La Vie d'Adèle (2013)

Rare conclusie dat elke (expliciete) V-V scène uit het brein van een man moeten komen. Mijn lesbische vriendinnen hebben deze film (en de scène) hoog in het vaandel staan.

@Stephan, leuk voor de vriendinnen. Maar in Wikipedia staat het als volgt " Julie Maroh, de (lesbische) schrijfster die het boek schreef waar de film op gebaseerd is, noemde de scène "belachelijk", "ongeloofwaardig" en bedoeld voor een heteropubliek". Blijkbaar vindt de auteur ook dat "meer niet altijd beter" betekent. Maar mij hoor je niet klagen hoor.

Viel me tegen. Hoge waarderingen, maar het drie uur durende jeugddrama was voor mij te langdradig.

@Lansiertje

Ik vind dat nogal vreemd. Hoe zou je een lesbische vrijscène geschikt moeten maken voor heteropubliek (lees: mannelijk publiek)? Ik zie geen fellatio aan een voorbind dildo (pardon my French) of andere hetero toevoegingen. Dan zou ik het beklag nog kunnen begrijpen. Alsof lesbiënes het dus kort en in het donker doen. Alleen omdat de scène expliciet en lang is wordt het direct een hetero fantasie? Wat een flauwekul. Ik denk dat de schrijfster zich vooral als 'feministe' geërgerd heeft dat een man aan het roer stond die (volgens de actrices) teveel druk op ze heeft gelegd. (overigens riekt dat ook naar PR gewauwel, maar dat terzijde.)

@Stephan, we hoeven het hier niet eens te worden, ik dacht dat ik net als iedereen recht had op een persoonlijke mening. Als we het nu eens allemaal eens worden met elkaar, dan kunnen we ook meteen dit forum opdoeken.

@ Lansiertje

Het was niet persoonlijk bedoeld hoor. Wiki citeert een citaat van een citaat. De vriendinnen zeiden het me persoonlijk

Ik ben eigenlijk meer benieuwd WAT deze scène specifiek hetero-toegankelijk maakt. Iemand?

@Stephan
Ik zou het niet weten, ik kan niet in de hoofden van anderen kijken... ik vond zelf dat de vrijscènes qua sfeer niet pasten in de rest van de film, omdat ze (in tegenstelling tot veel andere scènes) juist zo weinig gevoelens laten zien. En dan denk ik: waarom moet ik naar deze scène kijken?

Zeg nou zelf: het heeft de film in ieder geval veel publiciteit opgeleverd...

mooi in beeld gebracht en ik leefde wel mee met het hoofdpersonage hoewel ik haar in het 2e gedeelte van de film minder overtuigend vond. Het einde van de film viel me wat tegen. Ik zou deze film niet aanraden maar ook niet afraden.

Normaliter had ik deze film misschien nooit gezien, niet het genre waar ik in thuis ben, maar gisteren op Film1 kwam ik hem toevallig tegen en bleef maar kijken...geweldig drama/romantiek, geweldige acteerprestaties, met name Adele echt geweldig, een echte aanrader.....ineens was het kwart voor 3 en om 8 uur ging de wekker al weer, 3 uur film al voorbij? had wel langer mogen duren. Een parel!

Schitterend geacteerde film, wat kan die Adèle Exarchopoulos acteren!! Valt echt op hoe naturel goed zij speelt. Deze film is best lang, maar je verveelt je geen minuut. Prachtige film!

Subliem geacteerd, maar de sex scenes zijn m.i. te lang en ook de onnodig en weinig verhullende wijze waarop in beeld gebracht vind ik afbreuk doen aan de film. Ook jammer dat de hoofdrolspelers zich achteraf enorm gebruikt voelen door de regiseur waardoor ik de film met veel minder plezier terugkeek. Desondanks is dit een film die je gewoon gezien moet hebben.

Begint als een typisch teenage angst verhaaltje over een meisje dat 'gewoon een beetje in de war is'. Sommige cinematografische keuzes vond ik ietwat bedenkelijk, zoals dat we in het eerste halfuur tot viermaal toe het hoofdpersonage luid smakkend voor de camera zien. Wat is ze toch aandoenlijk onbeholpen. Ook het contrast tussen de twee werelden van de meisjes vond ik heel karikaturaal, met de obligate sneer naar kleinburgerlijke ouders die enkel aan 'toekomstmogelijkheden' kunnen denken en artistieke levensdoelen niet aanmoedigen. Ik zie de Lena Dunham-volgelingen zich al verkneukelen. Hoewel ik het eens ben met de commentaren dat Exarchopoulos net niet sterk genoeg is om de transformatie van tiener naar jongvolwassene door te maken, vond ik de film naar het einde toe niettemin steeds beter worden, met name na de breuk. Alsof de filmstijl mee 'volwassen' wordt: plots zien we vooral losse fragmenten waarvan je niet de indruk hebt dat ze, in tegenstelling de eerste 90 minuten, dienen om een plot op te bouwen. Het meandert maar wat voort en de onzekerheden van het hoofdpersonage worden plots heel voelbaar en subtiel. Spijtig dat ik toen al half in slaap lag. Over de seksscènes en de al dan niet nobele bedoelingen van Kechiche zijn er natuurlijk al boeken vol geschreven, maar toch nog even voor de goede orde: die masturbatiescène, gaat dat er echt zo aan toe bij vrouwen? Heftig, luid kreunend op bed te liggen rollenbollen? Ik moet duidelijk eens wat vaker buitenkomen..

Ik vond dit in ieder geval wel een interessante film om te zien. Erg fascinerend om mee te kijken in het leven van deze jonge vrouw en de keuzes die zij maakt. Het acteerwerk vond ik sterk en vond het ook goed dat er seksscènes getoond werden zonder Amerikaanse censuur. Als je zo'n film maakt, doe het dan gelijk goed. Wel vond ik naarmate de film vorderde, de scenes de overhand nemen en dat had niet per se gehoeven. Meer verhaallijn was afdoende geweest naar mijn mening.

De winnaar van de Gouden Palm 2013, deze 'La Vie d'Adèle'. Dat belooft toch wel wat zou je zeggen. Ik vond het niet zo bijzonder, op geen enkel vlak eigenlijk. Oké de prestatie van Adèle Exarchopoulos was sterk, maar verder heb ik gewoon zitten kijken naar een redelijk filmpje over het opgroeien van een jong meisje met al haar onzekerheden, twijfel in de liefde en noem het maar op. Niks nieuws.

De 1e helft is nog het sterkst en ik vermaakte me nog prima.. echter brand het kaarsje naar het einde toe langzaam op. De relatie - en de verschillende milieus deden me ook maar weinig. De film kent best een aantal mooie scenes en sterke onderlinge spanningen, maar qua totaalplaatje mankeert hier net wat teveel aan. De spaghetti en de seksscènes zagen er wel goed uit overigens. Kreeg er honger van.

Toch merkwaardig dat een eerder banale, niet zo uitzonderlijke historie je zo aan je stoel gekluisterd houdt.

De reden : het eblouissante spel van de twee hoofdactrices. Beiden getuigen inderdaad van een uitzonderlijke klasse in meer dan één markante scène.

Is de film wellicht een twintigtal minuten te lang en brengt hij in het slot nog eens wat we al wisten, de film, terecht overladen met prijzen, munt ook uit door zijn goede, niet zo strict tijdsduidelijke, opbouw, en een puik, alert camerawerk dat aan alle acteurs kansen laat bijzonder expressief te acteren. Emotie en realiteit, hand in hand.

Intense film, waarin liefde erg mooi in beeld word gebracht, naakt had wat mij betreft wel iets minder gemogen.

De twee favoriete films van de filmrecensenten aan het eind van 2013 lijken ‘La Grande Bellezza’ en ‘La Vie d’Adèle’ te zijn. Beide films hebben veel gemeen – al dan niet als tegenpolen – en een gezamenlijke bespreking lijkt me zelfs verhelderend voor beide films. Ik begin echter met ‘La Grande Bellezza’. (zie mijn recensie daar)

Welnu, waar ‘La Grande Bellezza’ bewust de passie van het echte leven ontbeert c.q. maskeert ten gunste van een overdaad aan zintuiglijke prikkels in de vorm van feest en visuele trucage, gaat de film ‘La Vie d’Adèle’ daarentegen precies over dat ‘echte’ leven zonder enige trucage: het laat niets anders zien – de film kent in tegenstelling tot de Fellini-achtige film ‘La Grande Bellezza’ geen enkele opsmuk en geeft weer zoals een documentaire weergeeft – dan de echte passie van een gewoon, echt meisje dat zo ‘echt’ wordt weergegeven dat ze zelfs haar echte naam heeft behouden (het meisje dat Adèle speelt heet ook in het echt Adèle, zoals alle acteurs hun echte namen hebben behouden). De film kan dus hyperrealistisch worden genoemd. Ook het verhaal heeft niets bijzonders en laat slechts het ordinaire, ‘echte’ leven zien: het verhaalt simpelweg het liefdesleven van een jonge vrouw zoals praktisch elke jonge vrouw die zal hebben meegemaakt, namelijk het verliefd worden om vervolgens de relatie te zien stranden doordat de passie in bed geen basis kan bieden voor een duurzame relatie omdat de twee geliefden als personen te weinig gemeen hebben. Niet alleen lijkt zelfs elk detail dat bijzonder zou kunnen zijn zorgvuldig vermeden, maar we zien Adèle ook vooral de meest ordinaire dingen doen zoals eten, slapen en neuken (alleen de toiletscènes ontbreken – gelukkig maar). Op een tegengestelde manier van ‘La Grande Bellezza’ balanceert ook ‘La Vie d’Adèle’ dan ook op de grens van saaiheid: de film deed me even denken aan een film die Warhol zou hebben gemaakt en die uit niets anders bestaat dan een paar uur lang de filmweergave van een slapende man. Nu is de hoofdrolspeelster echter geen ordinaire verschijning (of slapende man) maar een zeer mooi meisje dat speelt dat ze haar seksualiteit ontdekt, zodat het drie uur lang moeten kijken naar het gezicht en (van geilheid kronkelende) lichaam van dit meisje in ieder geval geen pijn aan de ogen doet (maar dat is misschien een kwestie van smaak) en ik heb me wel afgevraagd of de film uit te zitten zou zijn als Adèle niet een bijna bovenaardse attractieve en charmante verschijning zou zijn. Maar zelfs haar schoonheid wordt op een gegeven moment saai: de film gaat niet alleen over Adèle maar het laat ook bewust bijna niets anders zien dan Adèle, dat wil zeggen de film bevat vrijwel niets anders dan drie uur lang close-ups van haar gezicht en vanwege de vele expliciete seksscènes – waardoor de film berucht is geworden – ook haar borsten, billen en een enkele keer haar vagina, zonder echter ergens erotisch stimulerend te worden (ook in bv. conversaties wordt vrijwel alleen het gezicht van Adèle getoond: alle andere personages zijn slechts figuranten in de achtergrond). Een saillant detail in dat verband is dat de film bewust het ‘echte’ leven laat zien en dus ook schaamteloos het lichaam en de seks toont (‘functioneel naakt’) waarbij de regisseur met Adèle een goede, jonge actrice heeft gevonden die geen moeite heeft haar lichaam aan de wereld te tonen, maar zij – in het echt, maar in de film gemaskeerd – toch een preutsheid blijkt te hebben in de zin dat voor de film een levensechte replica van haar echte geslachtsdelen is gemaakt die op haar geslachtsdelen zijn geplakt zodat de kijker haar ‘echte’ geslachtsdelen tegelijkertijd wel en niet ziet (hier treedt dus een dissonant moment van ‘onechtheid’ de film binnen).

Hoe dan ook, het bijzondere van de film is dat zonder twijfel nooit eerder het zuiver gewone, ‘echte’ leven zo letterlijk groot – op het grote doek met daarop drie uur lang bijna niets anders dan close-ups van Adèle met haar stormachtige emoties als beginneling in de liefde (met daarbij natuurlijk veel huilen want bakvissen die hun seksuele gevoelens ontdekken en ermee worstelen huilen veel) – is getoond. Maar daarmee is de film nog niet interessant voor de kijker: het gewone leven van Adèle wordt bewust zo gewoon gehouden, zonder enige verrassing en zonder enige diepgaande bespiegelingen over dat gewone leven (waar filosofisch echter een hoop over te zeggen valt), waardoor het in ieder geval mij bij geen interesse heeft kunnen opwekken. Niet alleen kan Adèle altijd nog een glansrijke carrière in de porno-industrie maken, want zelden heeft zo’n mooi meisje zo’n intense seksuele lust kunnen acteren, maar de film heeft misschien ook meer gemeen met de ordinaire pornofilm dan de meeste recensenten zullen willen toegeven: net als de pornofilm toont het slechts het ‘echte’ leven zonder pretenties waarbij elke diepgang of mysterie wordt ontkend. De boodschap lijkt in beide gevallen te zijn: dit is het en meer is er niet. Ik ben het eens met een recensent die schreef dat de film, die immers drie uur lang het liefdesleven van een jonge vrouw toont, een belofte geeft iets van het mysterie van de vrouwelijke seksualiteit of van de liefde te onthullen, maar dat die belofte niet wordt ingelost. Sterker nog, op een gegeven moment als Adèle zich weer eens in opperste geilheid seks wil maar wordt afgewezen, zegt ze verontschuldigend: ‘sorry, maar het is sterker dan mijzelf’. Ook de regisseur lijkt te willen zeggen dat de seksuele lust of erotische liefde een oerdrift is en verder niets. Er valt verder niets over te zeggen, er zijn geen diepere lagen, er valt niets te filosoferen: het ‘echte’ leven is wat het is en niets meer. En dat ‘echte’ leven is louter passie (en ‘het hart kent redenen die het verstand niet kent’ om met Pascal toch iets filosofisch te zeggen). Het is de ratio die de twee geliefden uit elkaar drijft, waardoor Adèle achterblijft met een ‘verlies in het hart’: de film begint met een leraar die zijn leerlingen vraagt wat een romanschrijver heeft bedoeld met ‘een verlies in het hart’ en de film geeft het antwoord in het liefdesverdriet van Adèle die begrijpt dat haar relatie moest eindigen maar die haar pijn en verlies in het hart levenslang zal moeten meedragen.

Noot: de film betreft een lesbische liefdesrelatie en is een verfilming van een boek dat is geschreven door een lesbische vrouw. Deze auteur zou niet blij met de film zijn en het laat zich raden waarom: ik neem aan dat haar verhaal gaat over het feit dat lesbische relaties nog altijd niet echt worden geaccepteerd in onze samenleving, maar de mannelijke regisseur heeft er een heel ander verhaal van gemaakt in de zin dat het niet relevant is voor de film dat de relatie twee vrouwen betreft (daarom heb ik het ook niet eerder genoemd) omdat elke liefdesrelatie tussen twee mensen in wezen dezelfde film zou hebben opgeleverd.

Beide films zijn bijzonder in de zin dat zij laten zien dat het medium van de film bij uitstek geschikt is voor zowel escapisme als realisme: ‘La Grande Bellezza’ laat zien dat film bij uitstek een overweldigende visueel spektakel kan brengen en zo ultieme verstrooiing kan brengen en ‘La Vie d’Adèle’ laat zien dat film – in tegenstelling tot het klassieke toneelspel op het podium – het medium van de intieme close-up is dat zo het kleine en alledaagse groot en zichtbaar kan tonen. Beide films zijn op hun eigen manier nogal saai; ik zou ze niet snel aan anderen aanraden, maar zoals ik met dit epistel laat zien valt er wel veel over de films te zeggen, hetgeen er mee te maken heeft dat de films wel iets zeggen over waar de samenleving en de film op dit moment staan: in zekere zin liggen beide films in het verlengde van de hedendaagse tendens naar enerzijds een escapisme in actie, spektakel (in bv. games) en oppervlakkige verstrooiing en anderzijds een hyperrealisme en het ‘reality’-genre in films en TV-series, waarin het echte leven en het gewone individu en zijn alledaagse beslommeringen in het centrum van de aandacht wordt gezet (bv. Facebook).

Buiten dat ik vind dat je onnodig veel nadruk legt op de seks die de film toont (waar hebben we het over, drie scenes ofzo? Oke, ze zijn lang maar er zijn veel meer scenes met dialoog tussen de twee geliefden dan met seks), denk ik dat je hoofdclaim, dat de film het gewone leven toont, niet volledig juist is. Zo gewoon is het allemaal niet. Wat Kechiche laat zien is een uitvergroting van het echte leven; de liefde is intenser, de seks gelukzaliger en de pijn indringender dan hoe de banale realiteit meestal in elkaar zit, waar de gewone dingen des levens al snel weer de overhand nemen boven de grote gevoelens. Daarmee toont La vie d'Adèle een soort ideaalbeeld van liefde en verdriet, waarmee het ook (of juist) iets zegt over het normale leven (aangezien je nogal van filosofen lijkt te houden: Kechiche haalt ons uit Plato's grot en toont ons de daar bovenuit stijgende ideeënwereld).

Zo krijgt La vie d'Adèle z'n lading en relevantie; het is aan de ene kant een ongelofelijk dicht op de huid (haast onderhuids) gefilmd, realistisch portret dat je nauwer betrekt op de hoofdpersoon dan in film ooit eerder is gedaan (nergens wordt het gevoel om de gedachten en emoties van een personage van binnenuit te beleven, dat alleen de roman kan bieden, op het witte doek zo benaderd als hier), en aan de andere kant verheft het zich ook boven die realiteit en wordt het larger than life. Adèle is hier een uniek individu, zeker, maar ze is tegelijk exemplarisch.

Tel daar nog de thematiek van de coming-of-age bij op, en het spel dat Kechiche onderwijl speelt met z'n kijkers door ze in de rol van voyeur en daarmee van 'medeplichtig' subject te duwen, en La vie d'Adèle is wel degelijk meer dan een oversekste film over het gewone leven.

Dank eRCee voor je commentaar dat ik zeker waardeer! We zijn het ergens wel met elkaar eens dat het kenmerkende van de film is dat het het echte leven uitvergroot en daarmee ook heel intiem toont. Ik omschreef dat als: " ‘La Vie d’Adèle’ laat zien dat film – in tegenstelling tot het klassieke toneelspel op het podium – het medium van de intieme close-up is dat zo het kleine en alledaagse groot en zichtbaar kan tonen." Wat ik echter betwijfel is of de emoties van Adele werkelijk sterker zijn dan die van de gemiddelde puber - en zeker pubermeisjes kunnen heel intens verliefd worden. Het intieme van de film maakt 'm wel bijzonder maar ik ga niet mee met je analyse dat het zich daarmee boven de ordinaire realiteit verheft of dat er Platoonse Ideeën worden getoond: de film lijkt juist partij te kiezen voor de passie en het particuliere ten koste van elke (rationele) opstijging naar de (universele) Idee.

Overigens, natuurlijk is mijn begrip van de film (of enige andere film) niet de 'waarheid': kenmerkend voor kunst is immers de dubbelzinnigheid hetgeen meerdere interpretaties mogelijk maakt. En gelet op de lovende kritieken zijn de meesten het eens met jou en niet met mij (en dat is niet erg).

Ik denk dat wat eRCee bedoeld met Plato's allegorie niet zozeer is dat Kechiche een poging doet de liefde op een rationele manier te benaderen, maar dat wij als kijker getuigen zijn van zijn weergave van de Idee Liefde. Ik zou dan, om bij de filosofen te blijven, eerder Schopenhauers Wil gebruiken om het weergegevene een naam te geven.

Akkoord. Maar liefde is dan wel het onderwerp van de film maar daarmee is het voor mij nog geen Idee: wat mij dwars zat bij de film was dat elke metafysische diepgang juist geheel lijkt te ontbreken in Kechiche's weergave. De liefde wordt er heel dierlijk en zintuiglijk afgebeeld waardoor de weergave (misschien wel 'waar' maar) ordinair blijft. Wat dat betreft vind ik een 'liefdesfilm' als Romeo and Juliet of voor mijn part Titanic veel beter: daar wordt getoond dat geliefden bereid zijn te sterven voor de liefde, hetgeen de liefde boven het dierlijke en ordinaire uittilt en suggereert dat liefde een bovenzintuiglijke kracht is die ons natuurlijke wil tot zelfbehoud overstijgt. Dat is in ieder geval interessanter dan zo'n zintuiglijke benadering die de emotie wel overbengt maar geen diepgang heeft.

Je houdt je enorm vast aan de benadering die Kechiche handhaaft, maar daar gaat het niet om: zeker is dat een zeer zintuigelijke benadering maar wat wil je ook met film?

Het is zoals Arnon Grunberg ook al schreef in de Volkskrant: de film doet je verliefdheid weer opnieuw ervaren. Zelf, als kijker. En dat lijkt me toch zeker een metafysische kwaliteit.

Dus als ik het goed begrijp bekritiseer je deze film omdat hij niet aansluit bij jouw idealistische ideeën over de liefde, ondanks dat de liefde "misschien wel" conform de waarheid wordt weergegeven?

Misschien had je jezelf beter "de continentale filosoof" kunnen noemen. (just kidding)

Edit: ik had beter eerste je recensie kunnen lezen, want daarin leg je uit dat je een stuk meer dwars zit dan slechts de wijze waarop liefde wordt weergegeven. Excuus!

De filosoof: ondanks dat ik je opmerkingen over de "bovenzintuiglijke kracht" van de liefde wat vreemd vind (als er iets zintuiglijk, natuurlijk en dierlijk is, dan is het wel verliefdheid: een hormonaal, zeer emotioneel "instrument" van de evolutie om voortplanting te bevorderen*) was het overigens niet mijn bedoeling om je te ontmoedigen. Meer filosofie op MovieMeter kan ik alleen maar toejuichen.

(Die opmerking over continentale filosofie maakte ik omdat filosofen binnen die traditie mijns inziens vaak geneigd zijn om eenvoudige, natuurlijke dingen te overcompliceren - te hullen in metafysische vaagheid. Ik verkies de meer nuchtere, naturalistische analytische filosofie.)

* Homoseksualiteit is ironisch genoeg minder eenvoudig evolutionair te verklaren.

Wees gerust: ik ben niet ontmoedigd en zolang ik hier bijdragen lever, zal er wat meer filosofie op deze mooie website zijn!

Kechiche combineert banale dialogen met semi-diepzinnig gewauwel en laat tussendoor zijn fantasie de vrije loop.

Sommigen noemen hem een geniaal cineast, anderen een pervers mannetje. De waarheid zal wel ergens in het midden liggen. Hoe dan ook kijkt La Vie d'Adèle wel lekker weg. Vooral het eerste anderhalfuur dan toch. Tijdens het anderhalf uur dat daarop volgt is het evenwicht een beetje zoek en gaat Adèle snotteren dat het een lieve lust is.

Jawel, deze prent duurt zo maar eventjes drie volle uren. Een speelduur die ik doorgaans associeer met een epos van Serio Leone. Een film als La Vie d'Adèle wordt meestal ingeblikt in 90 minuten, wat eigenlijk wel volstaat. Toch wordt het nergens echt saai, an sich een mooie verdienste.

Visueel springen vooral de talloze close-ups van gezichten in het oog. Mooi meegenomen is dat Adèle best een knap snoetje heeft, dus echt rouwig ben ik niet om deze manier van filmen. Besef wel dat je tijdens de eet-scenes (het zijn er flink wat) ook echt de brokjes spaghetti haarfijn tussen haar tanden ziet pronken. Niet echt smakelijk, maar het past wel bij de rauwe stijl waar Kechiche voor gaat!

De film moet het in de eerste plaats hebben van het knappe acteerwerk. Adèle Exarchopoulos is echt een toppertje. En ook de rest van de cast speelt zeer authentiek. Ze worden daarbij natuurlijk geholpen door script dat naturel acteerwerk toelaat.

La Vie d'Adèle hengelt net iets te veel naar een Gouden Palm, maar heeft wel karakter. 3*

Lekker dromerig en loom gefilmd. Alsof op elk shot een gouden herfst-/lentezonnetje staat. Over het algemeen rauw en realistisch, kaal van een soundtrack tenzij deze background muziek is.

Soms zijn Adele en Emma echter te duidelijk de karakters van een mannelijke regisseur, met dialogen waar de weinig gecultiveerde Adele Scorsese en Kubrick als haar favoriete regisseurs noemt.

Soms ook is het allemaal te gechargeerd, culminerend in de scene op 't schoolplein die Adele geforceerd tot een martelaar van de liefde probeert te maken. Té, naar mijn idee. Maar misschien ben ik naïef en is de werkelijkheid een stuk dramatischer. Ik hoop 't niet.

3.5 *

Na herziening toch een opwaardering naar 4*. Een gewoon liefdesrelaas buitengewoon gefilmd en geacteerd.