The Birds (1963)

Inderdaad een mooi betoog, én erg interessant.

Bedankt!

Voor één keer komt het gevaar bij Hitchcock niet van een misdadiger, maar van onze gevederde vrienden. De inspiratie kwam deels van een kortverhaal van Daphne du Maurier, deels van een echt incident met meeuwen die vergiftigd plankton gegeten hadden. Het is een opstand van natuur tegen cultuur, de elfde plaag van Egypte, een gruwelijke fantasie waarin de illusie van veiligheid wegvalt.

Met aanvallen van vogels heb je nog te weinig om twee uur te boeien, dus hebben ze komische, tragische en romantische elementen geïnjecteerd. Het meest tragische voorval is de dood van Annie. De dreiging werkt doordat je mee kunt leven met degenen die erdoor belaagd worden. Het leukste nevenpersonage is de amateurornithologe. Andere dorpsbewoners illustreren het bijgeloof en de bekrompen argwaan van zo'n besloten gemeenschap. Een parallel met de werkelijkheid is dat Veronica Cartwright haar dertiende verjaardag vierde op de set.

Tippi Hedren doet het verbazend goed voor iemand die gekozen werd op basis van een reclamespotje. Haar Melanie Daniels is schalks, gracieus, geëmancipeerd. Edith Head, keizerin der kostuumontwerpers, gaf haar een groen pakje, en ze rijdt met een groene Aston Martin. Deze kleur contrasteert met het zwart-wit van kraaien en meeuwen, en met het bruin van de aan verlatingsangst lijdende Lydia (Jessica Tandy). Ook de dwergpapegaaien (lovebirds) zijn groen, maar hun kop is rood, zoals het bloed op Melanies gezicht.

Het camerawerk is dynamisch, al is het mooiste shot een stilstaand, van op een heuvel geschoten beeld, alsof een boze God toekijkt hoe de meeuwen een voor een naar beneden duiken om Sodom en Gomorra te vernietigen. Wanneer kort voor het einde Mitch (Rod Taylor), in de traditionele rol van beschermende man, de deur naar buiten opent , is er eigenlijk geen deur, maar ze wordt gesuggereerd door geluid en licht.

Wanneer Melanie met haar rug naar dat klimrek gaat zitten, is dat een moment van dramatische ironie. Wij weten dat de kraaien zich verzamelen, maar zij weet het nog niet. Dan volgt er een tergend lange close-up van een rokende Melanie, waarna een subjectief camerastandpunt haar blik volgt. Dit is een mooi voorbeeld van visuele spanningsopbouw. Doordat sommige vogels op het rek bewegen, ga je er spontaan van uit dat ze allemaal leven, maar een deel is nep en onbeweeglijk.

Op vlak van trucage zijn de destijds beschikbare middelen benut. De kinderen lopen op een loopband en worden grotendeels aangevallen door nepvogels. Heel wat andere aanvallen zijn met echte vogels, die gelokt werden door aas achter de camera en op handen van acteurs. Er zijn complexe matte shots gebruikt. Het laatste shot is een combinatie van tweeëndertig beelden van kleine groepjes vogels, een rijdende auto en een geschilderde achtergrond. Hitchcock had alle beelden op voorhand in z'n hoofd en tekende ze uit op storyboards. Daarna waren alle middelen goed om deze beelden zo dicht mogelijk te benaderen.

En dan... het geluid! Afgezien van het kinderliedje op school, waaraan strofes toegevoegd moesten worden, en Melanies uitstekende vertolking van Debussy's Arabesque No. 1 - waarbij ze praat en wegkijkt van de toetsen - is er geen muziek gebruikt in de traditionele zin. De vogelgeluiden zijn echter afkomstig van een trautonium, een vroeg elektronisch instrument. De soundtrack, waaraan Bernard Herrmann meewerkte, is dus een vorm van experimentele muziek. Ook de stilte is op een effectieve manier gebruikt.

Er bestaan allerlei theorieën over de reden en de symbolische betekenis van de aanvallen, maar er zijn geen eenduidige antwoorden. Je kunt best het absurde van het gegeven aanvaarden en je laten onderdompelen in een zee van beeld en geluid.

Dat wist ik niet. Weer een punt eraf. (Nee hoor)

Ik vind het net een mooi psychologisch trucje. Door echte en valse vogels dooreen te zetten, geven ze de indruk dat ze allemaal bewegen.

(In Gone with the wind hebben ze het met poppen gedaan. Als je het weet ga je erop letten maar anders niet.)

Bedoel je tussen die massa zwaargewonden? Dat zou kunnen.

Precies.

En nog maar eens The Birds, het blijft steeds weer een genoegen deze zeer sfeerrijke film te zien!

Ok, voor de huidige tijd vallen de montagefoutjes wel op maar voor een film uit 63 is deze toch wel zeer goed uitgewerkt. Ook de soms komische ondertoon is top, die "lovebirds" als Melanie met haar wagen de bochten neemt, gewoon hilarisch hoe ze meewiebelen

Zeker niet mijn laatste kijkbeurt

Ook nu na zoveel herzieningen blijf ik dit een geweldige film van de meester vinden. Nadeel als je de film zoveel hebt gezien dat je dan toch op wat onvolkomenheden let, alhoewel de effecten voor die tijd subliem waren zijn sommige scenes wat ontkracht door de duidelijke effecten. Maar dat mag voor het verhaal de pret niet drukken. Alle elementen zitten er in, ook de noodzakelijke humor. Maar de nadruk ligt toch echt op de vogels en de suspense daaromtrent doen soms je nekharen stijd overeind staan. Denk aan de scnene waarin ze achter de rug van Hedren op het klimwerk verzamelen. Het moment van de aanval op de schoolkinderen voelt bijna als een ontlading.
Hedren speelt verrassend goed, daar waar eerst werd gedacht dat zij was gecast omdat Hitchcock een voorkeur voor koele blonde vrouwen zou hebben. Zij slaat zich met verve door haar rol heen. Taylor is zo als altijd solide, maar ik had liever een acteur als Peck of Stewart in die rol gezien, was er nog meer diepgang aan gegeven, maar dat is persoonlijke voorkeur. Het geluid vindt ik in deze film steengoed, die geluidjes soms van de vogels zijn voldoende ook zonder beeld daarbij, om je haren overeind te zetten. Enige minpunt van de film is het ontbreken van goede bijrollen, ja eentje, de amateur die zichzelf te kijk zet met uitspraken over de vogels die vervolgens gelogenstraft worden. Maar dat is dan ook het enige.

Een van de eerste Hitchcock films welke ik zag en die heeft toen een geweldige indruk op mij gemaakt. Nadeel van vaker een film zien is dat je ook meer op de onvolkomenheden gaat letten.
Alhoewel onvolkomenheden kun je het noemen als je het naar de huidige maatstaven bekijkt.
Maar inderdaad er zitten wat technische onvolkomenheden in, die toen niet anders konden worden opgelost maar storend is dat niet. Wat ik wel vind storen is het gebrek aan goed ondersteunende bijrollen, de film wordt nu eigenlijk qua acteren compleet gedragen door Hedren. Taylor speelt solide maar een dimensionaal, ik vind hem ook verkeerd gecast in deze rol. Liever had ik daar Stewart of Peck gezien, die konden meer diepgang aan een dergelijke rol geven. Er is maar 1 leuke bijrol, die van de amateur ornitholoog, of all names, miss Bundy. Zelfs Tandy heeft beter gepresteerd. Maar uiteindelijk draait het om de aanvallen van de vogels en dan vooral de suspense die het te weeg brengt. Er zitten schokkende momenten in de film, zoals de dood van Annie en wat te denken van de masale aanval in het plaatsje, of de aanval bij de speeltuin op de kinderen. Het beste aan deze film is het geluid, de soms schril versterkte vogelgeluiden maken die momenten extra intens.
Birds, een van Hitchcocks beste films

Als ik dit allemaal lees, betwijfel ik of ik dezelfde film heb gezien.
Ik vond het verhaal eerder saai. Het mocht iets rapper gaan.
De personages mochten wat meer uitgediept. En echt spannend was het ook niet.
Het enige pluspunt was het geluid. De sfeer van de vogels die krijsen.
De eindscene die hier bejubbelt wordt vond ik ook geen meerwaarde.

Hitchcock moest ook meer gedaan hebben met de dorpsbewoners die Melanie de schuld geven van de vogelplaag, een gemiste kans.

Voor mij maar een 2

Een echte klassieker die we vroeger echt eng vonden op onze kleine zwart wit tv! Anno 2017 ziet het er natuurlijk wat anders uit en een stuk minder eng. Het begint al met de keuze van kleur. Tip; zet deze film in zwart/wit en hij ziet er een stuk enger uit. Deze film schreeuwt om een zwart/wit uitgave. Moet zeggen de kleur versie ziet er goed uit, maar met al die effecten die er niet allemaal netjes uitzien valt het juist bij kleur meer op. Vooral de scene met de rennende scholieren ziet er fake uit. En om nog maar eens een kritische noot te plaatsen, je mist een goede soundtrack. Je hoort namelijk bijna geen opzwepende muziek waardoor het horror gevoel gewoon een stuk minder is. Wat wel weer mooi is is het gekrijs van de vogels. Ben zelf totaal niet bang voor deze mooie beestjes, maar ik had een tante die vogels en gefladder maar niks vond.

Maar mijn toch wel hoge waardering komt toch vooral door de fantastische opbouw mooie uitzichten en een beklemmend gevoel vooral op het laatst. Ook Tippi Hedren speelt een uitstekende rol. Inmiddels al 87 jaar oud!! Vooral op het laatst als zij wordt aangevallen door de birds en in een complete shock verkeerd... Dit speelt ze voortreffelijk. Meer dan dat, want ze was na deze scene compleet van het stokje. Ook de moeder speelt een belangrijke rol in deze film en speelt ook een gedegen rol.

Het eind had er anders uit moeten zien, maar was technisch niet mogelijk. Toch kan ik zeker leven met dit einde. En voor die tijd zeker mooi gemaakt toen computer er nog niet was.

The Birds blijft toch echt een klassieker. Misschien zijn de special effects niet meer van deze tijd maar de sfeer blijft als een huis overeind. Zeker een aanrader.

Vreemd genoeg had ik The birds nog nooit eerder gezien. Hier kreeg ik gelukkig afgelopen weekend alle mogelijkheden toe via CAZ waardoor ik geen excuses meer had. The birds is vooral een film die het wederom moet hebben van zijn ongelooflijke spanningsopbouw en sfeerfactor. De special effects en de geluidseffecten van de vogels waren voor die tijd erg vooruitstrevend. De vogels creëren een beklemmend gevoel en je moet wel Hitchcock heten om dit maximaal uit te buiten.

Niet voor het eerst vind ik het verhaal vrij eenvoudig en heb ik de indruk dat dit de minste zorg is van Hitchcock. The birds kent een vrij lange aanloop en het duurt wel even vooraleer we de aanvalslustige vogels in actie zien (eerst eentje bij Melanie, uiteindelijk dan toch in zwerm). Inhoudelijk stelt het bitter weinig voor en de eerste ontmoeting tussen Melanie en Mitch is goedkoop en amateuristisch (om nog maar te zwijgen van haar visite).

Neen, het begint pas echt boeiend te worden wanneer de vogels opduiken natuurlijk. Voor die tijd - we spreken straks toch van 55 jaar terug - best gewaagde stukken gezien. Die man met de uitgeprikte ogen bijvoorbeeld, was vrij heftig. Ook de aanval op de schoolkinderen waarbij een jongetje en meisje valt, kan best "choquerend" geweest zijn in die tijd.

Tippi Hedren doet het fantastisch als Melanie Daniels. Niet voor niets werd ze hiervoor meermaals bekroond. Vanuit het niets introduceerde Hitchcock haar naar de filmbusiness. Ze deed dit nogmaals over in Marnie. Haar carrière nadien raakte wat in het slop en het is onthutsend te moeten lezen dat er ook hier sprake zou geweest zijn van seksuele uitbuiting en chantage.

The birds is een goede thriller, maar toch ben ik niet helemaal tevreden. Hier en daar vind ik de film slordig. Bij de rennende schoolkinderen werd het meisje gered, maar is er van het gevallen jongetje geen sprake meer. Ook van de man die sneuvelt aan de telefooncel is geen spoor meer wanneer Melanie de cel verlaat. Wat ik ook bizar vond en me echt stoorde is dat er geen énkele vogel tussen de vele geopende en gesloten deuren kon vliegen. Neen, binnen en buiten (en omgekeerd), deur open/toe, en absoluut gescheiden van de vogels ... En vogels die zelfs door deuren heen pikken? Straffe snavels lijkt het me ...

De meest creepy momenten waren voor mij niet de aanvallen (ik vond die vrij chaotisch, maar dat lijkt me ergens normaal), wel de grote meute wachtend op één of ander teken om aan te vallen. De eindscène is dan ook weergaloos. Ik ben er niet uit of ik wou weten wat de oorzaak van de aanvallen was en waarom ze niet altijd aanvielen. De onwetendheid geeft de film een extra mysterieuze sfeer. De film komt ermee weg, meer zelfs, het versterkt de film. Een dikke (maar eveneens strenge) 3,5* en dit ligt in de lijn van alle Hitchcock's die ik al zag.

“It's the end of the world!”

Horrorfilm zoals alleen Hitchcock die kan maken. The Birds heeft een rustige opbouw en de introductie van de verschillende personages duurt lang, maar Hitchcock en de acteurs zorgen er wel voor dat het interessant blijft. Het kustplaatsje als locatie voor een horrorfilm werkt ook goed, en het geluid van de vogels gaat op een gegeven moment echt onder je huid zitten. Vooral op het laatst, wanneer de vogels een huis proberen binnen te dringen, is het genieten geblazen. Samen met Psycho is The Birds de enige echte horrorfilm die Hitchcock heeft gemaakt, en de man laat weer eens zien dat hij alles kan.

Erg aardige film, hoewel je hem als horror (of thriller) niet al te serieus moet nemen. Daarvoor ziet het er in dit geval echt te nep uit. Een ander minpunt zijn de onlogische acties van de personages, zoals met een schoolklas een gebouw uit vluchten omdat er vogels buiten zitten, en natuurlijk het betreden van de zolder door Tippi. Maar, naast deze zwakke punten zijn er in The birds ook veel goeie scenes te vinden, in dit topic allemaal wel genoemd. Vooral de montage is daarnaast heerlijk, met de grote hoeveelheid POV's die soms haast ritmisch worden ingezet, maar ook de manier waarop de montage vaart geeft en spanning creëert (met name bij de aanval op het tankstation) is bijzonder sterk. Kortom: The birds is soms ietwat potsierlijk, soms ronduit memorabel, en altijd vermakelijk (maar geen meesterwerk).

Dit weekend gekeken en ik moet zeggen dat ik het een mooie film in zijn tijd en genre vind. Echt horror vind ik dit niet. Daarvoor is hij te oud; je kan toch zien dat dit niet echt is. Maar wel knap gedaan door Hitchcock.

Eindelijk volledig gekeken.

Toen ik écht geïnteresseerd raakte in film was deze te zien op de BBC. Dat moet dan een kleine 20 jaar geleden geweest zijn. Toen een poging ondernomen maar halverwege gewoon afgezet. Het was één van mijn eerste klassieke films en een dusdanige tegenvaller dat het jaren geduurd heeft voor ik weer een wat oudere film wou kijken.

De laatste jaren wel spijt van gehad, want erg veel zin om er opnieuw aan te beginnen had ik niet. Ondertussen ook al aardig wat Hitchcock films gezien en het is gewoon mijn regisseur niet. Nu dan toch eindelijk The Birds volledig gezien en dat blijkt ook maar weer.

Staat te boek als horrorfilm, maar ik vind het vooral een praatzieke film die nergens spannend weet te worden en vooral veel oninteressante, pratende mensen in beeld brengt. Het is me achteraf ook een raadsel hoe met dit tot 120 minuten heeft weten rekken, al voelde het meer aan als 180 minuten.

De personages zijn absoluut niet boeiend, het verhaaltje is eerder lachwekkend en de effecten weten ook helemaal niet te overtuigen. Het is ook niet verwonderlijk dat deze film niet hetzelfde effect als Jaws had, de vogel(tjes) weten geen seconde angst aan te jagen.

Maar zo heb ik alle grote Hitchcock films gehad en is er toch weer een klein trauma uit mijn filmverleden weggewerkt. Heel veel is er alleen niet veranderd in die 20 jaar.

1.0*

Bij deze film moet ik Onderhond toch bijtreden. The Birds is een oninteressante praatfilm die nergens spannend wordt en waarvan de effecten te gedateerd zijn. Misschien komt deze film op mij eerder belachelijk over omdat ik kippen geweldige beesten vind. Zo zijn er ook mensen bang van wat ik helemaal niet begrijp. Ze kunnen wel al eens naar je vingers pikken als ze je niet kennen maar daar zal het vast bij blijven. Ik kan me dus moeilijk voorstellen dat kraaien zoveel anders zijn, ondanks dat ze misschien gezien worden als een vogel des doods.

Het eerste uur is al vrij saai met een magere introductie tussen Melanie Daniels (Tippi Hedren) en Mitch Brenner (Rod Taylor) die elkaar kennen maar doen alsof ze elkaar niet kennen. Dat leidt uiteindelijk tot een liefdesverhouding die ik veel te gekunsteld vond. Hun samenspel is ook nogal afstandelijk waardoor hun verhouding ongeloofwaardig overkomt. Dat terzijde zijn de effecten zeer gedateerd (enerzijds logisch maar dat hoeft het niet te zijn). Ik doel dan op de vogels. Het bloed kan ik nog mee leven. Jammer maar je kan niet elke keer 5* verwachten Hitch!

Waarschijnlijk was dit in 1963 een hele griezelige film, de mens was nog niets gewend, nu is het eerder een vermakelijke film, best leuk, maar spannend, daar is de film te gedateerd voor geworden.

Wat Birds wel mag worden aangerekend is dat het een hele nieuwe generatie filmmakers heeft geïnspireerd. The Birds was zijn tijd waarschijnlijk ver vooruit. Hitchcock was natuurlijk wel een trendsetter.

Goede film, die wel een beetje onderuit wordt gehaald door een wel heel erg trage opbouw. Ongetwijfeld gedaan om de spanning lanzaam aan te kunnen opbouwen, maar ik voelde deze spanning eigenlijk nergens. Vanaf dat de vogels aanvallen wordt The Birds gewoon stukken beter én spannender. Sommige scènes kwamen gedateerder over dan anderen, (bijvoorbeeld dat moment dat de kinderen allemaal weglopen en achternagezeten worden door de kraaien), maar over het algemeen was de tweede helft van de film echt wel sterk. Vooral het laatste kwartier was werkelijk best angstaanjagend. Dat laatste shot met al de stilstaande vogels terwijl de auto wegrijdt zal me lang bijblijven en riep een erg apocalyptische sfeer op.
Ook een goede keuze van Hitchcock om nergens te onthullen waarom de vogels opeens mensen aanvallen. Dit maakt het allemaal des te verontrustender.
Acteurs deden het niet slecht, maar waren hier en daar toch een beetje ondermaats voor een Hitchcock film.

3.5*

The Birds van Hitchcock is een film uit zijn oeuvre dat voor mij altijd gemengde gevoelens geeft. Zijn films hebben iets theatraal, waar ik eigenlijk wel van hou. Meestal had de man ook oog voor een goed verhaal, wat aan de basis lag van zijn films. En over het algemeen kon hij de betere acteurs aantrekken voor zijn films. Met The Birds is er opnieuw een boeiend verhaal. Maar hij wijzigde de insteek waarbij het boek spanning opbouwt en Hitchcock vooral voor het shockmoment wil gaan. Plus nog wat luchtige elementen erin, die beter werken bij zijn thrillers of detectiveverhalen dan bij zijn horrorfilms.

The Birds heeft het eerst over de lovebirds. Zowel in de kooi als de twee hoofdacteurs. Dan doen alle vogels raar en gaan ze total loss. Als je de film ziet, lijken de vogels wel een symbool van de lokale inwoners die in de aanval gaan tegen de vreemde vrouw uit de stad. De vogels zijn op zich wel goed gedaan, maar de regisseur wil graag uitpakken met de vogels ipv te zorgen voor voldoende suggestie. Dat komt pas later meer tot z'n recht.

De lat lag hoog bij Hitchcock. Na drie topfilms achter elkaar met Vertigo, North By Northwest en Psycho met ijzersterke acteurs valt hij hier terug op Tippi Hedren die duidelijk acteerervaring mist en de vergeten acteur Rod Taylor. Beiden zijn niet sterk genoeg om de film te dragen en dan komt alles op de vogels terecht natuurlijk.

The Birds is zeker niet slecht, maar het mist de juiste toon en zwalpt tussen romantiek, drama en thriller. Maar het lukt niet om de juiste mix te maken. Het verhaal is wel boeiend genoeg en de film kent nog wel enkele scènes die alles goedmaken. Maar deze Hitchcock heeft minder goed de tijd doorstaan dan andere films van de master of suspence.

Speciale film zeker voor die tijd heel mooi gemaakt maar zoo traag

Een potje Hitchcock ben ik meestal wel voor te porren, en deze klassieker was op Canvas - tijd voor een hoognodige herkijk. Hij beviel me toch wat minder dan ik verwachtte. Qua sfeer doet de film het heel aardig, met een plotselinge bedreiging van het dagelijkse leven die je niet verwacht, maar die wél best overtuigend gebracht wordt.

Maar een vrij continue irritatie lag vooral in het visuele aspect, ik kan me maar weinig films herinneren waarin zo duidelijk voor een green screen geacteerd werd, met bijvoorbeeld het boottochtje van Melanie als overduidelijk voorbeeld. En ook sommige van de vogelscenes komen extreem nep over. Ik ben echt niet de moeilijkste op dit gebied en heb van zowel menig B-film als klassieker genoten, maar hier was het op momenten echt storend. Ook wordt de film pas echt leuk zodra de vogels enigszins in actie komen, maar het duurt toch wel erg lang voor het een keer zover is, wat ook gelijk de overdreven lengte verklaart.

Maar alsnog, ook met deze kanttekeningen heb ik me uiteindelijk prima vermaakt met deze Hitchcock, en qua sfeer blijft het op gemak overeind. De dreiging blijft toch wel lekker hangen, ook vanwege de toch wat lastig te vangen bron van ellende. Een verlaging, dat wel, maar alsnog zeker niet onaardig.

Tot dusver de slechtste Hitchcock.

Nu ben ik dan ook geen Hitchcock-fan, en dit is pas mijn zesde Hitchcock tot nu toe. Natuurlijk zullen er wel meer volgen, maar ik kan niet zeggen dat ik sta te popelen om aan de volgende te beginnen, want Hitchcock-films blijven wat mij betreft steeds met hetzelfde probleem zitten.

Dat probleem is het acteren, dat ik keer op keer vreselijk vind. Ik snap ook niet waarom het constant geprezen wordt, Hitchcock is extreem ouderwets en dat ik dat zeg voor een film uit 1963 betekent dus ook wat. Maar ook het "Master of Suspense" gedoe gaat volledig langs mij heen. Dat zal wel uiteraard voor die tijd geweest zijn.

De film komt traag op gang, ondanks dat ik de eerste 10 minuten nog wel aardig vond waar een subtiele spanning wordt opgebouwd. De dreiging van de vogels wordt best versterkt en dat doet Hitchcock goed. Jammer dat die spanning na 10 minuten helaas weer weg is.

Zowel de personages als het acteerwerk is niet om aan te zien. Nu zal ik wel zeggen dat het acteerwerk van Taylor en de jonge Cartwright er nog mee door kan, maar de rest was redelijk ernstig. Klaarblijkelijk heeft Hitchcock het behoorlijk moeilijk gemaakt voor Hedren (gadver, dat dit soort regisseurs dan een legendarische status krijgen) maar dat valt niet te zien van haar prestatie.

Hedren acteert erg statisch, maar de allerergste was dan wel Tandy die werkelijk nergens maar een beetje weet te overtuigen. Elk personage is daarnaast ook behoorlijk saai en cliché wat de boel niet bepaald vooruit helpt. Blijkbaar wisten ze overigens ook weinig raad met de greenscreens.

Visueel helaas gedateerd, maar daar kan ik nog wel omheen kijken omdat het voor die tijd vast baanbrekend was. Maar het acteren voor greenscreens en geverfde plaatjes is erg slordig, net als de montage die wat mij betreft nergens op lijkt. Bijna plotse sceneovergangen en een ongemakkelijke stilte door scenes heen die averechts werkt van spanning opbouwen.

Het duurt helaas ook lang voordat de vogels in de spotlights gaan staan, maar als de boel gaat knetteren is het weer wat leuker. Uiteraard is de iconische aanval op de stad best gaaf (stiekem) en het tempo krijgt plots een stroomschok. Daarna zwakt het tempo weer af, maar het was in ieder geval iets beter dan het eerste gedeelte.

Nee, ik voelde me oprecht ongemakkelijk toen ik deze film zag en dat is niet door de inhoud maar vooral de regie en het acteerwerk. De special effects zullen baanbrekend geweest zijn, net als dat Hitchcock vaker dingen wist uit te vinden, maar op het gebied van acteerwerk, karakterontwikkeling, smoelwerk en greenscreens vind ik het serieus slecht.

Trouwens nog wel een bonus voor Hitchcock dat hij de "maar dit en dat kan niet, vogels doen niet zo!" klagers voor is geweest. Kon er eigenlijk wel om lachen. Ik waardeer Hitchcock voor zijn baanbrekende techniek, maarja, als ik het nu zo zie maakt het niet veel indruk meer. Bovendien deel ik zijn liefde voor theatrale cinema ook niet.

De filmtitel geeft al veel over de inhoud weg. In deze spannende film stellen de vogels zich teweer tegen de mens. En dan gaat het niet om een relatief kleinschalig monster-tegen-mens-verhaal, zoals zich dat bijvoorbeeld in het geweldige Jaws afspeelt. Nee, het gaat hier om een situatie van apocalyptische omvang.

Met een filmduur van 113 minuten en een spervuur aan aanvallen van vogels, ligt monotonie op de loer. Dat gebeurt niet. De film is meer dan vogels alleen. De film besteedt naast de vogelactie, veel aandacht aan de personages. Die zijn met aandacht uitgetekend. Het gaat zelfs zover dat het draaiboek de personages permitteert om zich met nodeloze handelingen bezig te houden. Handelingen die buiten de noodzakelijke karakterbeschrijving vallen. Het heeft effect. In plaats van verveling wekken de personages interesse en sympathie op.

De uitgebreide aandacht die uitgaat naar de personages is slechts één truc om als kijker geïntrigeerd te blijven. Hitchcock gebruikt meer foefjes. Zo zijn er de hele redelijke speciale effecten die wellicht wat verouderd zijn, maar er desondanks grandioos uitzien en voor spannend vermaak zorgen..

Een andere truc is dat de film het zonder muzikale ondersteuning doet. De film doet het slechts met omgevingsgeluiden. Geen bombastische muzikale opmaat naar een spannend hoogtepunt. Geen muzikaal theater. De kijker hoort wat de personages horen. Straatgeluiden, stemmen, motorgeronk. En natuurlijk het geruis van vleugels en het gekrijs van vogels die zonder muzikale ondersteuning juist heel bedreigend en akelig klinken.

De trucs zijn simpel maar effectief. Hitchcock werkt met akoestiek en dreigende voortekenen om de kijker te infecteren met onrust. De aanvallen van de vogels zijn dan vervolgens de uitlaat van al die opgebouwde suspense, waarna de kijker even weer wat rust wordt gegund tot het onheilspellende geluid van klapperende vleugels weer hoorbaar wordt of een kraai neerstrijkt op een klimtoestel bij een school . Dan begint het weer van voren af aan. Dat klinkt monotoon en is het in absolute zin ook, maar het voelt echter nooit zo.

De film blinkt namelijk uit in een geraffineerde spanningsopbouw. Stap voor stap wordt de situatie met de vogels steeds iets extremer. Wat begint met een solistische aanval van een zeemeeuw, wordt per scène subtiel uitgebouwd en wordt bijna onopvallend groter en bedreigender. De karakteristieke suspense wordt gerekt en gerekt.

De setting in een klein idyllisch kustplaatsje werkt extra beklemmend. De ruimtelijke begrenzing waarbinnen the Birds zich afspeelt, wordt in de loop van de film een soort gevangenis die de protagonisten en de kijker niet kunnen ontvluchten.

Op en top spanning en suspense. Wat een fijne film!

Na Psycho de volgende Hitchcock aan de beurt. Een film overigens die ik al eerder zag, wat voor indruk de film toen achterliet weet ik niet meer.

Net als Psycho bedient de film zichzelf van een aanloop waarvan ik denk; het zal! Helaas duurt deze aanloop nog langer dan de andere film, en kan al het relationele gekibbel en de reden waar Melanie Mitch van kent me niet een moer bommen. Het wachten is op de eerste aanval, iets wat bijna 50 minuten op zich laat wachten.

Het begint met een aantal speldenprikken en een behoorlijk schokmoment rond de dode. Het is de opbouw naar de aanval op de school en later het dorp die geweldig te noemen zijn en de film eindelijk de draai geeft die ik wens te zien. Stiekem denk ik heel veel dingen te herkennen in het restaurant, waar ieder zijn eigen zegje doet, waar een bepaalde wisselwerking en diversiteit heerst, iets dat me heel erg aan Stephen King's The Mist doet denken. Zo ook het fenomeen dat Melanie de schuld krijgt. De latere aanval op het huis en de poging in de auto te komen zijn bizar en vooral psychologisch te noemen.

De hand van de meester valt uiteraard in veel dingen te herkennen, zo ook Hitchcock zelf in het begin van de film met de twee hondjes. Opvallende is andermaal net als in Psycho de aanwezigheid van een vrouwelijke hoofdrol. En niet bepaald bang aangelegen, maar een zelfstandige, zelfredzame vrouw. Behalve dat zijn ze ook niet bepaald lelijk te noemen. Verder zien de aanvallen er voor die tijd echt puik uit en wordt er prima gewerkt met spanning maar ook de onzekerheid en twijfel die eerst bij de mensen overheerst. Om nogmaals de chaos in het stadje te benoemen, het feit dat de brandweer een brandstofbrand met water wil blussen voor lief genomen.

The Birds komt niet in de beurt van Psycho, en dat ligt vooral aan de totstandkoming van het verhaal en de aanloop. Eenmaal opgang boeit de film toch meer dan, ondanks het matige begin, en mag The Birds toch echt wel als een goede en mooie film genoemd worden.

Ietwat aan de trage kant, maar de scenes met de vogels zijn fantastisch!