La Vie d'Adèle (2013)

Weergaloos mooie film. Drie emotionele, hartveroverende en hartverscheurende uren, die onder je huid kruipen en voorbij zijn voor je er erg in hebt.

In Cannes heette de film "La Vie d'Adele - chapitre 1 & 2". Toen in de film het beeld zwart werd, vroeg ik me af of we halverwege waren. Helaas bleek er al 3 uur voorbij gevlogen. De film had nog uren door mogen gaan, maar juist dat maakt dit ook een schitterend einde.

Twee uur erna zat ik bij een volgende film. Maar na 5 minuten ben ik daar alweer uitgelopen. Had helemaal geen zin in welke andere film dan "Adele" ook. En nog altijd laat-ie me niet los.

Een film om heel veel van te houden.

Pfff, waar te beginnen. Wat een grandioze cinema is dit zeg. De emoties vliegen alle kanten op, zowel bij de personages als de kijker. Qua concept niets nieuws en erg dertien in een dozijn coming of age flick, maar de uitwerking is zo geniaal, doordacht en authentiek. Waar elke tegenhanger blijft hangen in middelmatigheid ontstijgt Adele dat niveau alsof het niets is. Optimistisch, pessimistisch, vertederend, hartverscheurend, sensueel, grappig, uit het leven gegrepen. La Vie d'Adele - Chapitre 1 & 2 is alles, maar dan ook echt alles.


Het begint allemaal met de ziel van de film en dat is Adèle Exarchopoulos. Die zo naturel acteert, nooit ben ik bij het zien van een film zo vergeten dat ik een film aan het kijken ben en dat Adèle Exarchopoulos dus een actrice is. Ongekend. Ijzersterk geacteerd, en nooit verliest ze haar geloofwaardigheid. Haar performance, haar personage raakt als een pijl door het hart. Ook Seydou is niet minder dan briljant en hun chemie is meer dan geloofwaardig. Daarvoor ook dank voor de werkwijze van Kechiche, want dat is toch onmiskenbaar de sleutel.


Enorm authentiek. De uitdieping van hun bandontwikkeling en hun relatie kent een zeer ontleedde en uitgediepte structuur en authentisme is altijd de hoofdgedachte geweest van Kechiche, en dat zie je er aan af. Goed voorbeeld is natuurlijk hun eerste seksscene. Nog nooit zo'n lange expliciete sensuele kunstzinnige seksscene gezien. Echt magnifiek in beeld gevangen en zorgt voor een uitermate authetische toon. Kechiche toont hoe seks is, en weigert geen enkele concessie te doen. Chapeau Abdellatif. Hier gaat de schoen wringen voor de film, want hoeveel weglopers hierna volgden. Echt ontluisterend hoeveel mensen niet om kunnen gaan met een mooi verschijnsel als seks, ook bij een film als dit is dat onmisbaar natuurlijk. Nooit zag het er ook zo mooi en sensueel uit als hier.


Heel erg mooi op beeld gevangen door El Fani. Vooral de keuze door heel dicht op de huid te filmen is natuurlijk een voltreffer van formaat. Zo wordt er een hele intieme atmosfeer gecreëerd die natuurlijk van enorme waarde is voor een dergelijke intieme thematiek. Ook de downfall van hun relatie wordt hartstikke confronterend en realistisch uit de doeken gedaan en de toewerking daar naar toe is zeer sterk. Zo geloofwaardig en het raakt de ziel diep. Hun "afscheid" snijdt door de ziel, en ook realisme voert hier weer de boventoon. Prachtig. Zeer bevredigend einde ook, en de soundtrack is zeer subtiel en passend.


Inderdaad een film om heel veel van te houden. Zoals je van je kinderen houdt. Ik ben sprakeloos, en zal dit mijn hele leven blijven. God, wat is dit mooi. Verwacht van mij niet om een rationeel stuk te schrijven over de film. Adèle heeft me geraakt, laat me niet meer los en is mij nu al zeer dierbaar. Nu even twee extra voorstellingen erbij boeken, ik verlang naar Adèle. Zij is de ware. Om 19.00 mijn nieuwe film, hoop niet dat ik net als Koekebakker daar weer uitloop, al voelt het nu wel zo. Gaat dit zien. Mooiste film die ik ooit gezien heb, en dat geldt vast voor bijna iedereen met een warm kloppend hart.

Zoiets. Over straat lopen maar niet weten waar je bent omdat je in gedachten alleen maar bij de film bent.

Ik heb de film gezien, en het was een knappe film, maar het einde van het stripboek, waar ik dus juist zo aangeslagen van was, is totaal veranderd, en een heel belangrijke gebeurtenis uit het boek komt in de film totaal niet voor. Ik vind dat een gemiste kans, hoewel de film zeker wel erg goed is, maar vooral door het fantastische acteerwerk van de twee hoofdrolspeelsters.

Ik was dus wel aangeslagen, maar vooral omdat het einde van de film zo is gewijzigd. De knal die ik van het boek kreeg, kreeg ik niet van de film.

Bij deze de belangrijkste verschillen tussen spoilertags:

In het stripboek gaat Adèle (Clémentine in het boek) dood. In het begin van de strip zie je Emma bij de ouders van Adèle aan tafel. De ouders nemen het Emma kwalijk. Adèle had een hartafwijking en is op het strand in het bijzijn van Emma in elkaar gezakt en overleden. Gedurende het verhaal zag je haar ook regelmatig last hebben van hartritmestoornissen. Ik dacht dit in de film terug te zien omdat ze, als het slecht met haar ging, met haar hoofd begon te schokken. Adèle was een schrijfster en schreef brieven die Emma na de dood van Adèle las. Deze brieven waren zo emotioneel en ik kreeg er persoonlijk een brok van in mijn keel.
In de film gaat aan het einde nota bene de jongen achter haar aan, alsof Adèle toch niet lesbisch is en wij moeten denken dat zij met die jongen verder gaat? Sorry, wat een afknapper. Ik het boek liggen de twee meiden samen op het strand op het moment dat Adèle sterft.

De seksscènes duurden lang, en waren erg intens. Toch was het wel nodig voor de film die intensiteit te zien. Waar ik meer moeite mee had waren sommige camerastandpunten buiten de seksscènes om. Er wel werd vaak ingezoomd op billen en andere lichaamsrondingen waardoor het nogal voyeuristisch overkomt. Alsof het gefilmd werd door een geile cameraman. Ik vond het niet nodig.

Maar nogmaals: IJzersterk acteren. De ruzie tussen de twee meiden bezorgde me kippenvel. De ontmoetingen tussen hen daarna ook. Het verdriet van Adèle en Emma is voelbaar en beklemmend mooi om te zien.

Geen 5*, helaas, mijn verwachtingen waren TORENHOOG. Toch is het een sublieme film en ik weet zeker dat de film, net als de strip, een klassieker wordt in lesbische kringen. En terecht.

EDIT: Vooruit, toch 4.5

Woensdag avond was het eindelijk zover. Ik heb haar leren kennen op Cannes maar nu pas was mijn langverwachte date met Adèle er. Iedereen weet hoe een eerste date aanvoelt. Spannend, onzeker en bovenal zijn er die verwachtingen dat je voor jezelf de voorbije dagen, weken, zelfs maanden wist te creëren en waarbij je steeds afvraagt hoe dicht de realiteit bij de fantasie uiteindelijk zal komen te liggen. Toen gingen de lichten uit. Een ondraagbaar bonzend hart van spanning. Het gaat beginnen. Daar was ze dan, eindelijk, Adèle. Mon amour...

Ah, de liefde. Wat kan het toch mooi, lief, onschuldig en onvoorspelbaar zijn... maar toch ook soms zo verschrikkelijk hartverscheurend. Vooral dat laatste. En het ergste van al is dat je ergens weet dat het er ooit onvermijdelijk van zal komen. Bijna een soort valkuil. Dus waarom wagen? Omdat de weg ernaartoe en alles ertussen is waar het uiteindelijk allemaal om draait. Velen geloven, net als ikzelf, dat een leven zonder liefde geen leven is. Maar is het risico van pijn die je erna voelt dat allemaal wel waard? Hoe dieper in het hart de relatie gaat, hoe moeilijker dat je er ook ooit uitgeraakt. Dezelfde persoon ben je alvast niet meer en de littekens draag je tot je sterft. Bij het zien van Blue Is The Warmest Color heb ik het gevoel dat ik weer een relatie achter de rug heb. Haar naam is Adèle. Ik heb haar ontmoet, gekend, liefgehad en met een bloedend hart moeten loslaten. En dat allemaal in 187 minuten.

Zelden voelde een kus zo intens aan, zelden zag ik zo'n echte tranen, zelden zag ik zulke oprechte emoties die door je ziel snijden als in Adèle. Zelden allemaal dus, maar dat opmerkelijk allemaal in een film die niets zeldzaam of origineel doet. We hebben het al zo vaak gezien dit typische coming of age drama en toch... toch is Adèle uniek dankzij het uiterst perfecte samenspel tussen de regisseur, camera en acteurs die allemaal op exact dezelfde golflengte zijn geraakt. En zo krijg je, hoe onorigineel of voorspelbaar je verhaal ook is hetgeen wat een film zo ongelooflijk goed kan doen werken. Alles, van elke actie, van elke relatie en woord dat er uit de acteurs hun mond komt is zo verdomd realistisch geschreven en gedaan. Geen moment verliest het zijn geloofwaardigheid, maar dit vooral dankzij Léa Seydoux en de prachtige debuterende Adèle Exarchopoulos, die hier haar alles geeft waardoor je tot op het bot van haar warme, liefdevolle, versplinterende ziel kan kijken.

Over hoe het er volgens geruchten verschrikkelijk aan toe ging op de set, vol manipulatie, haat en dictatuur is irrelevant nu omdat het in het eindresultaat zo juist is samengekomen. Vakkundigheid of wonderbaarlijk, dit is pure onverwachte filmmagie, waar de intense passie in het maken en acteren ervan afspat. Het is zelfs bijna episch. Hetzelfde kan allemaal exact gezegd worden over het toch bijzondere fenomeen dat we de liefde noemen, waar deze film absoluut als een waardige definitie voor kan dienen. Adèle heeft het allemaal, van A tot Z.

De film vermijdt gelukkig zoveel goedkope clichés en focust zich alleen werkelijk volledig op Adèle, die verliefd wordt en hoe dit een eeuwige impact op haar ziel zal nalaten. Hartverscheurend, zonder ook maar ergens sentimenteel te willen zijn, ook dankzij de totale afwezigheid van een melige soundtrack die ons manipulatief zou vertellen wat we moeten voelen. Het is misschien wel zijn grootste troef en een bewijs van de film zijn ware kracht en kwaliteit. Het is soms subtiel en tegelijk soms zo confronterend hard gedaan dat het gewoon onder je vel kruipt en je zo moeilijk, zelfs nooit meer kan loslaten.

Blue Is The Warmest Color is zo mooi, zo warm, zo gedurfd, zo eerlijk en zo echt.

Ondanks dat de zeer expliciete erotische scènes in het eerste gedeelte van dit liefdesverhaal voor mij zeer mooi oogden - zelden zulke mooie erotische scènes gezien - vond ik het tweede gedeelte van deze love-story toch aanzienlijk beter. De scènes die er daar voor mij uitsprongen waren de hartverwarmende scènes hoe Adèle met de kinderen op school omging, de scène waarin Emma Adèle de bons gaf - wat een emotie! - en vooral de scène op het einde; Adèle bezoekt de tentoonstelling van Emma, maakt een oppervlakkig babbeltje her en der, kijkt rond, staart naar haar door Emma getekende portret, drinkt vervolgens haar glas leeg en vertrekt onopvallend. De laatste beelden die we van haar zagen als ze in haar blauwe jurk de straat uitloopt. C'est fini! Einde love-story. Adèle heeft Emma eindelijk los kunnen laten. Althans, zo zie ik het. Een scène oh zo herkenbaar voor mij.
La Vie d' Adèle vind ik wel moeilijk om te waarderen. Is het wel nodig geweest drie uur uit te trekken voor dit liefdesverhaal? Herziening - en die komt er zeker aan - zal dat uit moeten wijzen. Misschien dat er dan van mijn kant nog een verhoging qua waardering voor deze film in zit, maar Borgman zal het zeker niet overtreffen, voor mij verreweg de beste film van dit jaar. De Gouden Palm had naar die film moeten gaan, niet naar Adèle.
Opvallend was het of misschien ook weer niet dat de filmzaal in Lux Nijmegen hoofdzakelijk gevuld was met dames, de heren waren op een hand te tellen maar zo ver ik weet is iedereen na de pauze weer teruggegaan naar de zaal voor het vervolg van deze film.

4,0*

De film van het jaar, ongetwijfeld. La vie d’Adèle is de intense registratie van een liefdesrelatie die de toeschouwer, mij in elk geval, in ontreddering achter laat.

Het verhaal is zeker niet bijzonder, en dat is ook niet de benadering die Kechiche kiest. Heel duidelijk staan de personages centraal, of beter gezegd; staat Adèle centraal. Niet alleen narratief maar ook stilistisch.
Om met dat laatste te beginnen; het camerawerk is intiem en fysiek. Establishing-shots ontbreken vrijwel compleet en de cinematografie wordt gedomineerd door (medium) close-ups, die ook nog eens heel dynamisch zijn. Adele wordt dus echt door de camera op de huid gezeten. Er is speciale nadruk op eten, slapen, op haar en seks. Verder spatten de emoties niet alleen door het camerawerk meer dan levensgroot van het scherm, maar ook door het fantastische acteren. Adèle Exarchopoulos levert echt een wereldprestatie af.
Zoals gezegd is het verhaal niet nieuw, allerminst, maar het wordt nieuw door de invulling, namelijk door de personages om wie het draait. Elk liefdesverhaal is immers zo uniek als de mensen die het beleven uniek zijn. De grote lijn vond ik dan ook zeer overtuigend. Op enkele momenten is het misschien wat clichématig, neem bijvoorbeeld de eindscene (die overigens wel passend is), maar dat valt de film gemakkelijk te vergeven. Verder vond ik dat er net wat teveel dans- en ook seksscènes zitten in het middengedeelte, terwijl het toch vooral de momenten zijn van dialoog die indruk maken.

De insteek van Kechiche is volledig in lijn met de huidige tijd (stel je deze film 30 jaar geleden voor, nog los van de expliciete seks, dat zou onmogelijk zijn). De complete nadruk ligt op de persoonlijke ervaring en op het gevoel. Maar ik ben er als een blok voor gevallen. Er zijn enkele fabelachtige scènes die nog steeds door mijn hoofd spoken vanwege de intensiteit van de emoties; in het bijzonder de break-up en de café-scene aan het einde, als duidelijk wordt dat Emma niet meer van Adèle houdt. Het is ook dan dat je het gevoel bekruipt dat het Adèle is die bedrogen is, dat Emma haar leventje alweer op de rails heeft, nooit concessies heeft hoeven doen qua vriendenkring of familie, en misschien wel een mooie aanleiding vond om Adèle te lozen. Ik kan het einde dan ook niet anders zien dan dat Adèle de liefde van haar leven is kwijtgeraakt en dat ze daar nooit meer overheen komt (vandaar ook de fraaie titel La vie d’Adèle, dit was de essentie van haar leven, de rest doet eigenlijk niet meer ter zake).

Een schitterende film en een indrukwekkende ervaring, maar niet één die je vrolijk stemt, integendeel, ik ben nog steeds van m’n stuk.

Eindelijk is dan de veelbesproken winnaar van de Gouden Palm in Cannes in Nederland te zien. La Vie d’Adèle voldoet grotendeels aan de verwachtingen. Het lijkt of regisseur Abdellatif Kechiche als doel heeft gesteld om de extase van de vrouw in een kunstwerk te vangen, zoals hij een van de personages laat zeggen. Maar zijn pogingen om het voor de man onbegrijpelijke te vangen gaan verder dan dat, ook het gevoelsleven van zijn hoofdpersoon moet overgebracht worden op het publiek. Daarmee is La Vie d'Adèle vooral een sterke karakterstudie die erg dicht op de huid van de hoofdpersoon kruipt. Op het ongemakkelijke af.

Lagere recensie kun je hier lezen: Recensie La Vie d'Adèle (ZUBB.nl)

La vie d’Adèle toont een prachtige liefdesgeschiedenis van twee meiden en is een film die je nog lang bij zult blijven. Kechiche heeft het perfect aangepakt door te kiezen voor een naturel aanpak en laat je even bezoeker zijn in andermans leven. Adembenemend acteerwerk van actrices Seydoux en Exarchopoulos voeren je mee in de relatie van Emma en Adèle. Alsof je als een geest bij hen rondwaart, aanschouw je de perikelen en kruip je in hun huid. La vie d’Adèle weet andere films te ontstijgen door deze relatie zo eerlijk, oprecht, subtiel en naturel mogelijk weer te geven – van begin tot eind.

Recensie: La vie d?Adèle (Immy Verdonschot) - Filmhoek.nl

Wauw. Wat een film. Kechiche geeft een lesje filmmaken. Hij laat zien dat je geen establishing shots nodig hebt, geen overzicht van een locatie nodig hebt, geen directe eyeline matches nodig hebt, shot reverse shot hoeft ook niet in je film. De close-up overheerst. Daardoor wordt je meegezogen in een karakter gedreven verhaal dat je volledig meesleept.

Maar gottegot, de sekscenes. Wat een afgang op een totaal prachtige film. Dat heeft de film totaal niet nodig. De functie is duidelijk, maar dat was bij mij na 2 minuten al duidelijk. Maar dan krijgen we nog 8 minuten en waarom niet nog een keer een scene van 5 minuten? Dat doet voor mij echt afbreuk aan de film. Ik ben totaal niet preuts ingesteld maar dit kon ik toch moeilijk op een of andere manier artistiek verantwoord vinden. Dat er veel wordt getoond om de passie te laten zien tussen de hoofdrolspeelsters had ik totaal geen moeite mee, maar de lengte van die scenes, zonde. Echt heel erg zonde. Mensen verlieten tijdens de film de zaal en ik had zelf ook moeite om te blijven zitten, ook al hadden zij wellicht andere redenen. Het was ongemakkelijk en functieloos. Ik ben bang dat Kechiche stiekem gewoon een beetje een vies mannetje is.

Zonde van zo'n prachtige film, want wat is de rest goed. Dikke pluim voor de hoofdrolspeelsters die de film tot een hoger niveau tillen.

Het decor van La Graine et le Mulet was Marseille, in La Vie d' Adèle neemt Kechiche de kijkers van zijn nieuwe film mee naar de andere kant van l'Hexagone, naar Lille (Rijsel). In deze stad speelt zich deze formidabele dramafilm af, waarin het verhaal wordt verteld van de intense liefdesrelatie tussen Adele en Emma. Kechiche maakt in de film gebruik van veel close-ups waardoor de emoties van het scherm spatten. De jonge Adèle Exarchopoulos zet een prachtrol neer, naast de al ervaren Seydoux. De film duurt drie uur, maar er zitten geen echte trage stukken in de film, waardoor de tijd voorbij lijkt te vliegen. alhoewel de erotische scenes soms wat te lang duren en wellicht overbodig zijn. Het is ergens een echte Franse film, met typische ingredienten als liefde, kunst, literatuur, filosofie, erotiek en 'la cuisine'. De 'topchef' Kechiche maakt van deze ingredienten een prachtig geheel en m.i. is de Gouden Palm van Cannes absoluut verdiend.

Een film zo eerlijk en oprecht als La vie DAdèle kom je weinig tegen in de hedendaagse cinema. De film is in de basis een coming-of-age liefdesdrama waarin een meisje verliefd wordt, haar seksualiteit ontdekt en ook de keerzijde van liefde tegenkomt. Maar deze film zo veel meer dan dat.

La Vie D?Adèle review | Filmtakers

La Vie d'Adèle is een zeer delicate en gevoelige film over de relatie tussen twee meisjes. De seksscènes zijn zeer expliciet, maar weergegeven met een poëtische sensibiliteit die ik nog niet eerder in een sekscène heb gezien, en dat terwijl de ruigere seks niet wordt geschuwd. De seksscènes zijn geen porno, maar een essentieel onderdeel van een zeer aangrijpend verhaal en zonder die scènes zou de film een belangrijk deel van haar ziel hebben verloren: wanneer Adèle in een cruciale scène bijvoorbeeld tegen Emma zegt dat ze haar wil "ademen" (respire), zou dat zonder de daaraan voorafgaande seksscènes niet zo enorm voelbaar zijn geweest. De niet-seksuele romantische scènes zijn ook zeer sterk. Adèle Exarchopoulos geeft een zeer memorabele performance, zeer bewust van haar eigen lichaam en gezichtsuitdrukkingen, en slaagt er met enkel haar aanwezigheid al in om de kijker te betoveren. De cinematografie en de muziek zijn stijlvol en sterk, altijd in dienst van het verhaal en de sfeertekening. Kechiche's regie is zelfverzekerd en effectief. De film is echter niet perfect: de lange speelduur is zowel positief als negatief: wij krijgen hierdoor een sterke band met de personages, maar de scènes zelf verliezen soms wat van hun intensiteit verderop in de film, hoewel de film constant van een hoog niveau blijft. 4*

Aardige film, maar ik vond vooral de cameravoering weinig sprankelend. Van mij mag het speelser. De shots zijn naar mijn smaak veel te kort. Ik had liever scenes met meer alledaagsheid gezien. Zo was het helaas iets te veel een samenvatting van de laatste vijf jaar. De film moet het vooral van het acteerwerk hebben.

Ja, erg goed. Vooral de opbouw van de scenes en de acteerprestaties vond ik enorm goed. En dan vooral bij de scenes die werken omdat ze in een bepaalde context staan, maar buiten de film ongrijpbaar zouden zijn. Hoogtepunt was voor mij de scene op het feest waarin subtiel de barstjes zichtbaar worden. Al zitten er vooral in de eerste helft nog veel meer geweldige scenes. Naar het einde toe ietsje minder sterk, maar dat komt vooral vanwege het hele hoge niveau van wat daarvoor zat. Wel weer een hele mooie laatste scene.

Ik zat trouwens in een totaal uitverkochte zaal in Utrecht (LHC). Palm en superlatieven in de pers leveren blijkbaar veel bezoekers op. Wat me opviel is dat de zaal van de lange seksscene ongemakkelijk werd, een beetje lacherig zelfs. Als in de biologieles over voortplanting voor 13-jarigen.

4.0*

Als je zojuist 187 minuten lang geboeid heb zitten kijken naar een film, één waar geen shot te veel in zit en geen scène te lang duurt, een film die werkelijk geen seconde verveelt, die vermaakt, die ontroert en die gewoon bovenal mooi is, maar toch had je nog meer willen zien, wat zegt dat over een film?

La Vie d’Adèle dus, hoofdstuk 1 en 2 nog wel. Dit is niet zozeer een lesbische film, al speelt het wel een rol, maar dit is een volbloed coming of age. Het is de film van Adèle, zoals de titel ook zegt, over hoe zij opgroeit, zichzelf ontdekt en verder het leven in gaat, met dan die eerste grote liefde als leidraad. Daarom is die titel ook zo belangrijk, omdat je weet dat dit slechts de eerste twee hoofdstukken zijn van haar leven, en zij klaarblijkelijk verder kan leven. Na die laatste scène, als zij de hoek om gaat, laat ze Emma eindelijk achter zich. Nog wel verdrietig, ongetwijfeld, maar ze heeft het lot geaccepteerd en kan Emma loslaten, daarmee is ze eigenlijk echt volgroeid. De jonge introverte Adèle, die nooit ergens echt leek bij te horen, is klaar voor haar tweede leven als zelfverzekerde dame.

Kechiche kiest ervoor dit verhaal enigszins gefragmenteerd te tonen. Hij zoomt in op belangrijke gebeurtenissen, diegene die Adèle laten groeien, en met name toont hij eten, slapen, dansen en seks. En Kechiche neemt behoorlijk de tijd voor de scènes waardoor ze allemaal aan kracht lijken te winnen. Dat feestje dat maar doorgaat terwijl je voelt dat er onrust aankomt, dat gesprek in de kroeg dat gewoon fijn is om te zien, het tekenen op het bankje, de etentjes bij beide ouders om heel duidelijk de verschillen te tonen en de seks ook, al duurt die ene lange scène mij net iets te lang. Er is immers geen sprake van enige opbouw en na een minuut of vier, hoe prima ook gefilmd, geloofde ik het wel. Tussendoor zitten nog scènes die Adèle plaatsen in het leven (van Emma zijn die scènes er niet trouwens) van haar school en later haar werk. Deels opvulling, deels om de rest een plaats te geven en bovendien leer je Adèle zo beter kennen.

Inhoudelijk klopt het dus wel, en zeker die fragmentatie zorgt ervoor dat de film niet lijkt op veel soortgelijke films. Maar het is de aankleding verder die de film doet bruisen. De regisseur wordt ten eerste geholpen door twee formidabele actrices. Seydoux is de meest ervaren van de twee en in de bijrol is ze prachtig en oprecht in elke emotie. Buiten dat heeft ze een schitterende glimlach. En natuurlijk is er nog Adèle zelf die haar eigen naam mocht houden (zoals ruim de helft van de cast trouwens) en werkelijk een prachtpersonage neerzet, ietwat triest zonder zielig te zijn. Adèle is introvert, ze heeft vriendinnen, maar lijkt nooit helemaal erbij te horen omwille een eigen keuze. Pas bij Emma is ze op haar gemak, maar ook de vriendinnen van Emma lijken haar weinig te doen. Exarchopoulos speelt eigenlijk niet eens, zo naturel voelt het aan. Het zijn de kleine gebaren die haar tot leven wekken. Hoe ze in een kroeg loopt verdwaasd, een enkele blik in haar ogen, een glimlach, een broek die ze steeds even optrekt. Kortom: iemand om van te houden.

De schoonheid van inhoud wordt ondersteund door het visuele. Kechiche is haast voyeuristisch, zo dicht zit hij steeds op de huid van Adèle en toont vaak haar rondingen en half openstaande mond als ze slaapt. Dat geeft een enorme spanning die heel af en toe wordt losgelaten met een overzichtshot, maar nooit voor te lang. Verder weet Kechiche uitstekend waar hij de camera moet plaatsen om heel veel informatie in één beeld te vangen. Grappigste moment vond ik de camera die langs de gladgeschoren onderkant van Adèle glijdt als ze model ligt, om vervolgens die peuk half hangend te zien (grappig) en de tekening waar ze keurig een slipje op aanheeft (subtiel maar leuk en functioneel naakt). Daarnaast zijn de locaties mooi, alsmede de kleuren van de herfstbomen, de belichting en het blauw dat overal tussendoor lijkt te schieten. Niet alleen het kapsel van Emma, maar ook jurken, broeken, het groenblauwe zeewater, de rook bij de demonstratie, stoelen, tafels, muren, et cetera. Alleen niet de lucht, waardoor juist dat andere blauw zo opvalt. Verder is de muziek vaak afwezig en komt op juiste momenten naar boven, en ja, in de laatste scène is dat erg mooi, omdat je voelt dat de film dan ten einde is. Zo hoort een film te eindigen.

Is de film dan perfect? Nee, dat denk ik niet. Had de film ook anders gekund? Zeker. Adèle had in deel één meer in haar normale leven geplaatst kunnen (niet per se moeten) worden, zoals dat in deel twee wel precies goed gebeurt. Nu is het meer als duiding zonder echt een andere functie. Bijvoorbeeld als haar vriendinnen beginnen te schreeuwen dat ze lesbienne is. Dat kan. Maar dan? Ja, even later is er een feestje en lijkt alles weer pais en vree (overigens, dat shot van even verderop aan het eind is wat mij betreft de beste van de hele film) om vervolgens nooit meer hen te zien daarna. Of ik even een stukje miste. Ook met haar ouders, die ze het niet wil vertellen om even later daar nooit meer naar om te kijken. Deel twee had niet extra’s hoeven te hebben en was perfect in inhoud, deel één had meer mogen hebben van mij. En Kechiche zoomt ten slotte iets te vaak in op billen zonder dat dat echt nodig lijkt.

Adèle is dus een pracht van een film. Mooi geschoten, geweldig geacteerd en de volle drie uur zonder een verveeld moment. Had de film beter of anders gekund? Wellicht wel. Is de film zo voldoende? Ja, absoluut. Is het een perfecte 10? Nee, maar om Moviemeter mogen we gelukkig sterren geven. 5,0*.

p.s. Welke hansworst lukt het de pauze in te lassen op zulk een ongelukkig moment, dat was niet tussen deel één en twee één zo het leek.

Schitterende coming of age film, die laat zien dat het geluk je volkomen onaangekondigd kan overkomen, maar vaak nog onverwachter ook zo weer door je vingers glipt. Adèle Exarchopoulos is een prachtige verschijning, die door de camera continu op de huid gezeten wordt, tot ze in het fantastische laatste shot los wordt gelaten. Heel mooi.

4,5*

Als ik zie dat "Naomi Watts" na elke recensie het nodig vindt om erop te reageren, om zo het grote gelijk te krijgen dat dit een topfilm is, word ik al een beetje moe om mijn mening erover te geven.

Ik vond de film zeker sterk, mooi, maar als je je film 187min maakt, moet die ook gedurende de hele periode onderhoudend zijn. En daarin slaagt deze film niet volledig in. Zoals ik hier ook al las, vond ik het een zeer sterk eerste uur, maar de film zakt toch wel weg, ook omdat ik Exarchopoulos juist helemaal niet zo overtuigend vond. Pas op, ze plakt gewoon op scherm en ik vind ze beeldschoon - en ik geloof haar ook wel, alsof het realiteit is. Alleen teert ze doorheen de hele film op hetzelfde register, de film zwakt af en schiet zichzelf in de voeten.

Volgens mij heeft het te maken met een lange opbouw, omdan in deel twee erg grote stappen (jaren) te zetten. Ik vond de film ook weinig subtiliteit bevatten; zoals het aangegeven feestje met de collega's van Emma: je voelt de werelden botsen, tot bepaalde hoogte leef ik sterk mee, maar als dan de emoties van Adele in link liggen met het projectiescherm erachter en er toch verschillende scherpteverleggingen zijn, is het eerder een 'Heb-Je-Het-Trucje-Gezien' ipv subtiel.

Verder werd ik ongemakkelijker van de vele eetscènes ipv de seksscènes. Ik had het erger verwacht. Alleen was het vaak onnodig. De eerste seksscène tussen Emma en Adèle zat op zijn plaats, klopte ook gaf een gevoel mee. De twee keer daarna vertelde eigenlijk niet veel meer in de lijn van het verhaal. En zelfs de eerste scène werd na een tijd gewoon een beetje té lang, en daar hebben veel scènes mee te kampen. De sfeer/vibe zit goed, maar door het uit te rekken word ik niet zozeer ongemakkelijk maar eerder 'ok, point taken, we hebben het door'. Net zoals het ene feest met de collega, waar het dansen ook uitgesponnen geraakt - de spanning verdween na een tijd waardoor de kus met hem ook weinig impact kreeg.

Er zitten zeker zeer sterke punten in en bepaalde scènes van de film laten niet los, maar het evenwicht was voor mij een beetje zoek. In zijn totaliteit is het dan toch allemaal te lang om écht omver geblazen te zijn.

L’amour, de liefde. In talloze films staat de liefde of liefdesrelaties centraal en dat is bij de ruim drie uur durende (die eerder 1,5 of 2 uur aanvoelt) La Vie d’Adèle niet anders. In deze film wordt de wat onelegante en onzekere tiener Adèle gevolgd die niet bepaald gelukkig is in haar leven en zoekende is in haar geaardheid. Adèle wordt vertolkt door de inmiddels pas twintig jarige Franse schone Adèle Exarchopoulos en is formidabel als de gelijknamige hoofdpersonage in de film. Elke emotie, van intense geluk tot aan extreme treurnis, weet zij op overtuigende wijze over te brengen waardoor het eenvoudig is om met haar mee te leven en weet te ontroeren. Tegenspeelster Léa Seydoux, nog een Franse schone, speelt de blauwharige grote liefde van Adèle en zet minstens een even ijzersterke rol neer als Exarchopoulos. Samen hebben ze dan ook vele meeslepende en intense scenes die rauw en geloofwaardig overkomen. De inmiddels beruchte seksscènes zijn expliciet te noemen en wellicht een tikkeltje langdradig, maar niet direct opwindend en tonen vooral de intensiteit en intimiteit van hun liefde. La Vie d’Adele is meer dan slechts deze scenes en is vooral fijne, magnifieke en met snot overladen, schoonheid van een film.

Heerlijke film, een en al emotie. 3 uur is wat aan de lange kant - het had makkelijk in de helft daarvan verteld kunnen worden -, maar net als bij anderen vloog bij mij de tijd ook. De film uit zich dan ook vooral in rustige, lange maar boeiende scènes. Sterk geschreven, erg fijn geregisseerd, beeld en geluid gaan vaak magnifiek samen en laten we de mooi gefilmde liefdesscènes niet vergeten. Daarnaast ook weergaloos goede acteerprestaties, uiteraard van Adèle maar ook de rest. Enkel het einde vond ik wat jammer, niet zozeer het soort einde (happy-sad-ertussenin maakt me niet zoveel uit als het goed gebracht is), maar meer de open-achtige scène die ze hebben gekozen om het abrupt mee af te sluiten.

4,5*

Het leven van Adèle. Hoe zij zich van de midden-tienerjaren tot een jonge volwassen vrouw ontwikkelt, en de liefdes en vriendschappen die ze opbouwt. In alle details, af en toe heel dicht op de huid gefilmd met extreme closeups, en dat werkt wonderwel om ook dichtbij het karakter en het gevoelsleven van Adèle te komen. Daardoor des te indringender, en alleen daarom al een bijzonder mooie film.

Daarboven op nog komt wat dat mooie camerawerk dan in beeld brengt. Adèle Exarchopoulos en Léa Seydoux spelen erg sterk, erg natuurlijk. Je zou haast gaan vermoeden dat je naar een stuk cinema verité zit te kijken - dat is het natuurlijk niet, maar het komt desondanks erg natuurlijk over. Ook daarbij spelen de extreme closeups en het vele functionele naakt een grote rol, waarbij de beide dames zonder kennelijke reserve en met volledige inzet van hun talent acteren. Erg indringend, alle emoties van opperst geluk tot diep verdriet komen zonder enige terughoudendheid door.

Waar ik dan wel een beetje van schrik is hoe Léa Seydoux toegetakeld is met haar korte blauwe haar. Onherkenbaar als het mooie meisje uit La Belle Personne (2008). Gelukkig laat ze het al weer langer groeien.

Een film die al lang op het lijstje stond en meteen het filmjaar 2013 goed maakt. Ik ben niet vertrouwd met de originele strip. Schrijfster Julie Maroh was niet echt tevreden met de verfilming, wat los van haar mening een teken is dat de filmmaker niet verfilmde wat de schrijfster in eerste instantie met haar werk bedoelde.

De film kreeg al direct de nodige aandacht voor de lesbische lange sexscènes. Daardoor had ik al het idee dat dit een wat overroepen film was die z'n publiek moet trekken met enkele erotische beelden. Ik moet zeggen dat ik zelden zo'n mooie en functionele scènes heb gezien als hier. Op zich valt het best mee qua aantal, maar ze zijn wel belangrijk om de intensiteit van de relatie tussen Adèle en Emma weer te geven. La vie d'Adèle is immers meer dan een zoveelste coming of age film met een meisje dat ontdekt dat ze lesbisch is. De film focust op een relatie tussen twee verliefde mensen, vooral dan vanuit het oogpunt van Adèle. Toevallig is dat een lesbische relatie, maar het had evengoed anders kunnen zijn.

Het verhaal volgt Adèle die wat worstelt met haar geaardheid. Je merkt hier goed hoe ze als tiener onbewust toegeeft aan de sociale druk van haar klasgenoten om in het heterovakje geduwd te worden. Dat maakt het minder evident om er over te praten. Al staat ze zelf wel open voor homo's. Haar vriend is openlijk homo en ze schrikt ook niet om toe te geven aan een schoolgenoot die met haar flirt. Gaandeweg zet ze dan toch de stap om een relatie aan te gaan, omdat ze die persoon echt graag ziet. Je merkt duidelijk de verliefdheid. Thuis is praten niet zo'n evidentie en je merkt dan ook dat ze dat niet echt geleerd heeft. Ze zal niet met klasgenoten of familie praten over gevoelens. Dat uit zich ook goed als de twee leefwerelden van Adèle en Emma elkaar ontmoeten. Verder wil ik niet uitweiden over de inhoud, dat merk je best zelf.

Enkele dingen vielen me vooral op bij het maken van de film. Er is zeer weinig muziek, tenzij ze gaan feesten. En toch is de sfeer met momenten beklijvend. De beelden spreken voor zich en tonen verliefdheid, verdriet, onzekerheid, angst, twijfel, geluk, ... Hier moet je het niet onderstrepen met de nodige vioolmuziek. De maker zet ook duidelijk Adèle centraal. Dankzij de ijzersterke prestatie van Adèle Exarchopoulos zit je 3 uur geboeid te kijken naar haar leven. Elke vorm van emotie wordt op beeld vastgelegd. Zeer geloofwaardig, waarbij je vergeet dat het 'maar' film is. In tegenstelling tot anderen, ben ik wel tevreden met het einde. Je moet wel werken met een open einde. Geen happy end, geen apocalyps, geen groot drama, ... het leven van Adèle gaat door. Een hoofdstuk van een relatie zomaar afsluiten gaat niet. Je kan er alleen proberen om vrede mee te nemen. In haar geval kwam er een einde aan een hoofdstuk, maar het boek is nog lang niet uit. En je kan ook niet verder zonder dat hoofdstuk, waarbij je je telkens afvraagt of dat hoofdstuk niet wat langer mocht duren. Of het verloop niet anders had moeten zijn. Dat Adèle het na 3 jaar nog moeilijk heeft kan ik goed inkomen. Echte liefde heeft soms een eeuwigheid nodig om te slijten. Ook al heeft je verstand ondertussen de stap gezet om verder te gaan met het leven.

Een film die ongetwijfeld nog veel prijzen zal binnenhalen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik schrik had door deze enorm geprezen film omdat het misschien z'n verwachtingen niet kon inlossen. Maar voor ik het wist waren de 3 uur voorbij. En hij zal ongetwijfeld nog even blijven hangen. Misschien niet direct een visuele trip, maar wel een emotioneel pareltje. Dankzij de juiste regie en ijzersterk acteerwerk.

Vanavond deze schitterende film gezien. Hoewel het een vrij gewoon verhaaltje is, uit het leven gegrepen van een willekeurige Francaise, is mijn stem zo hoog om het zeer, maar dan ook zeer indrukwekkende spel van de echte Adele. Spel kan ik het haast niet noemen. Het leek op een 'echte' documentaire waarbij de hoofdfiguur amper in de gaten had dat ze uberhaupt gefilmd werd. Prachtig! Uiteindelijk was het dan ook een soort documentaire, maar dan gespeeld.

De rol van Emma vond ik een zeer onsympathieke: de eerste keer dat Adele uit ging zonder Emma en danste en vree met haar collega, was na het afluisteren van het antwoordapparaat met de boodschap dat Emma nog wat langer bleef bij Lise, en dat het laat kon worden. Gezien het vervolg van die relatie is het niet onmogelijk dat Emma Adele dingen verweet die zij zelf reeds had ondergaan en met dat verwijt Adele makkelijk probeerde te lozen. Ondanks dat Adele ook niet juist had gehandeld kon ik de sympathie voor haar niet verliezen. Die ruzie was dan ook weer heel indrukwekkend gespeeld.

Bovendien alle lof voor de echte Adele voor het zichzelf durven laten zien van haar lelijke kant: Wat zou zwaarder wegen voor een actrice; je naakt laten filmen of dat het snot je over de lippen loopt?

Blue is the warmest color, een intiem portret van de verrukkelijke Adèle. Visueel vooral interessant door de aanwezigheid van Adèle, voor mij een grote en zeer aangename ontdekking.

Of de film kan worden beschouwd als typisch coming of age - wat een onfraaie term voor een fraaie Franse film als dit is dat trouwens, mwah.

In mijn ogen maakt Adèle een ontwikkeling van haar seksuele identiteit door maar verder? Ook ontbreken de interne monologen en voor het hoofdpersonage vaak verhelderende dialogen die je in dergelijke films aantreft.

Vier sterren voor Adèle en de geïnteresseerden onder u kunnen het blog van de heer Grunberg lezen over deze film.

Inauthentic - Arnon Grunberg

Ondanks de vele enigszins expliciete seksscenes, vond ik Kechiches La Graine et le Mulet (2007) vele malen erotischer. Sowieso is hij gefascineerd door het vrouwenlichaam, alhoewel in La Vie d'Adèle "lust" hand in hand gaat met "liefde". Wat vooral couleur krijgt tijdens de café-scene, het enige zwaktepunt overigens van deze verder fantastische film.

Wederom lange scenes boordevol mensen die non-acteren, waardoor je het gevoel krijgt juist niet in een filmstoel te zitten, maar ergens op een terras. Exarchopoulos acteert de sterren van de hemel. Als jongedame die wanstaltelijk met open mond allerlei voedsel naar binnen harkt, en later als volwassen vrouw die er geen moeite mee heeft het snot gewoon te laten lopen uit haar neusgaten. Die stoute fetisjistische Kechiche had blijkbaar opdracht gegeven geen tissues op de set rond te laten slingeren, waarvoor hulde. Iets waarover de dames zich blijkbaar kwaad hebben gemaakt (ook al beweren boze tongen dat het ging om scenes met andere nattigheid).

En dan nog Julie Maroh, auteur/tekenaar van de beeldroman waarop Kechiche zijn film heeft gebaseerd. Die is ook niet zo blij. Ook niet vreemd. Treedt Kechiche in haar voetsporen in het eerste gedeelte van de film, het tweede gedeelte van de film is compleet anders, waardoor de thematieken van de strip (homofobie en natuurlijk het einde die ik maar niet ga spoileren) geheel verloren gaan. Kechiche kiest slechts voor 1 thema: de liefde (vooral gepaard met lust). Het bronmateriaal wordt in de vuilnisbak gesmeten en meneer creëert zijn eigen kunstwerkje. Dat twee schone dames met een kale poes minutenlang elkaar aflebberen, berijden en op de billen kletsen kan wel degelijk gezien worden als een zwaktebod (het had van mij ook wel korter gemogen, maar was korter van duur dan ik had gedacht), maar hoort thuis in het lustvolle universum van Adèle en Emma.

Een goede karakterstudie, maar een geweldige film vind ik het niet.

En dat heeft er vooral mee te maken dat La Vie d'Adèle simpelweg niet biedt wat ik primair in films zoek. In audiovisueel opzicht is de film namelijk volstrekt ondergeschikt aan het plot: muziek is vrijwel alleen aanwezig op de achtergrond (wanneer Adèle op een feestje is bijvoorbeeld - alleen het einde kan ik me herinneren als een uitzondering), en hoewel de film me in visueel opzicht nergens stoorde wist het ook geen moment indruk op me te maken. Het camerawerk, de montage, de kadrering, het kleurgebruik: het is allemaal volstrekt functioneel, ondergeschikt aan het uitdiepen van het personage van Adèle - en daar hou ik niet van. Films raken me eigenlijk alleen als ze flink gestileerd zijn, en dat is deze film simpelweg niet.

Maar dat betekent uiteraard niet dat ik La Vie d'Adèle een slechte film vond. Echt raken deed het me niet: daarvoor is de film in audiovisueel opzicht te gemiddeld, en daarvoor wisten het plot en de personages me onvoldoende te interesseren. Maar de film wist wel vrijwel voortdurend mijn aandacht vast te houden. Adèle is een sterk personage, geen wandelend cliché, en door het sterke acteerwerk van Adèle Exarchopoulos komt ze echt tot leven. En doordat er een aantal zeer expliciete seksscènes in de film zitten komt de passie van de liefde van Adèle en Emma zeer goed tot uitdrukking. Dat element van verliefdheid wordt in de meeste films weggefilterd, en dat het in deze film wel behouden blijft vond ik verfrissend. Voeg daar een passend einde aan toe, en je hebt een goede, degelijke en intelligente film die niets echt verkeerd doet.

Geweldig vond ik het me andere woorden niet: in audiovisueel opzicht is het te functioneel, het plot en de personages zijn sterk maar niet uitzonderlijk sterk en de film duurt naar mijn visie ook iets te lang. Maar een goede, genuanceerde karakterstudie van Adèle is het wel, en 3* heb ik er dus zeker voor over.

Lang naar uitgekeken. Het is niet het meesterwerk waar ik op had gehoopt, maar desalniettemin is het wel een schitterende film. Het is altijd knap als een film drie uur lang weet te boeien. Het was af en toe erg beklemmend. De seksscenes zijn erg aanwezig, maar wel heel mooi en echt geschoten. Scheelt ook dat Adele gewoon een heel mooi meisje is. Zelden zo betoverd geweest door een karakter. Ondanks dat de film af en toe sprongen maakt en stukken open laat, vind ik dat niet echt minpunt. Visueel is de film schitterend en de emoties zijn zo puur. Snap wel dat de film zo goed ontvangen wordt.

4*

Teleurstellend toch, na een aardig begin.

Een wolk van een titelheldin, camera er constant bovenop, een mooi naturel beeld schetsend van een wat onzekere adolescent, die er langzaam achter komt wat haar ware geaardheid is. En eigenlijk niet sterk genoeg is om, of beter gezegd te bang is, om daar ten volle voor uit te komen. Je voelt met Adèle de sociale druk, die haar misschien banger maakt dan nodig is, en het lijkt juist die angst te zijn die werkt als een self fulfillng prophecy, en er voor zorgt dat ze wordt uitgekotst door haar vriendinnen-groepje.

Goed gedaan, maar.. daar blijft het eigenlijk een beetje bij. En dan hebben we nog een uurtje of twee te gaan.

Adèle's liefde lijkt gepassioneerd, een volkomen overgave, maar transformeert niet. Het blijft steken in die wat kinderlijke onzekerheid, zoals ook zijzelf mentaal niet lijkt te groeien. De ongelijkheid van haar liefde, het contrast met de door de wol geverfde Emma, is pijnlijk.

Ik weet eigenlijk niet wat ik hiermee aan moet. Het verloop van de relatie is niet al te interessant, en dat Adèle ook op het fysieke vlak een gepassioneerde minnares is, geloof ik best. Maar ook in die zin blijft de film een beetje in dezelfde groef hangen, en wordt het vertoon daarvan op den duur ietwat vervelend. Zo wordt je als kijker alsnog een voyeur. Dat zou niet erg zijn als de film dáár een punt mee wilde maken, maar dat lijkt me niet het geval.

Dit is eigenlijk niet meer dan een reportage, een 'realistisch' verslag van een eerste liefde. Een verslag dat zich alleen concentreert op die liefde an sich, een klein beetje op het klasse- en milieuverschil van de geliefden, en verbazingwekkend misschien, nauwelijks op de sociale problematiek van de lesbische liefde. De film overstijgt het anekdotische nergens. En het is geen interessante anekdote.

In het begin pakt het zoals gezegd nog wel goed uit dat het perspectief op een intieme manier steeds bij Adèle ligt, maar Adèle is als persoon gewoon niet boeiend genoeg om daar drie uur lang bij te blijven. Dat maakt de film gaandeweg tamelijk benauwend, en zelfs een beetje deprimerend.

Ik kon mijn filmjaar 2013 niet afsluiten zonder op de voorlaatste dag van het jaar alsnog de veelbesproken film van Abdellatif Kechiche te gaan zien. Ik kan me achteraf geen betere afsluiting indenken.
Het is een schitterend drama, waarin met name de mij onbekende Adèle Exarchopoulos een heel scala aan emoties voorbij laat komen, die je niet onberoerd laat. Van de subtiele karaktertekening van Adèle met al haar vertwijfeling in het eerste deel van de film, tot het intens gevoelde verdriet tegen het einde. Kechiche brengt het allemaal zo close in beeld, dat je er niets van kunt missen en dat het af en toe zelfs wat ongemakkelijk wordt.

Kechiche heeft blijkbaar een voorliefde voor lange scènes, zoals eerder in La Graine et le Mulet. Opnieuw zijn de meeste scènes erg lang, sommige scènes zelfs overdreven lang. Zoals het tuinfeest met de intellectuele vrienden van Emma, waar de kiem gelegd wordt voor de uiteindelijke breuk. En natuurlijk de veelbesproken, minuten durende eerste vrijscène tussen Adèle en Emma. Na afloop van de opnamen hebben Seydoux en Exarchopoulos zich erover beklaagd dat het aantal takes zo groot was, dat het gênant werd. Ik kan me daar iets bij voorstellen. Te meer omdat de lange duur van die expliciete scène per saldo niets toevoegt aan de heftigheid van de liefdesrelatie van Adèle en Emma.

Wat ik wel uitzonderlijk mooi vond waren de contrasten tussen de beide dinerscènes bij Emma’s ouders enerzijds en Adèle’s ouders anderzijds. En niet te vergeten de woede-uitbarsting vanuit het niets van Léa Seydoux, al haalt die het qua intensiteit niet bij die van Alice Houri in Kechiche’s eerdere La Graine et le Mulet.

La Vie d’Adèle is een prachtige, emotierijke, eerlijke en ontroerende film. Hij komt bij mij wat het jaar 2013 betreft op een eervolle tweede plaats, onmiddellijk na die andere indrukwekkende Franse film: Le Passé. Het jaar beginnen met een 4,5*-film (Brief Encounter) en afsluiten met een 5*-film. Mooier kan het volgens mij bijna niet.

Zo lang naar uitgekeken om deze film dan eindelijk te bekijken 3 uur lang! Na het zien erg teleur gesteld Vanaf het begin af aan miste ik eigenlijk al de 'connectie' tussen de 2 actrices! Waarop was de aantrekkingskracht nu eigenlijk gebaseerd? Vooral bij een film die over vrouwen-liefde gaat, zou ik toch wel denken dat deze wat gevoeliger zou zijn neergezet?

De sex scenes waren voor mijn gevoel nergens op gebaseerd.. Ineens lagen ze gewoon weer in bed van de ene in de andere scene! Van de hak op de tak of gewoon? na het eten!

Ik voelde er niets van! Alleen bijna een schaamte naar de andere bioscoop bezoekers, die misschien wel zouden kunnen denken dat alle lesbische vrouwen zo nergens op gebaseerd sex hebben, dat het bijna plat is. Geïnspireerd op sex gebied werd ik er dus niet van! Oh ja ik vergeet bijna mijn snottebellen irritatie van Adele! Waarvan je telkens het snot tussen haar lippen zag verdwijnen! Was dat niet gebeurd had ik wel trek gehad in de spaghetti bolognese die goed gepromoot wordt!!

mooie film, maar toch wat te langdradig

vooral de seks scenes beginnen na 10 minuten te vervelen