The Thin Red Line (1998)

veeeeeeel te langdradig naar mijn idee.

Voro de rest wel redelijk ok.

Deze film heeft één ding met de vele andere klassieke oorlogsfilms gemeen, het is een topcast die hier aan meedoet, de één in een al wat belangrijkere rol dan de ander (George Clooney, nochtans groots aangekondigd, zie je nog geen minuut in beeld).

Verder is de film wel prachtig opgenomen met uitstekende geluidsfeffecten, maar dan zijn we verder wel een beetje uitverteld.

De film duurt veel te lang en is daardoor veel te langdradig. Bovendien bevat hij nietszeggende flash-backs die alleen maar vervelend overkomen.

De film heeft dan ook niet het succes gekend zoals de andere filmen in dit genre ('Longest Day', 'A Bridge Too Far', e.a.), en wellicht heeft dat ook te maken gehad met de gebeurtenis waarover het in deze film gaat, de slag om Guadacanal, dat niet zo tot de verbeelding spreekt als D-Day of de Slag Om Arnhem.

Voor de eerder genoemde prachtige beelden en het uitstekende geluid, en de toch goede acteerprestaties, toch nog 3 sterren voor deze prent.

Maar het had toch net iets beter gekund vind ik persoonlijk.

Visueel een prachtfilm, die inhoudelijk wat onduidelijk is. En inderdaad, George Clooney wordt groots aangekondigd en is maar iets meer dan 1 minuut in de film... Vreemd. 3.5*

De slag om Guadalcanal betekende wel het keerpunt in de oorlog in de Pacific in de strijd van de Geallieerden tegen de Japanners. Tot deze slag, die in de Pacific net zo belangrijk is als in Europa de Slag om Stalingrad, hadden de Geallieerden in de strijd tegen de Japanners bijna alleen maar nederlagen geleden. Dat de Slag om Guadalcanal niet zo tot de verbeelding spreekt hier in Nederland, dat is natuurlijk wel zo, Maar hij is uit historisch oogpunt nog altijd veel belangrijker dan de Slag om Arnhem.

Wat een weerzingwekkende quasi-diepzinnige onzin is dit zeg. Zijn alle soldaten ineens dichters ofzo, die de oorlog gebruikten om de zin van het leven te ontdekken. Dat lijkt me echt het laatste waar je aan denkt in zo'n situatie, laat staan op zo'n zoete manier.

Totaal onzinnige shots ook van een eenzaam plantje voor het vuur, een eenzaam vogeltje en een eenzaam plantje in het water om er maar een paar te nomen.

Geweren die schietgeluiden produceren zonder daadwerkelijk afgevuurd te worden. Karakters die zomaar opduiken en net zo plots weer verdwijnen, en soms later weer doodleuk opduiken. Van structuur en hierarchie is geen sprake in deze film.

Heel leuk al die namen op de hoes, George Clooney, John Cusack, John Travolta, Woody Harrelson maar het is niets meer dan opschepperij want willekeurig hebben ze niet meer dan 20 minuten, 10 minuten, 5 minuten, 1 minuut of slechts een paar seconden de camera op zich.

Een van de, zoniet de slechtst uitgewerkte oorlogsfilm die ik ken.

1,5 sterren omdat een onderwerp zoals de 2e wereldoorlog nooit vergeten zou mogen worden en deze film helpt het in stand te houden.

Nee, als je als intelligent mens in een oorlogssituatie geplaatst wordt zul je niet gaan nadenken over wat jouw eigen nietige leven nu betekent in dit groter geheel. Heb je ook geen tijd voor. Is één en al actie, van slagveld naar slagveld, natuurlijk.

Pantheïsme is blijkbaar niet aan jou besteed.

Aldermachtig. Da's nog eens een uitspraak! Wat zou je zeggen van klassiekers als Commando, of Rambo 1 t/m ...

Commando en Rambo nemen zichzelf uiteraard niet serieus als oorlogsfilm. Ze zijn niet eens oorlogsfilms btw, gewoon pure actieknallers.

Ik vond Ttrl ook matig uitgewerkt. Potentie had de film zeker, net als mooie beelden van de landschappen. Meer niet.

Vind het een erg goede film, met leuke passages om over na te denken. Misschien pseudo-filosofie, maar dat word al snel geopperd wanneer er sprake is van enigszins''diepe'' dialogen in film. Het is nu eenmaal niet de gebruikelijke platform voor dit soort dingen, met name een oorlogsfilm. Ach, stoor me er niet aan. Vind het wel een toegevoegde waarde.

Al ben ik er wel van overtuigd dat wanneer ik in een dergelijke situatie zal zitten, ik niet direct de behoefte zal hebben om ''diep'' te gaan denken. Dan is het overleven.

En dat alles tijdens moordend artillerie,- en mortiervuur. Deze dualiteiten maken de film juist zo briljant.

Hier ben ik `t totaal niet mee eens. Dit soort herinneringen behoeden een soldaat, die stijf van de stress staat, er juist voor dat ie de `thin red line`overschrijdt.

Overleven is meer dan alleen maar je vege lijf proberen te redden. Proberen psychisch niet door te draaien is net zo goed een vorm van overleven. In sommige gevallen zul je dan juist `diep`na moeten denken, in andere gevallen juist weer absoluut niet.

Helaas moet ik je hierin teleurstellen,Wibro. De slag om Guadalcanal was niet het keerpunt in de oorlog in de Pacific. Dat was nl. twee maanden eerder tijdens de slag bij Midway, waarbij in èèn dag de hele Japanse marine en diens bijbehorende luchtmacht vleugellam werd gelegd. De Japanse nederlaag in de Pacific en het stoppen van de Japanse expansiedrift was vanaf dat moment alleen nog maar een kwestie van tijd.

De slag om Guadalcanal werd gevoerd, omdat de Amerikaanse inlichtingendienst erachter kwam dat de Japanners op Guadalcanal bezig waren een vliegveld ( = huidige Henderson Field) aan te leggen. Met dit vliegveld zouden de Japanners een serieuze bedreiging vormen voor Amerika`s bondgenoot Australië en de Amerikaanse bevoorradingslijnen in de Pacific. Met de verovering van Guadalcanal nam Amerika weliswaar het initiatief over van Japan, die door deze nederlaag tot defensieve oorlogsvoering werd gedwongen, maar het keerpunt in de Pacific was het zeker niet.

Wel Arnhemmer, ik als Nijmegenaar vind het toch wel even nodig om op jouw bericht te reageren. Om te beginnen wil ik je complimenteren met het feit dat jij deze film zeer goed hebt begrepen. Met jouw commentaar aan de users ""NERD", "tukkerstein" en "korp" ben ik het 100% eens.

Met wat het keerpunt is in de oorlog in de Pacific, daarover zijn onze meningen nogal verdeeld. Wat versta je onder een keerpunt? Onder een keerpunt versta ik dat niet de vijand nog langer het initiatief neemt, maar zijn tegenstander en wel door hem terug te dringen. Werden de Japanners bij de slag om "Midway" teruggedrongen? Zeer zeker niet. Werd aan hun opmars een einde gemaakt? Niet direct, ondanks dat ze wel een flinke nederlaag hadden geleden. Op andere fronten boekten zij nog flinke winst. In de Pacific en wel in hun strijd tegen de Amerikanen ontstond min of meer een patstelling. Teruggedrongen werden de Japanners pas echt bij de slag om Guadalcanal. Van af toen begon pas echt de herovering van het door Japan veroverd gebied. Aan de Japanse opmars was toen definitief een einde gekomen. Ook op andere fronten boekten zij geen vooruitgang meer.

''Diep'' als in filosofie, lijkt me toch wel een beetje logisch hé.

Misschien een erg compacte omschrijving, maar enigszins te herkennen als filosofie. Kan me niet voorstellen als de kogels om je oren vliegen, of dat je van te voren weet dat je in een ernstig conflict vast komt te zitten, waar een hoge kans is dat je het leven laat, je daar behoefte aan hebt. En dan vooral punten als ''wat is oorlog'', ''wat is bestaan'', ''de mensheid'' etc. Nee man, dan denk je aan je geliefden thuis. Was je maar daar, ipv deze shithole.

Al de technische aspecten van oorlogvoeren, en voor de grondtroepen het pure overleven met de geringe kennis dat ze hebben over oorlogsvoering, valt in zijn geheel niet daaronder. Dat je je ratio gebruikt is weer wat anders.

Het diep nadenken komt voornamelijk daarna, als je weer thuis ben.

Ha, ha..ha, komt hier de bekende Nijmeegse/Arnhemse rivaliteit om de hoek kijken? (No Offence)

Hier verschillen onze meningen inderdaad over, Wibro. Ik ben nl. van mening dat de verovering van Guadalcanal direct voortvloeide uit de vernietiging van de Japanse vloot/luchtmacht bij Midway. Als de Japanse vloot intact was gebleven en zich in de buurt van de Solomon eilanden had samengetrokken, had het verloop van de slag om Guadalcanal, en daarmee de hele oorlog in de Pacific, anders kunnen verlopen. Vandaar dat ik de slag bij Midway als keerpunt zie.

Precies, zo bedoelde ik het ook.

Ik denk dat die behoefte, juist dan, heel sterk aanwezig is.

Als je als frontsoldaat gewelddadige, destructieve en overweldigende ervaringen niet probeert te doorgronden of niet met anderen kunt delen, loop je `Shellshock` op.

Als reaktie hierop wil ik toch wel even aanmerken dat Ludwig Wittgenstein - voor mij toch een van de grootste filosofen van de vorige eeuw - de aantekeningen waar later zijn hoofwerk. de "Tractatus" uit voortkwam schreef aan het Oostenrijks Italiaanse front in de Eerste Wereldoorlog toen hij als vrijwilliger dienst had genomen in het Oostenrijkse leger.

Precies, de posttraumatische stressstoornis was dan ook geen zeldzaam naverschijnsel.

Leuk historisch feitje, maar heeft natuurlijk weinig te maken met al die dienstplichtige bakkers, vissers, mandenvlechters en geitenmelkers die de massa vormden. Denk ik dan

Daar ben ik het natuurlijk best wel mee eens. Die Wittgenstein was natuurlijk zowiezo geen domme jongen. Ik gebruikte hem eigenlijk gewoon als voorbeeld om aan te geven dat er dus altijd uitzonderingen zijn.

Deze film viel knap tegen. Een grootse cast, prachtige beelden, een realistisch geschetste sfeer, intrigerende muziek.. De film heeft het allemaal. Alleen wordt niet 1x goed gebruikt. Dood- en doodzonde als je het mij vraagt. Want er had zoveel meer in gezeten!

2,5*

Okè, Schram101,

Geef mij dan maar eens een paar voorbeelden hoe Terrence Malick `t volgens jou dan wel had moeten doen.

Ik ben benieuwd.

Laat ik duidelijk zijn. Het is een ideale film voor Animal Planet, National Geographic en Discovery! Maar vogels, slangen, vleermuizen etc deren mij niet wanneer ik verwachtingsvol een hoog aangemerkte oorlogsfilm als TTRL zit te kijken!

Ook worden er tussen de scenes door een aantal dingen verteld. Alleen is het mij nu niet echt duidelijk wie de verteller is. James Caviezel als ik het goed hebt. Maar wat houdt zijn (hoofd-)rol nu verder precies in. De film opent met een aantal mooie scenes op een strand waar hij en zijn maat de plaatselijke bevolking vermaken. Wat gebeurt hier precies, want ze worden vervolgens opgepikt en hier kijken we niet meer op terug.

Kortom. Ik hou van een goede oorlogsfilm. Maar 'We Were Soldiers', 'Saving Privat Ryan' 'Band of Brothers' 'Platoon' en in mindere mate 'Windtalkers' en 'Pearl Harbor' scoren toch veel beter naar mijn mening!

Dualiteiten, Schram101. Dat is een belangrijk onderdeel in de film. Waar ligt precies de scheidingslijn tussen zin en waanzin? Dat wordt bedoelt met de `Thin Red Line`. Soms is de scheidingslijn heel duidelijk en zijn de dualiteiten heel extreem. Guadalcanal is een natuurlijk paradijs, maar voor de soldaat een hel. Maakt `t wat uit van wie de voice-over is? Gaat `t niet om wat er gezegd/gedacht wordt? Leg al deze gedachten eens bij elkaar. Dan krijg je een helder beeld wat er mee bedoelt wordt. nl. hoe de soldaat zichzelf ervoor behoedt om niet door te draaien en hoe hij zal reageren op dramatische situaties waar hij zelf, ongewild deel van uitmaakt. Voorbeeld uit de film is hoe twee soldaten verschillend reageren nadat ze een heuvel bestormd hebben. De èèn gaat een potje zitten janken, terwijl de ander een Japanner in elkaar schopt, die de aanval heeft overleeft. Wie heeft de `Thin Red Line` overschreden? Wie is er doorgedraaid? Hier is de scheidingslijn helemaal niet zo duidelijk. Dit is waar de film over gaat, maar je zult heel goed moeten kijken of zelf na moeten denken om het te begrijpen of te ontdekken. En op dit punt sneuvelt voor velen de film. Veel kijkers verwachten een oorlogsfilm met aktie en spanning, maar dat is niet waar het in deze film om gaat. Dualiteiten. Als je goed kijkt, zie je het iedere dag om je heen. Was het geen prachtige, mooie, zonnige dag in New York op 11 Sept. 2001?

Beste Schram101, Bekijk de film, met dit in je achterhoofd nog eens. Wedden dat je `m beter gaat waarderen?

Je hebt zeker gelijk over het feit dat dit een film is die je pas beter gaat waarderen na een tweede kijkbeurt! En ga dat ga ik ook zeker eens doen. Alleen was ik op die avond niet zo toe aan de psychologische gedachte achter 'oorlog voeren' maar verwachte ik toch wat meer spektakel. Dit viel dus even tegen.

Maar bedankt voor de uitleg, waarschijnlijk zal ik hem nu wat beter begrijpen bij de herziening. Overigens is de gedachte achter deze film dan mischien wel vergelijkbaar met die van 'Apocalypse Now', of heb ik dat mis?

Dat geldt voor heel veel mensen.

`Apocalypse Now` heb ik ooit begin jaren 80 gezien. Ik kan me er helaas niet zoveel meer van herinneren, dus laat ik dit oordeel aan anderen over.

Wel, dan raad ik je hem aan eens te zien! Ik ben soms ook best in voor dit soort films, en moet beide nog maar eens herzien!

hmmwwja, opzich wel hier en daar. Laten we het erop houden dat het een oorlogsfilm is waar je over mag nadenken. Als je dat wil/kan ligt aan je zelf.

In de film ‘‘The Thin Red Line’’ maakt James Caviezel zijn debuut als hoofdrolspeler. Deze acteur die hier rechts te zien is was voorheen nog bijna nergens bekend. Veel filmcritici waren verschillend in mening, de een vond het een prachtfilm terwijl de andere de film het liefst in de prullenbak zag. Veel mensen gingen niet naar de bioscoop voor de film, omdat het in dezelfde maand uitkwam als ‘‘Saving Private Ryan’’. Een film met een verhaal van gelijke strekking.

The Thin Red Line is een film met een mix tussen filosofie en oorlog. Terrence Malick, de regisseur, heeft de oorlog verfilmd vanuit het perspectief van de soldaten aan het front. De film gaat over de slag bij het Guadalcanal, waarbij duizenden Japanners en Amerikanen de dood vonden. In deze slag moesten de Amerikanen een groep eilanden veroverden van de Japanners. De hoofdrolspeler wordt vervuld door de soldaat Witt (James Caviezel) die terug naar het slagveld wordt gestuurd om voor de Amerikanen te vechten. Hierbij krijgt hij een band met de vele andere soldaten aan zijn zij. Samen moeten zij heuvel na heuvel beklimmen om van de Japanners te winnen. Het gaat niet makkelijk want de Japanse soldaten hebben zich goed ingegraven met mitrailleurs. Maar uiteindelijk slagen de Amerikanen er in om de vijand te verslaan en schieten alle Japanners neer die zich verzetten of vluchten. De film geeft de vijand ook een menselijk gezicht, doordat je goed kunt zien dat de Amerikanen het moeilijk hebben om de Japanse soldaten te verslaan. Er is in de film veel gebruik gemaakt van langzaam opkomende actiebeelden en erg veel van filosofisch zinnen die soldaat Witt vertelt.

De film laat de oorlog goed weergeven waardoor je meer en meer meeleeft met de Amerikaanse soldaten. Of de film ook betrouwbare beelden laat zien is een ander verhaal. De film liet vele doden zien, wat in het echt ook is geweest. In totaal zijn er namelijk meer dan 30.000 doden gevallen aan beide kanten, en dan vooral aan de kant van de Japanners. Je kon goed zien dat de Japanse soldaten zwaar werden beschoten met landartillerie en door de grote oprukkende Amerikaanse troepen.

Jammer was, dat er in de film geen beelden van gevechtsschepen en vechtvliegtuigen waren, terwijl er in de oorlog toch sprake is geweest van zee- en luchtgevechten en zelfs van kust- en luchtbeschietingen op het eiland. Maar de regisseur wilde zich vooral richten op de grondgevechten, de soldaten, in plaats van de grote schepen en vliegtuigen.

Ook de landing op het eiland in de film was toch iets te rustig. In de echte landing was er een tegenstand van de Japanners. Weliswaar een hele kleine tegenstand, maar helaas heeft de regisseur besloten deze niet in de film te stoppen.

Wat wel een groot probleem was, wat je ook goed kon zien in de film, was het vechten tegen de tropische hitte en het tekort aan water. Dit probleem werd erg duidelijk meegegeven in de film, wat zich in het echt ook heeft afgespeeld. Verder geven deze 2 minder betrouwbare fragmenten geen ergernis, omdat de film genoeg beelden laat zien hoe het er wel uit zag en dat je het kan terugvinden in de geschiedenisboeken en het is iets waar je niet zo op let. Want er zijn gewoon teveel prachtige betrouwbare beelden waar je uren van kunt genieten.

De manier van regisseren die uniek is, zie je bij elke film van Terrence Malick terug. Hij kan als geen ander filosofisch natuur filmen door langdurige beelden van landschappen of bijvoorbeeld toppen van bomen weer te geven. Met een prachtig sfeermuziekje dat je automatisch aan het denken zet over de tekst die de hoofdpersoon je vertelt. Deze stijl van regisseren zie je alleen bij Terrence Malick, en dat maakt de film zo uniek. Het kan zelfs zijn dat mensen, die liefhebbers van oorlogsfilms zijn, teleurgesteld kunnen zijn na het zien van deze film. Omdat het zich totaal niet richt op de actie en het geweld. Dus daarom raad ik de Rambo-liefhebbers aan niet de film te zien, want dit is een film met een hoog denkgehalte en toch wat minder actie dat je van een oorlogsfilm zal verwachten. Deze film is speciaal voor die mensen, die graag een inhoudelijk goed verhaal willen beleven in plaats van alleen maar keiharde actie willen zien.

Quote:

‘’I remember my mother when she was dyin', looked all shrunk up and gray. I asked her if she was afraid. She just shook her head. I was afraid to touch the death I seen in her. I couldn't find nothin' beautiful or uplifting about her goin' back to God. I heard of people talk about immortality, but I ain't seen it. I wondered how it'd be like when I died, what it'd be like to know this breath now was the last one you was ever gonna draw. I just hope I can meet it the same way she did, with the same... calm. 'Cause that's where it's hidden - the immortality I hadn't seen.’’

4.5/5

Terrence Malick - hoog gewaardeerd door critici, massaal links gelaten door de massa - kwam in 1998 terug nadat hij twintig jaar als kluizenaar geleefd had. Het vreemde aan Malick is dat er in de contracten van de acteurs staat dat er geen foto's of videobeelden van hem gemaakt mogen worden. Dat is ook goed te begrijpen want anders leef je je leven via de (roddel)pers in en buiten Amerika. Dit project, dat totaal geheim werd gehouden, is naar 'een verfilming van een boek van James Jones genaamd "The Thin Red Line". Hoewel die plotseling in de jaren '70 opkwam en weer verdween kwam hij in de jaren '90 net zo vreemd terug. Het enige wat we wisten over het filmproject was de hier bovengenoemde feiten en dat er bij de cast vrij veel grote sterren genoemd werden en een aantal nieuwkomers gelanceerd zouden worden. Grote sterren als George Clooney, Nick Nolte, Sean Penn, John Travolta etc. en daar tegenover nieuwkomers als James Caviezel die een wel zeer grote en vooral belangrijke cruciale rol in de film bezit, Adrien Brody, Nick Stahl, Tim Blake Nelson etc. Teveel eigenlijk om op te noemen.

Maar waar gaat de film nu eigenlijk over? De Tweede Wereldoorlog, de slag bij Guadalcanal. Voor de Amerikanen een invloedrijke plaats om er een grote, vooral jonge groep soldaten heen te drijven om het eiland over te nemen. Maar pas op, want het is niet zomaar een oorlogsfilm, want de actiescènes die we te zien krijgen zijn alleen bedoeld om onze hersenpan tot rust te laten komen en even bij te komen van wat je net gezien en gehoord hebt. Want de film is één groot filosofisch en tegelijkertijd poëtisch gebracht meesterstuk waarvan de Academy Awards er tot op de dag van vandaag spijt hebben dat ze de Oscars naar een "Saving Private Ryan" hebben laten gaan, vooral om het feit dat deze film eigenlijk alleen maar beter wordt naar na een aantal keren gezien te hebben en te beseffen wat je gezien en gehoord hebt. Eigenlijk het verstandelijke broertje van de twee als je ze al kunt vergelijken. Maar ja zoals ik al eerder zei: Malicks films slaan niet aan bij de massa en Spielberg speelt juist in op de massa, en wie waren helemaal kapot van Spielberg favoriete? De massa…

Maar het mag duidelijk zijn welke film meer indruk maakt, buiten dat wordt hij in bijna elk top 10 rijtje genoemd. Vooral om het feit dat maar vrij weinig films uit dat oogpunt gemaakt zijn is het "The Thin Red Line" gelukt om de waanzin, de rode lijn van krankzinnigheid waar de titel naar verwijst, via een filosofisch en theologisch uitgangspunt te verpakken. Oorlog is veel meer dan twee vechtende partijen en Malick probeert ons duidelijk te maken dat Natuur en God daar zeker veel te maken hebben. Eigenlijk alles. Vooral de theologische vraagstukken die door de voice-over ingesproken worden. Zie daarbij de beelden van de natuur en je hebt enigszins in de gaten wat Malick probeert te zeggen.

Om even wat verder in te gaan op de voice-over van de soldaten: die springt van de ene soldaat naar de andere, wat welke rang het ook mag zijn. Hij kruipt in hun hoofden, vervolgens horen we hun gedachten, we krijgen een beter beeld te zien van hun vreemde gedrag in onze ogen. Vooral de exotische omgeving waar het gebeurt krijgt een betere betekenis dan alleen maar mooi geschoten beelden. En daar speelt James Caviezel een meesterlijke rol in die hij alleen opvoert. Neem het totale begin van de film, Caviezel is hem voor de zoveelste keer gesmeerd en wil gewoon een simpel leven leiden met het inheemse volk, een vrijwel paradijselijk bestaan voor ons omdat vooral de schoonheid naar voren komt, een zuchtje wind en we volgen de camera de bossen in, het water over, de berg op, het hoge gras in, de camera volgt vrijwel steeds de natuur en niet de soldaten. Het licht door de bladeren van de bomen, de zon die met het water aan het spelen is, de torenhoge bomen in de bossen, het goudgele strand, het doorschijnende blauwe water, waar zie je dat nog tegenwoordig, eigenlijk is het niet meer dan de hemel op aarde. De vraag die hierop luidt is waarom God de mens de vrije wil heeft geschonken om over dat alles te beslissen om alles te kunnen vernietigen?! Maar hij wordt gevonden en teruggebracht en komt naarmate de film vordert tot een bewustzijn over de betekenis van zijn - misschien ook wel ons - leven dat vooral naar voren komt door de vele discussie tussen de cynische sergeant Sean Penn, zijn meerdere, en zichzelf.

Ik weet niet precies wat ik probeer te vertellen in dit stuk maar Terrence Malick is een soort God voor me, een invloedrijke filmmaker die zijn eigen ding doet in Hollywood. Een man die vragen durft te stellen over leven en de actie totaal nutteloos doet lijken in zijn films om ons de onderbreking te geven van de zwaar zweverige meditatie.

Deze film ga ik nooit vergeten.

Heb deze film destijds op videoband gekregen bij het afsluiten van zo'n pokken abonnement van de Nationale boekenclub

Ach ja jong en onstuimig lol.

Hoe dan ook van de film keuze had ik geen spijt, hij heeft me van begin tot eind geboeid. Zeker weten een aanrader

Ik vond het opzich ook wel een boeiende film. Het is zeker geen spectacelstuk maar ik vond het toch een heel aardig licht werpen op de bruutheid van een oorlog. In elk geval geen standaard aktie/oorlogsfilm.

Mijn probleem met deze film was juist dat ik de nadruk bij vlagen te veel op de actie vond liggen, wat me tegenviel van Malick. De filosofische terzijdes waren met afstand het interessantste aspect van de film en daar mocht hij van mijn nog wel wat langer bij stilstaan. Bij de "grote" actiescenes moet de film het laten afweten tegen films als Saving Private Ryan of Band of Brothers. Desondanks toch een uiterst interessante film, die nogmaals toont wat een eigenzinnige maker die Malick toch is.