La Vie d'Adèle (2013)

Lekker dromerig en loom gefilmd. Alsof op elk shot een gouden herfst-/lentezonnetje staat. Over het algemeen rauw en realistisch, kaal van een soundtrack tenzij deze background muziek is.

Soms zijn Adele en Emma echter te duidelijk de karakters van een mannelijke regisseur, met dialogen waar de weinig gecultiveerde Adele Scorsese en Kubrick als haar favoriete regisseurs noemt.

Soms ook is het allemaal te gechargeerd, culminerend in de scene op 't schoolplein die Adele geforceerd tot een martelaar van de liefde probeert te maken. Té, naar mijn idee. Maar misschien ben ik naïef en is de werkelijkheid een stuk dramatischer. Ik hoop 't niet.

3.5 *

Een film van bijna drie uren, is toch altijd een beetje afwachten, maar gelukkig viel hij wel goed mee. Ondanks dat het eigenlijk een eenvoudig verhaal is, weet men het toch zo te brengen dat het blijft boeien. Toch wel straf gedaan.

De cast deed het ook uitstekend en kwam overtuigend over. Er zaten wel enkele vrijscènes in, maar het werd wel smaakvol gebracht.

'k heb het me absoluut niet beklaagd en vond deze zeker het bekijken waard.

Met de camera mee verliefd geworden op Adèle Exarchopoulos. Elke verlegen trek rond de schitterende volle lippen, altijd net een tikkeltje openhangend in een zwoele mimiek van verlangen en gretigheid. Elke keer dat haar slordige, ongekamde haren woest over haar imperfecte poppengezichtje vallen. Elke schampere glimlach als zij pijnlijk aan het flirten is met leeftijdgenoten om bevestiging te krijgen van haar eigen identiteit. Elke keer dat zij zich vol overgave in muziek en dans (en seks!) stort met haar jonge vrouwenlichaam dat zich tussen onvolgroeid en voluptueus bevindt. Tegelijkertijd onzeker en fragiel, maar óók seksueel bewust en verleidelijk. Met excellente cinematografie en grandioos acteerwerk wordt een sfeer neergezet van passie en genegenheid naar het vrouwelijke hoofdpersonage.

En toch is het voor mij geen meesterwerk. In die zin sluit ik mij aan bij kritiek dat de excessieve weergave van seks eerder exploitatief dan intiem te noemen is. De gretigheid waarmee Adèle zich in haar seksuele ontmoetigen met Emma stort wordt gepresenteerd alsof het om een seksueel ervaren personage gaat, dat niet anders doet dan seks met vrouwen hebben. Nergens wordt er ongemak getoond naar een transitie waar zij in andere aspecten van de film ontzettend lijkt te worstelen met onduidelijkheid over haar eigen seksualiteit. Zij stort zich met een gretigheid in expliciete seks die het fysieke samenkomen van twee lichamen toont als net zo plastisch en losgekoppeld van de realiteit als de gemiddelde pornofilm.

Waarschijnlijk is de loskoppeling van intimiteit en seksualiteit bedoeld als maatschappijkritische reflectie op hedendaagse relatievorming. Dan nog vind ik het een zwaktebod om wederom te kiezen voor de beeldtaal van esthetisch verantwoorde neukpartijen. Volgens mij is het expliciet maken van seks - óók betreffende andere seksualiteiten- allang geen taboe meer in de huidige cinema. Juist het tonen van ongemakkelijke, onvolmaakte van seksualiteit is wat binnen de veelheid van representaties van seks nog werkelijk opzien baart. Daarom staat het mij tegen dat de intieme gelaagdheid uit de rest van de prent niet zijn weg vindt naar juist het seksuele aspect. De perfecte pornoficatie sluit aan bij beklemmende vooroordelen over mensenlichamen. Werkelijk taboedoorbrekend is het niet.

Wat een verademing. Film over echte mensen, real life characters. Ongeacteerd. Unscripted. Zo komt het over. Het neemt de tijd voor wat zich tussen Adele en anderen voordoet. Daardoor veel ruimte voor de blikken, de terloopsheid en de lichaamstaal. Vond het niet zozeer exploitatief de sex scenes (die veeleisend waren als je de verhalen mag geloven), maar ik voelde me een voyeur, zeker als man. Film lijkt bijna te zeggen dat de lichamelijkheid die tussen vrouwen is, de natuurlijke staat is, en die tussen man en vrouw enkel draaiend om de sex. Film gaat natuurlijk over ontdekken, opgroeien, liefde, jeugd, vriendschappen en de loss of innocence. Voor het meisje met het blauwe haar leek Adele vooral een episode in te houden, een tijdelijke muze, om vast te leggen teneinde verder te komen als kunstenaar. De mannen in de film waren teruggebracht tot bijfiguren... die alleen maar kunnen toezien, aanhoren en her en der wat commentaar mogen geven. Niet teveel. Kan me niet voorstellen hoe een regisseur meer uit hoofdrolspeler Adele kan halen in toekomstige films.

Heb gisteren deze film gezien op Canvas, lang geleden dat ik zo mooie en diepmenselijke film heb gezien; lees veel positieve maar ook kwetsende negatieve reacties, voor die laatste critici, meningen zijn vrij, maar we blijven beschaaft. In feite is het verhaal niet ten einde en hopelijk is er een vervolg, ik zou graag weten hoe het verdere leven van Adele nog zou kunnen verlopen, echt gelukkig ziet ze er niet uit.

Deze films is zijn gouden palm meer dan waard.

Het Leven van Adèle.

Uiteindelijk moet ik ronduit toegeven dat deze film een fikse tegenvaller is. Het selectief winkelen uit het enorme scala aan gebeurtenissen in het leven van een opgroeiende puber, of moet ik adolescent zeggen, en het uitvergroten van die selectie, werkt zo destructief dat het verhaal als een versnipperde foto in de golven van de zee verdwijnt.

Adèle houdt van lezen, is goed in literatuur, maar nooit en nergens wordt deze interesse breeduit in beeld gevangen. Adèle schrijft, maar geen scene doet hiervan getuige. Adèle schaamt zich voor haar seksuele voorkeur, maar haar ouders dienen slechts om de verschillen tussen de milieus van haar geliefde, Emma, en haarzelf even aan te stippen. Nergens strijdt ze om uit de kast te komen.

Slechts eenmaal vermengt een manifestatie van Adèles innerlijke leven zich met de objectieve werkelijkheid; ze beeldt zich in dat ze met het blauw harige, nog onbekende, meisje een vrijpartij beleeft, terwijl ze masturbeert.

Elke vorm van Adèles zintuiglijke waarnemingen wordt van zeer dichtbij uitgemeten. De hele santenkraam aan menselijke emoties passeert de revue, maar de vrolijke kant blijkt een minderheid, waardoor somberheid en verdriet overheerst. Kortom, Adèle worstelt met ’t leven en vooral de liefde. Tussen neus en lippen wordt de filosofie erbij gesleept, eerder zijdelings aangestipt, maar beklijven doet ze niet … Nee, zij krijgt zelfs de lading van een vals voorwendsel om de liefde te consumeren.

Als Adèle de liefde bedrijft, verliest ze zichzelf totaal en geeft ze zich geheel over aan een dierlijke lust. Vooral met Emma ondergaat ze een ongeremde passie. In de relatie met Emma bekleedt ze de onderdanige, dienende rol, maar Emma verlangt een meer evenwichtige verhouding. Uiteindelijk loopt hun relatie spaak en nogal bruut wordt Adèle buiten de deur gezet.

Adèle slijt haar dagen in eenzaamheid en stil verdriet. Tijdens een hernieuwde ontmoeting, waarbij niet duidelijk is op wiens initiatief, toont Adèle nog altijd een sterk verlangen naar Emma. Maar Emma kiest voor een leven zonder haar, waardoor Adèle nog meer verdriet ondervindt.

Tijdens haar werk als kleuterleidster openbaart zich zowaar een minuscuul sprankje van Adèles levenservaringen, zij het in bedekte nogal naïeve termen:

“De slurf van de olifant is er om pistachenoten op te rapen. Hij hoeft zich niet te bukken.”
“De nek van de giraffe is er om de sterren te strelen. 't Is niet nodig te vliegen.”
“De huid van de kameleon, groen, blauw, paars, wit, is om zich te verstoppen voor andere dieren. 't Is niet nodig om weg te vluchten.”
- “ 't Gedicht van de dichter is er om dit alles te zeggen, en nog duizenden andere dingen. 't Is niet nodig het te begrijpen.”

Een laatste keer volgt er een ontmoeting tussen Adèle en Emma. Adèle trekt een mooie blauwe jurk aan.



Heel in de verte zie ik een ijdele poging om in deze film, vanuit het perspectief van de hoofdpersoon, uit de doeken te doen hoe het bestaan z’n diepere weerklank heeft op de zintuigelijke waarneming en verwerking van de werkelijkheid. Maar de film schiet enorm te kort in het uitdragen van betekenis. De suggestie van een diepere laag ontbreekt, waarmee het fictieve verhaal het domein van de dicht-op-de-huid documentaire niet overstijgt. Jammer. Al te jammer, want na drie uur verwachtte ik zoveel meer.

Films, die ook heel expliciet intermenselijk verkeer belichten, vooral de eerste is ver voorbij de schaamte, maar die naar mijn beleving wel het rijk van de literatuur binnentreden:

In The Realm Of The Senses
Une Liaison Pornographique

Diepgravende maar zich traag voortslepende film waarin we kennis maken met Adèle (fraai neergezet door Adèle Exarchopoulos) die op zoek gaat naar zichzelf en haar geaardheid. Een ietwat speciale film waarvan je moet houden.

Tegen deze film zag ik behoorlijk tegenop om naar te kijken, omdat hij maar liefst drie uren duurt (dat trek ik tegenwoordig eigenlijk niet meer) en het ook maar gaat om een Drama / Romantiek (met name de laatste is niet één van mijn favorieten genres). Opzicht is het zeker een aardige film, maar hij was wel niet echt weggelegd voor mij, omdat ik hem te langdradig (waar ik tegenop keek, kwam dus uit) vond en eigenlijk ook wat saai.

Het verhaal (draait om de seksuele geaardheid van de vijftienjarige Adèle, die ontdekt dat ze lesbisch is, maar tegelijk ook van mannen houdt en dat zorgt natuurlijk voor problemen in een relatie) is best aardig en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan en ook weet het verhaal op bepaalde momenten ook te vermaken. Dat waren voor mij vooral de bloot en seks momenten, die soms wat pornografisch oogden. Met name de lange lesbische vrijpartij tussen Adèle Exarchopoulos en Léa Seydoux, na circa 75 minuten, mocht er wel wezen en die werd ook mooi in beeld gebracht.

De beide hoofdrolspelers Adèle Exarchopoulos (in de rol van Adèle) en Léa Seydoux (in de rol van Emma waarop Adèle verliefd wordt, ze komt overigens wel pas laat in het verhaal voor, rond de 45e minuut) spelen goed en overtuigend. Vanwege de laatste heb ik eigenlijk ook deze film gekeken, want ik vind haar een goede en leuke actrice om naar te kijken. Dat ze in de film dus ook bloot is te bewonderen, is dan mooi meegenomen, haar blauwe haren vond ik overigens minder. Dat bloot is ook veelvuldig van toepassing op Adèle Exarchopoulos en ik vond haar een leuke en mooie verschijning. Visueel gezien werd alles mooi in beeld gebracht en ook bepaalde dialogen zijn goed. Echter geregeld vond ik de dialogen ook oninteressant, saai en vooral langdradig. Naarmate het einde van het verhaal vordert (we zijn dan al ruim 120 minuten onderweg), komt er ook wat dramatiek (vergezeld met ruzie, geschreeuw en gehuil) voor in het verhaal en is het einde best ontroerend en zielig. Maar goed dat is Adèle natuurlijk zelf schuld, had ze maar niet moeten snoepen van twee walletjes.

Had deze film 90 minuten korter geduurd, dan had ik het waarschijnlijk een goede film gevonden. Nu is deze film voor mij gewoon te langdradig (ik heb ook regelmatig vooruit zitten te spoelen) en eigenlijk ook te saai. Maar slecht is deze film zeker niet en daarom krijgt hij van mij toch nog een kleine voldoende en dat is vooral te danken aan de goede en mooie hoofdrolspelers Adèle Exarchopoulos en Léa Seydoux.

Wat een acteer prestatie van Exarchopoulos!! Ongelofelijk goed zeg! Van het begin tot het einde genoten, de emotionele scenes, met vriendinnen en de seks scenes (die er behoorlijk heftig aan toe gingen), allemaal heel echt. Wat een lichaam heeft ons Adèle zeg! Heel fijn om naar de vele naaktscènes te kijken! Ik had het absoluut niet door dat de film 3 uur duurde. Dikke 4 ****

Coming-of-age dus. En dat in de enge en zwaarmoedige definitie van het woord. Drie uur heeft regisseur Kechiche nodig om een verhaal te vertellen dat eigenlijk weinig om het lijf heeft. Het voordeel hierbij is dat je de personages van de nodige diepgang kan voorzien, en dat je je verhaal genuanceerd en gedetailleerd kan vertellen. Dat doet hij ook, en dat op een erg eerlijke en sobere manier. Het gevaar is alleen dat degelijkheid na verloop van tijd uitmond in saaiheid, en ook hier is dat af en toe het geval.

Toegegeven, met de vele dialogen loopt het niet echt mis. De camera bevindt zich dicht op de huid van de personages, die erg goed vertolkt worden. Je voelt de onzekerheid, je voelt de ongemakkelijke momenten, en je leest de verliefdheid af in de ogen van Adèle. Heel naturel geacteerd door Exarchopoulos. De vele mensen die een gelijkaardig liefdesverhaal meemaakten, rollen hier wellicht ook makkelijker in.

Halverwege heb je het helaas ook wel wat gehad. De film lijkt eventjes op zoek naar een richting, en kabbelt een beetje ongeïnspireerd verder. Het verhaal van zelfexploratie is dan inmiddels verteld, en de focus wordt verlegd naar het uiteenvallen van een relatie. Kechiche had in mijn ogen sowieso meer kunnen snijden.

De regisseur probeert het geheel nog wat op te fleuren met lange en expliciete seksscènes. Blijkbaar nam ook hij zijn dates mee naar langgerekte films van Gaspar Noé. Alleen weigert Kechiche cachet te geven aan dat soort scènes, en blijft het audiovisueel toch allemaal wat magertjes. Vreemd genoeg voelden de seksscènes ook een stuk afstandelijker aan dan een bezoekje aan het park.

Wat heeft La Vie d'Adèle nog zoal te bieden? Veel spaghetti precies. Zo heeft de cast ook de nodige koolhydraten binnen moet de regisseur gedacht hebben.

Ergens moet het hier nog rondslingeren. Ah, daar is-ie: Een Cannes-film maken voor dummies! Mét een handige checklijst. Scènes waarin we de dagelijkse gebruiken van de personages observeren (opstaan, eten, koken, de bus nemen, de les volgen), zonder muziek uiteraard (ook geen die de personages zelf opzetten!). Plotselinge, willekeurige overgangen naar andere scènes, alles om de leefwereld van de protagonisten te schetsen. Dicht op de huid filmen, maar desondanks afstand bewaren (money shot: de camera zuigt zich vast op de rug van het personage en volgt haar zo op haar wandel). En dat alles gelardeerd met doodgewone, uit het leven gegrepen dialogen over banale zaken (uiteraard met hier en daar artistieke en filosofische toevoegingen). Voilà, ik maak volgend jaar mijn opwachting op la Croisette, u kijkt toch ook?

Van een originele aanpak kunnen we dus al niet meer spreken in La vie d’Adèle. Dus pimpt monsieur Kechiche zijn film dan maar met seks. Veel seks. Ben ouais, ma meuf: heel veel seks. Mi-nu-ten-lang zit je te staren naar vrijende mensen. En wat is het punt daarvan? Porno is maar een muisklik verwijderd op het wereldwijde web, dus daarvoor hoeft hij ’t al niet meer te doen. We leven niet meer in de jaren 70, toen seks in een film gewaagd en opwindend was. Ik zou ook wel geloven dat Adèle en Emma een intense, fysieke relatie hebben als je ze maar een paar keer in het heetst van de strijd had laten zien, Abdellatif, daarom hoef je niet elke vijf minuten het (al even saaie) verhaal stil te leggen voor gerampetamp. Je had die tijd beter kunnen besteden aan wat karakteruitdieping. Want ondanks al het gerollebol krijg je nergens de indruk dat Adèle en Emma écht van elkaar houden. Het lijkt alsof ze alleen voor, ja, je-weet-wel-wat bij elkaar zijn. Adèle is dan ook een verschrikkelijk vlak personage, het cliché van de twijfelende adolescent zoals we die al in 26.441 andere films gezien hebben. Ze heeft geen eigenheid, geen karakter. Ze is een pizza margherita: die kunnen heel lekker zijn, maar soms verlang je toch naar iets dat meer gekruid is, meer afgewerkt, meer afsmakend. Nergens komt zij echt uit de verf, net als Emma overigens, waardoor het op den duur gaat aanvoelen alsof je zit te kijken hoe die verf aan het opdrogen is. En dan moet dit gemompel uiteraard nog even lang duren als een deel van The Lord of the Rings. Af en toe vraag ik me af of ik me eens geen nuttigere hobby zou moeten zoeken dan films kijken. Dit is zo’n moment.

Fantastisch hoe een 19-jarige Adèle Exarchopoulos hier drie uur lang een rol draagt die álles van haar gevergd moet hebben. En evengoed van Lea Séydoux (hier duidelijk niet in haar Spectre-look), Adèles mentor en mysterieuze muze. De speelduur was geen enkel probleem, aangezien ik zelden een liefdesverhaal zag dat zo realistisch aanvoelde en zo dicht op de huid (én op de emoties) geschoten was.

Van de erotiek zal iedereen het zijne vinden; wat mij betreft brachten de scènes in kwestie een extra stukje intensiteit dat geen afbreuk deed aan de vele dialogen die La Vie D’Adèle rijk is. Verfijnd zijn verder het camerawerk en de veelzeggende mise-en-scène: in de wereld van Adèle is blauw duidelijk de warmste kleur.

4,5*

De zin in zinnelijkheid

De zinnelijkheid van lippen die spaghetti kauwen, slurpen, slikken – geboren in een gezin dat eten als een ritueel beschouwt, een ceremonie van stompzinnige stilte…de tv speelt, de hoofden zijn leeg, maar verdomd…het vlees, de saus, de pasta: het smaakt. En ze blijft eten, ons Adèle. Via de mond geniet ze van het leven…

…en de toeschouwer van haar via haar mond. De zinnelijkheid van een mond die een beetje gaapt, een mond waarin twee voortanden onbeschroomd naar buiten priemen, een mond die de monding van genitaliën opspoort, een mond die niet altijd de juiste woorden kent, wel een mond waarachter een tong waarop een hart, open en bloot, zo kwetsbaar als maar zijn kan…

…en de kwetsbaarheid van de slaap, die op zijn beurt weer zinnelijk wordt. De contouren van een lichaam als omtrek, een lichaam gereduceerd tot rustige massa, een lichaam herleid tot louter vorm. Adembenemend is het…

…als onderdeel van een film die in zijn totaliteit de adem beneemt. Regisseur Abdellatif Kechiche laat fantastisch zien dat seksualiteit een vanzelfsprekend onderdeel is van het menselijke zijn. Het is ongezien dat lust zo natuurlijk in beeld wordt gebracht, zo logisch, zo noodzakelijk, zo puur. Te weten dat het om homoseksuele erotiek gaat, is dat al helemaal uitzonderlijk, niet?

De kracht van ‘La Vie d'Adèle’ schuilt – onder andere! – in de concentratie van de vertelling. Elke scène voegt iets wezenlijk toe. Het noodlottige cultuurverschil tussen Adèle en Emma wordt bijvoorbeeld in een handvol passages genadeloos geschetst, zonder dat daar enige ballast bij komt kijken. Motieven zoals de ouders van Adèle, de mannen die haar pad kruisen, het kunstenaarsmilieu van Emma en dergelijke meer: het wordt allemaal niet grondig uitgewerkt, en dat is een zegen. Het laat immers toe dat de toeschouwer zich drie uur lang op de psyche van de protagoniste kan concentreren, een engelachtig personage dat schandalig genoeg ten prooi valt aan de ambities en de projecties van Emma.

Waarom mag Adèle niet “gewoon” kleuterjuf zijn? Ook hier laat Kechiche weergaloos zien dat de klas haar vanzelfsprekende habitat is. Van Emma moet ze echter schrijven. Moet ze kunnen meepraten over Egon Schiele en gevolg. Moet ze haar aangeboren verlegenheid overwinnen. Dat luidt het einde van de intimiteit in – en als toeschouwer zie je, hoor je, voel je het aangekomen. Adèle is eenzaam – Emma heeft haar niet meer lief om wie ze is. Ik herhaal: het is afgrijselijk om te zien, te horen, te voelen – te ervaren in elke porie in je lijf.

Hoe intelligent overigens het script, met de intermezzi op school als abstract commentaar op de handeling. Ah, alles klopt in deze film. Vooral Adèle Exarchopoulos trouwens, een actrice waar je doorheen het relaas helemaal verliefd op wordt. Ze vertolkt zo juist, dat het pijn doet. Aan het hart, aan de ogen, aan alles.

En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Wat zegt u? Nergens voor nodig?
Oké.

(Tot slot: we moeten spaarzaam zijn met het woord, maar hier is het op zijn plaats.
Hou u vast.
Roffel die trom, graag!
Hier komt ‘ie…
…magistraal.)

You're my river running high.
Run deep. Run wild
I, I follow, I follow you
Deep sea, baby, I follow you
I, I follow, I follow you,
Dark doom, honey. I follow you.

4*

Adembenemend mooie, zeer intieme film die je door het intense, realistische acteerwerk van Adele en Lea vastgrijpt om drie uur lang niet meer los te laten. Voorafgaand had ik vooral hoge verwachtingen van Lea Seydoux, maar Adèle Exarchopoulos is de werkelijke ster en draagt de film. Geweldig hoe ze lelijk durft te zijn als ze huilt met een snottebel op haar lip. Fijne, intieme sfeer door het uitmuntende camerawerk ook. De cameraman weet dit goed vast te leggen door lange, soms extreme close-ups die op het voyeuristische af zijn. Het verhaal is inderdaad niets nieuws onder de zon. De uitvoering is echter subliem. Dat de actices hier tot het uiterste zijn gedreven kan ik me iets bij voorstellen, maar het resultaat is er naar.

Wat voor mij niet had gehoeven waren de vele expliciete sexscenes. Ik snap het punt wel en het is niet misplaatst in een intieme film als deze, maar misschien was één lange seksscene voldoende geweest om die toon te zetten. En wat mij betreft mag de scheidslijn met porno best een duidelijke zijn. Hier moest ik mezelf er aan blijven herinneren dat ik toch echt naar een serieuze film aan het kijken was. Een klein kritiekpuntje op een verder fantastische film.

Wat een heerlijke film is dit! Het is romantisch, sensueel, meeslepend en vol gevoel. Hij duurt lang, maar dat vind ik helemaal niet storend bij deze film. Ik bleef geboeid kijken, van begin tot eind. De personages vind ik interessant, het verhaal spreekt mij aan en het acteerwerk is sterk. De chemie tussen Adèle Exarchopoulos en Léa Seydoux is goed. De seksuele scènes vond ik ongemakkelijk om naar te kijken, maar dat heb ik altijd met zulke scènes. Ik vind het niet te vulgair. Wel gewaagd, zo intens. Een blauwe parel. 4,5*!

La vie d'Adèle is een meeslepende innemende film geworden van drie uur. Liefde, passie, sensualiteit en intimiteit staan centraal. Ook de dichte close-ups versterken dit gevoel alleen maar. De uitstekende acteerprestaties van jonge Adèle Exarchopoulos en Léa Seydoux zorgen voor authenticiteit en geloofwaardigheid. De film kwam door hun goede prestaties naturel en oprecht over, mede dankzij de mimiek.Die zachte, mooie ronde lippen en die onschuldige puppy-ogen van Exarchopoulos, wie valt daar nu niet van in zwijm als man? Heerlijk!

Het verhaal zelf vond ik niet zo boeiend, het was eerder het gevoel errond dat me het meest aangreep. Ook de bewuste seksscène(s) is al veel verteld, maar vond ik zeker niet overbodig. Of er veel liefde aan te pas kwam, weet ik niet, bij de jonge onzekere Adèle wellicht wel. Die scènes hebben klaarblijkelijk heel wat gevergd van beide actrices, zoveel zelfs dat er een onherstelbare breuk is ontstaan met de veeleisende Abdellatif Kechiche. Het is natuurlijk de vraag hoe ver je kan gaan met je verwachtingen naar je acteurs toe om die of die prijs binnen te halen. Vraag het maar eens aan onder andere Uma Thurman/Tarantino of Shelley Duval/Kubrick...

Voorbij halfweg verslapte mijn aandacht wat. Het kabbelt rustig voort zonder boeiende verhaallijnen. Het kon gerust iets korter. Geen slechte film, maar verwachtte er wat meer van. Toch omwille van de uitdieping en prestaties van de hoofdrolspeelsters een 3,5*.

Uitstekend filmpje, nou je zeg maar film met 180 min schoon aan de haak. Adelle schittert en mede daarom blijf je geboeid in de zoektocht naar liefde, incl de upps en downs. 3 uur vliegen voorbij.

Dikke 4*

La Vie d’Adéle

La Vie d'Adéle blijft een imponerende coming of age film. De film duurt drie uur, en ik heb ook echt drie uur lang met plezier zitten kijken naar het, op het eerste gezicht, doorsnee leven van tiener Adéle. Allereerst natuurlijk een groot compliment voor Adèle Exarchopoulos. Als je dit op je 19de al kan dan ben je een hele grote. Op een gegeven moment heb je het gevoel dat je echt naar een opgroeiende tiener zit te kijken in plaats van een actrice... Ongekende klasse. Ook een groot compliment voor Léa Seydoux en regisseur Kechiche.

De eerste liefde wordt door Kechiche in al zijn ontwapendheid en eerlijkheid getoond, maar op een gegeven moment gaat ook de roze bril af en is er de keiharde realiteit. En net als je denkt dat de film wel erg langdradig wordt komt er dat schitterende einde. Op het einde wil je het leven van Adéle eigenlijk blijven volgen, maar Kechiche kiest het juiste moment om afscheid te nemen van haar. Het komt wel goed met Adéle.

Had toch wel korter gemogen en waarom het in twee delen is gedaan weet ik ook niet.

We volgen hier een bloedmooi meisje genaamd Adele die worstelt met haar seksualiteit. De standaard dingen komen aan bod; het ontdekken van de seksualiteit, die relatie met Thomas... de vele zomerse shots en dan de uiteindelijke ontmoeting met de opmerkelijke blauwharige Emma. Deze is ze een keer op straat tegengekomen; waarna ze het gezicht maar niet van haar netvlies kreeg, en nu lijkt haar droom werkelijkheid te worden.

De uitwerking was wat wisselend. De seksscenes waren haast wel pornografisch en erg geil. De vele onderonsjes en de scenes op de demonstraties waren erg mooi, de ruzie's waren intens, maar toch vond ik het allemaal wel wat te tam voor een film die door zou moeten slaan. Het had net zo goed een 12+ liefdesdrama kunnen zijn.

Maar desalniettemin is er met de sfeer en de observatie niets mis, maar hij raakte me niet zodanig als bijvoorbeeld Jeune et Jolie uit hetzelfde jaar.

3,5*

Sterke en waardevolle film met fenomenaal acteerwerk waar de meest beroemde acteurs en actrices wat mij betreft een puntje aan kunnen zuigen

La Vie d'Adèle... echt zo'n film waar ik al zo ongeveer sinds de release van op de hoogte ben, waar ik ook altijd interesse in heb gehad, maar die ik vijf jaar na uitkomst nog steeds niet gezien had. Toen ik zag dat de film was opgenomen in het On Demand aanbod van KPN kon ik deze niet nogmaals aan me voorbij laten gaan.

Het geanticipeerde meesterwerk bleef uit, maar ik vond het evengoed een fijne filmervaring. Het is vooral genieten van het schitterende acteerwerk van hoofdrolspeelsters Adèle Exarchopoulos en Léa Seydoux. De chemie tussen beiden spat van het scherm en met name Exarchopoulos geeft alles wat ze in haar mars heeft. Ik leefde ontzettend met haar mee, ondanks dat ze het uiteraard volledig aan zichzelf te danken heeft, op het moment dat Emma met Adèle breekt. Zelden heb ik iemand zo realistisch overstuur gezien in een film. Het valt ook op dat het camerawerk en kleurgebruik bij vlagen prachtig is. Er was bijvoorbeeld een scène, waar Adèle en Emma voor de eerste keer afspreken in het park en Emma de eerste tekening van Adèle maakt, die ik ontzettend goed gefilmd vond. De beruchte seksscène is ook vakkundig in beeld gebracht. Je kunt je natuurlijk afvragen of het daadwerkelijk nodig is, maar persoonlijk vond ik dat dit het passionele stadium waar de twee op dat moment in verkeren wel goed benadrukt. Alleen dan weer jammer om later te lezen dat de actrices zelf zich niet helemaal op hun gemak voelden tijdens de opnames. Dat geeft altijd een beetje een nare nasmaak aan zoiets...

Toch is de film niet één groot feest wat mij betreft. Ik had gehoopt dat het een film zou zijn waar ik het lange speelduur achteraf niet eens van gemerkt zou hebben, maar het tegendeel blijkt het geval. Soms ervoer ik de film als wat langdradig. Dat begint eigenlijk voor de eerste keer tijdens het feest van Emma. Ook na de breuk, hoewel de impact op Adèle nog steeds overtuigend overkomt, kabbelt het soms een beetje voort. Daarnaast geloofde ik het verhaal soms niet helemaal. De eerste helft focust zich volledig op het uit de kast durven te komen van Adèle en haar gevoelens voor Emma en dan bedriegt ze haar grote liefde niet veel later... met een man. Na de breuk is de film kwalitatief op zich nog steeds sterk, maar ik vond het toewerken naar de relatie eigenlijk veel interessanter dan de nasleep na het uit elkaar gaan.

Gemengde gevoelens dus over het totaalplaatje, maar overwegend ben ik zeker positief. De eerste helft vond ik zeer goed en meeslepend; de tweede helft vond ik wat minder, maar doordat de kwaliteit van het spel hoog blijft, wil het gelukkig nooit volledig in elkaar zakken. Ondanks dat het speelduur mijns inziens wat korter had gekund, mag het eindresultaat er zeker wezen.

3,5*

Ik werd helaas geen moment gegrepen door de romance tussen Adèle en Emma. Dan duren drie uur al gauw lang. Veel scènes voelen nogal overbodig aan. De stevige en expliciete seksscènes maken ook niet veel indruk en doen eerder afbreuk aan het verhaal dan dat zij het versterken. Het acteerwerk van hoofdrolspeelster Exarchopoulos is niet slecht, al bedient zij zich wel erg vaak van dezelfde gezichtsuitdrukkingen. Al met al een erg lange en weinig boeiende zit.

Gekeken met Engelse ondertiteling.

Waar moet ik beginnen. De film heeft mij de hele speelduur geboeid. Het voelt zoals vele zeggen ook niet als 180 minuten maar meer als 90 minuten. De film zakt ook nergens in. De film is een van de best geacteerde films die ik ooit heb gezien en alles voelt daardoor erg realistisch. Dit zorgde ook dat ik het verhaal zeer interessant vond. De seksscènes vond ik niet eens het meest indrukwekkend. Het meest indrukwekkende vond ik de dialogen tussen Adèle en Emma. De film begint goed en eindigt nog sterker. De scène op het einde in de bar vond ik zeer goed. De eindscène is ook zeer sterk. Adèle was ook interessant om naar te kijken, knap gezicht en interessante gezichtsuitdrukkingen. Wel jammer om te lezen dat de regisseur niet zo sympathiek is geweest tijdens het filmen, vind het wel zielig voor die twee. Dit is zo'n film die je nooit meer vergeet, dus kan ik niks anders geven dan 5 sterren! Deze film ga ik zeker weten nog wel een keer opnieuw zien.

nathaniel177 raadde mij deze film aan en ik vond het zeker de moeite waard!

Zoals vele al zeggen is het acteerwerk extreem goed. De scenes voelen heel natuurlijk en alles behalve ongemakkelijk. Ik denk dat dat er voor mij heeft gezorgd dat ik de 3 uur geboeid bleef.

Hoewel de cinematografie niet geweldig is zijn er een aantal zeer sterke scenes.

Ik vond echter het verhaal wat minder. In het einde zakte het verhaal een beetje in waardoor ik minder geboeid bleef. Ook kon ik het einde al snel raden wat ik altijd jammer vind

Aanrader 3.5*

Ok.

Vond het uiteindelijk ook weer niet zo bijzonder. Kechiche mag zichzelf dan als een soort god gedragen op de set, uiteindelijk krijgt hij maar half resultaat. Al moet ik hem wel meegeven dat hij daarmee het acteerwerk bovengemiddeld weet te krijgen.

Het grootste probleem dat ik hiermee heb is de speelduur. Het verhaal zelf is niet eens zo heel bijzonder. Het zal vast wel weer te maken hebben met dat "lesbienne zijn normaal is" en daarom daar dus ook ruim de tijd voor genomen mag worden. Ik vond het vooral veel te lang duren.

Acteerwerk is dan wel weer heel knap. Exarchopoulos moet vast bloednerveus zijn geweest op de set want de camera zit zeker 160 minuten van de 180 minuten drie centimeter van haar gezicht af. Ik zie er uiteindelijk niet al te veel voordeel van in.

Cameragebruik zelf vond ik dus ook niet al te bijzonder. De hele tijd aan het gezicht geplakt van Exarchopoulos maar uiteindelijk had het niet zo veel meerwaarde voor mij. Alleen het feit dat de seksscènes wat intenser en explicieter werden ermee.

Het tweede deel vond ik veel sterker dan het eerste deel. Daar word je soms echt goed in het verhaal gezogen met meeslepende en intense argumentaties tussen de hoofdrolspeelsters. Dan begin je pas de knappe emotie te voelen. Daarbij draagt het sterke acteerwerk ook een steentje bij.

Uiteindelijk geen slechte film, waar ik niet al te moeilijk doorheen kwam. Maar het duurt te lang en constant tegen het gezicht van Exarchopoulos aankijken hoefde ook niet voor mij. Pas dat plakkende camerawerk dan alleen toe tijdens de emotionele momenten.

Lange hartstochtelijke dramafilm over het liefdesleven van de tiener Adѐle. Cinematografie heel uiteenlopend van donker in het uitgaansleven tot licht buiten op het schoolplein en in het park. Muziek is opzwepend in uitgaansleven en op andere momenten gevoelig. Allereerst begint Adѐle een relatie met Thomas, maar ze mist iets..... Ik vond de minderjarige Adѐle wel wat jong voor uitgaan, drinken en roken! Op school een hoop lesbofobe reacties. Ik vond de 1e vrijscene hartstochtelijk eruit zien, maar niet liefdevol en te lang duren voor een film. Subtieler was mooier geweest (less is more!). Af en toe drukke lange scenes met demonstraties en LGBTQ pride. De film duurde erg lang en had van mij veel korter mogen zijn. Alles bij elkaar vind ik de film minder goed dan verwacht, jammer......

De film beeldt op intense wijze de fundamentele eenzaamheid van het bestaan uit.

De smaak van een citroen in je mond, enkel door eraan te denken. Het verlangen om er nog eens in te bijten.

Adèle is exemplarisch voor de heftigheid van het leven en de film neemt gelukkig veel tijd om haar te volgen, zonder ergens te langdradig te worden, want steeds kwam er net op tijd een verhalende stroomversnelling. De film gaat ook niets uit te weg, zonder iets er vingerdik op te leggen of moraliserend te worden.

Ik ben verder geen expert als het op (non-pornografische) seksscènes tussen twee vrouwen aankomt, maar het was enorm passioneel; het verlangen en de lust spatten ervan af. Ook in andere scènes voelen de emoties levensecht aan. De woede, tranen of wanhoop.

Het heeft trekjes van Boyhood, qua duur van het verhaal, gaat om jaren, maar is veel intenser en krachtiger.

Zéér onder de indruk van de film, en wat een acteerprestaties van Exarchopoulis en Seydoux. Vooral van die eerste. Voelde ook erg veel empathie voor haar. Volle mep. Een prent om te koesteren.

(Ik vind trouwens dat de beschrijving van de film hier er afbreuk aan doet. Ze ridiculiseert hem bijna.)

Aan de hand van de meningen over deze film moge het duidelijk zijn dat de beleving van de expliciete seksscènes een zeer belangrijke rol speelt in het beoordelen van de film. Persoonlijk had ik wel zo mijn vraagtekens. Het voelt nogal voyeuristisch aan en ik vroeg me af in hoeverre de Cannes jury bestaat uit mannetjes die zich verlekkerd hebben aan de series. Aan de andere kant was een film als Brokeback Mountain qua prijzen ook erg succesvol, en daar gaat het om mannen, niet om fraaigewelfde vrouwen, dus dat argument gaat niet op.

Ik vond Brokeback Mountain geen geweldige film en ik had het idee dat het doorbreken van het taboe op homoseks een zeer grote rol speelde in het succes van die film. Datzelfde gevoel heb ik in sterkere mate bij deze film, want het plot is verder niet heel erg bijzonder. Coming to age: jezelf ontdekken, een eerste relatie die eerst erg passioneel is, maar die echter strandt omdat je toch uiteindelijk niet zo goed bij elkaar blijkt te passen. Ik snap dat dit voor lesbiennes een behoorlijk unieke film is, maar waren de hoofdrolspelers een heterokoppel, dan was dit een dertien in een dozijn coming to age film geweest, hoe realistisch en oprecht het allemaal mag ogen.

De scènes zelf zijn dus behoorlijk expliciet. Van mij had het wel wat minder gemogen, want ik proef een beetje effectbejag, maar echt storen doet het me niet. Het windt me overigens ook niet bepaald op. De kritiek van de schrijfster van de strip waarop de film gebaseerd is dat noch de regisseur noch de hoofdrolspelers zelf lesbisch zijn deel ik verder niet, zeker wat de actrices betreft. Acteren draait om het uitbeelden van een ander karakter neer te zetten dan jezelf bent en seksuele voorkeur is slechts één van de vele aspecten van een karakter.

Zoals gezegd vond ik het plot dus vrij dun, al komt het op mij behoorlijk authentiek over. Mijn grootste ergernis zit hem echter in de beeldvoering. Bij bijna elk shot focust de camera op de gezichten en dat wordt al gauw behoorlijk eentonig. Visueel maar weinig creatief, of het moet de kusscène zijn met de zon op de achtergrond. Op een speelduur van drie uur, wat ik sowieso aan de lange kant vind, is dat bijzonder mager.

Kortom, visueel matig, niet erg bijzonder qua plot, maar wel met enige authenticiteit. 2*.

Goede film. We volgen de late tiener en vroege twintigerjaren van Adèle en de evolutie die ze als mens maakt. Het leven is voor niemand makkelijk zelfs niet voor de knappe Adèle. Iedereen moet zijn weg zoeken. Vooral haar zoektocht naar haar geaardheid speelt haar parten. Qua zoektocht naar welk werk ze wil doen weet ze het al ruim op tijd: lerares. Op dat gebied heeft ze weinig moeilijkheden. Bij haar vriendin met het blauwe haar loopt dat als kunstenares iets moeilijker, althans toch in het begin. De seksscènes zijn wel bijzonder, maar in die zin vind ik het chapeau hoe dicht deze film tegen het echte leven staat. Geen preuts gedoe, maar gewoon recht voor de raap. Liefdesverdriet in al zijn vormen. Adèle en ook Seydoux acteren erg sterk. Dat zal vast heel uitputtend geweest zijn bij momenten. Zoals Adèle kan wenen heb ik nog niet veel eerder gezien. Dit is gewoon echt lijkt het wel, niet geacteerd. Qua camerawerk is het niet erg interessant. Die kusscène met de zon viel inderdaad wel op. Een coming-of-age verhaal met mooie momenten maar dus ook verdrietige momenten.

Ik had deze film al eens eerder gezien en het verhaal stond me ook nog wel redelijk bij. Ook stond me bij dat ik het toen wel een goede film vond. Maar hij was wel drie uur. Het verhaal is niet bijzonder en ook best wel voorspelbaar. Maar er wordt wel heel mooi geacteerd en er zitten hele mooie scenes in de film. Ik was nu vooral benieuwd wat ik er toen over geschreven had en of ik hem toen ook echt zo goed vond. Dat laatste valt wel mee. Ik geef hem nog steeds drie sterren. En verder denk ik nog steeds heel veel hetzelfde over de film. Een sterk begin, een middenstuk dat inkakt en een einde waar de film weer wat beter wordt. Ook vond ik de seksscènes nog steeds te lang en te uitgebreid. En ik vond de film ook nu nog steeds veel te lang. Hoewel ik me er toen minder aan stoorde. Deze keer heb ik wel een stuk vaker op mijn horloge gekeken. Maar die paar mooie scenes en het uitstekende acteerwerk van de hoofdpersoon maken ook nu nog steeds een hoop goed. Bij de titel zie ik deel 1 en 2 staan. Dat doet me nu wel afvragen; is er dan nog meer?

Jaren terug wel eens in beland op een late vrijdag of zaterdagavond dat ik vooral bij de sexscenes me afvroeg in wat voor soft pornofilm ik terecht gekomen was en de film afdeed als verder niet interessant. Maar inmiddels wat jaren verder heb ik de kennis dat La Vie d'Adele wel iets meer inhoudt en tevens in de top 250 staat en het tot doel geraakt is de 250 te kijken. Filmbox bood uitkomst op dat vlak en was het een kwestie van zitten en kijken.

En ik moet zeggen dat de film moeite heeft me te vangen die beginfase en me niet echt weet te boeien. Het beeld van de opgroeiende puber in de gebruikelijke queest op weg naar volwassenheid mag duidelijk zijn. Het is een greep uit het gemiddelde leven van een tiener/jong volwassene die zichzelf moet ontdekken en leren kennen. Wie ben ik, wat wil ik, wat zoek ik, met de twijfel wat eventueel de geaardheid is, iets waar iedereen gedurende zijn leven wel eens mee worstelt vermoed ik door voor- en tegenspoed. En ik moet zeggen dat na een half uur, samen met de twijfel over van alles en nog wat, de interesse toe neemt, en tevens de fase waarim diezelfde twijfel van het knappe koppie van Adele afdruipt. Tevens speelt daarbij veel boeiende groepsdynamiek met betrekking tot de school en het keurslijf dat zich langzaam sluit. Alles mag maar we hebben wel overal een oordeel en afkeuring over. Groepsdruk, eventuele afkeuring betreffende de geaardheid, een stukje zelfacceptatie, in die zin zien wel de essentie van het leven, het opzoek zijn naar jezelf en de reden van het bestaan met het grotere doel volwassenwording, jezelf zijn en rijpheid. Interessant, maar heel erg boeien wil het toch nog zeker niet.

Afijn, Emma komt in beeld en daarmee een bepaalde ontluiking maar ook geheimzinnigheid want wat er gaande is wordt toch stilgehouden en vooral dat laatste sleept langere tijd door, iets dat mij ook niet helemaal duidelijk wordt, waarom blijft Adele op dat vlak geheimzinnig dat men de relatie niet mag weten? Tussen de bedrijven volgt er sex, heel veel sex, en vrij intens en weinig verhullend. Iets waar je hedentendage wellicht toch een beetje een vreemde smaak van in de mond krijgt want er wordt achteraf met een beschuldigende vinger naar Kechiche gewezen dat het niet helemaal zuivere koffie is wat er op de set speelde. Sowieso was er al commentaar op het feit dat dit door een man geregiseerd was en niet begeleid was door een vrouw, tja, zo is er altijd wel wat. Naar mijn smaak, hoe goed het ook geacteerd en gebracht is, is het toch allemaal wat te expleciet maar wij schijnen in nederland nogal preuts te zijn en dat dit eerder standaard is dan uitzondering in andere landen zoals Frankrijk. Maar zonder twijfel is het wel de reden waarom de film veel aandacht gekregen heeft, voor mij is het niet van meerwaarde en is het niet iets waar de film slechter of beter van wordt.

Het is uiteraard de relatie tussen de twee dames waar het omdraait en die verder belicht wordt in voor en tegenspoed want zoals iedere relatie wordt ook deze getroffen door wrijving, afstand, sleur en slechte keuzes. En het is vooral de ruzie na het vreemd gaan van Adele dat ik even de rug recht en er voor ga zitten, want tering, wat een scene en wat een acteerwerk, geweldig! Het is de fase waarin de film plotseling van interessant en niet heel erg boeiend naar next level schiet. Wat gebeurt er allemaal! Want eerlijk gezegd is dit wat ik wil zien, dat gevoos laat me koud, het jezelf ontdekken is interessant maar ook niet meer dan dat, maar deze fase is degene waar waarschijnlijk ieder mens zelf een bepaald raakvlak mee zal hebben. En poah...dit is het waar de wereld van Adele met veel ingetogen toch erg goed geacteerd verdriet in elkaar stort, wat een spijt, wat een verdriet, hoe nu verder...? Het is dit gedeelte met vooral de ontmoeting tussen de twee in het restaurant dat ik bijna met ingehouden adem kijk, want de spanning slaat er af en waar moet dit heen...? Maar zoals de meeste mensen ondertussen in het leven ondervonden hebben nemen gedane zaken geen keer en is het soms beter iets af te sluiten voor wat het was, ook al doet het zoveel pijn dat het niet meer is. Om af te sluiten met het laatste beklijvende beeld na de tentoonstelling, Adele die alleen wegloopt, onzeker, in afwachting, maar het leven gaat verder...cest la vie...

La Vie d'Adele blijkt een behoorlijk gelaagd drama die heel veel dingen en issues behandelt die spelen vanaf vijftien tot mid twintig en dat wel met verve doet op bepaalde vlakken. Het acteerwerk van de beide dames is van hoog niveau en vooral Adèle Exarchopoulos is toch wel een plaatje van een meid met een bepaalde onschuld in de ogen. Toch, zoals reeds gezegd, is de beginfase van de film oke, interessant zelf, maar spreekt het mij niet in den bijzonder aan. Dat doet het pas als de zaak spaak begint te lopen, ik zeg niet dat deze fase de film red maar een bepaalde tussentijdse stijging qua cijfer kan niet ontkennen. Dan is er nog het feit dat de film wel erg lang duurt en sommige fases/scenes in mijn beleving wel een beetje ingekort hadden kunnen worden. Buiten dat allemaal is La Vie d'Adele een stevige drama te noemen met fasen die je toch zeker niet in de koude kleren gaan zitten.