La Vie d'Adèle (2013)

Een mooie en bijzondere film, en voorzover ik weet ook behoorlijk uniek. De drie uur gingen vrij snel voorbij, en de momenten waarop ik even de aandacht iets verloor waren toch op een hand te tellen. De film kan ik in een woord samenvatten: intens.

En dat geldt ook voor de niets verhullende seksscenes. Ik vond dat deze weldegelijk van toegevoegde waarde voor de film zijn, al zou ik als heterosexuele man waarschijnlijk heel anders tegen die scenes aan kijken als het een film over een homo-koppel was geweest i.p.v. een lesbische koppel. Dat er kritiek is op die scenes begrijp ik ook wel.

Maar de film is veel meer dan een handvol seksscenes, het is een realistische film over liefde en homosexualiteit, met uitstekend acteerwerk, beeld en muziek, waarbij het geheel de som der delen overtreft. Verplichte kost voor filmliefhebbers.

Ah, de enorm geliefde en tevens omstreden winnaar van de Gouden Palm 2013: La Vie d'Adèle. Het schrijven van deze recensie heb ik wat uitgesteld, omdat ik er nog niet helemaal uit was bij deze film.

Voorop, de eerste helft vond ik enorm sterk. Zo'n dicht-op-de-huid-aanpak vind ik wel fijn bij een film als deze. De cinematografie wordt hier nog wel eens lelijk of zelfs stijlloos (heh?) genoemd, maar de aaneenschakeling van close-ups zetten je dicht bij de hoofdpersonages en zorgen ervoor dat je iedere nuance in de gezichten ziet. De twee dames spelen ook buitengewoon goed. Adèle Exarchopoulos met name is zo goed dat de hele film makkelijk boeiend blijft. Ik ging ook erg mee met haar zoektocht naar haar eigen identiteit. Of zo'n lange seksscènes nodig zijn kun je eeuwig over twisten. Niemand kan denk ik serieus beweren dat het punt na 1 minuut van zo'n scène niet duidelijk was. Niettemin haalde het me niet uit het verhaal.

In de tweede helft zakt het echter wat in. Zodra de relatie gesetteld is wordt het even wat minder boeiend. In feite is het dan ook geen coming-of-age-drama meer, want de twee protagonisten zijn inmiddels al volwassen. Daarmee verloor het verhaal al iets wat dramatische spanning voor mij, want voor mij ging het tot dan toe meer over Adèle's acceptatie van zichzelf, iets wat compleet overboord gegooid wordt in de tweede helft, waarna het nog slechts gewoon over een relatie gaat die uit elkaar valt.

En daar gaat het mis. De problemen met het koppel begon al eerder, maar wat de situatie definitief op scherp zet is dat Adèle een relatie begon met een mannelijke collega. Een mannelijke collega. Ik herhaal een mannelijke collega. Noem me een aansteller, maar ik ben het gewoon zat dat in ieder lesbisch drama wanneer één van de vrouwen vreemdgaat het met een man is. Ik had het een tijdje later nog met een lesbienne erover en die was dit merkwaardige cliché ook al opgevallen. Op een bepaalde manier doet dit me steeds vermoeden dat dit een seksuele fantasie van de mannelijke regisseur is. Een film maken over sexy lesbiennes, die het handig genoeg toch ook nog met mannen doet.

Dan wordt ook meteen alles verdacht, met zijn lange lesbische seks. In feite ademt bijna de hele film een fetisjistische sfeer uit, wat acceptabel is zolang het een verhaal lijkt over twee verliefde vrouwen, maar als de achterliggende gedachte vooral de seksuele fantasieën van Kechiche lijken wordt het allemaal meteen een stuk minder. Dat hij zijn actrices uitgebuit zou hebben op de set geeft het geheel nog eens een extra nare nasmaak. Als klap op de vuurpijl wordt een aanvankelijk ontroerende afscheidsscène in een café plotseling 'kracht' door ook deze scène te seksualiseren, iets wat totaal niet paste en bijna lachwekkend is. Waar is Kechiche mee bezig? Ik heb zo m'n vermoedens.

Ja, de tweede helft heeft nog steeds sterke momenten en het acteerwerk is nog steeds enorm goed. Echter zakt het ook af en toe wat in en is het uiteenvallen van de relatie gewoon niet zo boeiend als het ontstaan ervan. De eerste helft voelde serieus als vijf sterren aan, maar de tweede helft maakt dit verre van waar. Daarnaast blijft er gewoon een nare nasmaak hangen. Hier zat meer in. De lengte op zich stoort me niet, maar is wat vreemd verdeelt.

Ik zat op vier sterren, maar ik ga toch een halfje omlaag. Tijdens het typen van deze recensie merkte ik toch duidelijk dat mijn waardering voor deze film wat bekoeld is.
3,5*

Ik heb lang hiernaar uitgekeken en het wachten was vooral op een degelijke release; blij verrast dat Netflix 'm deze week in de catalogus heeft opgenomen. En ik moet zeggen dat ik het eens ben met alle lovende berichten.

'La Vie d'Adèle' is een mooie coming-of-age film waarbij voor de verandering eens het ontdekken van het lesbische leven centraal staat. Op zich is het gegeven weinig vernieuwend te noemen, maar de uitwerking staat als een huis. Dit is te danken aan Adèle Exarchopoulos die met verve haar personage portretteert. Ze komt ongekunsteld over met haar kleine trekjes, zoals haar warrige haar en het steeds ophalen van de neus. Léa Seydoux biedt goed tegenstand en doet zeker niet onder voor haar, wat zich uit in een prachtige onderlinge chemie.

Dit zorgt voor een enorme 'rollercoaster' aan emoties. Hierbij speelt seks een grote rol en dit wordt ook nog eens erg expliciet in beeld gebracht. Normaal gesproken hoeft dat niet zo van mij, maar in dit geval is het wel van toegevoegde waarde. Al hadden sommige seksscènes wel wat ingekort kunnen worden. Ik had soms het gevoel alsof ik naar de voyeuristische fantasie van regisseur Abdellatif Kechiche zat te kijken.

De fragmentarische vertelwijze pakt goed uit. Op deze manier krijg je geen uitgekauwd verhaal voor je kiezen, maar kun je als kijker - naar eigen inziens - de rest invullen. Hierdoor wordt de langdradigheid vermeden en kijkt het geheel prima weg. De drie uur vliegen eigenlijk zo voorbij.

Met name de toewerking naar de ondergang van de relatie vond ik interessant. Zoals de scène waar Adèle voor het eerst de kunstzinnige vrienden van Emma ontmoet. Het is een grootse 'stilte voor de storm' moment, waarbij de kleine barstjes zich al gauw laten zien. Alleen jammer dat er teruggevallen wordt naar het vreemdgaan met een jongen, terwijl het punt toch is dat Adèle haar lesbische seksualiteit verder wil ontplooien!?

Al met al een heerlijke film om eens gezien te hebben. De grootste troef is de puurheid waarop het hele gebeuren zich laat vangen. Enkel het einde kwam voor mij onverwachts, maar het past wat dat betreft perfect bij hetgeen wat ik hiervoor heb aangekaart.

4,0 Sterren.

Overweldigende reviews, zo overweldigend dat ik zelfs overwogen heb om alleen naar de bioscoop te gaan; iets wat ik nooit eerder gedaan heb. Achteraf gezien is alleen waarschijnlijk ook de enige mogelijk om deze film goed tot je te kunnen nemen.

La Vie d’Adèle doet mij afvragen wanneer iets een goede film is. Het is overduidelijk geen sentimenteel melodrama, maar moet een film als deze wel ontroeren om goed te zijn? Is een film die je drie uur lang kan boeien niet per definitie een goede film? Ik vermoed dat een film geslaagd is, zodra de intentie van een regisseur binnenkomt bij mij. Maar wat is die intentie dan?

Ik snap niet zo goed wat Kechiche wilt zeggen met deze film; wil hij überhaupt wel wat zeggen? Is het een mooi uitgewerkt drama over een tiener die langzaam een lesbische relatie opbouwt? Of is de lesbische relatie een mooie manier om de gebrekkige onderlaag te verdoezelen? Met andere woorden: zou deze film net zo goed onthaald worden als het een heterorelatie betreft? En zou dat er toe doen?

Nog één belangrijke vraag dan.. Hoe esthetisch verantwoord is het nog om zulke existentiële seksscènes te laten zien?

Wat ik in ieder geval fijn vond, was het gebrekkig aan uitleg. Soms worden er hele stukken overgeslagen zonder dat daar à la Hollywood weer een hele verklaring voor gegeven moet worden. Soms werkt dat wel eens verwarrend, maar uiteindelijk denk ik dat dit het tempo ten goede komt. Dit lijkt mij ook de hoofdreden dat La Vie d’Adèle geen moment saai is; los van niet nader te specificeren scènes.

Is het eerlijk om een film af te rekenen op (te) hoge verwachtingen? Andersom zou je ook kunnen stellen dat ik de positieve punten zoek om de waarderingen te verklaren. Dit is in ieder geval poging één om de film te ‘begrijpen’, dus vergeef me de onsamenhangendheid.

Een hoop ophef om een standaard liefdesfilmpje over een meisje Adèle gespeeld door een sterke rol van Adèle Exarchopoulos dat zich zelf aan ontdekken is ik begrijp ook de vergelijking tussen deze film en het meesterwerk La Graine et le Mulet (2007) ook niet. Verder geen onaangename film hoor begrijp me niet verkeerd de film krijgt ook een voldoende van me dus 3*

Prachtig en tragisch liefdesverhaal.

Mooie film die het helemaal moet hebben van de hoofdrolspeelster Adèle Exarchopoulos (wat een moeilijke naam!) die één brok natuur is: speels, frivool, ongeremd, onbehouwen. Hoe ze eet, hoe ze constant in haar haren zit te frunniken, dat pruilmondje. Ja, je kan wel zeggen dat ik in die kleine drie uur verliefd ben geworden op haar.

Ook Léa Seydoux speelt fantastisch hoor, maar het is toch Adèle (actrice en personage) die constant in de schijnwerpers staat.

Verhaal op zich heeft weinig om het lijf: redelijk klassiek coming-of-age verhaal waarin de ontdekking van de liefde centraal staat. Uiteraard is er nog dat extraatje van de seksuele oriëntatie en daar bijbehorende 'problemen'.

De seksscènes waar zo veel om te doen is zijn intens maar op een speelduur van 172 minuten nagenoeg verwaarloosbaar. Wat niet wil zeggen dat ze niet functioneel zijn. Van bij het begin is immers duidelijk dat Emma en Adèle weinig gemeen hebben, maar dat er wel een enorme seksuele spanning tussen hen hangt. Op het einde bekent Emma dan ook dat de seks met haar huidige partner lang niet zo goed is als met Adèle. Maar relaties die voortkomen uit seks zijn meestal geen lang leven beschoren, en dat is ook hier het geval.

Adèle zal haar leven lang wellicht hunkeren naar Emma en, alhoewel tijd alle wonden heelt, haar afwezigheid altijd als een gemis ervaren.

Films van drie uur behoren qua speelduur meestal niet tot mijn favorieten. Ik kan me meestal maar moeilijk voorstellen waarom een film drie uur nodig zou hebben en ook deze film heeft er wat mij betreft moeite mee. De eerste anderhalf uur zijn bijna perfect, maar de tweede helft is een sprong in tijd en verhaal die ik eigenlijk niet op die manier verwacht had.

Maar eerst het positieve; de eerste helft is zoals gezegd echt heel erg goed. Adèle komt als puber bijzonder geloofwaardig over. Haar onzekere maniertjes die ze heeft met bijvoorbeeld haar haren, de verwarring en tweestrijd die ze regelmatig voelt ten opzichte van haar vrienden en haar geaardheid, haar huilbuien en haar verlegenheid en soms weer uitbundigheid. Toch wel erg leuk en boeiend om naar te kijken. De extreme close-ups overigens niet altijd. Voor het grootste deel is het supergoed geschoten, en draagt de stijl uiteraard 100% bij aan de inhoud, maar soms vind ik het er nogal onsmakelijk uitzien, zeker als er gegeten wordt.

Het is vrij verrassend dat het ineens best wel porno wordt. Ik wist dat er seks in zou zitten, maar dit leek me nou typisch zo'n film waarin je een hoop huid, gekus en gestreel ziet, en waar de rest aan de verbeelding overgelaten wordt, maar niets was minder waar. Ik doe daar zeker niet moeilijk over, vond het wel leuk dat het zo expliciet werd in een tot dan toe best jeugd-achtige film. Normaal gesproken wordt er kuis weggecut, onder het mom van 'en nu hebben ze seks, etc', maar nu is de seks gewoon onderdeel van het verhaal. Ook weleens verfrissend, want waarom eigenlijk niet? Dat mensen weglopen in de bioscoop... uit schaamte begrijp ik het wel (hoewel het zonde is om daarvoor de rest van de film te missen), maar wat er voor de rest zo erg is aan ('normale', niet-perverse) seks in een film zal ik wel nooit begrijpen.

Na zo'n anderhalf uur (ik vermoed 'chapter 1') zakt de film in, omdat het conflict of plotverloop wat uit lijkt te blijven. In ieder geval komt het wat te laat. Je vraagt je af waar de film nog ruim een uur heen moet. Waar de eerste anderhalf uur een prachtige zoektocht naar haarzelf is heeft de tweede helft teveel overbodigheid. Het merendeel is nog steeds prima om naar te kijken en erg goed geacteerd - net als de seks is ook de ruzie niet beknopter dan nodig, en de dramatische break-up gaat lekker lang door - maar scènes als dat feestje bij haar en Emma thuis en vooral de stukjes waarin ze lesgeeft zijn veel te lang uitgesponnen en hadden ook wel de helft korter gekund zonder echt aan betekenis te verliezen.

Overigens bijzonder dat ze doorheen de film echt ouder lijkt te worden, ook al verandert haar uiterlijk niet bijzonder veel. Echt een bijzondere prestatie van Adèle Exarchopoulos. Ze moet nogal wat laten zien in deze film, en dat doet ze dan ook erg knap.

Al met al nog wel een ruime voldoende, maar dat is meer dankzij de eerste dan de tweede helft. (4,5* - 3.5*). Kan me zelfs voorstellen dat ik het bij eventuele herziening wel gezien heb na anderhalf uur.

4*

PS. ik heb inmiddels de controverse rond de regisseur en de 'uitbuiting' van de actrices gelezen, en hoewel het me een licht bitter nasmaakje geeft omdat ik het zielig voor ze vind beoordeel ik de film wel gewoon als het eindproduct dat het geworden is.

Een film benadert de perfectie wanneer het voor de kijker niet meer mogelijk is om realiteit en fictie te onderscheiden. En dat had ik in La Vie d'Adele : slaapt Adele? Of doet ze maar alsof? Huilt Adele? Of doet ze maar alsof? Khechiche zit drie uur lang op de huid van dit beeldschone meisje en soms leek hij bijna geobsedeerd door haar : de bijna pornografisch gefilmde seksscènes laat hij eventjes voortkabbelen maar dat vond ik eerder passend dan storend. Hij laat immers geen moment voorbij gaan om het passionele aspect te beklemtonen. We zwerven als kijker mee als een beestje op haar schouder vanaf de ontdekking van haar seksualiteit tot een passionele relatie en een pijnlijke breuk. . Hij blijft gefixeerd op haar blik en haar twijfels, die een weerspiegeling zijn van wat er zich binnen in haar afspeelt. Niet enkel dat : het levert zelfs nu en dan waanzinnig mooie shots op. Wanneer Adele en Emma elkaar kussen, terwijl het zonlicht tussen hen inschijnt is zuivere mystiek, een scène die als een droom blijft hangen. Een emotionele rollercoaster van begin tot eind, een tour-de-force van Khechiche en een verdiende Gouden Palm.

Bijna grandioos.

Zelden heb ik een drie uur durende film geweten die zo gemakkelijk weg kijkt. La Vie d'Adèle vertelt perfect wat het wil vertellen, verslikt zich nooit en is zo - ondanks de trieste ondertoon - enorm licht verteerbaar. Dat wil uiteraard niet zeggen dat deze film niet kan blijven hangen, want in mijn geval is dat weldegelijk het geval.
Beide "helften" zijn perfect gebalanceerd. De eerste is misschien wat leuker, wat swingender op één of andere manier, maar de eindafrekening gebeurt uiteraard op het einde en dan moét het gewoon juist zitten, anders werkt de film niet echt. Nu goed, het zit juist. En hoe. Liefdesverdriet dat erg herkenbaar getoond wordt, puur en oprecht.

Grootste troef is Adèle Exarchopoulos. Léa Seydoux doet het ook niet slecht, maar Adèle blaast iedereen weg en neemt heel de film over - ook al is het eigenlijk al haar film. Er zijn nog een stuk of 2 andere actrices wiens eerste rol (die ik zag) overdonderend was, maar deze eerste kennismaking steekt zelfs daar met kop en schouders bovenuit.

En ook regisseur Abdellatif Kechiche verdient lof. Hij weet gewoon perfect waar hij naartoe wil, en godzijdank voor mezelf ben ik het daar volledig mee eens. Ergens in het midden vroeg ik het mij af: "Gaat het nu verder door met die relatie, of hoe zal het nu zitten?"
Ik kan alleen maar toejuichen dat de relatie geen al te prominente rol heeft, al bepaalt het wel Adèle's gemoedstoestand. Momentjes zoals de depressieve huilbuien voelen authentiek aan. De seksscènes hadden dat ook kunnen zijn en ondanks het feit dat ik toejuich dat men seks wil laten zien zoals het er meestal aan toegaat, vind ik het net wat te fake overkomen. Zeker die eerste keer heeft een te choreografisch gevoel. Het klinkt misschien raar of te autobiografisch, maar wat meer geklungel had mij een beter gevoel gegeven.
Naast camerawerk dat dicht op de huid zit - evenwel zonder jeukerig te zijn - is ook een fijne soundtrack aanwezig. In combinatie met scènes die nuttig zijn - en dat zijn ze allemaal, ondanks de speelduur - levert het fantastische cinema op.

De beste film van 2013(?), sowieso al een erg degelijk filmjaar.
Kleine 4,5

La Vie d'Adèle mag zich één van de meest besproken films van 2013 noemen en dat maakt een mens toch al snel nieuwsgierig. Achteraf kan ik goed begrijpen waarom, want het is een zeer gedurfde film, met veel close-ups, vooral ook tijdens de lange seksscènes. Dat soort momenten zijn natuurlijk de momenten waar mensen hier over kunnen vallen. Op zich kan ik dat best begrijpen, want hoewel ze zeker functioneel zijn, duren ze best lang en je kunt je altijd afvragen of dit echt noodzakelijk is.

Ik had er persoonlijk niet zo last van. Ik vond ze prima passen in het verhaal. Het eerste uur had ik zelfs goede hoop, dat dit weleens de beste film van het jaar zou kunnen worden. Het eerste uur was ontzettend goed. Ik zat enorm in het verhaal en de passie, die langzaam maar zeker steeds meer erin sluipt, wordt een aantal keren op een geweldige manier aan de kijker overgebracht. De ontluikende liefde tussen de twee dames is geweldig om te zien, vooral ook omdat er erg goed geacteerd wordt, waarbij ik Léa Seydoux toch wel de absolute ster vind, hier. Adèle Exarchopoulos is vooral in het eerste gedeelte erg goed, maar zwakt, net als de film, richting het einde enigszins af.

Wel jammer, dat de tweede helft het niveau wat naar beneden gaat. La Vie d'Adèle blijft zo zijn momenten houden, maar het kijken naar de relatie, die langzaam maar zeker uitdooft, is allemaal wat minder boeiend, dan het ontstaan ervan.ik had ook het idee, dat er soms net een stapje teveel in de tijd wordt gesprongen.

Dat neemt allemaal niet weg, dat ik het een bijzondere film vond, waarvan het eerste uur het beste is wat ik aan cinema uit 2013 heb gezien. Jammer dat die laatste twee uur dat dan bij lange na niet zijn, maar dan nog blijft het een bovengemiddelde film, met sterk acteerwerk en een aantal erg sterke momenten.

3,5*

Een topper van een drama... Met allerlei emoties in sterke hoedanigheid . En een camera voering waar Adele sterk in beeld houd...Wat goed uitpakt in de emotionele spelmomenten, maar wat mij betreft iets minder mocht.. Al bij al een van de betere drama's.

De twee hoofdpersonages hebben een erg verschillende sociale achtergrond. Adèle komt uit een braaf burgergezinnetje dat de traditionele normen en waarden hoog in het vaandel draagt. Omdat financiële zekerheid belangrijk is, wil Adèle een job als lerares. Lesbische gevoelens zijn een taboeonderwerp en ze eten spaghetti.

Emma groeide op in een progressief milieu, beïnvloed door mei '68. Ze is openlijk lesbisch en dweept met Sartre. Ze studeert schone kunsten uit passie, niet voor financiële zekerheid. Bij haar thuis eten ze oesters en andere zeevruchten.

Als gevolg van die verschillen is hun relatie gedoemd om te mislukken. Adèle ziet zichzelf als een hetero die een uitstapje maakt, terwijl Emma een ernstige, langdurige relatie wil.

Visueel valt de symboliek van de kleur blauw op. In het begin draagt Adèle grauwe kleuren en regent het. Wanneer ze de blauwharige Emma voor het eerst ziet, schijnt de zon en ervaart ze een coup de foudre. Later draagt Adèle een blauwe haarband, wat het meest in de buurt komt van je haar blauw verven en toch nog als normaal beschouwd wordt in haar milieu. Blauw is eigenlijk een koude kleur, maar bepaalde soorten helder lichtblauw kunnen toch sensueel zijn: cyaan, turkoois, azuurblauw, lapis lazuli...

Léa Seydoux was me al opgevallen o.a. in "Midnight in Paris". Het grappige is dat ze daar een uitgesproken heterorol speelt met evenveel overtuiging als hier de lesbienne. Adèle Exa-dinges is een ontdekking door haar puurheid en ongekunsteldheid.

Deze verfilming van Le bleu est une couleur chaude van Julie Maroh wijkt op enkele punten af van de graphic novel. Adèle heet er Clémentine en zij sterft.

Ongelooflijk sterk (en naturel) geakteerd coming-of-age drama, sober in beeld gebracht. De film is enigzins in opspraak gekomen door een paar expliciete lesbische seksscenes, maar de reakties daarop zijn uiteraard behoorlijk overtrokken. De betreffende scenes zijn intiem en smaakvol in beeld gebracht, wat mij betreft; nergens wordt het pornografisch. Maar goed, waar het om draait is de relatie tussen twee jonge vrouwen, van erotisch geladen kennismaking tot bitterzoet afscheid. Deze relatie is zeer overtuigend uitgewerkt en bij vlagen behoorlijk aangrijpend. Drie uur is wellicht wat aan de te lange kant, maar ik heb me geen moment verveeld.

Het leven van Adèle...

Ik moet bekennen dat ik eigenlijk vrij weinig van deze film wist en het ook allemaal niet zo heb gevolgd destijds. Wat ik vandaag een beetje na las is dat de film best wel voor wat ophef heeft gezorgd en dat mensen enorm naar deze titel uit keken. Mazzel voor mij dat ik hem meteen kan kijken.

Zelf heb ik het niet vaak, dat een film nog lang in mijn hoofd blijft zitten na het kijken. La Vie d'Adèle heeft dit wel voor elkaar gekregen. De film heeft enorm veel indruk op me gemaakt en raakte me best wel hard. Waarom? Omdat La Vie d'Adèle mensen een grote spiegel voor laat houden wat pure liefde nu eigenlijk is, hoeveel pijn het kan doen en wat het waard is.

We volgen het leven van Adèle, die er achter komt dat ze lesbisch is en een relatie krijgt met Emma. Beiden komen uit een ander sociaal milieu en het is best lastig om deze relatie in stand te houden. Maar het lukt beiden wel, doordat ze helemaal voor elkaar gaan en elkaar echt gelukkig maken, hoe verschillend ze ook zijn qua karakter en achtergrond. Dat eerste uur van de film is echt geweldig. Het geeft een fijn gevoel dat ze elkaar hebben gevonden. Daarna volgt helaas wel een iets minder interessant uurtje als we zien hoe ze lange tijd samen leven, maar het laatste uur zorgt toch wel weer voor een heel overtuigend slot, als we langzaam de eerste barstjes in de relatie tussen beiden zien, totdat Adèle de fout van haar leven maakt en een tijdelijke affaire met een collega krijgt. De scene waarin ze het Emma moet vertellen met de daarbij volgende knallende ruzie en break-up is echt enorm goed, die breuk komt gewoon zelfs hard aan. En ook al was Adèle fout bezig, toch kon ik nooit kwaad op haar worden. Emma liet de relatie ook wel een beetje lopen door veel te druk met haar werk te zijn. Het is natuurlijk dan geen excuus, maar enig begrip had ik wel in deze situatie. Wat dan volgt is dat we de lijdensweg van Adèle zien, die zichzelf oud had zien worden met Emma, nadat ze al als scholiere met haar kreeg en nu als volwassene nog duidelijker beseft dat ze niet zonder haar kan. Het is zeer pijnlijk om haar zo te zien lijden. Dat komt helemaal tot uiting in een fantastische scene in het restaurant, als ze toch samen nog eens afspreken, waaruit blijkt dat Emma wel verder is gegaan met haar leven en een relatie heeft, terwijl Adèle eenzaam blijft lijden. Dieptriest, maar ook wel schitterend om te beseffen hoe diep de liefde voor iemand kan zitten. Uiteindelijk volgt een laatste scene in de kunstgalerij waar Emma haar collectie toont en Adèle komt kijken. Het gesprek tussen haar en Emma voelt ongemakkelijk aan en uiteindelijk vertrekt Adèle. De kijker mag bepalen wat dat betekende. Heeft ze het een plek gegeven en was dit de afsluiting of blijft ze nog veel langer lijden en kan ze het niet meer aan Emma te zien? Zelf ga ik voor een mix. Ze heeft nog veel verdriet, maar het heeft een plek gekregen.

La Vie d'Adèle heeft grote indruk gemaakt, dat mag duidelijk zijn. Visueel is de film zeer goed, met een camera die dicht op de huid van de 2 hangt, waardoor je constant het gevoel hebt dat je een documentaire kijkt en hen een beetje begluurt. Verder kent de film een paar seksscènes, waarbij de langste ongetwijfeld voor het meeste ophef zorgt. Het zit tussen erotiek en porno in, zo intens, lang en gedetailleerd mag je als kijker mee kijken. Uiteindelijk had dat wel iets korter gemogen, want na een paar minuten weet je het wel. Al is het natuurlijk ook weer niet vervelend om te zien. En die scenes hebben natuurlijk wel waarde, want ze tonen aan hoe intens ze met elkaar om gaan. Qua levenswijze verschillen ze van elkaar, lichamelijk zitten ze geheel op 1 lijn.

Tot slot verdienen beide actrices een groot compliment. Léa Seydoux is uitstekend als de kunstzinnige Emma, maar de echte ster van deze film is natuurlijk Adèle Exarchopoulos die haar rol van Adèle zo waanzinnig goed en intens speelt. Ze beheerst elke emotie. Het komt ZO enorm naturel en echt over wat zij laat zien. Daarnaast is ze een prachtige meid met een geweldige uitstraling. Ook dapper dat ze ook haar minder aantrekkelijke kanten laat zien. Zo loopt het snot regelmatig over haar lip als ze over-geëmotioneerd is. Het was geweldig om haar verhaal dat enkele jaren loopt te mogen volgen, van een jonge, onzekere scholiere tot een hopeloos verliefde lesbienne tot aan een volwassen vrouw die helemaal gebroken is door liefdesverdriet.

Ondanks dat de film een tikje aan de lange kant is door een iets minder tweede uur, vlogen de 3 uren speeltijd wel echt voorbij doordat het verhaal boeiend, realistisch en aangrijpend is. Toen de aftiteling begon, vond ik het weer jammer dat het voorbij was. Absoluut een meesterwerk.

4,5*

Meh.

Gooi twee Dardenne films achter elkaar, gooi er een paar vrijpartijen in en je hebt blijkbaar een nieuwe Gouden Palm. Maar net als de films van de broertjes Dardenne kon het mij allemaal erg weinig boeien.

De relatie tussen de twee vormt het interessante deel van de film, maar is erg beperkt. De aanloop gaat vooral over Adèle als vertwijfelde puber, de hele nasleep ... njah, gaat gewoon over Adèle's personage, maar veel lijn kon ik in het laatste uur niet meer vinden eigenlijk. Het dobbert vooral door tot we op een gegeven moment de 3 uur bereikt hebben en de film compleet uitdooft.

Het "ik duw mijn camera in je gezicht" camerawerk van deze film vond ik slecht werken. Kan mooi zijn maar daarvoor is Kechiche absoluut niet gestileerd genoeg. Het resultaat is een lelijke film in een lelijk decor met aardig wat lelijke mensen. Nog zo'n Dardenne kenmerk. Emma komt uit een compleet ander milieu, maar ook het kunstenaarswereldje is nu niet bepaald mijn favoriete setting. De clash tussen beiden is er dus vooral één waar ik geen partij hoef te kiezen, maar daarmee ook heel wat bindig met de personages verloor.

Exarchopoulos kon mij ook niet overtuigen. Enkel misschien in het begin, al vond ik haar daar vooral erg houterig acteren. Als "volwassene" valt ze echt compleet door de mand, maar blijkbaar ben ik één van de weinigen die dat vindt. Haar personage boeide me in ieder geval geen moment. Zelfde geldt eigenlijk voor Seydoux, enkel tijdens hun eerste scene op het bankje lijkt er wat te leven tussen de twee.

La Vie d'Adèle is ook vooral zo'n drama waar er niet genoeg geweend kan worden. Zolang er geen snot over de camera druipt is het niet dramatisch genoeg. Als liefhebber van Aziatische verstildheid heb ik ook hier weer weinig mee, sowieso wordt die "transformatie van jongere naar volwassene" wat mij betreft altijd véél en véél te zwaarmoedig behandelt. Alsof iedereen minstens een goed hartverscheurend trauma hoeft meegemaakt te hebben om volwassen te worden.

Compleet mijn soort film niet, schrik dan ook een beetje dat mensen (eRCee met name) mij deze regisseur hebben aangeraden. Blijkbaar is mijn smaal dan toch iets minder helder als ik zelf dacht, want dit zijn toch het soort films waar ik normaal mijlenver vanaf blijf (of strooi met 0.5*- 1.0*).

Buiten de romance die zich in een kort middendeel even ontplooit een film waar ik helemaal niks mee heb. Wel een waardige Palm winnaar, misstaat niet tussen de Dardennes en compagnie.

1.0*

Ze zeggen wel eens de perfecte film bestaat niet maar La Vie d'Adèle komt daar wel erg dicht in de buurt.

Eigenlijk kun je hier redelijk kort over zijn. Een film wat echt alles bevat. Een rollercoaster van emoties, een mooi verhaal, prachtige vertolkingen van de acteurs, mooi gefilmde scenes en dit alles onder de weergaloze regie van Abdellatif Kechiche.

Een film met twee verschillende delen, alles samengesmolten tot een fantastisch geheel. Het is een coming of age film op een erg mooie manier verteld. Zoals gezegd komen alle emoties wel een keer voorbij. Het voelt allemaal echt aan en daar ligt ook de grote kracht van de film. Het sleept je mee omdat veel elementen min of meer voor iedereen wel herkenbaar zijn. De drie uur verveelt geen moment en lijkt werkelijk voorbij te vliegen, en daarna verlang je alleen maar naar meer.

La Vie d'Adèle is echter wel een film die ik enigszins moet laten bezinken, daarna ontdekte ik langzaam aan de pure schoonheid van de film. Een parel van een film

Tsja, weer een coming-of-age-film die ontzettend omhoog gepraat is door iedereen. Het is best aardig (maar zeker niet bere-interessant of origineel) wat je te zien krijgt, maar voor wat de film wil vertellen is drie uur echt teveel van het goede. Neemt niet weg dat het acteerwerk sterk is en de expliciete scenes stijlvol.

Tot op heden in 2013/2014 een van de betere films,

De film weergeeft een goede sfeer en de strijd die een "meisje" levert om te accepteren dat zij een lesbisch "vrouw" is. Tussen de hoofdrolspelers heerst een liefdesspanning waardoor de film een extra dimensie geeft en je meeneemt in het gevoel en emoties van echte liefde maar ook het verdriet erover.

Uitslover, die Kechiche. Opmerkelijk dat er zoveel aandacht is voor de breed uitgesponnen seks scènes, terwijl andere gebeurtenissen zo ongeveer dezelfde uitgerekte behandeling krijgen. Blijkbaar voelt men zich beter op z'n gemak bij het zien van een heftige ruzie dan wanneer twee blote dames het naar hun zin hebben. Hoe dan ook, zo zit je snel aan een drie uurtjes film.

Geen onverdeeld succes wat mij betreft. Kechiche lijkt prat te gaan op een authentieke aanpak, dicht op de huid met echte mensjes en zo. Wat dat betreft doet z'n cast het naar behoren, maar zijn script is wel zo nadrukkelijk aanwezig dat er ook weer veel van die spontaniteit verloren gaat. Beste deel is wanneer de twee elkaar vinden en de film zich even op hen kan storten.

Daar is het best een intiem en aanlokkelijk broeinest van ontluikende seksualiteit, prille liefde en al wat dies meer zij. Wat volgt spreekt minder aan. Erg simpel hoe Kechiche middels ouders, die vervolgens de film net zo gemakkelijk weer verlaten, nog even een basis legt tijdens een dubbel etentje. De kringen waarin Emma vertoeft, maken het er ook niet toegankelijker op.

Zal het wel goed doen, (nog) zo'n intellectueel laagje, mij kan het gestolen worden. Het werkt natuurlijk wel om Adèle te isoleren, maar Kechiche maakt niks van haar reactie. Die komt dan ook nogal dubieus over. Tegen die tijd zit ik opgescheept met een tranendal rondom twee personages die niet bekoren op wat voor manier dan ook. Veel impact heeft het dan niet meer.

Chapitres 1 & 2?

Het eerste deel van de film is prachtig en leunt aan bij de perfectie, maar in het tweede deel van de film worden op het gebied van het scenario een paar zware uitschuivers gemaakt (pakweg vanaf haar verjaardagsfeestje). Zonder boe of ba verdwijnen de ouders en vrienden uit het verhaal. Is het de bedoeling om aan te tonen dat Adele zich tezeer geeft in haar lesbische relatie, en zo vervreemd van haar naasten omdat ze schrik heeft van negatieve reacties? Dan is het wel erg klungelig gedaan, en waarom zou ze in dat geval vervreemden van haar gay best friend? Dat Adele terug op mannen valt is bovendien héél erg ongeloofwaardig en vind ik een blunder van formaat. Verder wordt het verschil in leefwerelden tussen de twee dames iets te dik aangezet en de 'finale breakup' in het cafe wordt onnodig gesexualiseerd. De tijdssprongen zijn opeens ook iets te groot. De eindscene had mooi kunnen zijn, maar die kerel daar rondloopt op de vernissage en haar achterna gaat verpest de scene halvelings voor mij, wat is daar in hemelsnaam het nut van? Voegt echt niets toe.
Nog iets: er zijn maar weinige users die het eveneens opmerkten, maar Adèle Exarchopoulos valt dus helemaal door de mand wanneer ze een volwassene moet spelen. In het eerste deel speelt ze echt waanzinnig goed, maar de school was dan ook een leefwereld die ze kende. In het tweede deel kan ze haar jeugdigheid en gebrek aan ervaring niet wegsteken. Wat knullige trucs met het kapsel en kledij kunnen dit niet verhullen.
Dat typisch Franse dwepen met kunst en literatuur en het bijbehorend babbelziek volkje werd trouwens ook wat vervelend.

Ik focus nu even op het negatieve, en als ik het zo lees zou ik mijn cijfer eigenlijk moeten verlagen. Ik vind het gewoon stom dat de regisseur z'n eigen film toch ietwat om zeep helpt. Erg jammer, want in het eerste deel klopte het op alle gebieden als een bus en zag ik mooie en oprechte cinema met vonkend acteerwerk en echte chemie tussen de acteurs.

Weer een tijdje geleden dat ik zomaar een drama op het Film1 Kanaal mee heb gepakt en na deze aanschouwing zou ik daar misschien nog wel eens spijt van kunnen krijgen. Het was bijzonder aangenaam om de ontwikkelingen tussen de twee meiden te mogen observeren. Niet alleen vanwege de erotische momenten op bed maar ook de gesprekken onderling waarin je je steeds afvraagt hoe ze over elkaar denken of wat ze in gedachten hebben. Fenominaal geacteerd en keurig in beeld gebracht.

Geweldige film over een jong meisje die haar seksualiteit ontdekt en zich vervolgens verliest in de liefde. Een meeslepend, indringend, ontroerend en oprecht portret waarbij het hoofdpersonage bijna geen seconde uit het beeld verdwijnt. Een film zonder concessies (zeker evident tijdens de liefdesscenes). Het acteerwerk van Adèle Exarchopoulos is tegelijkertijd naturel en ijzersterk (een rol die de jonge actrice waarschijnlijk nooit meer zal evenaren). Veel intiemer als dit zal een film niet snel worden.

Een goede drama/romantiek film...

Prima verhaal, het gaat over lesbisch/erotisch...

Prima acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima camerabeweging...

Ietwat overgewaardeerd.

Heb wel sterkere drama's gezien, die nog minder tijd nodig hadden dan deze bijna 3 uur durende film. Er gebeurd nogal weinig, het kunstachtige geneuzel werd ik op een begeven moment ook wel flauw van en de muziek kwam totaal niet uit de verf. Kortom een lange zit.

Daartegenover staat het acteerwerk. Wat erg sterk is. Maar verder een heel standaard drama. Met weinig bijzonders. Een herziening zal hem wellicht beter doen, al heb ik er niet heel veel zin in.

Deze film roept verschillende dingen bij me op (wat op zich prima is): mooie scènes met blikken die gewisseld worden, of blikken die niet aankomen bij degene voor wie ze bedoeld zijn. De film slaagt er goed in om het verlangen te verbeelden: het verlangen naar méér (maar wat dan?), het verlangen om ergens anders te zijn, bij iemand te zijn...

Waar de film voor mij de plank misslaat is het moment dat dat verlangen wordt ingevuld. De veelbesproken seksscènes doen mij weinig, het is niet nodig voor het verhaal, ik vind ze erg lijken op slechte porno (seksuele lesbische fantasie van een man) en weinig intimiteit of genot uitstralen. Helemaal niet passend bij de sfeer van de film. Maar ja, smaken verschillen en sommige dingen zijn gelukkig privé. Die hoef je wat mij betreft niet zo uitgebreid in beeld te brengen.

Al met al een film met hele mooie momenten (in beeld en in tijd), maar als geheel overgewaardeerd en (toch) iets te lang uitgesponnen.

Subliem geacteerd, maar de sex scenes zijn m.i. te lang en ook de onnodig en weinig verhullende wijze waarop in beeld gebracht vind ik afbreuk doen aan de film. Ook jammer dat de hoofdrolspelers zich achteraf enorm gebruikt voelen door de regiseur waardoor ik de film met veel minder plezier terugkeek. Desondanks is dit een film die je gewoon gezien moet hebben.

Begint als een typisch teenage angst verhaaltje over een meisje dat 'gewoon een beetje in de war is'. Sommige cinematografische keuzes vond ik ietwat bedenkelijk, zoals dat we in het eerste halfuur tot viermaal toe het hoofdpersonage luid smakkend voor de camera zien. Wat is ze toch aandoenlijk onbeholpen. Ook het contrast tussen de twee werelden van de meisjes vond ik heel karikaturaal, met de obligate sneer naar kleinburgerlijke ouders die enkel aan 'toekomstmogelijkheden' kunnen denken en artistieke levensdoelen niet aanmoedigen. Ik zie de Lena Dunham-volgelingen zich al verkneukelen. Hoewel ik het eens ben met de commentaren dat Exarchopoulos net niet sterk genoeg is om de transformatie van tiener naar jongvolwassene door te maken, vond ik de film naar het einde toe niettemin steeds beter worden, met name na de breuk. Alsof de filmstijl mee 'volwassen' wordt: plots zien we vooral losse fragmenten waarvan je niet de indruk hebt dat ze, in tegenstelling de eerste 90 minuten, dienen om een plot op te bouwen. Het meandert maar wat voort en de onzekerheden van het hoofdpersonage worden plots heel voelbaar en subtiel. Spijtig dat ik toen al half in slaap lag. Over de seksscènes en de al dan niet nobele bedoelingen van Kechiche zijn er natuurlijk al boeken vol geschreven, maar toch nog even voor de goede orde: die masturbatiescène, gaat dat er echt zo aan toe bij vrouwen? Heftig, luid kreunend op bed te liggen rollenbollen? Ik moet duidelijk eens wat vaker buitenkomen..

De winnaar van de Gouden Palm 2013, deze 'La Vie d'Adèle'. Dat belooft toch wel wat zou je zeggen. Ik vond het niet zo bijzonder, op geen enkel vlak eigenlijk. Oké de prestatie van Adèle Exarchopoulos was sterk, maar verder heb ik gewoon zitten kijken naar een redelijk filmpje over het opgroeien van een jong meisje met al haar onzekerheden, twijfel in de liefde en noem het maar op. Niks nieuws.

De 1e helft is nog het sterkst en ik vermaakte me nog prima.. echter brand het kaarsje naar het einde toe langzaam op. De relatie - en de verschillende milieus deden me ook maar weinig. De film kent best een aantal mooie scenes en sterke onderlinge spanningen, maar qua totaalplaatje mankeert hier net wat teveel aan. De spaghetti en de seksscènes zagen er wel goed uit overigens. Kreeg er honger van.

Toch merkwaardig dat een eerder banale, niet zo uitzonderlijke historie je zo aan je stoel gekluisterd houdt.

De reden : het eblouissante spel van de twee hoofdactrices. Beiden getuigen inderdaad van een uitzonderlijke klasse in meer dan één markante scène.

Is de film wellicht een twintigtal minuten te lang en brengt hij in het slot nog eens wat we al wisten, de film, terecht overladen met prijzen, munt ook uit door zijn goede, niet zo strict tijdsduidelijke, opbouw, en een puik, alert camerawerk dat aan alle acteurs kansen laat bijzonder expressief te acteren. Emotie en realiteit, hand in hand.

De twee favoriete films van de filmrecensenten aan het eind van 2013 lijken ‘La Grande Bellezza’ en ‘La Vie d’Adèle’ te zijn. Beide films hebben veel gemeen – al dan niet als tegenpolen – en een gezamenlijke bespreking lijkt me zelfs verhelderend voor beide films. Ik begin echter met ‘La Grande Bellezza’. (zie mijn recensie daar)

Welnu, waar ‘La Grande Bellezza’ bewust de passie van het echte leven ontbeert c.q. maskeert ten gunste van een overdaad aan zintuiglijke prikkels in de vorm van feest en visuele trucage, gaat de film ‘La Vie d’Adèle’ daarentegen precies over dat ‘echte’ leven zonder enige trucage: het laat niets anders zien – de film kent in tegenstelling tot de Fellini-achtige film ‘La Grande Bellezza’ geen enkele opsmuk en geeft weer zoals een documentaire weergeeft – dan de echte passie van een gewoon, echt meisje dat zo ‘echt’ wordt weergegeven dat ze zelfs haar echte naam heeft behouden (het meisje dat Adèle speelt heet ook in het echt Adèle, zoals alle acteurs hun echte namen hebben behouden). De film kan dus hyperrealistisch worden genoemd. Ook het verhaal heeft niets bijzonders en laat slechts het ordinaire, ‘echte’ leven zien: het verhaalt simpelweg het liefdesleven van een jonge vrouw zoals praktisch elke jonge vrouw die zal hebben meegemaakt, namelijk het verliefd worden om vervolgens de relatie te zien stranden doordat de passie in bed geen basis kan bieden voor een duurzame relatie omdat de twee geliefden als personen te weinig gemeen hebben. Niet alleen lijkt zelfs elk detail dat bijzonder zou kunnen zijn zorgvuldig vermeden, maar we zien Adèle ook vooral de meest ordinaire dingen doen zoals eten, slapen en neuken (alleen de toiletscènes ontbreken – gelukkig maar). Op een tegengestelde manier van ‘La Grande Bellezza’ balanceert ook ‘La Vie d’Adèle’ dan ook op de grens van saaiheid: de film deed me even denken aan een film die Warhol zou hebben gemaakt en die uit niets anders bestaat dan een paar uur lang de filmweergave van een slapende man. Nu is de hoofdrolspeelster echter geen ordinaire verschijning (of slapende man) maar een zeer mooi meisje dat speelt dat ze haar seksualiteit ontdekt, zodat het drie uur lang moeten kijken naar het gezicht en (van geilheid kronkelende) lichaam van dit meisje in ieder geval geen pijn aan de ogen doet (maar dat is misschien een kwestie van smaak) en ik heb me wel afgevraagd of de film uit te zitten zou zijn als Adèle niet een bijna bovenaardse attractieve en charmante verschijning zou zijn. Maar zelfs haar schoonheid wordt op een gegeven moment saai: de film gaat niet alleen over Adèle maar het laat ook bewust bijna niets anders zien dan Adèle, dat wil zeggen de film bevat vrijwel niets anders dan drie uur lang close-ups van haar gezicht en vanwege de vele expliciete seksscènes – waardoor de film berucht is geworden – ook haar borsten, billen en een enkele keer haar vagina, zonder echter ergens erotisch stimulerend te worden (ook in bv. conversaties wordt vrijwel alleen het gezicht van Adèle getoond: alle andere personages zijn slechts figuranten in de achtergrond). Een saillant detail in dat verband is dat de film bewust het ‘echte’ leven laat zien en dus ook schaamteloos het lichaam en de seks toont (‘functioneel naakt’) waarbij de regisseur met Adèle een goede, jonge actrice heeft gevonden die geen moeite heeft haar lichaam aan de wereld te tonen, maar zij – in het echt, maar in de film gemaskeerd – toch een preutsheid blijkt te hebben in de zin dat voor de film een levensechte replica van haar echte geslachtsdelen is gemaakt die op haar geslachtsdelen zijn geplakt zodat de kijker haar ‘echte’ geslachtsdelen tegelijkertijd wel en niet ziet (hier treedt dus een dissonant moment van ‘onechtheid’ de film binnen).

Hoe dan ook, het bijzondere van de film is dat zonder twijfel nooit eerder het zuiver gewone, ‘echte’ leven zo letterlijk groot – op het grote doek met daarop drie uur lang bijna niets anders dan close-ups van Adèle met haar stormachtige emoties als beginneling in de liefde (met daarbij natuurlijk veel huilen want bakvissen die hun seksuele gevoelens ontdekken en ermee worstelen huilen veel) – is getoond. Maar daarmee is de film nog niet interessant voor de kijker: het gewone leven van Adèle wordt bewust zo gewoon gehouden, zonder enige verrassing en zonder enige diepgaande bespiegelingen over dat gewone leven (waar filosofisch echter een hoop over te zeggen valt), waardoor het in ieder geval mij bij geen interesse heeft kunnen opwekken. Niet alleen kan Adèle altijd nog een glansrijke carrière in de porno-industrie maken, want zelden heeft zo’n mooi meisje zo’n intense seksuele lust kunnen acteren, maar de film heeft misschien ook meer gemeen met de ordinaire pornofilm dan de meeste recensenten zullen willen toegeven: net als de pornofilm toont het slechts het ‘echte’ leven zonder pretenties waarbij elke diepgang of mysterie wordt ontkend. De boodschap lijkt in beide gevallen te zijn: dit is het en meer is er niet. Ik ben het eens met een recensent die schreef dat de film, die immers drie uur lang het liefdesleven van een jonge vrouw toont, een belofte geeft iets van het mysterie van de vrouwelijke seksualiteit of van de liefde te onthullen, maar dat die belofte niet wordt ingelost. Sterker nog, op een gegeven moment als Adèle zich weer eens in opperste geilheid seks wil maar wordt afgewezen, zegt ze verontschuldigend: ‘sorry, maar het is sterker dan mijzelf’. Ook de regisseur lijkt te willen zeggen dat de seksuele lust of erotische liefde een oerdrift is en verder niets. Er valt verder niets over te zeggen, er zijn geen diepere lagen, er valt niets te filosoferen: het ‘echte’ leven is wat het is en niets meer. En dat ‘echte’ leven is louter passie (en ‘het hart kent redenen die het verstand niet kent’ om met Pascal toch iets filosofisch te zeggen). Het is de ratio die de twee geliefden uit elkaar drijft, waardoor Adèle achterblijft met een ‘verlies in het hart’: de film begint met een leraar die zijn leerlingen vraagt wat een romanschrijver heeft bedoeld met ‘een verlies in het hart’ en de film geeft het antwoord in het liefdesverdriet van Adèle die begrijpt dat haar relatie moest eindigen maar die haar pijn en verlies in het hart levenslang zal moeten meedragen.

Noot: de film betreft een lesbische liefdesrelatie en is een verfilming van een boek dat is geschreven door een lesbische vrouw. Deze auteur zou niet blij met de film zijn en het laat zich raden waarom: ik neem aan dat haar verhaal gaat over het feit dat lesbische relaties nog altijd niet echt worden geaccepteerd in onze samenleving, maar de mannelijke regisseur heeft er een heel ander verhaal van gemaakt in de zin dat het niet relevant is voor de film dat de relatie twee vrouwen betreft (daarom heb ik het ook niet eerder genoemd) omdat elke liefdesrelatie tussen twee mensen in wezen dezelfde film zou hebben opgeleverd.

Beide films zijn bijzonder in de zin dat zij laten zien dat het medium van de film bij uitstek geschikt is voor zowel escapisme als realisme: ‘La Grande Bellezza’ laat zien dat film bij uitstek een overweldigende visueel spektakel kan brengen en zo ultieme verstrooiing kan brengen en ‘La Vie d’Adèle’ laat zien dat film – in tegenstelling tot het klassieke toneelspel op het podium – het medium van de intieme close-up is dat zo het kleine en alledaagse groot en zichtbaar kan tonen. Beide films zijn op hun eigen manier nogal saai; ik zou ze niet snel aan anderen aanraden, maar zoals ik met dit epistel laat zien valt er wel veel over de films te zeggen, hetgeen er mee te maken heeft dat de films wel iets zeggen over waar de samenleving en de film op dit moment staan: in zekere zin liggen beide films in het verlengde van de hedendaagse tendens naar enerzijds een escapisme in actie, spektakel (in bv. games) en oppervlakkige verstrooiing en anderzijds een hyperrealisme en het ‘reality’-genre in films en TV-series, waarin het echte leven en het gewone individu en zijn alledaagse beslommeringen in het centrum van de aandacht wordt gezet (bv. Facebook).