! Iemand ook benieuwd wanneer een avatar tijdens het spelen met jou in discussie gaat?

Best uniek romantiekfilmpje, maar het is absoluut goed in wat het wil doen, emotioneren. Wat een overdonderend geheel. Je voelt gewoon mee met de personages, ook al is 1 ervan een besturingssysteem. Dat maakt het juist nog knapper. Phoenix speelt fantastisch als Theodore, en de stem van Johansson is echt perfect gekozen. Dit moet haast wel een van de beste romantische films zijn die ik tot nu toe heb gezien. Het enige minpuntje dat ik zou kunnen noemen is dat Samantha op den duur niet echt meer functioneert als een besturingssysteem, maar meer als een mens. Het is haar taak om hem te helpen bij alles wat nodig is en op het einde maakt zij alleen maar zelf de beslissingen. Maar ach, wie ben ik om daar over te zeiken? 4,5*

“I think anybody who falls in love is a freak. It's a crazy thing to do. It's kind of like a form of socially acceptable insanity.”

Gemengde gevoelens. Aan de ene kant heeft Her heel veel om van te genieten. De prachtige cinematografie, Joaquin Phoenix op zijn best, de zwoele stem van Johansson en natuurlijk het interessante verhaal. Een relatie aangaan met een zelfbewust besturingssysteem is nu nog toekomstmuziek maar zou in de toekomst best wel eens mogelijk kunnen zijn. Regisseur Jonze heeft hier kritiek op maar weet zijn personages wel oprecht en geloofwaardig te houden. Het grootste compliment dat ik de film kan geven, is dat ik er ook helemaal in meeging. Op een gegeven moment vond ik het zelfs normaal worden. Erg knap.

Dat kan natuurlijk ook door de stem van Johansson komen waar ik dan direct haar gezicht en lichaam bij zie. Ik vraag me af of het ook had gewerkt als het een stem was geweest van een onbekende actrice (of acteur?). De film begint heel erg goed maar raakt wel snel door zijn ideeën heen. De band tussen Theodore en Samantha wordt goed opgetuigd maar op een gegeven moment wordt het wel wat langdradig en een herhalingsoefening. Na die scene in het vakantiehuisje in de sneeuw wordt het verhaal ook wat snel afgeraffeld. Opeens heeft Samantha allerlei problemen en bezwaren die voor die tijd niet bestonden. Maar goed, Phoenix, Johansson en de prachtige cinematografie weten het lang interessant te houden.

In een woord: etherisch. Heeft de potentie om naar de 4,5 sterren te gaan.

Prachtige film met een geweldige Phoenix en een sexy zwoele stem van Johansson die het helemaal afmaakt! Mooi decor van een prachtig LA, combi futuristisch met de sixties. Mooie ondersteunde muziek en en bovenal een interessant, boeiend en uniek verhaal.

Wat is liefde? Waarom word je verliefd? Wat is daarvoor nodig? Een soulmate of goed met elkaar kunnen praten, elkaar begrijpen, ... maar dat ene aspect tussen Theodore en Samantha ontbreekt: fysische aanraking! Al tracht ze ook daar een oplossing voor te vinden.
Emoties en gevoelens komen ook aan bod: genegenheid, geborgenheid, zelfs jaloezie. Ook boeiend om te zien dat OS enerzijds ingeburgerd is, maar eveneens door velen als freaky en guilty pleasure wordt aanzien. Welke normale man wordt er nu verliefd op zijn computer? Interessant om ook te zien hoe zijn relatie met een computer zijn reality life beïnvloedt en zelfs bij momenten zelfs op relationeel vlak destructief maakt.

Alles werd mooi in beeld gebracht en het verhaal verveelt niet. Mooi tempo en opbouw. Aangenaam verrast! Uiteraard moet je je wat inleven in het concept anders vind je het maar niets. Het einde doet me vermoeden dat OS1 op zijn einde loopt en er waarschijnlijk een OS2 ofzo op de markt zal komen, maar dat is mijn visie of verklaring. Het is alvast een open einde en dat is altijd fijn voor de kijker

Eigenlijk een praatfilm en zo zie je maar dat ge op een computerstem kunt verliefd worden en dat die liefde niet onbeantwoord blijft.
In ieder geval een origineel concept waar het eigenlijk geamuseerd naar kijken is. Wie weet wat de toekomst ons nog brengt ?
Wat van in het begin opviel was de figuur van Joaquim Phoenix. Bij mij eerder bekend voor harde rollen, kwam er nu zo onherkenbaar braaf, vaderlijk, romantisch over. Een metamorfose, maar hij deed het goed. Beter dan Amy Adams die zo soapachtig flauw overkwam.

Best leuke film met een heel erg onheilspellende gebeurtenis richting het einde. Het meest knappe aan de film is dat de liefde tussen mens en OS als normaal wordt neergezet, ook door de omgeving. Nergens word de kaart van belachelijkheid getrokken.... tot het moment je als kijker dat gaat doen.

Phoenix and Adams bieden gelukkig genoeg talent om de film fijn af te ronden.

Gezien in het vliegtuig, waar ik later ook Ghost in the Shell zag. Twee science fiction films met Scarlett Johansson, dat was ongepland. Her was in ieder geval wat lastiger te bekijken, want er waren geen ondertitels en Phoenix articuleert niet al te duidelijk, wat al lastig is zonder omgevingsgeluiden, maar toch heb ik het meeste wel meegekregen.

Dit is een typisch "Do Robots Dream of Electronic Sheep"-verhaaltje, waar ik al zoveel van heb gezien. Deze film gaat in het bijzonder in op liefde tussen mens en machine, maar ook wat dat betreft zijn er meerdere films en series over dat onderwerp. Nieuw voor mij was de twist, die je echter lang en breed zag aankomen, dat de machine de mens verlaat in plaats van andersom. Maar voor mijn gevoel niet echt een grote vernieuwing van een uitgekauwde formule. Eerder een variatie op een welbekend thema.

Het tempo is erg laag, wat niet erg hoeft te zijn, maar hier zie je het einde al lang en breed aankomen, waardoor het erg gaat slepen. Wat ook niet helpt is dat Phoenix een bijzonder saai personage weet af te leveren. Visueel is er ook niet veel ter afleiding, want er wordt vooral geregistreerd en niet zozeer gecreëerd. De soundtrack was wel aardig, maar kan niet veel compenseren.

Kortom, het valt allemaal nogal tegen. En dat terwijl Jonze eerdere films behoorlijk interessant waren. Eindwaardering: 2*.

Een heerlijke en prachtige film.

Fijn zacht van aard die met een aangename rust ademt, prachtig vormgegeven, buitengewoon mooi gefilmd en met een sterke soundtrack. Een van de meest favoriete films van het (voor mij) sterke filmjaar 2014.

Mooie film. Niet doorsnee. Sterk camerawerk en acteerwerk, een dromerige sfeer en een heel speciaal verhaal. Ik vind Scarlett Johansson een goede keus voor de stem. Ik vind haar stem erg prettig en aantrekkelijk klinken. Ik wist tijdens het kijken nog niet dat het haar stem is en dat zie ik als een voordeel, want daardoor zag ik er geen gezicht bij. De film duurt lang, maar bleef mij boeien. 4*

Get disconnected

Her heeft een liefdesverhaal dat aardig weg kijkt, wat niet in de laatste plaats komt door het acteerwerk van Phoenix en de niet zichtbare Johansson. Dit grimmige toekomstbeeld ligt nog niet eens zo ver van de huidige realiteit af: veel mensen leiden nu al een leven wat zich grotendeels op hun telefoonscherm afspeelt en het is slechts een kwestie van tijd voordat sekspoppen betaalbaarder worden en de mens ook buiten het seksuele aspect kan gaan behagen. Toen Her in 2013 uitkwam werd hier al handig op ingespeeld, maar vandaag de dag begint het al enigszins achterhaald aan te voelen, omdat we midden in de weg ernaartoe zitten.

Het verhaal is sterk maar bekend, en gaat daarom te lang door. De boodschap is krachtig en helder: get disconnected, kom met elkaar in contact, en kom uit die bubbel (het gevaar van de steeds geavanceerdere technologieën). Deze boodschap wordt kracht bijgezet door te laten zien dat een machine wel degelijk kan kwetsen en dat de ''perfecte'' relatie niet bestaat. Maar luisteren we hier nog naar als de techniek straks daadwerkelijk zo ver is?

Een interessante vraag waar je over kan blijven filosoferen, en waar deze film een mooie aanleiding voor geeft. Hier waren alleen geen 2 uur voor nodig geweest.

3,5*

Ok.

Film met een interessant onderwerp, alleen niet helemaal lekker uit de verf komt uiteindelijk. Dat ligt niet aan Phoenix trouwens, die de film echt wel wat kleur weet te geven met zijn type. Alles in hem straalt depressie uit, terwijl het maar schijn is.

De film is erg traag, wat eigenlijk een echte binding met de karakters teniet doet gaan. Doodzonde, want dit had erg goed kunnen zijn op emotioneel gebied. Nu is het eigenlijk al riskant om een romantische film over de liefde tussen een man en besturingssysteem goed te weergeven. Het is al moeilijk om er sympathie voor te hebben.

Knappe prestatie wel van Phoenix. Hij draagt de film met zijn type en geeft de film wel degelijk de emotionele ondersteuning die het nodig heeft. De rest is wel redelijk inwisselbaar, en Johansson daarbij dus ook. Sowieso hadden dat soort rollen wel door meerdere acteurs gedaan kunnen worden.

Visueel is het ok. Het ziet er allemaal behoorlijk schattig en knuffelig uit, met veel felle kleurtjes en een soort warme, liefdevolle uitstraling daarbij. Echter zitten er wel heel veel stukken bij waarop het visuele vervalt als Phoenix ellendig lang tegen de telefoon blijft praten, waarbij de camera flink ingezoomd is.

Dat soort beelden maken de film wel wat saaier, omdat het nergens voelt of intrigerend is. De regie van Jonze is in dat opzicht niet bepaald geslaagd. Het mist toch de binding om dat te doen, en dat bied de film dus niet bepaald.

Maar het kijkt goed weg en het idee is toch wel bizar genoeg om te blijven boeien. Uiteindelijk heeft het pas diep in het einde de goede snaar te pakken bij de kijker. Dit had wel eerder gemoeten, maar ja. Ik geef hem het voordeel van de twijfel.

Drama? Dit viel bij Videoland onder Drama. Daarom heb ik hem aangezet. Maar achteraf was het gewoon een dikke flut fantasy film.
Een relatie met je computer? Hoe dan? Dat is niet eens sciencefiction maar gewoon dik ongeloofwaardig. Had hem een relatie met Thomas de Stoomlocomotief gegeven en het was nog geloofwaardiger geweest.
En het ergste is nog: hij was helemaal niet eenzaam! Hij kon zoveel vrouwen krijgen, maar wilde zelf niet. Heel ongeloofwaardig ook om die mooie jongedame van het restaurant af te wijzen, maar vervolgens wel iets "serieus" (voor zover je serieus kunt zijn met een fuckin data-base) te beginnen met je computer hahahaha ik heb hier geen woorden voor. Waardeloos. 2 uur weggegooid. Alleen maar irritaties en wtf momenten.

Film gezien bij release en nu op TV. Moet zeggen dat ik eerste maal meer onder de indruk was. Vond hem destijds een van mijn toppers. Nu bij tweede bekijk vind ik hem nog steeds ok en origineel, maar ben er niet zo van omver geblazen. Film is soort van monoloog (je ziet meestal maar één acteur) maar toch dialoog met een computerprogramma. Ik denk dat uw gemoed een grote rol speelt bij het bekijken. Feit is dat het gaat over een gebroken man nav. een relatiebreuk die zijn troost vind in een A.I.-programma dat hem lijkt te begrijpen. Joachim speelt een wat nerdie persoon met een te begrijpen situatie. 4* omdat ik het de eerste keer een topper vond en het verhaal toch wel een originele insteek heeft. Misschien omdat ik ontknoping nog wist dat het mij minder beroerde...