Her (2013)

Meest toegankelijke film van regisseur Spike Jonze tot nu toe, maar tegelijkertijd wel zijn minste. Deze licht futuristische romantische komedie over de relatie van een eenzame man met zijn nieuwe besturingssysteem (oftewel de zwoele stem van Scarlet Johansson) ziet er visueel geweldig uit, met prachtige art direction en sublieme subtiele special effects. Inhoudelijk is het verhaaltje echter niet bijster interessant en Jonze neemt veel te lang de tijd om alles uit te werken. Gelukkig is Joaquin Phoenix goed genoeg in de hoofdrol om de aandacht er de volle lengte bij te houden. Iets korter en iets meer focus was welkom geweest.

Her heeft een origineel plot, helaas is de uitwerking een stuk minder. Pluspunten zijn de fraai vormgegeven futuristische omgeving waarin Theodore leeft en het camerawerk. Theodore kan echter geen twee uur lang boeien, ondanks een aardige vertolking van Joaquin Phoenix. De overige personages kunnen zelfs geen moment boeien, zij worden ook niet echt uitgediept. De relatie tussen Theodore en zijn OS is bovendien slechts bij vlagen interessant. De film wordt hierdoor na een tijdje zelfs wat langdradig, waardoor de speelduur van zo'n twee uur in ieder geval niet wordt gerechtvaardigd.

​​Hij kan wel wat, die Phoenix. Moet toch zo'n beetje de hele film dragen met zijn mimiek en intonatie. Hier iemand die perfect de gevoelens van een vreemde kan verwoorden, maar met z'n eigen overhoop ligt en zijn toevlucht zoekt in kunstmatige intelligentie. En ook daar gaat niet alles over digitale rozen.

Visueel een mooie film van Jonze. Gestileerd in warme kleuren met decors die de meestal eigen wereld van Theodore prima accentueren, zonder daarin te overdrijven. Dapper en gewaagd om zo'n romance vast te leggen, voordat je het weet beland je in belachelijke sferen, maar Jonze redt zich daar wel mee.

Het gedraagt zich als zo'n lief, klein indie filmpje. Tokkelende muziek, milde humor die vooral voortkomt uit hetgeen zich afspeelt en Johansson die inderdaad aantrekkelijk en aanlokkelijk klinkt. Hoe raar de relatie ook is, Jonze weet voor het overgrote deel een intiem sfeertje te kweken dat best aardig werkt.

Bovendien oordeelt hij niet op drammerige wijze, maar presenteert hij het als een gegeven waar je je eigen bedenkingen bij mag hebben. Toch ontstaat er ergens onderweg een kink in de kabel. Het zal zo zijn rond de verhitte discussie met zijn ex-vrouw en er veranderingen ter sprake en tevoorschijn komen.

Tot dan toe een prikkelende film, die dat met Samantha's gedrag ook nog wel heeft in het afsluitende deel, maar dat wordt vooral gekenmerkt door het pruillipje dat Phoenix krijgt opgeplakt. Daar prik ik dan toch doorheen. Het gaat zo zwaar gebukt onder die weemoed, dat al het andere stilletjes smoort.

Her Movie:

In de nabije toekomst schaft een eenzame kantoormedewerker [Joaquin Phoenix) een IOS (Individual Operating System) aan [stem: Scarlet Johansson] die altijd bij hem is, altijd luistert en hem als geen andere lijkt te begrijpen. Al snel is de IOS meer dan een beste vriend en denkt de IOS zelf ook over emoties als liefde en teleurstelling te beschikken.

Een bizarre premisse die werkelijk te gek voor woorden is: het idee dat een computersysteem ook maar op enig moment een volwaardige vervanging voor een menselijke relatie zou kunnen zijn, is voor mij volstrekt ondenkbaar en daardoor is het moeilijk om enig begrip op te brengen voor de hoofdfiguur. De keuze voor Johansson als ´de stem´, wiens stem en gezicht zo bekend is, werkt dit nog eens extra tegen. Met een speeltijd van bijna 2 uur is deze one-joke-film ook wel erg uitgerekt en sleept het zich vrij doelloos naar een voorspelbaar 'na-regen-komt-zonneschijn' einde. Als je het talent van Amy Adams verspilt, doe je toch echt iets verkeerd, ook al heet je Spike Jonze!

"You're dating your computer?"

Iets te lang uitgesteld, helaas is het niet geworden wat ik ervan verwacht had.

Het gegeven is best leuk, alleen komt het niet helemaal uit de verf. Op zich wordt er een prachtig gestileerd, doch enigszins dystopische wereld gecreëerd. Hierbij oogt het futuristische decor goed in al zijn subtiliteit. Door het kleurgebruik en de fijne soundtrack word je er als kijker helemaal in ondergedompeld, waardoor het op momenten een dromerige sfeer krijgt.

De uitwerking van het verhaal mist enkel net dat speciale om boven het gewone uit te stijgen. Het is dat Joaquin Phoenix als het ware een one-man show neerzet, ondanks zijn vlakke personage. Naast het feit dat Scarlett Johansson met haar zwoele stem een besturingssysteem volledig tot leven laat komen; qua uitvoering een onberispelijke prestatie. Hoe deze relatie tot stand komt, is in het begin leuk om te zien. Met name doordat er een vleugje eigenaardige humor aan toegevoegd wordt.

Jammer genoeg valt 'Her' op een gegeven ogenblik in herhaling. Het hele gebeuren wordt zo weemoedig gebracht dat het echt een sleur wordt om doorheen te komen. Dit resulteert zich in een hoop lange dialogen en zweverigheid. Hierdoor voelt het aan alsof er met het thema te weinig is gedaan, naast de durf om het rigoureus over een andere boeg te gooien.

Al met al vermakelijk te noemen door het uitgangspunt en het prima sfeertje. De film had alleen wel iets ingekort mogen worden, zodat er een betere focus op het geheel zou komen.

Dikke 3,0 sterren.

Pff, wat een overdaad aan gevoelens, gemijmer en geëmmer.

Grootste obstakel is eigenlijk meteen dat ik er niet goed in kan geloven. Het is moeilijk om het als een besturingssysteem te zien, aangezien het gewoon een vrouw van vlees en bloed lijkt die terugpraat, ook buiten de context van de computer, met eigen gedachten, eigen gevoelens. In die zin is het niet eens zo vreemd dat hij een relatie krijgt, sterker nog, in de wereld anno dan zijn er meer mensen zoals hij, en lijkt het een normaal maatschappelijk ding te zijn geworden.

Het had misschien een interessantere film opgeleverd als hij daadwerkelijk een outcast zou zijn, en als de OS niet zo uber-menselijk was geweest.

Wat wél een groot pluspunt is zijn de visuals. Het kleurenpalet is dikwijls oogstrelend. Veel oranje, veel rustige tinten, het oogt allemaal clean en fris maar toch heel stylish. Eigenlijk is er heel de film geen lelijkheid te bekennen.

In ieder geval zorgt het ervoor dat de film in het begin nog wel de aandacht weet te trekken, samen met het aparte uitgangspunt. Richting de helft van de film is daar echter nog maar weinig van over. Alle overdenkingen van Samantha alsmede al het gedoe en gezeur van de echte personen konden me maar zeer weinig boeien. Ik zie best mogelijkheden in dit thema, ook (juist) filosofisch van aard, maar om het dan zo ontzettend wollig uit te werken, toch wel een gemiste kans.

Eigenlijk zijn de visuals en het aparte uitgangspunt alléén niet genoeg om dit op te trekken tot 3*, maar laat ik met mijn hart over mijn hart strijken een een héél krappe uitdelen.

2,75*

Aardige film van Jonze die er vooral erg mooi uitziet, en Her heeft een lekker rustig tempo. Iets te rustig soms, want soms werd het een beetje eentonig. Maar stijl, visuals, muziek, en ook het acteren, daar valt weinig op aan te merken.

Ik vond de stem van Johansson eigenlijk het grootste minpunt. Niet dat ze geen fijne stem heeft, maar ik zag haar steeds voor me, en zo werd het moeilijk te geloven in een operating system, het leek er meer op dat hij met Johansson aan de lijn zat te kletsen. Een onbekendere stem was wat dat betreft veel beter geweest.

“The past is just a story we tell ourselves.”

Je eenzaam voelen. Verlaten zijn. Het moment waarop je iemand leert kennen. De chemie die ontstaat. De momenten die je samen beleeft. De lach en de traan. Het samen dingen ontdekken. De aanzet van de andere om jezelf te ontdekken. Een reis. Een avondje uit. De passie. Het vertrouwen dat groeit. De fijne momenten en minder prettige momenten. Het moment dat je je realiseert dat je niet zonder die andere kunt. Het moment dat je de indruk krijgt dat de andere je ontgroeit. Het knagend gevoel van jaloezie. Het besef dat ze je bedriegt. Het verzoeningsmoment. De uiteindelijke scheiding ... Hoe ouder je wordt, hoe meer van deze facetten uit een menselijke relatie je bekend voorkomen. Sommigen zullen zich hier niet in kunnen vinden. Voor jongeren is het meestal nog onbekend terrein. Voor hun is dit waarschijnlijk een saaie en lachwekkende film. Voor mij zaten al die menselijke emoties in "Her". Een schitterende meeslepende film waarbij getoond werd wat menselijke gevoelens zijn en wat de gevolgen zijn. Magistraal,meesterlijk,magisch en subtiel in beeld gebracht.

De gevoelige alleenstaande Theodore Twombly (Joaquin Phoenix) werkt voor een bedrijf dat in opdracht van hun klanten handgeschreven brieven verstuurd naar familieleden,vrienden of partners over allerhande zaken. Blijkbaar een item dat in deze toekomstige maatschappij met de noorderzon verdwenen is, daar alle communicatie elektronisch verloopt. Zelf zit hij in een redelijk emotionele fase waarbij hij het verlaten van zijn vrouw nog moet verwerken. In een impuls schaft hij zich een nieuw artificieel intelligent besturingssysteem aan van Element Software. Een intuïtieve entiteit die naar je luistert,je begrijpt en je na een tijd kent. Deze entiteit openbaart zich als Samantha. Een begrijpende,zachtaardige en charmant klinkende computerstem (Scarlett Johansson) die zich nestelt in het dagdagelijkse leven van Theodore. Een computerprogramma dat een bewustzijn creëert en de grens tussen artificiële intelligentie en menselijke bewustwording na een bepaalde tijd overschrijdt. Het beeld dat Theodore heeft over Samantha verandert geleidelijk aan van een gimmick of gadget, naar een zielsverwante en iemand waarmee hij zijn leven zou kunnen mee delen. Verliefd dus.

Is “Her” nu een romcom , SF of een komedie ? Eigenlijk is het een mix van ze alle drie, met een flinke portie ingrediënten van elk genre. Natuurlijk zitten er in deze film elementen die gekend zijn uit een romcom. Een onmogelijke liefde met de nodige consequenties. Er zitten overduidelijk SF elementen in zoals de globale connectie met de voorhanden zijnde informatietechnologie, de gebruikte randapparatuur en het 3D kamerbrede game waarmee Theodore zijn avonden vult. Zelfs Samantha zou je kunnen vergelijken met de bekende “Siri” toepassing. Een egoïstische en eigenlijk eenzame maatschappij waarbij elk individu in zijn eigen virtueel wereldje leeft. Een toekomstige wereld die onze maatschappij eigenlijk griezelig benadert. Tegenwoordig kan niemand meer zonder zijn smartphone, persoonlijke computer met mailmogelijkheden en de sociale media. Het geïnformatiseerde wereldje waarin we leven kan niet meer zonder de kunstmatige intelligentie. En af en toe is het ook redelijk lachwekkend op een hilarische manier (de cybersex die Theodore heeft met Sexy Kitten waarbij een dode kat een sleutelrol speelt) en soms op een spottende bijtend sarcastische manier (de picknick waarbij iedereen converseert met Samantha alsof ze er in levende lijve bij is).

Joaquin Phoenix speelt op een voortreffelijke manier de emotioneel verwarde Theodore. Geen gemakkelijke taak daar zijn rol in hoofdzaak bestaat in het uiten van emoties gebruik makende van gezichtsuitdrukkingen. Maar toch vond ik het magistraal en soms ontroerend te zien hoe hij heen en weer slingert tussen verschillende emoties. Idem voor Scralett Johansson. Ondanks het feit dat we alleen haar stem horen, slaagt ze erin om telkens de juiste emotie in te brengen. Het enige visuele is de reactie van Theodore hierop. En wat een prachtstem heeft ze. Doorspekt met de juiste toonaard en timbre die past bij het gevoel op dat moment. Van vrolijk en grappig, naar ontroerd, gekwetst en jaloers. Dit alles met een warme,zwoele en soms hese stem. Je zou op slag verliefd worden. Had mijn GPS zo’n stem, ik zou nogal wat kilometers afleggen met mijn auto.

Conclusie : Een schitterende film. Een meeslepende film. Een film die me raakte. Een film over de relatie tussen een man en een stukje software. Maar tevens een waarschuwing voor de evolutie naar een eenzame maatschappij waarbij het echte diepmenselijke contact dreigt te verwateren. Een must-see film in ieder geval !

Deze mooie omschrijving vond ik op de website “Rutger in de filmclub”. Ik kon het niet nalaten om dit te citeren :
“Her” is totaal ongeloofwaardig als je je niet aan de film kunt overgeven. Doe je dat wel, kun je zomaar verdwaald raken in dit dromerige universum van Jonze, dat subtiele sci-fi combineert met een ouderwetse (hipster) aankleding. Geloof je Samantha, dan zul je het OS vanzelf als vrouw gaan zien. Scarlett Johansson’s stem blijkt genoeg om een mannenhart te doen smelten. Probeer eens niet verliefd te worden. Je verliest.

Mijn hoge verwachtingen zijn helaas niet waargemaakt. Het idee is leuk, en vanzelfsprekend schiet de beangstigende gedachte door je hoofd dat het niet eens ondenkbaar is dat dit soort computers die emotie tonen ooit zullen bestaan. Toch ging het mij allemaal te ver, en kon ik het op één of andere manier niet accepteren. De emoties van het programma waren te menselijk. Dat was natuurlijk ook de bedoeling, en het is science fiction, I know, maar zelfs binnen dat genre vond ik het te ongeloofwaardig. De stem van Scralett Johansson was veel meer dan een stem. Theodore hoorde het door een "oortje" maar het leef alsof ze voortdurend naast hem stond.
Nog iets waar ik enigszins moeite mee had was dat computerspelletje, waar het hoofdfiguurtje brutaal was en zich met persoonlijke dingen bemoeide, zelfs met de inhoud van mailtjes etc. Dat was vast grappig bedoeld, en het spel zelf lijkt me fantastisch om een keer te spelen, maar ik neem toch niet aan dat computerspelletjes niet zo worden ontwikkeld dat ze brutale opmerkingen geven over privézaken.
Best een aardige film, en het idee is erg leuk en het "schokkende nieuws" wat Theodore uiteindelijk te verduren krijgt is behoorlijk dramatisch en tegelijkertijd een opluchting.
"HER" heeft bij mij niet het effect veroorzaakt waar ik op gehoopt had.

Erg knap filmpje (hoewel hij net wat te lang duurt).

Dacht aanvankelijk dat ze dit idee onmogelijk 2 uur lang geloofwaardig konden houden, maar dat viel reuze mee, mede door het geweldig knappe spel van Phoenix.

Daarnaast audivisueel fijn rustig en mooi (beetje indie maar goed) en vooral enorm slim uitgedacht en uitgewerkt.

Toen het in de bioscoop uitkwam kreeg ik het gevoel dat deze film wel erg gehyped werd, daarom heb ik gewacht op de DVD-release en heb de film gehuurd. Inmiddels gezien en ben toch blij dat ik niet naar de bioscoop ben gegaan. Visueel is het niet een film die je in de bioscoop moet zien (op die ene shot van een mooie skyline na), het draait immers om het geluid (de dialoog tussen de hoofdrolspeler en de stem van het operating system.

Aan het begin was het best interessant en boeiend, maar het lijkt wel alsof de inspiratie al heel snel op raakt, na zo'n kleine 30 minuten vond de regie het nodig om nieuwe personages te introduceren zodat de film weer kon voortkabbelen.

Spike Jonze is geen Jules Verne, we hebben hier (helaas) niet te maken met een visionair. De gedachte is ook niet nieuw, zie KIT in Night Rider bijvoorbeeld. Dat we ooit intelligente apparaten zullen hebben waaraan we normaal sprekend dingen kunnen vragen lijkt me onafwendbaar. Maar de gedachte dat zo'n apparaat, of een Operating System, de drang heeft om sex met je te hebben, en zelfs mensen inhuurt die hun lichaam aan het OS "uitlenen" haalt het realiteitsgehalte onderuit waarmee de film begon.

Aardig om een keertje gezien te hebben, vooral als je even zin hebt in een eenvoudig en rustig tussendoortje. 3*

Saaie suikerspin.

Een romantische sciencefictionfilm van Spike Jonze. Dat klinkt goed. De onzichtbare Beastie Boy en het brein achter Jackass heeft zijn sporen ruimschoots verdiend met een uitstekende debuutfilm en een prima tweede prent. Being John Malkovich en Adaption. (vergeet vooral het puntje niet). Vernuftig in elkaar gestoken, vernieuwende maar bovenal fijne films. Zijn derde full feature viel echter een beetje tegen: Where the Wild Things Are. Hier bleek het schuren tussen genres iets teveel wrijving op te leveren. Maar een nieuwe film van Jonze mét Joaquin Phoenix? Dat kon haast niet mislukken. En toch is het gelukt. Met mislukken dan.

Het verhaal is leuk gevonden, hoe voor de hand liggend en gemakkelijk uitgevoerd ook. Het idee werkt. Jonze brengt het liefdesplotje omtrent een man die verliefd wordt op zijn PC's nieuwste besturingssysteem (de korte uitleg) uiteraard prachtig in beeld. Maar al snel wordt pijnlijk duidelijk dat niet alles weet te werken. Het eerste echte gesprek tussen de hoofdrolspeler en zijn spraakbestuurde software verloopt te opzichtig. Te geacteerd. Niet naturel, zo u wilt. Toch heeft Jonze hier niet geknipt. En verderop komen er sporadisch nog wat korte schmierpartijen langs. Onnodig, want ze zijn er zo uit te lichten. Vaak hebben ze te maken met een minder gebalanceerd sounddesign. Gek voor een videoclipgoeroe.

Wat ook onnodig is: de lange speelduur. Het verhaal geeft aan de term 'voorspelbaarheid' een nieuwe dimensie. Omdat het van Jonze afkomstig is ben je als kijker nog geneigd te denken dat het allemaal anders is of zal worden. Dat het een beetje 'indie' is. Dat het een beetje zus.. Niets is minder waar. Dit is zonder enige twijfel de regisseur zijn meest commerciële film. Althans van de door hem zelf geregisseerde exemplaren. Nu is er niets mis met commercie, maar de suikerzoete romance die gedoemd is te mislukken wordt hier wel erg lang uitgesponnen. En dus slaat af en toe de saaiheid toe, want vrijwel elke wending verwacht je minstens vijf minuten eerder.

Natuurlijk valt er genoeg positiefs te zeggen over Her. Bijvoorbeeld dat Scarlett Johansson een prachtstem heeft die, met name in het begin, niet alleen Phoenix inpakt maar de kijker erbij. Dat het camerawerk goed is, de muziek mooi. Dat er goed geacteerd wordt (op de eerder genoemde minpunten na, maar die lijken meer op het conto te komen van de vreemd genoeg verslappende regisseur) en dat het idee dus erg leuk is. Zal Electric Dreams uit 1984 nog even door Jonze's hoofd zijn geschoten voorafgaand aan het schrijven? Een foute eightiesfilm die stiekem vermakelijker is dan dit. Dit is te traag en te zoet. Alsof je in slow-motion een suikerspin zit te eten...

Redelijk.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Ten eerste: je kan zeggen wat je wilt over deze film. Je kan 'Her' saai vinden, je kan 'Her' een slecht verhaal vinden, je kan vinden dat 'Her' niet goed is uitgewerkt, maar op één punt kan je geen kritiek hebben: Joaquin Phoenix. Wat een geweldige prestatie van één mijn favoriete acteurs (samen met Ethan Hawke en Matthew McConaughey), na zijn fantastische acteerwerk in 'The Master' en 'Walk the Line' (en in eerdere jaren 'The Gladiator') blijft hij zichzelf overtreffen. Mijn complimenten gaan volledig naar Phoenix, één van de beste acteurs van de 00s.

Over de film zelf: het is origineel, prachtig vormgegeven en een genot om naar te kijken. Er zitten briljante scenes in en het is zeker één van de beste films van het afgelopen jaar, in mijn ogen misschien wel de allerbeste.

Het verhaal gaat over een man die verliefd word op zijn nieuwste PC besturingssysteem, het liefdesverhaal wordt prachtig vormgegeven en je ziet dat hij echt gelooft dat zij de ware is. Hij schaamt zich wel tegenover anderen. Naast het serieuze gedeelte is de film ook, op zijn tijd, komisch. De scene dat zijn besturingssysteem wel zin heeft in een potje seks, maar dit alleen met praten kan uiten, is een struikelblok voor de twee. Alleen het besturingssysteem lijkt het dan wel leuk om een prostituee uit te nodigen en te doen alsof de prostituee het besturingssysteem is. Deze scene is briljant geacteerd en buitengewoon hilarisch.

De film is leuk bedacht, duurt niet te lang en niet te kort. Het is in mijn ogen de beste film van 2013, samen met 12 Years a Slave. Een topfilm die ik zeker nog een aantal keer zal gaan kijken. Ik raad de film bij iedereen aan en krijgt 4,5 sterren van mij.

Tesamen alleen. Alleen tesamen. Mensen en computers. Computers en mensen. Hoe liggen de verhoudingen nu eigenlijk? Wie heeft wie op de hand, of in de hand, wie heeft wie nodig in dit schijnbaar gelukzalige universum waarnaar de wereld hopelijk niet aan het opschuiven is? En toch! Oeps. Toch is net dat waarschijnlijk wel het geval. We kruipen steeds meer in onze eigen cocon, verschuilen ons achter de façade van Facebook en Twitter en sociale netwerken waarvan de namen mij zelfs niet meer bekend zijn. Een snelheidscultuur, maar ook een cultuur van de perfecte match. Een cultuur die geen grote verschillen accepteert. Een cultuur waarin de schoenen aan de deur moeten staan, punt uit. Een cultuur die niet meer leert om te gaan met het verschil, het geschil. “Ander en beter”, waait het. Dus? Ik wil… Ik wil… Met de stem van Scarlett Johansson, alstublieft. Nee, anders geen tevreden klant.

Enfin, het is laat, vandaar allicht dit vers gekakelde pessimisme. Maar ik herkende de wereld die Spike Jonze oproept, of toch de contouren ervan. We moeten ons allicht door ‘Her’ laten waarschuwen. En tegelijk – o wat een paradox! – moeten we in ‘Her’ de parallel zien met een menselijke relatie, met een liefde die te mooi is om waar te zijn, met een koppel waarvan de beide entiteiten elk voor zich een idee hebben over wat goed voor ze is, en wat de tijd hen brengen moet. Hartverscheurend is het: de knagende twijfel, het plezier, de lichamelijkheid, het afscheid. Tegelijk stelt Jonze een heleboel vragen, zoals: hoe belangrijk is het lijf (en dus de lust) wanneer twee mensen elkaar tegemoet treden? In een prachtige, merkwaardige en diep ontroerende sequens schildert hij de uniciteit van elk wezen op het doek.

En ook…wat is trouw? En ook...wat is uniek? En ook...wat zijn reële verwachtingen wanneer het om een relatie gaat? En ook...inherent kleeft aan deze thematiek de vraag naar onze verhouding met de digitale creaturen die we ooit allicht zullen kunnen voortbrengen: moeten we ons enten op deze fictieve persoonlijkheden die ons op het lijf geschreven zijn, of moeten we vooral elkaar opzoeken? Pleit Jonze voor de vervulling van het “ik” via een geprogrammeerde afspiegeling van dit “ik”? Nee toch? (Geweldig trouwens hoe de plot wordt opgelost: in het gezamenlijk verdriet om hun besturingssysteem vinden Amy Adams en Joaquin Phoenix elkaar…het was dus een programmeurscomplot om mensen dichter bij elkaar te brengen? )

Ah, er valt zoveel over te zeggen. Morgen doe ik misschien weer een gooi. Zou dat niet het geval zijn, dan geef ik nog dit mee: ongelofelijk hoe aangrijpend deze film is. Kitscherig? Soms, misschien. Sentimenteel? Hier en daar heeft Jonze wel de neiging, ja. En toch. Toch echt. Toch recht naar het hart. Of naar de keel. Of naar het nekvel. Waar u zich laat nemen. Daar pakt Joaquin Phoenix je. Salve!

3,75* - zeer zeker met groeipotentieel

Sci Fi Films over artificial intelligence spreken mij altijd zeer aan. Maar dit is een belachelijk slechte film. Na minder dan een half uur was ik het helemaal zat. Sentimenteel geouwehoer. Als je een beetje verstand heb van computers en technologie dan valt deze film direct door de mand. Onrealistisch, saai, langdradig etc. Geen aanrader.

Een realistisch doch kritisch oog op de toekomst en misschien al wel het heden.

Uitstekend acteerwerk.

Zeer vermakelijk, verveeld geen moment.

= 5 sterren

Ken veel mensen die - spijtig genoeg - verliefd zijn op hun smartphone. Zie ze zo naar het strand rennen om daar alles met hun geliefde apparaatje te delen. Wat dat betreft is Her waarschijnlijk niet eens zo science fiction als je zou denken. En het werd ook nog eens best geloofwaardig gebracht. Die geloofwaardigheid zit 'm grotendeels in het fenomenale spel van Phoenix. Vooral prettig dat ze niet één of andere anti-sociale nerd of creep van hem hebben gemaakt, maar juist een erg sociaal en gezond type. Fijn om eens een echt sympathiek hoofdpersonage te krijgen.

Verder doet de film erg denken aan films als Eternal Sunshine of Lost in Translation, maar deed mij vooral denken aan de Before Sunrise- reeks. Ook zo'n film waar liefde en personages echt voelen en alle gesprekken - hoe lang ze ook duren - boeiend en oprecht zijn. Verder sterke art-direction wat betreft deze bijzondere toekomst (met mannen die schijnbaar allen hun broek over hun navel dragen) en ook prettig camerawerk, met lange, uitgedachte shots. Grootste minpunt van de film is dat het een tikkeltje aan de lange kant is. Vroeg me in het begin überhaupt al af hoe ze dit concept konden rekken tot een lange speelfilm en dat is nog aardig goed gelukt. Alleen twee uur was ietwat veel.

4 sterren.

Het begint inmiddels traditie te worden: ieder jaar bezoek ik minstens tienmaal de bioscoop om er twaalf maanden later achter te komen dat ik de meeste pareltjes weer heb gemist. Dat was in 2013 niet anders en het lijdend voorwerp luistert naar de naam “Her”. De poster doet mij op de een of andere manier Frans aan, het roept bij mij niet de associatie op met een Hollywood-product.

Dat geldt evenmin voor het verhaal en de sfeer die vele malen gedurfder zijn dan die van de meeste hedendaagse films. Vanaf het prilste begin maken we kennis met een aantal interessante hoofdpersonen die in de loop van de film een sterke ontwikkeling doormaken. De absolute ster is voor mij hoofdrolspeler Joaquin Phoenix. Waar hij een jaar eerder voor de onmogelijke taak stond om de vertolker van Abraham Lincoln van een Oscar af te houden, moet hij het ditmaal zelfs zonder nominatie stellen.

Dat is óf zwaar onterecht óf een teken dat er nog een aantal pareltjes voor mij wachten. Want net als in The Master kruipt Phoenix volledig in zijn rol en lijkt hij in niets meer op de naïve, stuurloze neuroot die hij destijds was. Ditmaal geeft hij gestalte aan Theodore: een intelligente maar besluiteloze dagdromer. Desalniettemin heb je vanaf het begin een band met hem en komen zijn gedachten en gevoelens echt en oprecht over.

Toch is het script en het overkoepelende thema de reden dat deze titel waarschijnlijk een toekomstige klassieker gaat worden. De wereld is in “Her” een speelbal van de techniek geworden. Aldoux Huxley kan tevreden zijn: de Brave New World lijkt dan eindelijk voor de deur te staan. Op straat zit iedereen, gewapend met smartphones en koptelefoons, volledig in zijn eigen wereld. Het is dan ook ironisch dat het totaal niet wordt geaccepteerd dat Theodore een relatie met zijn computer aangaat.

In hoeverre zal de mens nog kunnen leven zonder de gadgets die het heeft geschapen? Blijven we überhaupt menselijk of gaat alles en iedereen straks in een computer op? Het zijn vragen die de makers zichtzelf lijken te stellen maar het gelukkig aan de kijker overlaten om hier antwoord op te geven. Her geeft alvast een kijkje in de wereld van morgen en biedt behalve Phoenix en een briljant script een sterke soundtrack en veel interessante dialogen. Amy Adams is schattig als altijd, de stem van Scarlett is bijzonder prettig om naar te luisteren en de vele details verraden dat we hier met een juweeltje te maken hebben.

4,5*

Onpersoonlijke wereld komt (akelig) dichtbij in briljante film.

Een toekomstige wereld waar het 'beeldscherm' het straatbeeld heeft overgenomen, de mens verknocht aan een digitale wereld. Onvermijdelijk gaat dit ten koste van de beleving van de 'echte' wereld; één van de meest intieme zaken, de persoonlijke brief, wordt in deze film tot handel gemaakt. Een kantoor vol met mensen die sprekend de meest intieme momenten van klanten tot een persoonlijke brief maken, bestemd voor een geliefde.

Overal in de straten lopen mensen met mobieltjes en oordopjes. De ouderwetse conversatie, op een bankje bij het water, in een klein café of op het station is definitief verloren gegaan. Mensen praten met mobieltjes en oordopjes; ja oké tegen elkaar, maar de afstand is evident.

De volgende stap in de digitale verovering van onze wereld is dan ook niet onverwacht: het intelligente Operational System (OS), in de vorm van een stem. Het OS is in staat eigen gedachten en emoties te hebben en kan zo een hulp, vriend of zelfs geliefde zijn voor de mens. De mens in deze is de door een recente scheiding zeer fragiele Theodor en het OS is de attentvole, hyperintelligente en grappige Samantha. Een romance tussen de twee ontwaakt op een manier die ik zelden heb gezien in cinema.

Rationeel gezien is het een ridicule liefde, maar zo voelt het geen moment aan. Dit komt allereerst door de stem van het OS, ingesproken door Scarlett Johansson. Zij weet de juiste toon aan te slaan, waardoor je de indruk krijgt dat het OS daadwerkelijk een echte jonge vrouw is, met gebreken en gemakken. Wat een geweldige rol zet zij hier neer!

Ook Joaquin Phoenix is andermaal geweldig; hij is toch zeker één van de beste acteurs van zijn generatie. Zijn karakter lijkt niet te kunnen (willen) wennen aan de steeds digitaler wordende wereld waarin hij leeft. Een romanticus pur sang, die wegkwijnt door zijn eigen onvermogen om zijn emoties te uitten. Uitgerekend in Samantha, een OS, hervindt hij dat deel van zichzelf, het vermogen om te zijn wie je bent en zelfs ietsjes meer dan dat, dat verloren was gegaan na de breuk met zijn vrouw. Phoenix portretteert de worsteling die Theodor ondergaat, tussen enerzijds zijn steeds heviger verliefdheid voor Samantha en anderzijds het ongemak voor deze op zijn zacht gezegd vreemde liefde, op buitengewone wijze. De momenten dat hij deze worsteling opzij zet en werkelijk geniet van zijn romance zijn dan ook vertederend.

De liefdesscène tussen Theodor en Samantha is door het spel van Phoenix en Johansson een hoogtepunt in deze film. Als kijker wordt je ratio weggevaagd door het erotische spel van de acteurs, die niets meer hebben dan hun stem om het liefdesspel tot een letterlijk hoogtepunt te brengen.

De film geeft een kijk van de toekomst die niet eens irreëel is. De film laat ons zo in de spiegel kijken naar de wereld die we aan het creëren zijn. Desondanks zien we in deze onpersoonlijke wereld dat het uiteindelijk gewoon gaat om echte emotionele connectie tussen mensen en dat die onvervangbaar is. Het einde van de film geeft je dan ook het gevoel van 'het sprookje is uit'. Kom weer terug op aarde. Adem. En durf werkelijk weer te kijken. Naar elkaar.

Moderne kijk op relaties in een futuristische context. Jonze lijkt onze huidige maatschappelijke ontwikkelingen door te trekken naar een toekomst, waar menselijke communicatie minimaal zijn en emoties gekanaliseerd worden via AI-software. En die toekomstvisie ziet er niet eens zo slecht uit; de sfeer ziet er nogal chill uit... Dit kon een film worden om niet serieus te nemen; wie ziet nu zichzelf verliefd worden op een computerprogramma? Gelukkig springt de regisseur hier bekwaam mee om en dringt een reflectie op over het leuke en het minder leuke in relaties en hoe mensen reageren in bepaalde situaties. Maar mijns inziens gaat het toch vooral om communicatie en hoe moeilijk dat is wanneer er emoties bij komen kijken, en daar toont de film van zijn romantische kant. Want hoe prachtig is het als mensen beroerd worden door mooie proza (zoals die uitgever en die collega), hoe mooi toont Her die vlindertjes in de buik wanneer een Joaquin Phoenix met te hoog opgetrokken broek lachend en speels door de metrogangen huppelt en wat een onvoorstelbaar gevoel geeft het als er iemand 24/24 er alleen maar is voor jou, zelfs al is het een stem.

Veel goede ideeën, romantisch ingesteld, met een magnetisch acterende Phoenix, een vocaal hoogstandje van Johansson maar toch bleef het naar mijn gevoel allemaal te veel zitten in een te strak afgelijnde wereld waar niks anders gebeurt dan kalefateren over relaties. Het zou al geholpen hebben om Phoenix een gewone job te geven ipv nota bene schrijver van liefdesbrieven.

Phoenix speelt goed en ook Johannson met alleen haar stem als instrument is overtuigend. Wat ik vooral sterk vind aan de film is dat het toekomstbeeld en de liefde tussen een mens en een computer zo overtuigend wordt gebracht. Na het einde toe boet de film wat aan kracht toe maar toch wel een aanrader dit.

her

Moeilijk te beoordelen.

Joaquin Phoenix is uitstekend in deze film. Hij komt over als een erg rustig en natuurlijk persoon maar is af en toe wat creepy. Dat kan ook liggen aan z'n uitstraling. Qua vormgeving is alles prachtig. Het gebruik van kleur in deze film zet een futuristische sfeer. Waarschijnlijk is deze film erg sterk als je je eenzaam voelt na het beëindigen van een relatie... maar om eerlijk te zijn vond ik hem vooral saai, langdradig en... leeg. Het is ontzettend eentonig en het interesseerde me niet wat er ging komen. Scarlett's stem vond ik overigens irritant en hees maar dat terzijde.

Ondanks dat ik hem niet leuk vond, was hij bijzonder. Er zitten heel veel verschillende emoties in verwerkt en, hoewel ze niet overkwamen, is het toch grappig om je te realiseren dat ze spelen met gevoelens die nog nooit iemand ter wereld gevoeld heeft. Een OS dat zo zelfbewust is... apart.

Ik ga niet stemmen. Volgens mij is deze film heel bijzonder en mis ik iets. Het is heel melancholisch, waarschijnlijk een kwestie van in de juiste stemming zijn en dan hij is geweldig. Ik weet alleen niet of ik ooit nog zin krijg hem nog eens te bekijken dus bij deze is dit bericht een reminder aan mijzelf om dat absoluut wel te doen.

Deze film heeft mij verrast. Ik had vooraf wel wat bedenkingen, met name over de wat te softe uitstraling van Joaquin Phoenix met bril, maar deze vervallen snel. De film bouwt goed op en zet je tot nadenken, zet je een spiegel voor. Film is dus aanrader voor mensen die alles online doen. Wees gewaarschuwd

4 sterren voor acteerwerk, orginialiteit, geloofwaardigheid en beeld geluid.

AI is geloofwaardig met een mooie stem, wist niet dat die van Johansson was toen ik de film zag. Science fiction elementen zoals vormgeving van de user interfaces zien er goed uit, niet over de top.

Vond de ontwikkelingen niet voorspelbaar en de film wist me bijna constant geboeid te houden

De film bleef ook goed hangen dus denk goed geslaagd..

Toch heb ik ook wel wat minpunten. Bijvoorbeeld de naïviteit van hoofdpersoon richting de AI wanneer die tegen hem begint te praten en ongevraagd bepaalde taken gaat uitvoeren. Ook is het OS zomaar op de markt te koop, terwijl het niet eens fatsoenlijk getest is voor de manier waarop het blijkt te werken.

Verder beetje zware thematiek in de film, had wat luchtiger en nuchterder gemogen. Ben verder ook niet zo'n fan van Joaquin Phoenix.

Meh.

Het concept is best leuk, maar er wordt niets moois van gemaakt. Theodore had net zo goed een relatie kunnen hebben met een mens, de film had er amper anders door geweest.
De confrontatie met z'n omgeving blijft nagenoeg uit, dus is het wachten tot er iets mis is maar de voorspelbare onthulling dat Samantha niet exclusief is, vind ik nu niet zo spectaculair en dan oogt het allemaal wel magertjes.

Aan de cast zal het niet gelegen hebben, Scarlett Johansson daargelaten. Zij heeft écht écht niet de juiste stem voor deze rol en haalt het niveau van de gehele film naar beneden. Er is niks mis met een mature en warme vrouwenstem, maar een vieze rokersstem is het écht niet.

Verder houdt Spike Jonze het bij wat mooifilmerij, de kleuren willen af en toe wel wat opvallen, maar verder vind ik het allemaal wat lauw. Her is geen film die blijft hangen terwijl ik het wel gehoopt had. Op naar de volgende.

2,5

Knappe wisselwerking tussen de altijd goede Phoenix en Johansson, wat meteen de film de moeite van het kijken waard maakt. Er gebeurt namelijk bar weinig; de film richt zich puur de deze twee karakters. Des te knapper eigenlijk van beide acteurs dat ze het bloeiend houden. Verder is de regie sterk en ziet de film er sfeervol uit met een knappe scene wanneer het 'hoertje' ingeschakeld wordt, wat de moeite van het vermelden nog wel waard is.

Spike Jonze weet me altijd wel te bekoren.

Vooral de originaliteit die hij in zen films steekt, spreekt me enorm aan, zo ook bij deze.

Alles voelt fris en sfeervol aan. Zowel de personages als de setting en het verhaal.

Joaquin Phoenix zet in mijn ogen één van zijn beste rollen neer. Ingetogen maar vol gevoel geeft hij gestalte aan een eenzame man die liefde vind bij een OS systeem. Eigenlijk niet zo heel vreemd vind ik, je word namelijk toch verliefd op iemand zen innerlijk... Of dat zou in de eerste plaats toch moeten volgens mij. (Al wil het oog uiteraard ook wat, daar ga ik niet over discussiëren)

Mooi om te zien hoe Theodore opgaat in het hele gebeuren. Hij vergeet totaal waar Samantha eigenlijk voor gemaakt is. Namelijk om zijn behoeften in te vullen. Logisch dus dat ze perfect lijkt voor hem.

Jammer vond ik wel dat je eigenlijk bitter weinig te weten komt over Theodore z'n leven.

Ietsje meer diepgang had dus wel gemogen. Nu blijft het allemaal vrij eentonig.

De twist aan het einde vond ik wel enorm goed bedacht. Het maakt het geheel stukken geloofwaardiger en doet je nog meer meeleven met Theodore. Want net als hem, begin je Samantha na een tijdje ook echt als persoon te zien. Terwijl het einde je weer met beide voeten op de grond zet.

Ergens toch wel een soort van mind-fuck. Eentje zoals alleen Jonze dat kan.

Het sfeertje doet me wat denken aan een droom. En waarschijnlijk blijft dit verhaal ook bij 'een droom' van bepaalde computergenie's... Al weet je zoiets natuurlijk nooit zeker.

Al bij al een vermakelijk filmpje waar naar mijn gevoel toch iets meer had ingezeten.

vond vooral het eerste half uur interessant.

de gadgets.die deels al bestaan deels nog niet helemaal.

de film duur is veel te lang. anderhalf uur had het verhaal kunnen dekken.'

de gesprekken zijn niet opzienbarend genoeg om het 2 uur vol te houden.

als je denkt dat dit veel te ver gezocht is,het gebeurd al.

natuurlijk niet in deze overdreven mate.maar toch. zie deze link.

Hoe Siri de beste vriendin werd van een 13-jarige jongen met autisme | Wetenschap | De Morgen - demorgen.be

"And we'll always be together, together in electric dreams"

Je zou een fantastische film kunnen maken rond dit onderwerp, genoeg openstaande vragen over de zin of onzin van het creëren van kunstmatige intelligentie met menselijke eigenschappen en hoe dat precies zou kunnen werken en welke onwelgevalligheden we tegen zouden kunnen komen.

Niet dat de relatie van Theodore en Samantha helemaal probleemloos verloopt, maar zou het überhaupt al mogelijk zijn om daadwerkelijk verliefd te worden op een besturingsprogramma (goedemorgen Windows 7) ... nou ja kijk naar het gemiddelde chatgedrag en je zou gaan neigen naar ja.

Blijft allemaal steken in een soort van gemiddelde rom-com waar wel eens een filosofietje geraakt wordt, maar eigenlijk wijkt het maar bar weinig af.

Verder hopen we niet dat alles over een jaar of tien gehuld zal zijn in het soort zuurstokkleurtjes die de hele film omgeven, verder leken me de games over tien jaar ook nogal suffig.

Twijfelachtige eer maar voorlopig lijkt " Weird Science" nog steeds de topfilm in dit sub-genre.

Een redelijk drama/romantiek/sf film...

Redelijk verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Joaquin Phoenix...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Goed achtergrond geluid

(Dolby Digital)...