La Vie d'Adèle (2013)

1 woord: Topfilm.

Wauw, wat een film. Een film die ik zaterdag heb gezien en die nog steeds in mijn hoofd rondspookt. Een film van drie uur waarnaar ik ook echt drie uur ademloos heb zitten kijken. Ik dacht dat alleen The Fellowship of the Ring dat bij mij zou kunnen bewerkstelligen (en in mindere mate The Wolf of Wall Street) maar ook het op het oog doorsnee leven van tiener Adéle kan dat dus. Allereerst natuurlijk een groot compliment voor Adèle Exarchopoulos . Als je dit op je 19de kan dan ben je een hele, hele grote. Als een magneet wordt je haar leven in getrokken, om je daarna de hele film niet meer los te laten. Op een gegeven moment heb je het gevoel dat je naar een echt opgroeiende tiener zit te kijken in plaats van een actrice. Ongekende klasse. Meer graag Mademoiselle Exarchopoulos, s'il vous plaît!

Ook een groot compliment voor Léa Seydoux en regisseur Kechiche. Je kunt het je niet voorstellen hoe deze film eruit had gezien zonder één van deze drie.

Over het einde heb ik al veel verschillende meningen gelezen en gehoord. Mijn interpretatie is dat ze de breuk met Emma eindelijk een plekje heeft gegeven. Het hoofdstuk helemaal afsluiten is nog niet mogelijk (het zal waarschijnlijk altijd wel een pijnlijke herinnering blijven), maar ze kan weer door met haar leven. Een positieve interpretatie dus. Ik heb ook zwaardere duidingen van het einde gelezen en dat zou ook goed kunnen. Een heerlijk open einde.

Op het einde wil je het leven van Adéle eigenlijk blijven volgen. Als een film dit kan bewerkstelligen dan is dat knap…...Heel, heel knap.

My thoughts exactly c-:

Wat een overgewaardeerd prul is dit. Drie uur had wel in een 30 minuten gekund. Ja ja, ik lees dat sommige mensen er helemaal inzaten en het was best goed geacteerd. Zo grappig dat meningen zo ver uit elkaar kunnen liggen. Mensen die hier 5* voor geven en 5 kantjes als recensie kunnen schrijven, en mensen zoals jij en ik die het totaal niet konden bekoren. Just not my cup of tea i guess.

Tja, Lord of the Rings had ook in een half uur gekund. Dit afdoen als een verkapte pornofilm vind ik wel een apart statement, want hoe vaak zie je nou seksscènes in die drie uur? Nog los van dat er zelden expliciet geslachtsdelen te zien zijn.

Ik erger(!) me overigens meer aan het matige taalgebruik in het bericht dat je quote, maar goed, taal is ook niet iedereens 'cup of tea'.

Ik wist niet meer hoe ik er destijds op gereageerd had, chevy93. Vrij laconiek voor mijn doen, al zeg ik het zelf, nu ik zo terugkijk. En mijn Jeckyll and Hyde grammarnazi-monster krijg ik ook steeds meer onder controle.

Zou mildheid dan toch met de jaren komen? Can't resist, must make Bad Joke: John mild-on?

Het was een heel explicite film. Ik vond dat het een mooi verhaal was omdat het realistisch is. Behalve op het einde was het niet zoals ik had verwacht. Maar het is mischien wel goed want dan kan je zelf je einde fantaseren. Maar al bij al vond ik het een goeie film.

Zeer sterke film.

Vooral het eerste hoofdstuk is van wereldklasse. Het realisme is aanwezig. Bij de scénes op school en met Adéle als leerkracht had ik wel momenten waarbij ik dacht het is precies echt.. Alleen de seksscènes zijn niet echt realistisch. Iemand die juist ontdekt heeft dat zij lesbisch is, zal niet plots van die kwaliteit kunnen neuken. Het is alsof ze jaren ervaring heeft. En dan nog... Verder erg sterke film en ook een professionele en hedendaagse benadering van holebiseksualiteit, zeker omdat in een wereld als deze dit al minder een taboe is, en het juist goed is dat de regisseur daar geen gebruik van wil maken om sentimentaliteit te vragen bij de kijker. Dit is iets wat erg goed uitpakte.

De beelden zijn erg mooi, en we krijgen een erg mooie greep uit het leven van Adèle te zien. Dit is erg goed gespeeld door de actrice met dezelfde voornaam. Léa Seydoux speelt haar rol ook voortreffelijk. Ik ben blij dat het een echte verschijning was, en geen droomverschijning wat ik bij aanvang wel dacht gezien de plotbeschrijving en het blauwe haar wat ongezien was. Stiekem vond ik het personage dat Léa speelde zelfs enorm aantrekkelijk.

De speelduur is misschien net een tikkeltje te lang. Ik vind het goed dat de regisseur zijn tijd neemt om een verhaal te vertellen, en de lange scènes zorgen mee voor een realistisch niet gerusht verhaal, en hoewel het eerste hoofdstuk erg vlot erin ging, was dit naar mijn insziens niet altijd het geval in het tweede hoofdstuk.

Ondanks alles is dit niet geëvenaard en van wereldklasse ondanks de kleine kritiekpuntjes. Daarom een 4.5*

Ook tof om te weten dat deze film op wandelafstand is gefilmd geweest. Namelijk in Lille en diens voorsteden die grenzen aan de regio waar ik woon.

Een film van bijna drie uren, is toch altijd een beetje afwachten, maar gelukkig viel hij wel goed mee. Ondanks dat het eigenlijk een eenvoudig verhaal is, weet men het toch zo te brengen dat het blijft boeien. Toch wel straf gedaan.

De cast deed het ook uitstekend en kwam overtuigend over. Er zaten wel enkele vrijscènes in, maar het werd wel smaakvol gebracht.

'k heb het me absoluut niet beklaagd en vond deze zeker het bekijken waard.

Met de camera mee verliefd geworden op Adèle Exarchopoulos. Elke verlegen trek rond de schitterende volle lippen, altijd net een tikkeltje openhangend in een zwoele mimiek van verlangen en gretigheid. Elke keer dat haar slordige, ongekamde haren woest over haar imperfecte poppengezichtje vallen. Elke schampere glimlach als zij pijnlijk aan het flirten is met leeftijdgenoten om bevestiging te krijgen van haar eigen identiteit. Elke keer dat zij zich vol overgave in muziek en dans (en seks!) stort met haar jonge vrouwenlichaam dat zich tussen onvolgroeid en voluptueus bevindt. Tegelijkertijd onzeker en fragiel, maar óók seksueel bewust en verleidelijk. Met excellente cinematografie en grandioos acteerwerk wordt een sfeer neergezet van passie en genegenheid naar het vrouwelijke hoofdpersonage.

En toch is het voor mij geen meesterwerk. In die zin sluit ik mij aan bij kritiek dat de excessieve weergave van seks eerder exploitatief dan intiem te noemen is. De gretigheid waarmee Adèle zich in haar seksuele ontmoetigen met Emma stort wordt gepresenteerd alsof het om een seksueel ervaren personage gaat, dat niet anders doet dan seks met vrouwen hebben. Nergens wordt er ongemak getoond naar een transitie waar zij in andere aspecten van de film ontzettend lijkt te worstelen met onduidelijkheid over haar eigen seksualiteit. Zij stort zich met een gretigheid in expliciete seks die het fysieke samenkomen van twee lichamen toont als net zo plastisch en losgekoppeld van de realiteit als de gemiddelde pornofilm.

Waarschijnlijk is de loskoppeling van intimiteit en seksualiteit bedoeld als maatschappijkritische reflectie op hedendaagse relatievorming. Dan nog vind ik het een zwaktebod om wederom te kiezen voor de beeldtaal van esthetisch verantwoorde neukpartijen. Volgens mij is het expliciet maken van seks - óók betreffende andere seksualiteiten- allang geen taboe meer in de huidige cinema. Juist het tonen van ongemakkelijke, onvolmaakte van seksualiteit is wat binnen de veelheid van representaties van seks nog werkelijk opzien baart. Daarom staat het mij tegen dat de intieme gelaagdheid uit de rest van de prent niet zijn weg vindt naar juist het seksuele aspect. De perfecte pornoficatie sluit aan bij beklemmende vooroordelen over mensenlichamen. Werkelijk taboedoorbrekend is het niet.

Iets meer dan 10 minuten seks op drie uur film excessief? Vind je nu zelf niet dat je overdrijft?

Juist het geklungel met het vriendje maakt duidelijk dat ze daar niet op d'r gemak is. Seksueel actief is ze wel degelijk, masturbeert er ook lustig op los, dus dat de seks bij een vrouw ineens als 'goed en op z'n plaats' voelt is juist sterk te noemen. Misschien dan toch de knee jerk reactie dat je je ongemakkelijk MOET voelen bij expliciete seksscènes?

Adèle is natuurlijk ook smoorverliefd en een puber boordevol hormonen, die zich helemaal kan verliezen in het moment (zoals ook uit de diverse muziekscènes blijkt).

Overigens is er onderzoek geweest in de jaren '70 (door de seksuologen Masters en Johnson) waaruit zou blijken dat mensen van hetzelfde geslacht gemiddeld betere seks hebben (want er wordt meer tijd genomen, minder gefocust op orgasme en er zou sprake zijn van 'genderempathie'). Je kan je er wat bij voorstellen.

Filmkriebel

Bedoel dan ook hoe grafisch het in beeld gebracht wordt en niet het aantal seksueel getinte scènes. In dat opzicht viel hij zelfs enorm mee. Voor mij is de seks hier van wezenlijk belang in de psychologische ontwikkeling van het personage, dus het is niet iets wat je zomaar opzij kunt schuiven als je juist daar kritiek op hebt.

Stephan

Dat vond ik een ontzettend spannende scène, juist omdat het zo indringend maakt hoe Adèle ermee worstelt dat zij niet voelt wat zij denkt dat zij moet voelen. Dezelfde gelaagde spanning had ik graag teruggezien in de eerste verkenningen van het liefde bedrijven met hetzelfde geslacht. Nu voelt de homoseksuele seks als iets wat eenzijdig verheerlijkt wordt als het perfecte seksuele, terwijl het net zo goed gaat om twee jonge mensen elkaars lichaam leren kennen. Ergens vind ik het zelfs kwalijk hoe eenzijdig homoseksuele seks bezien wordt vanuit de de logica van een pornografische blik en niet vanuit een empathische menselijke blik.

eRCee

Maar zelfs dán is seks niet altijd iets wat meteen goed voelt. De perfecte lichamelijke harmonie vinden alleen pornoacteurs en hoofdpersonages in Europese arthouse.

Weet niet of het eerder genoemd is, maar de auteur van de graphic novel (Julie Maroh) had zelf grote bezwaren tegen de verbeelding van lesbische seks: Darling of Cannes Now at Ce...

Ok, hoe kon ik dat weer verkeerd begrijpen? .

Om toch nog even verder te gaan op jou en Stephans opmerking : verder zit er ook passie en vurigheid in Adele en Emma : dat maakt ook dat de seks op een natuurlijke manier en met meer vertrouwen en zelfvertrouwen plaatsvindt en niet op een amateuristische en onhandige manier, zoals met dat vriendje. "Ervaring" vind ik derhalve geen zo'n goede term en ongemak zoals je zegt is er niet eens volgens mij. Je hoeft niet eerst 50 keer te rampetampen om "ervaring" te krijgen en de 51ste keer plots een pro te zijn in bed . Goede seks hangt hier af van de klik tussen de twee personages en dat kan vaneens heel goed zijn ... maar ja, ik zit jou hier nu precies wat de les te lezen

Het is eigenlijk helemaal "don't tell them, show them".

Ze klikken... helemaal. En dat zien we.

Zo is dat Stephan

Ergens met jullie eens. Seks met vriendje is van geheel andere orde dan die tussen de twee lesbiennes. Geen ongemak of verkenning, maar passioneel samen komen. Ik had gevoelsmatig meer intimiteit en tederheid tussen de twee verwacht, maar dat schitterende moment in de gay bar lijkt een soort voorafkondiging voor hoe zij uiteindelijk de passionele liefde met elkaar gaan bedrijven.

Wat een verademing. Film over echte mensen, real life characters. Ongeacteerd. Unscripted. Zo komt het over. Het neemt de tijd voor wat zich tussen Adele en anderen voordoet. Daardoor veel ruimte voor de blikken, de terloopsheid en de lichaamstaal. Vond het niet zozeer exploitatief de sex scenes (die veeleisend waren als je de verhalen mag geloven), maar ik voelde me een voyeur, zeker als man. Film lijkt bijna te zeggen dat de lichamelijkheid die tussen vrouwen is, de natuurlijke staat is, en die tussen man en vrouw enkel draaiend om de sex. Film gaat natuurlijk over ontdekken, opgroeien, liefde, jeugd, vriendschappen en de loss of innocence. Voor het meisje met het blauwe haar leek Adele vooral een episode in te houden, een tijdelijke muze, om vast te leggen teneinde verder te komen als kunstenaar. De mannen in de film waren teruggebracht tot bijfiguren... die alleen maar kunnen toezien, aanhoren en her en der wat commentaar mogen geven. Niet teveel. Kan me niet voorstellen hoe een regisseur meer uit hoofdrolspeler Adele kan halen in toekomstige films.

Nog eens gekeken, halve ster erbij... Dat deze Adèle Exarchopoulos geen Oscar heeft gewonnen (zelfs niet genomineerd, is me nog steeds een raadsel (of noem het schande!) Dit is nu eens zo écht geacteerd hé, zelfs mijn vader die niet eens moet weten van sentiment, kreeg er de tranen van in de ogen. Zo zie je maar wat voor impact deze parel heeft...Klassefilm!

Heb gisteren deze film gezien op Canvas, lang geleden dat ik zo mooie en diepmenselijke film heb gezien; lees veel positieve maar ook kwetsende negatieve reacties, voor die laatste critici, meningen zijn vrij, maar we blijven beschaaft. In feite is het verhaal niet ten einde en hopelijk is er een vervolg, ik zou graag weten hoe het verdere leven van Adele nog zou kunnen verlopen, echt gelukkig ziet ze er niet uit.

Deze films is zijn gouden palm meer dan waard.

Het Leven van Adèle.

Uiteindelijk moet ik ronduit toegeven dat deze film een fikse tegenvaller is. Het selectief winkelen uit het enorme scala aan gebeurtenissen in het leven van een opgroeiende puber, of moet ik adolescent zeggen, en het uitvergroten van die selectie, werkt zo destructief dat het verhaal als een versnipperde foto in de golven van de zee verdwijnt.

Adèle houdt van lezen, is goed in literatuur, maar nooit en nergens wordt deze interesse breeduit in beeld gevangen. Adèle schrijft, maar geen scene doet hiervan getuige. Adèle schaamt zich voor haar seksuele voorkeur, maar haar ouders dienen slechts om de verschillen tussen de milieus van haar geliefde, Emma, en haarzelf even aan te stippen. Nergens strijdt ze om uit de kast te komen.

Slechts eenmaal vermengt een manifestatie van Adèles innerlijke leven zich met de objectieve werkelijkheid; ze beeldt zich in dat ze met het blauw harige, nog onbekende, meisje een vrijpartij beleeft, terwijl ze masturbeert.

Elke vorm van Adèles zintuiglijke waarnemingen wordt van zeer dichtbij uitgemeten. De hele santenkraam aan menselijke emoties passeert de revue, maar de vrolijke kant blijkt een minderheid, waardoor somberheid en verdriet overheerst. Kortom, Adèle worstelt met ’t leven en vooral de liefde. Tussen neus en lippen wordt de filosofie erbij gesleept, eerder zijdelings aangestipt, maar beklijven doet ze niet … Nee, zij krijgt zelfs de lading van een vals voorwendsel om de liefde te consumeren.

Als Adèle de liefde bedrijft, verliest ze zichzelf totaal en geeft ze zich geheel over aan een dierlijke lust. Vooral met Emma ondergaat ze een ongeremde passie. In de relatie met Emma bekleedt ze de onderdanige, dienende rol, maar Emma verlangt een meer evenwichtige verhouding. Uiteindelijk loopt hun relatie spaak en nogal bruut wordt Adèle buiten de deur gezet.

Adèle slijt haar dagen in eenzaamheid en stil verdriet. Tijdens een hernieuwde ontmoeting, waarbij niet duidelijk is op wiens initiatief, toont Adèle nog altijd een sterk verlangen naar Emma. Maar Emma kiest voor een leven zonder haar, waardoor Adèle nog meer verdriet ondervindt.

Tijdens haar werk als kleuterleidster openbaart zich zowaar een minuscuul sprankje van Adèles levenservaringen, zij het in bedekte nogal naïeve termen:

“De slurf van de olifant is er om pistachenoten op te rapen. Hij hoeft zich niet te bukken.”
“De nek van de giraffe is er om de sterren te strelen. 't Is niet nodig te vliegen.”
“De huid van de kameleon, groen, blauw, paars, wit, is om zich te verstoppen voor andere dieren. 't Is niet nodig om weg te vluchten.”
- “ 't Gedicht van de dichter is er om dit alles te zeggen, en nog duizenden andere dingen. 't Is niet nodig het te begrijpen.”

Een laatste keer volgt er een ontmoeting tussen Adèle en Emma. Adèle trekt een mooie blauwe jurk aan.



Heel in de verte zie ik een ijdele poging om in deze film, vanuit het perspectief van de hoofdpersoon, uit de doeken te doen hoe het bestaan z’n diepere weerklank heeft op de zintuigelijke waarneming en verwerking van de werkelijkheid. Maar de film schiet enorm te kort in het uitdragen van betekenis. De suggestie van een diepere laag ontbreekt, waarmee het fictieve verhaal het domein van de dicht-op-de-huid documentaire niet overstijgt. Jammer. Al te jammer, want na drie uur verwachtte ik zoveel meer.

Films, die ook heel expliciet intermenselijk verkeer belichten, vooral de eerste is ver voorbij de schaamte, maar die naar mijn beleving wel het rijk van de literatuur binnentreden:

In The Realm Of The Senses
Une Liaison Pornographique

Oh ja, wat me opviel is dat er geen mobiele telefoons werden gebruikt. Zelfs een keer een boodschap die op een answering machine was achtergelaten. Alsof het allemaal in een andere tijd afspeelde.

Het is een verfilming van de eerste twee delen van een comic des1, en het verhaal uit die comic begint in 1994, het speelt zich dus inderdaad niet in het heden af. Laten we hopen dat de rest ook wordt verfilmd.

Hm, okee. Daggik al, maar dan moet je niet Adele thuis afzetten in een VW Up.... Auto die er zo'n 4 jaar pas is.

Een film die zeer de moeite waard is, voornamelijk door de prachtige acteerprestaties van de 2 dames die de hoofdrollen voor hun rekening nemen. We zitten het dichtst op de huid van Adèle die werkelijk adembenemend goed wordt neergezet. Maar ook Emma voelt levensecht aan als de iets oudere, zekerdere en vooral levenswijzere Emma.

Alles aan de relatie tussen de beiden damens voelt waarachtig aan, van het prille begin tot aan het afscheid (want zo interpeteer ik het einde).

De film wordt ook grotendeels erg mooi in beeld gebracht. Er zijn een aantal dingen die me echter weerhouden om de volle 5 sterren te geven. De scenes in de klas duren me iets te lang. En wat mij betreft ook de controversiële sexscenes waarover al zoveel gezegd en geschreven is.

De manier waarop de fysieke relatie tussen beiden in beeld gebracht wordt brengt eingelijk geen toegevoegde waarde aan de geloofwaardigheid van de relatie. Ik had evengoed in de passionele aard van hun relatie geloofd zonder deze erg lange en expliciete scenes. Ik vond het moeilijk om er naar te kijken.

Bekeken! Eindelijk! Vanwege het feit dat er een conservatieve kerkganger in Frankrijk de publicaties van deze film probeerde te blokkeren. Verboden films zijn altijd spannend..

De film is erg afstandelijk en kil, maar wel recht in je smoel! De acteerprestaties van het sekssymbool/ lolita-meisje zijn zo mogelijk nog vlakker, maar ook weer heel ongemakkelijk. Erg schizofreen allemaal. Precies het tegenovergestelde van pakembeet Tom Hanks. Het camerawerk is 'naturel' en 'registrerend', als in: camera dicht in je gezicht, maar meestal ziet het camerawerk eruit als een reportage van een actualiteitenprogramma.

En last but not least: de regisseur moest zo nodig zo eerlijk mogelijk zijn waardoor je soms 5 minuten naar een snottebel moet kijken. Of naar 'echte mensen' seks. Die scene waarin de 2 dames elkaar weer (zoveel tijd nadat) opzochten in een grand cafe en elkaar tussen de benen grepen, kan gewoon niet. Dat was echt genant.

Daar zat ik trouwens ook mee: Was Adele nou 15 of 17 want ze werd 18 en haar klasgenootjes waren op haar feestje. Of sloeg de film gewoon ergens een paar jaar over, van bijvoorbeeld de 4e klas naar de 6e? Opeens woonden de meiden samen en was ze zomaar een docent. Ik had helaas niet altijd door in welke periode van haar leven we zaten.

3 uur Franse film canon. Dus: voor de liefhebbers van de Franse art house een absolute MUST SEE.

Slecht is het niet, maar lang......... Er wordt duidelijk de tijd genomen om alles van Adèle te laten zien, maar de film gaat natuurlijk ook over haar en haar leven. Is het boeiend? Soms. Het was het acteerwerk en haar liefdesleven wat me zeker aansprak, maar haar werk en familie waren ronduit saai. Haar relatie met Emma is gewoon de hoofdmoot en dat had in twee uur niets aan kracht had hoeven inboeten.

Halfje eraf. De eerste anderhalf uur blijven prachtig vanwege vooral het sterke acteerwerk van 'Adèle', maar 3 uur is echt véél te lang voor zo'n film waarin nu ook weer niet zo heel gek veel gebeurt. Ik heb absoluut niets tegen lange films, maar dan moet de speelduur wel gerechtvaardigd zijn.

Ik ben het overigens als een van de weinigen eens met Donkerwoud wat betreft de eerste lesbische scènes. Die knop leek wel heel makkelijk om te gaan. Hoewel het natuurlijk sowieso wel een uitbundig meisje is, zoals ook te zien was tijdens die protestmars. Maar gelijk als een volleerd porno-actrice erop klappen? Ik zag hem niet aankomen in ieder geval.

Een dikke voldoende is het alsnog waard, maar de aandacht verslapt veel te vaak om de eerdere 8 nog te verantwoorden.

Diepgravende maar zich traag voortslepende film waarin we kennis maken met Adèle (fraai neergezet door Adèle Exarchopoulos) die op zoek gaat naar zichzelf en haar geaardheid. Een ietwat speciale film waarvan je moet houden.

Onvolgroeid? Ze was hier al twintig hoor .

Ben trouwens benieuwd hoe deze film beoordeeld zou worden als de regisseur voor onaantrekkelijke meiden had gekozen. Door lust ogen bekeken kijkt men al snel door een roze bril naar een film.