La Vie d'Adèle (2013)

Ze zeggen wel eens de perfecte film bestaat niet maar La Vie d'Adèle komt daar wel erg dicht in de buurt.

Eigenlijk kun je hier redelijk kort over zijn. Een film wat echt alles bevat. Een rollercoaster van emoties, een mooi verhaal, prachtige vertolkingen van de acteurs, mooi gefilmde scenes en dit alles onder de weergaloze regie van Abdellatif Kechiche.

Een film met twee verschillende delen, alles samengesmolten tot een fantastisch geheel. Het is een coming of age film op een erg mooie manier verteld. Zoals gezegd komen alle emoties wel een keer voorbij. Het voelt allemaal echt aan en daar ligt ook de grote kracht van de film. Het sleept je mee omdat veel elementen min of meer voor iedereen wel herkenbaar zijn. De drie uur verveelt geen moment en lijkt werkelijk voorbij te vliegen, en daarna verlang je alleen maar naar meer.

La Vie d'Adèle is echter wel een film die ik enigszins moet laten bezinken, daarna ontdekte ik langzaam aan de pure schoonheid van de film. Een parel van een film

Tsja, weer een coming-of-age-film die ontzettend omhoog gepraat is door iedereen. Het is best aardig (maar zeker niet bere-interessant of origineel) wat je te zien krijgt, maar voor wat de film wil vertellen is drie uur echt teveel van het goede. Neemt niet weg dat het acteerwerk sterk is en de expliciete scenes stijlvol.

'K vond het helemaal niks, alleen de dames mogen er wel zijn. Er gebeurt zo weinig alleen een beetje psychedelisch geneuzel en heftige vrijpartijen. Het einde was ook niks, waardoor ik kom tot de volgende vraag: komt er ook een chapitre 3 & 4 ?

Prachtfilm!

Schitterend, artistiek, beeldschoon, passie en emotie. Prachtige beelden. Met name de close-ups met het zonlicht op de achtergrond.

Tot op heden in 2013/2014 een van de betere films,

De film weergeeft een goede sfeer en de strijd die een "meisje" levert om te accepteren dat zij een lesbisch "vrouw" is. Tussen de hoofdrolspelers heerst een liefdesspanning waardoor de film een extra dimensie geeft en je meeneemt in het gevoel en emoties van echte liefde maar ook het verdriet erover.

Uitslover, die Kechiche. Opmerkelijk dat er zoveel aandacht is voor de breed uitgesponnen seks scènes, terwijl andere gebeurtenissen zo ongeveer dezelfde uitgerekte behandeling krijgen. Blijkbaar voelt men zich beter op z'n gemak bij het zien van een heftige ruzie dan wanneer twee blote dames het naar hun zin hebben. Hoe dan ook, zo zit je snel aan een drie uurtjes film.

Geen onverdeeld succes wat mij betreft. Kechiche lijkt prat te gaan op een authentieke aanpak, dicht op de huid met echte mensjes en zo. Wat dat betreft doet z'n cast het naar behoren, maar zijn script is wel zo nadrukkelijk aanwezig dat er ook weer veel van die spontaniteit verloren gaat. Beste deel is wanneer de twee elkaar vinden en de film zich even op hen kan storten.

Daar is het best een intiem en aanlokkelijk broeinest van ontluikende seksualiteit, prille liefde en al wat dies meer zij. Wat volgt spreekt minder aan. Erg simpel hoe Kechiche middels ouders, die vervolgens de film net zo gemakkelijk weer verlaten, nog even een basis legt tijdens een dubbel etentje. De kringen waarin Emma vertoeft, maken het er ook niet toegankelijker op.

Zal het wel goed doen, (nog) zo'n intellectueel laagje, mij kan het gestolen worden. Het werkt natuurlijk wel om Adèle te isoleren, maar Kechiche maakt niks van haar reactie. Die komt dan ook nogal dubieus over. Tegen die tijd zit ik opgescheept met een tranendal rondom twee personages die niet bekoren op wat voor manier dan ook. Veel impact heeft het dan niet meer.

Marin Karmitz over La Vie d'Adèle (2013) . Marin Karmitz is een van de vooraanstaande namen in wereldcinema :

" I find this film to be something that’s a subproduct of television, where they use three cameras. "

" What I mean is, television does that better. It’s a language on the order of -how to say it- a plagiarism of television, but not as good. And no one says it. Not only does no one say it, but it's showered with prizes everywhere. I say to myself, What's going on? Where's the reflection on the modern cinema? "

The future of French cinema: an Interview with Marin Karmitz - newyorker.com

Ook "vooraanstaande namen" (ik heb zelf nooit van hem gehoord) hebben kennelijk publiciteit nodig, want dat commentaar voelt echt aan als interessantdoenerij, denigrerend zelfs door het met een TV-film te vergelijken (en al helemaal door te zeggen dat het slechter is dan in een TV-film...)

Camerawerk was alles behalve slecht. Kan het beter? Vast wel (dat geldt voor alles en overal), maar om het nou als hét punt van kritiek op deze film aan te halen... kon hij niets beters verzinnen?

Nou, Karmitz zegt in het interview nog wel meer interessante dingen. Hij ziet La Vie d’Adèle kennelijk als voorbeeld van een door hem gesignaleerde tendens in de moderne cinema van een gebrek aan idealisme en visie, van pretentieloosheid. Van een niet méér willen of kunnen dan zuiver registreren, van een alleen maar oppervlakkig weerspiegelen van een wereld zoals iedereen die al kent.

Ik kan me daar, wat deze film betreft, wel iets bij voorstellen. Ik heb bij het bekijken ervan geen moment het idee gehad dat het méér was dan een ‘realistische’ registratie van een welbeschouwd tamelijk obligate liefdesaffaire. Het geheel speculeert naar mijn gevoel op de ‘herkenbaarheid’ van het onderwerp, met twee aantrekkelijke actrices. Die elementen verklaren een groot deel van het succes ervan, denk ik.

Dat wil denk ik niet zeggen dat La Vie d’Adèle op zichzelf een rotfilm is, maar blijkbaar ziet Karmitz het als een teken aan de wand dat juist deze film overladen is met prijzen.

Ongetwijfeld kun je het van harte grondig oneens zijn met zijn visie, maar het is wel een serieuze visie, en niet zo maar interessant-doenerij.

Overigens heeft hij het ook over ‘magnificent actresses’... Tel uit je winst.

Interessant-doenerij is achteraf gezien niet de juiste term, neem ik terug.

Zijn commentaar kan inderdaad ten dele (o.a.) op deze film gericht zijn, al is het camerawerk het enige wat hij direct m.b.t. deze film becritiseert, de rest zie ik meer als algemeen commentaar. Los ervan of dat het algemeen of specifiek over deze film bedoeld is, hij geeft ook aan dat hij producer was van een eerdere "flop" van Kechiche, nooit leuk als je zelf een flop produceert terwijl de regisseur daarna met een succesfilm komt, ik denk dat dit ook een (grote) rol speelt bij zijn negatieve houding tegenover deze film en regisseur.

Daar ben ik het roerend mee eens, maar vind het juist niet van toepassing op deze film. Veel films gaan inderdaad niet verder dan het registreren. Laatst nog Oscarwinnaar Hævnen (2010) gezien, en die valt wat mij betreft (deels) in die categorie.

Bij La Vie d'Adèle zou ik eigenlijk niet weten wat men beter had kunnen doen. Tegenwoordig zitten we volgens mij (gelukkig) niet te wachten op belerende films over hoe zielig homo's zijn en over hoe we ze objectief moeten behandelen. Die tijd is (gelukkig) achter de rug, en homo's zijn tegenwoordig in het algemeen geïntegreerd en geaccepteerd. Deze film toont dit lesbisch koppel juist als "gewoon" en daar zie ik ook een boodschap in, want het is immers gewoon en niet meer bijzonder, apart, of raar. Een moraliserende boodschap aan deze film toevoegen zou het volgens mij geen goed doen.

De herkenbaarheid is natuurlijk wel belangrijk, dan krijg je dat mensen zich betrokken voelen, en pas dan kun je een eventuele boodschap doen overkomen. Een boodschap komt zonder betrokkenheid niet over, en veel films slagen er ook niet in om de kijker bij de film te betrekken, wat hier wel prima lukt. Films met een boodschap worden overigens ook niet altijd goed ontvangen, films die de vinger op de zere plek leggen en de kijker tot zelfreflectie dwingen zijn niet altijd even leuk natuurlijk. De laatste film met een 'boodschap' die ik gezien heb is denk ik wel The Broken Circle Breakdown (2012) geweest, en de Oscar ging aan hun neus voorbij.

Ik denk overigens dat Karmitz (mede vanwege die eerdere flop) de lat wel erg hoog legt voor deze film, alleen als het volmaakt was (of als hij het zelf had geproduceerd i.p.v. die flop) dan zou hij het misschien wel goed vinden, en zoveel perfecte films bestaan ook weer niet. Als ik moeite doe kom ik denk ik niet veel verder dan een stuk of 10 films die voldoen aan die vereiste van Karmitz, en dan bedoel ik niet alleen recente films. Bovendien zijn ook die films niet "volmaakt".

Genoeg stof voor voor verdere analyse en discussie natuurlijk, al is het Ontwikkelingen filmindustrie-draadje misschien een betere plek om daarover te filosoferen

Ik geloof niet dat Karmitz direct doelt op een narratieve morele, sociale of politieke ‘boodschap’, maar meer op het gebruik van het medium film, de beeldtaal, om een creatieve en esthetische visie op de wereld te geven, die verder gaat dan het geijkte.

Wie weet heb je gelijk dat zijn eerdere ervaring als producer van Kechiche meespeelt bij zijn mening over deze film, maar ik geef er de voorkeur aan om iemands visie gewoon op zijn merites te beoordelen.

Op die visie kun je sowieso wel afdingen, natuurlijk, en bepaald niet alles wat pretenties heeft, maakt die pretenties waar, maar het gaat hem om het streven, denk ik. En dat hij dat streven, die pretentie, dat ‘idealisme’, mist in veel hedendaagse films.

En inderdaad wordt dit een beetje off-topic. Maar ik ben er nu wel zo'n beetje over uit gekletst.

Een visueel vernieuwende film. Het moment dat Adèle alleen onder die grote boom zit en de herfstblaadjes langzaam omlaag dwarrelen vond ik een erg treffend beeld. Ook het einde is werkelijk schitterend; wanneer Adèle de expositie verlaat en de jongen haar nog achterna komt maar haar niet meer ziet omdat ze net de hoek om is, het weglopen.. Dat weglopen zie je trouwens wel vaker; veel videoclips van Madonna eindigen precies zo, heel veel films trouwens ook.

Af en toe deed het me ook aan Turks Fruit denken.

Chapitres 1 & 2?

Het eerste deel van de film is prachtig en leunt aan bij de perfectie, maar in het tweede deel van de film worden op het gebied van het scenario een paar zware uitschuivers gemaakt (pakweg vanaf haar verjaardagsfeestje). Zonder boe of ba verdwijnen de ouders en vrienden uit het verhaal. Is het de bedoeling om aan te tonen dat Adele zich tezeer geeft in haar lesbische relatie, en zo vervreemd van haar naasten omdat ze schrik heeft van negatieve reacties? Dan is het wel erg klungelig gedaan, en waarom zou ze in dat geval vervreemden van haar gay best friend? Dat Adele terug op mannen valt is bovendien héél erg ongeloofwaardig en vind ik een blunder van formaat. Verder wordt het verschil in leefwerelden tussen de twee dames iets te dik aangezet en de 'finale breakup' in het cafe wordt onnodig gesexualiseerd. De tijdssprongen zijn opeens ook iets te groot. De eindscene had mooi kunnen zijn, maar die kerel daar rondloopt op de vernissage en haar achterna gaat verpest de scene halvelings voor mij, wat is daar in hemelsnaam het nut van? Voegt echt niets toe.
Nog iets: er zijn maar weinige users die het eveneens opmerkten, maar Adèle Exarchopoulos valt dus helemaal door de mand wanneer ze een volwassene moet spelen. In het eerste deel speelt ze echt waanzinnig goed, maar de school was dan ook een leefwereld die ze kende. In het tweede deel kan ze haar jeugdigheid en gebrek aan ervaring niet wegsteken. Wat knullige trucs met het kapsel en kledij kunnen dit niet verhullen.
Dat typisch Franse dwepen met kunst en literatuur en het bijbehorend babbelziek volkje werd trouwens ook wat vervelend.

Ik focus nu even op het negatieve, en als ik het zo lees zou ik mijn cijfer eigenlijk moeten verlagen. Ik vind het gewoon stom dat de regisseur z'n eigen film toch ietwat om zeep helpt. Erg jammer, want in het eerste deel klopte het op alle gebieden als een bus en zag ik mooie en oprechte cinema met vonkend acteerwerk en echte chemie tussen de acteurs.

Mooie film met zeer geloofwaardig spel van beide hoofdrolspeelsters- met name Exarchopoulos, zij wás gewoon een 17-jarige in het eerste deel en een jonge vrouw in het tweede deel. Manier van filmen zorgt ervoor dat je je soms een gluurder waant, niet eens per se tijdens de seksscenes maar ook vooral tijdens de momenten van prille intimiteit en ruzie. De liefde wordt vooral lichamelijk uitgebeeld, met als toppunt het gesprek in het cafetaria- dat vond ik wat ongeloofwaardig- niemand kijkt op of om terwijl ze daar niet bepaald verdekt opgesteld zijn- maar misschien was het een heel open-minded cafe.

Vooraf zag ik nogal op tegen de speelduur van 3 uur maar die vlogen toch voorbij en ik heb geen moment gedacht dat het te lang duurde.

Adèle Exarchopoulos...wat een pure natuurlijke schoonheid...zij heeft iets interessants..iig ongelooflijk aantrekkelijk..

Geen slechte film maar kon mij zeker niet echt raken. Bepaalde seksscenes duurden echt veelste lang. Begon me naar mate de film vorderde ook te ergeren aan Adele wiens mond steeds halfopen hing. 3*

Ik had hier ook 5 uur naar willen kijken. Zalig.

Ik werd volledig meegezogen in de ontdekkingsreis en alle verschillende voorkomende emoties van adèle en heb me dan ook geen seconde van de de drie uur verveeld. Adèle Exarchopoulos heeft iets betoverends over zich en is een van de weinige vrouwen die met een snottebel op haar lip toch nog aantrekkelijk op me overkomt.

Zoals hiervoor eerder genoemd is het alleen wel zonde dat aan het einde van de film die jongen haar buiten gaat zoeken (was krachtiger geweest als ze onopgemerkt was verdwenen). Daarnaast is adèle een dusdanige knappere verschijning dan emma (in mijn smaak) dat ik gezien de relatie voor emma een experimenteel project is en voor adèle een obsessie hun rollen eerder andersom had verwacht. Verder verbaasde het me aan de andere kant dat adèle volledig kaal is en emma gewoon schaamhaar heeft (dat zou je eerder andersom verwachten gezien hun achtergond).

Ben benieuwd of er ook een deel 3 (en 4) komt...

Weer een tijdje geleden dat ik zomaar een drama op het Film1 Kanaal mee heb gepakt en na deze aanschouwing zou ik daar misschien nog wel eens spijt van kunnen krijgen. Het was bijzonder aangenaam om de ontwikkelingen tussen de twee meiden te mogen observeren. Niet alleen vanwege de erotische momenten op bed maar ook de gesprekken onderling waarin je je steeds afvraagt hoe ze over elkaar denken of wat ze in gedachten hebben. Fenominaal geacteerd en keurig in beeld gebracht.

Geweldige film over een jong meisje die haar seksualiteit ontdekt en zich vervolgens verliest in de liefde. Een meeslepend, indringend, ontroerend en oprecht portret waarbij het hoofdpersonage bijna geen seconde uit het beeld verdwijnt. Een film zonder concessies (zeker evident tijdens de liefdesscenes). Het acteerwerk van Adèle Exarchopoulos is tegelijkertijd naturel en ijzersterk (een rol die de jonge actrice waarschijnlijk nooit meer zal evenaren). Veel intiemer als dit zal een film niet snel worden.

Een goede drama/romantiek film...

Prima verhaal, het gaat over lesbisch/erotisch...

Prima acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima camerabeweging...

Ietwat overgewaardeerd.

Heb wel sterkere drama's gezien, die nog minder tijd nodig hadden dan deze bijna 3 uur durende film. Er gebeurd nogal weinig, het kunstachtige geneuzel werd ik op een begeven moment ook wel flauw van en de muziek kwam totaal niet uit de verf. Kortom een lange zit.

Daartegenover staat het acteerwerk. Wat erg sterk is. Maar verder een heel standaard drama. Met weinig bijzonders. Een herziening zal hem wellicht beter doen, al heb ik er niet heel veel zin in.

Door recensenten een verafgode productie van de hand van Kechiche.

Een coming-of-age drama over een relatie tussen twee vrouwen uit verschillende milieus die bij voorbaat gedoemd was om te mislukken. Het verhaal was oprecht, intens, intiem, open, ontnuchterend, bitter en gedetailleerd, met een dosis hartstocht, tederheid en levenswijsheid en de getoonde seksbeelden lieten niets aan de verbeeldingskracht over. De beide hoofdrolspeelsters speelden naturel en geloofwaardig; zij lieten toe de diepte in te gaan. Hun mimiek trof mij als kijker nog het meest. En toch had deze film ook zijn keerzijde: verschillende scènes werden behoorlijk uitgesponnen waardoor de film lang duurde.

Dit vind ik een hele mooie film met een diep verhaal en uiteen lopende drama.
Waar ik wel een beetje moeite mee had waren die hele lange vrij scene(s). Ik snap dat dat soort scenes erbij horen, maar het had wat minder lang gemogen van mij en dat het verhaal weer wat sneller naar de kern zou gaan.

Ik wil het toch een keer weten. Een aantal andere scènes krijgen net zo'n uitgebreide behandeling als de seksscènes. Waarom dan alleen moeite met dat laatste?

heerlijke seksscenes. geweldige actrices. rote namen voord e toekomst. hoed af. zeer interessant. legale porno.

Wat mij bijzonder kon bekoren was manier waarop beide actrices zoveel gevoelens lieten zien door alleen maar een blik in de ogen. Tal van scènes waar je Adèle ziet worstelen met haar sexuele geaardheid, en dat alleen maar met een gelaatsuitdrukking. De vrij expliciete vrijscenes zijn leuk voor de mannelijke hetero toeschouwer, maar met net iets minder, was de intimiteit tussen de meiden ook duidelijk uit de verf gekomen. Toch mooi en op geen enkel moment vulgair.

Niet alleen voor de mannelijke hetero toeschouwer, hoor, denk ik.

Deze film roept verschillende dingen bij me op (wat op zich prima is): mooie scènes met blikken die gewisseld worden, of blikken die niet aankomen bij degene voor wie ze bedoeld zijn. De film slaagt er goed in om het verlangen te verbeelden: het verlangen naar méér (maar wat dan?), het verlangen om ergens anders te zijn, bij iemand te zijn...

Waar de film voor mij de plank misslaat is het moment dat dat verlangen wordt ingevuld. De veelbesproken seksscènes doen mij weinig, het is niet nodig voor het verhaal, ik vind ze erg lijken op slechte porno (seksuele lesbische fantasie van een man) en weinig intimiteit of genot uitstralen. Helemaal niet passend bij de sfeer van de film. Maar ja, smaken verschillen en sommige dingen zijn gelukkig privé. Die hoef je wat mij betreft niet zo uitgebreid in beeld te brengen.

Al met al een film met hele mooie momenten (in beeld en in tijd), maar als geheel overgewaardeerd en (toch) iets te lang uitgesponnen.