Upstream Color (2013)

Niet aan mij besteed. De geluidsband is waanzinnig en de beelden veelal erg sterk, maar het verhaal dat tussendoor verteld wordt, bizar en onbegrijpelijk, liet me volledig koud. Daardoor heb ik de film als sporadisch boeiend, maar grotendeels volstrekt oninteressant ervaren.

Hierover proberen te verwoorden wat je hebt gezien, ga er maar aan staan. Texaan Carruth verraste vriend en vijand toen hij 9 jaar geleden uit het niets en met enorm beperkte 'resources' met Primer op de proppen kwam. Hij bewees een uitermate inventief filmmaker te zijn. Upstream Color bewijst niet alleen het talent van Carruth en dat Primer geen toevalstreffer was, hij gooit er vrolijk een schepje bovenop.


Ook hier brengt hij zijn personages en de kijker in een verwarrende state of mind. De film en de plot is beiden van experimentele aard en de kijker wordt gedwongen te redeneren vanuit intuïtie en niet logica. Dat was in Primer al zo en dat is in Upstream Color al helemaal het geval. Niet weggelegd voor de massa, en ook Upstream Color zal niet de brede erkenning krijgen die zij verdient. Vooral omdat veel filmliefhebbers de neurotische behoefte hebben een film te 'snappen'.


Qua hypnotische beeldenpoëzie doet ie denken aan mede Texaan Terrence Malick maar is nergens zo pretentieus. De twee hoofdrollen worden vertolkt door Seimetz en Carruth zelf. Wat Carruth heeft gedaan met deze personages is zo fascinerend. Beiden hebben een zelfde lot ondergaan, vandaar de attractie. Hoe Carruth dan zowel hun identiteit, herinneringen, angst als paranoia tegenover hun intieme band zet is magnifiek. Carruth biedt als regisseur geen strohalm en dat is maar goed ook met een dergelijke thematiek. De magnifieke ambient geluidsband versterkt dat alleen maar. Ook ode voor dit audio design. Zoals ik al zei, je bent totaal aangewezen op je intuïtie en gooi je logica maar overboord.


Kijkers die graag snappen wat ze zien moeten gauw weg wezen. Wie houdt van enorm voelbare cinema en die graag verdrinken in een vloeibare transcendente nachtmerrie waar logica je niet verder helpt hebben de tijd van hun leven. Wat Carruth allemaal uit de Panasonic GH2 perst is ongelofelijk. Erg mooie dromerige poëtische cinematografie. Machtig plot waar de oppervlakte te duiden is maar graaf je dieper en je staat er echt niet beter voor dan Kris en Jeff. Hier gaan wel wat herzieningen over heen. Wat een voelbare cinema. Hopelijk haalt het de filmhuizen hier. Wat een filmjaar. Nu al.

9 jaar later...

Carruth heeft de tijd genomen. Heeft dit keer iets meer geld gehad, maar nog steeds is het geen grote zak. Het is fijn want daardoor kan hij zich niet vergalopperen als een Richard Kelly bijvoorbeeld. Het is door de camera en de look wel wat typischer arthouse geworden i.t.t. Primer. Daar kun je veel meer kritiek hebben op de kleurcorrectie en het filmen in het donker bijvoorbeeld. Maar toch maakte dat die film ook wel weer erg fris. Stuk minder navelstaren. Hier lijkt hij toch meer omringt door een "echte" crew. Waardoor er toch wat eigenzinnige visuele sfeer verloren ging. Qua verhaal weet hij nog wel wat eigenzinnigs te brengen. Tegen het einde was ik het even kwijt wat precies de link met de varkens was. Leek me wel degelijk iets te zeggen overigens, puur gevoelscinema was dit niet helemaal. Montage is erg sterk, en samen met de audio best een sfeer te creëren die niet elke dag tegenkomt. Niet onaardig, kan wellicht nog groeien. Maar Primer deed mij een stuk meer.

3.5 sterren.

Een erg bijzondere ervaring. Vooral in de zin van symbiose van beeld en geluid/muziek was dit wel echt ontzettend gaaf. Het verhaal en de inhoud is wat lastiger, het is allemaal behoorlijk abstract, heeft absoluut zijn charme, maar is en blijft lastig te duiden. Misschien dat een twee keer kijken wat meer helderheid kan verschaffen. In ieder geval waren de dialogen op zichzelf ook al erg mooi bijvoorbeeld.

Kleine 4*

Regie, scenario, hoofdrol, score, montage, cinematografie, production design, sound design (bekroond tijdens Sundance), distributie. Eens in de zoveel tijd komt er weer zo'n figuur langs die werkelijk overloopt van het talent.

Wat een film. Geen touw aan vast te knopen, maar één die je het liefst gelijk weer op zet om te achterhalen waarom hij alsnog zo ráákt (en in opvallend veel mindere mate wat er precies gebeurd). Hij zit echt heel diep. Al een paar dagen.

Seimetz ook een droom trouwens. En al net zo'n duizendpoot. Over symbiose gesproken...

Hopen dat hij ergens in Nederland gaat draaien. Ik heb hem toch niet op Imagine gemist hoop ik?

Na wat berichten en reacties hier gelezen te hebben, de trailer en het synopsis gezien te hebben, dacht ik serieus een beelden mozaïek met een gemoedelijk en liefdevol verhaal tegemoet te gaan. Beeldenmozaiek zeker, en op zijn minst op het zelfde niveau als we deze van Malick gewend zijn, maar zeker niet liefdevol. Beangstigend, vervreemdend en heel kil, ondanks dat de beelden los van elkaar ontzettend veel warmte en geluk overbrengen. Dit brengt een vreemd soort cinema met zich mee, eentje waarvan de beelden en de content eigenlijk niet met elkaar stroken en waarin de ambient muziek een soort middenpad bewandelt en daarin dus uitstekend zijn rol vervult. Ongeveer de gehele film zat ik met een frons op mijn voorhoofd, omdat ik maar niet kon en wilde bevatten wat ik op het scherm voorgeschoteld kreeg. Een fantastische ervaring, ik houd van dat soort films. Heb een keer eerder een soortgelijke frons over de hele breedte van een film gehad, waarin ik ook af en toe de kluts kwijtraakte in de beelden puzzel, dat was Yoshida's Yoshida's Rengoku Eroica.

Waanzinnige film, en zoals iedereen het hier al noemt, eentje die snel een herziening vraagt. Hopelijk op het grote witte doek.

Geweldige film, die ik 2 dagen achter elkaar bekeken heb en dat is niet zonder reden. De film, een prachtig huwelijk tussen beeld en geluid, laat dat ook de boventoon voeren. Een bevreemdende sfeer brengt de kijker in eerste instantie net zo (emotioneel) in de war als de hoofdpersonen en de hypnotische werking van het geheel zorgt voor een dromerig gevoel. De film is in eerste instantie op een voelbaar niveau te "begrijpen", maar het narratief zit achter die duidelijk aanwezige laag. Ik vermoed trouwens dat dit per persoon verschilt, want mensen die minder dromerig en wat meer nuchter zijn aangelegd, kunnen misschien wel makkelijker dat narratief zien?

Een tweede kijkbeurt biedt uitkomst. Het audiovisuele/gevoelsmatige sfeertje is minder verwarrend en nieuw, zodat er ruimte is om wat helderder naar de film te kijken, Een narratief wordt niet op de gebruikelijke manier aangeleverd, maar is er wel degelijk op een zeer duidelijke manier. Zonder te spoileren, gaat de film over een groep mensen, die met behulp van de natuur weer andere mensen doelbewust manipuleren.(of is dat wel een spoiler? Jullie zeggen het maar hoor, de tags zijn snel geplaatst) .

De worm-varken-orchidee structuur is van invloed op meerdere levensvormen en is waarschijnlijk een beetje vergelijkbaar met de "kip en het ei, wat was er eerder" theorie, want het is wel duidelijk dat het hier om een ritueel gaat waar al een aantal generaties overheen gegaan zijn.

Komen we bij de toon van de film, want is deze ooit positief, of niet? Het ligt er denk ik maar net aan hoe je er tegenaan kijkt. Carruth is er heel open in om bijna de gehele structuur van de film weg te geven, wat hij in interviews ook geregeld deed. Zijn visie op het narratief is nogal definitief, volgens hem dan. Echter blijkt wel dat ik het met veel zaken wat betreft zijn visie eens ben, maar veel zaken zijn natuurlijk open voor interpretatie.
Wat ik zelf dacht en Carruth lijkt te bevestigen is dat de film een happy end heeft voor de hoofdpersonen. De kennis die Kris opdoet stuurt ze door naar anderen met de worm en dat creëert een band, rust en harmonie tussen een groep mensen. Echter anderzijds vermoordt ze de geluidsman en dat is een middle man in de hele cirkel. Iets wat Kris niet kan weten, aangezien ze de man die het geheel opstartte nooit mocht zien, vanwege zijn "oogverblindende aandoening" De cirkel begint dus gewoon weer opnieuw

De vraag is in hoeverre narratief belangrijk is om van de film te genieten en daar zullen de meningen zwaar uiteen gaan lopen. Persoonlijk was er de 1e kijkbeurt voor mij niet veel duidelijk, maar had ik dus op een gevoelsniveau wel het idee de film begrepen te hebben. Op zich is dat relaxter en voor mij ontspannender film kijken. Wil je filosoferen, is er ruimte genoeg en kan dat zeker. Doet me qua opzet en ruimte tot filosofie heel erg denken aan Another Earth een andere ongebruikelijke independent sci-fi film, die ook zowel op sfeer vlak als op narratief vlak werkt. Ook daar kun je de keus maken om je onder te dompelen of er meer helder erin te gaan en achteraf te puzzelen, zei het in mindere mate.

Kijk deze film zeker een tweede keer en een derde en een vierde. Ik ben er van overtuigd dat het elke keer net weer een andere beleving is, afgaande op je instelling en bui van dat moment. Zelf zet ik hem op mijn to buy lijstje, al wacht ik nog even tot de prijs zakt.

Upstream Color, aparte film met een zeer afgebleekt kleurenpalet (al zie je wel dat de kleur er was, in bloemen, in t-shirts, in alles.) Een enkele maal zelfs komt de kleur er helemaal uit, vooral geel. Of die blauwe lucht, met spreeuwen (of toch geen spreeuwen?) en een korrelig filter. En de hele geluidsband dan, die intrigeert, beangstigt, vervreemdt. En het uitstekende spel, de chemie, de mooie actrice en alle fijne beelden samen die zintuigen prikkelen en doen verlangen naar meer. Wel een lege huls verder. Of nee, eerder een huls waarin voor de grap een worm is gestopt en de vraag: waarom?

Is dit wazig wat ik hierboven zo schreef? Wellicht, maar dat was de film ook. Er was wel iets in te ontdekken wat leek op plot, op samenhang, op iets dat de inhoud verraadde. Maar het was mijns inziens te weinig. Het bleef mij te vaag, ook tegen het eind. De plot hier bovenaan heb ik er in ieder geval niet uitgehaald. Halverwege dacht ik een soort beschermengel te herkennen, zoals in Der Himmel über Berlin, maar aan het eind weer werd dat beeld weggezet. Jammer, want op en duur, ondanks de pracht, begon dat alles me tegen te staan en zelfs te vervelen. Verder dan 3,5* kan ik niet gaan.

Shane Caruth's Upstream Color is een experimentele film die vol op mijn zintuigen heeft gewerkt.

De film is audiovisueel zo overdonderend met zo weinig middelen, een verhaalstructuur die vernieuwend werkt plus een ongelofelijk interessant plot waar je veel kanten van kunt belichten. Het werkte voor mij in ieder geval prima, wel vond ik het einde weer iets te veel onthullend over het plot, dat was best jammer.
volgens mij is de film eigenlijk een sociaal experiment wat wordt toegepast op verschillende mensen zoals aan het einde te zien is. Er is iemand die net zoals de passages in het boek een experiment aan het uitvoeren is, Kris en Jeff zijn hier beide proefkonijnen voor. De 'wetenschapper'zonder naam in de film die observeert zijn proefkonijnen in lege ruimtes waar hij niet gezien kan worden, deze leegtes betekenden volgens mij de leegte van de samenleving en de onderzoeker was ook niet echt maar meer een metafoor voor die leegte en de samenleving, daarnaast zou dezelfde man natuurlijk ook gewoon een boer met varkens zijn, iets wat imo niet mogelijk is en daarom is deze man ook niet echt van vlees en bloed maar wordt hij gebruikt als metafoor voor verschillende theorieen binnen de film, een idee of visie waar deze wetenschapper/boer voor staat en deze visie wordt op het einde dan ook kapot geschoten, niet een man van vlees en bloed vrij vaag allemaal maar na een eerste kijkbeur heb ik dit eruit kunnen halen..echter is het verhaal niet het belangrijkste in deze film, het gaat juist om de acteurs, het camerawerk, de ongebruikelijke montage en de muziek.

eigenlijk zou ik voor zo'n film geen rating willen geven aangezien dat zeer moeilijk is, maar ik hou het voor nu op 4* aangezien deze film zeker een herziening nodig heeft

Ik heb de film nu één keer gezien.

Als ik er nu woorden aan zou geven dan zou ik de film te kort doen.

Ik heb de film ervaren, en de eerst zo vage synopsis is me nu helemaal helder. *4.0

tja. ik weet het niet. nog niet. de film is zo verschrikkelijk vaag en vreemd en anders, dat er een grote aantrekkingskracht vanuit gaat. althans, dat zal zeker niet bij iedereen zo zijn, het is typisch zo'n film waarvan je vanaf het begin echt in mee moet gaan. en je door moet laten leiden.

er zijn van die films waar je heel goed moet opletten en goed moet nadenken om alles te kunnen volgen en begrijpen. deze is in het kwadraat. er wordt echt helemaal 0 niks uitgelegd en je bent overgeleverd aan je filmervaring en intelligentie om de boel bij elkaar te kunnen houden. dat maakt het zowel irritant als interessant.

nadat ik pasgeleden Primer had gezien was ik ontzettend benieuwd geworden wat schijnbare genius-in-de-dop Shane Carruth 9 jaar later met zijn 2e film heeft gedaan. er zijn zeker overeenkomsten, de beeldvorming, de sfeer en de editing zijn geweldig. qua verhaal, tja, daar ben ik dus echt nog niet uit of ik dat goed vind. en of ik het wel begrijp. of wil begrijpen.

overduidelijk dus een tweede kijkbeurt nodig over een jaartje ofzo. dan kan mijn 6 zomaar naar een 4 of 8 schieten, want zo'n film is het. ook eentje waar ik nu eens alle theoriëen van ga lezen. blij dat er zulke films bestaan...

Carruth!

Heerlijke film. Carruth zelf is misschien niet de best muzikant, cinematograaf, editor, schrijver of acteur, maar omdat hij is bekwaam in alles en omdat hij alles zelf doet sluit alles naadloos bij elkaar aan. De film voelt dan ook écht als één geheel.

Visueel is het vooral de editing die opvalt, de soundtrack is braafjes maar wel erg fijn en passend. Het verhaal is een puzzeltje, geloof het ook wel, eerste kijkbeurt was voor mij dan ook vooral een belevenis. Tijdens volgende kijkbeurten zal ik wel wat meer proberen puzzelen.

Geen makkelijke film dus, redelijk vermoeiend door het snelle editen, maar absoluut de moeite. Zal wel één van de betere, misschien wel de beste Amerikaanse film van het jaar worden. Hopelijk is z'n volgende er wat sneller.

Dikke 4.5* en een uitgebreide review

"Each drink is better than the last, leaving you with the desire to have one more. Take a drink now."

Het duurde na Primer maar liefst negen voor we eindelijk weer een film te zien kregen van manusje-van-alles Shane Carruth, maar het is het wachten waard geweest. Want met Upstream Color levert Carruth wederom een film af waar nog wel even over gediscussieerd zal worden.

Het verhaal zal ik niet proberen uit te leggen, omdat er gewoonweg geen beginnen aan is en het op verscheidene manieren geïnterpreteerd kan worden. Je moet hierbij ook geen film verwachten die je bij de hand neemt en alles voor je voorkauwt, zodat je als kijker precies weet wat er speelt. De charme van deze film ligt juist bij het mysterie dat zich naargelang langzaam onthult in abstracte flarden, een beetje net zoals bij Primer ook het geval was.

Alleen steekt Upstream Color hier meer bovenuit door het visuele stijltje dat perfect in harmonie is met de redelijk snelle editing en score. Als kijker bevond ik me zo in een intrigerende surrealistische ervaring met hier en daar de nodige kippenvel, prachtig.

Al met al een zeer geslaagd vervolg project van Carruth, deze film moet je gewoon ervaren. Dit is inderdaad niet voor kijkers die graag willen snappen wat ze zien, zoals Naomi Watts al opperde.

4,0 Sterren.

Heel apart sfeertje deze film waar je wel even aan moet wennen. Maar als je er eenmaal in zit wordt je toch wel nieuwsgierig. Dergelijke films beschouw ik eerder als een vorm van kunst dan effe lekker een filmpje kijken. Als je het met een schilder moet vergelijken zou ik denken aan Dahli. Waar ze in mijn beleving wel in zijn geslaagd is je mee te nemen in deze surrealistische wereld. Probeer het niet te begrijpen maar laat je dus verrassen door de beelden en ga er lekker in mee.

Zeer grote tegenvaller.

Na alle lovende kritieken (zowel hier, als Rotten Tomatoes, als de Amerikaanse pers) over dit werk van Carruth stond ik bij wijze van al op een ruim gemiddelde voorafgaand aan de film, maar helaas.

Ik hou wel van abstracte films (o.a. Synecdoche New York, wat werk van Lynch, etc.) en ik hou wel van films waar het samenspel tussen het visuele en het muzikale centraal staat (Tree of Life, etc.), maar dit wist me op geen enkel vlak te boeien. Dit is een brug te ver: ik mis het narratief en een mogelijk achterliggend doel van deze gehele productie. Ik word niet meegezogen in dit experimentele filmproject en ik denk dat daarmee alles gezegd is. Carruth kan helaas nu al van mijn lijstje van regisseurs afgestreept worden. 1,5*

Fascinerende beeld- en geluidstroom met de prachtige biggetjes voor mij als hoogtepunt.

Ik ga niet proberen de film te duiden, zelfs de titel kan ik eigenlijk niet verklaren. Upstream Color betekent iets als tegen de stroom in veranderende kleuren maar ja.

De maden, orchideeën en varkens spelen een belangrijke rol zoveel is me duidelijk. Een vriend van me wees erop dat het boomgebeuren op dat in The Virgin Spring van Bergman lijkt.

Enfin, interessante kijkervaring die niet per se als een film voelt meer soort van video-art.

Mijn God, wat een pretentieuze film - iets té pretentieus als je het mij vraagt.

In visueel opzicht is de film uiteraard prachtig. Het kleurgebruik, de kadrering, de montage, het camerawerk - het is allemaal ontzettend sfeervol. En hoewel de muziek nergens fantastisch wordt (daarvoor neigde het wat te veel naar post rock imo) vond ik het wel consequent passend. Maar het probleem is dat de film me meestal niet bijzonder veel deed. De personages zijn op zich best boeiend, maar het verhaal wordt op een zo fragmentarische, abstracte en metaforische wijze verteld dat ik me nooit echt om de personages ging bekommeren. Omdat de thema's van de film me ook niet konden interesseren was de film dus helemaal teruggeworpen op haar sfeer, en hoewel ik een dromerige, ongrijpbare sfeer op zich wel kan waarderen wist ook de sfeer van Upstream Color me simpelweg nooit goed vast te grijpen.

Upstream Color is zondermeer een innovatieve, uiterst verzorgde film. Maar het is ook een film die me simpelweg niet veel deed, en die nergens echt geweldig wordt. Interessant, maar niet indrukwekkend dus.

Tja, probeer hier maar eens brood van te bakken. Dan was Shane Carruth's debuut, het ultra-low-budget Primer, toch interessanter. Technisch zit alles fraai in elkaar, met inventieve montage, mooi camerawerk en een sfeervolle score, maar qua plot waaiert dit alle kanten uit. Cronenberg en Lynch zijn duidelijk inspiratiebronnen, maar het moet gezegd worden dat Carruth (die ook één van de hoofdrollen speelt) wel iets origineels neerzet. Al gaat het volledig langs me heen.

Hele vage film en voor mij net iets té filosoferig.

En sinds het meesterlijke "Primer" weten we al dat regisseur Carruth niet echt is van het rechtlijnig verhaaltjes vertellen....in "Primer" ging het dus met duizelingwekkende tijdskrommingen en hier gaat we warempel chronologisch te werk al krijgen we alleen de stenen te zien en wordt de specie weggelaten...ik geloof dat ik ongeveer een idee heb van hoe het verhaal in elkaar zit, maar we zullen zien of er een muur van te maken valt, dat wordt over een jaar weer eens herzien.

De precieze rol of doel van de sampler is me nog niet helemaal duidelijk bijvoorbeeld.

"Primer" begon ooit met 3* maar bleef knagen en heeft er 3 kijkbeurten voor nodig gehad om de volle score te bereiken...we hebben weer even wat te puzzelen.

Vind ik ook; bij nader inzien, moet ik toegeven, want in eerste instantie zat ik toch een beetje verloren naar dit brandende water te staren. Maar het was fascinerend genoeg om me er een tweede keer aan te wagen, en daar heb ik geen spijt van.

Zeer bijzondere film. Een briljant web van associaties, een labyrint met meerdere verdiepingen, waarin de protagonisten, en de kijker, tastend hun weg moeten zoeken. Waarbij je overigens geen moment de indruk krijgt dat Carruth de touwtjes niet heel stevig in handen heeft.

Heel sterk in de opbouw, met afwisselende ‘staten van bewustzijn’ zogezegd, en meerdere, soms gelijktijdige dimensies. Ook erg goed is het cyclische, de steeds terugkerende elementen, met ook dialogen en scènes die herhaald lijken te worden, alsmede scènes waarin woord en beeld niet synchroon lopen.

Dat alles draagt bij tot een droom- of nachtmerrieachtige sfeer, tot het gevoel van een hallucinante zoektocht.

Ik was bij de eerste kijkbeurt lichtelijk geïrriteerd omdat ik het geluidsvolume van mijn speler tot grote hoogte moest opkrikken om nog iets van de dialogen te kunnen volgen, maar die ‘manipulatie’ (als dat het is) begrijp ik nu: bij mijn weten nog nooit een film gezien waarin geluid zo’n grote, en ook zo’n specifieke, rol speelt als in deze.

Een zwakkere stee zou misschien de rol van dat boek van Thoreau kunnen zijn (moeten we dat lezen?), maar ook in de ‘ontknoping’ blijft er genoeg ruimte over voor ambiguïteit om te kunnen vaststellen dat dit een zeer geslaagde onderneming is geworden.

Deze film nu voor de 2e keer bekeken en net zoals bij de 1e keer kan ik er weer geen touw aan vastknopen. Dit ook na het lezen van een tiental recensies waarin uitleg werd gegeven over dit bizarre plot. Die recensies verschilden bovendien ook allemaal qua uitleg wat eigenlijk niet zo verwonderlijk is want een logica in dit verwarrende plot ontbreekt totaal. Daar heb ik doorgaans geen moeite mee, als ik de film dan maar intuïtief kan vatten. Maar ook dat lukte mij niet. Blijft dan alleen nog voor mij over - maar dat wel in positieve zin - de audiovisuele pracht, het verder uitstekend acteren van de hoofdpersonages, vooral dat van Amy Seimetz en ten slotte de maden, de varkens en de orchideeën.

3,5*

Na herziening kan ik niks anders doen dan me bij mijn bovenbuurman aansluiten. De eerste keer dat ik de film zag vond ik hem al wel sterk, maar viel nog niet alles even harmonisch op zijn plaats. Onlangs eindelijk eens een DVD op de kop getikt, en de tweede maal wist de film me compleet omver te blazen. Zelfs een top tien notering is dubbel en dwars verdiend.

Upstream Color is gewoon een film die je moet voelen, de gehele film semantisch ontleden lijkt me onbegonnen werk. Sporadisch kon ik enkele linken en diffuse correlaties ontdekken, maar dikwijls was ik het spoor bijster, in hoeverre ik het plot nog probeerde te volgen althans. Maar zoals reeds gezegd is het vooral een film die je het best instinctief kunt volgen. Anyway, ik vond het een ronduit betoverende ervaring. Poëtische editing, prachtige, lumineuze shots, en de hypnotiserende soundtrack is wellicht wel de mooiste die ik zoal in een film gehoord heb. Meteen pindakazen die hap. Werkelijk alles lijkt te kloppen aan Upstream Color, dat terwijl ik plotgewijs lang niet alles kon duiden.

Ook een prachtig, teder en rustgevend einde. Parel van een film dus; een serene, magische trip zoals ik die eigenlijk nog nooit meegemaakt heb. Zou er meer over uit willen wijden, maar heb er eigenlijk verder geen woorden voor. Lager dan 5,0* kan ik niet over mijn hart halen. Wát een contrast overigens met Primer, die ik nota bene 0,5* gaf.

De lyrische toon van de eerdere berichten in dit topic kan ik deels wel duiden als een smaakverschil, maar daarnaast begrijp ik niet helemaal wat er nu zo bijzonder wordt gevonden aan Upstream Color (getuige kreten als "de narratieve filmtaal opnieuw uitvinden", "beeldenmozaiek", "trance opwekkende setting", "een serene, magische trip"). Alsof dit de eerste film is waarin niet alle details uit het verhaal duidelijk worden.

Dat geldt trouwens niet voor het merendeel van het plot, waarbij de herhalende cross-cutting tussen de varkensboerderij en de personages zelfs een beetje irriteert zo halverwege de film. Sowieso is dat niet het beste gedeelte, na een intrigerend begin (dat wat te lang uitgerekt wordt). Upstream Color moet het echter vooral hebben van z'n laatste half uur, met name omdat hier wat meer met spanning wordt gespeeld.

De montage is net als bij Primer een sterk punt en daarnaast vond ik Amy Seimetz erg overtuigend in haar rol. Qua muziek/geluiden keek ik de film niet in optimale omstandigheden.

Verder val ik er niet bepaald door van mijn stoel. Aardige arthouse-film die wel erg hard probeert.

Zo, Shane Carruth heeft weer anderhalf uur van m'n leven naar de Filistijnen geholpen. 'Primer' vond ik al totaal oninteressante kost, maar toch was ik redelijk benieuwd naar deze prent. Blijkt dat-ie er hier nog even een schepje bovenop doet. Zó, liet deze film mij even koud. Het zal voor velen vast heel interessant wezen wat Carruth hier op het scherm tovert. Op audio-visueel vlak is er ook niks mis mee, maar het kon me - op een enkel moment na - verder helemaal niks schelen wat-ie probeerde te vertellen.

Te laat kwam ik erachter dat deze film van dezelfde regisseur is als Primer (2004) (1*) anders was ik er niet aan begonnen. Nu snap ik ook de populariteit van deze film, die ik vooral aan de naam van de regisseur wijt. Primer vond ik niks, een volstrekt vaag onvolgbaar verhaal, waarvan beweerd werd dat je het minstens 3x moest bekijken om de film te 'begrijpen'. Upstream Color blijft vaag, weliswaar veel minder vaag, en heeft veel meer kwaliteit, bijvoorbeeld qua cinematografie. Maar het blijft een film met vulling die uit beelden bestaat waarvan het grootste deel weinig met het verhaal te maken heeft. Het verhaal blijft het zwakke punt van deze regisseur die hier meer de style over substance-kant opgaat (die mij niet zo ligt). Dat verhaal kent een interessant begin, over een soort van drugs die de wil van een ander ontneemt, en ook een interessante (vergezochte) plotomschrijving. Maar na dat begin verzandt het in zijpaadjes die alleen visueel wat toevoegen, afleiden van het verhaal waarmee het begon en in mijn geval ook de nodige slaap verwekten. De regisseur, Shane Carruth, mag van mij op zoek gaan naar een goede scriptschrijver voordat hij aan zijn derde film begint. Deze film is meer iets voor de liefhebbers van Lynchiaanse taferelen (waar ik niet toebehoor). 1,5*

Zojuist mogen aanschouwen, en ik weet gewoon niet wat ik ervan moet zeggen. Ik kan niet de woorden vinden om deze film te beschrijven. Anders dan Primer, maar toch zie ik overeenkomsten. Visueel bij tijd en wijle best mooi, maar ik weet gewoon niet of ik dit interessant vind, aangezien ik er bar weinig van begrijp. Het maakte me nieuwsgierig, dat zeker. Ik weet het niet...

Even laten bezinken. Ik ga even safe op 3*, voor nu voelt dat juist.

Kan hier ook niet echt enthousiast van worden, dit Carruth-project. Begin was zeker intrigerend, maar dat gedoe met die varkens en geluidsopnames duurde maar, en haalde ook meteen een hoop sfeer weg (come on, een varkenshouderij?) Daarna ontspint zich een atmosferische, impressionistische, Malickiaanse (kortom: behoorlijk vaag) plot die eindigt met een, naar ik aanneem, onbedoeld komisch tafereel waarbij mens en varken harmonisch samenleven in eerder genoemde varkenshouderij.

Sfeervol en artistiek, dat wel, en Seimetz is een ontdekking, maar als film ging het het ene oog in, het andere oog uit.

(Nog) niet écht briljant de eerste keer kijken, verre van zelfs, maar wel erg intrigerend. Gevoelsmatig deze film ingegaan met het 'doel' toch vooral te ervaren wat de film dmv beeld, geluid en de montage daarvan/de wisselwerking daartussen over lijkt te willen brengen. De plot heb ik daarbij in eerste instantie als secundair ingeschaald, al vond ik dat e.e.a. zeker in het eerste uur nog best aardig te volgen was. Tijdens het laatste half uur laten Carruth's wegen zich veel lastiger doorgronden, maar dat is dan direct ook het beste gedeelte van de film.

Een varkensboer die in zijn vrije tijd geluiden opneemt, een vrouwke onder hypnose en een liefdesverhaaltje met datzelfde vrouwke. Drie onsamenhangende verhalen zijn verknipt, in een grabbeltoon gegooid en in schijnbaar willekeurige volgorde aan elkaar geplakt en voorzien van geluidseffecten en een stemmige score. Bepaalde festival-idioten vonden dit geweldig, ik vind het onuitstaanbaar pretentieus gepruts. Oordeel zelf.

Het was misschien niet het meest ideale idee om Primer (Film, 2004) en deze Upstream color op één en dezelfde avond te zien. Ik had nog hersenkronkels bij de ene en ik had er al onmiddellijk nieuwe bij. Het geeft wel aan dat Shane Carruth best creatief is en het aandurft om risicovolle films op de markt te brengen.

In deze film zit duidelijk wat meer cinematografie. Het is ook minder eenzijdig dan Primer. De precieze betekenis van wat er allemaal gebeurt is misschien niet altijd even goed te volgen, maar het is wel een film waarin je ondergedompeld wordt en de dingen op je af laat komen, hoe bizar het ook soms overkomt. Daarom is de sterkte ook deels doordat het niet hoeft verklaard te worden.

Een film over verbondenheid tussen twee personen, met de natuur, varkens (?) en met zichzelf. Fascinerend, maar tegelijkertijd ook bijzonder vaag. Ook hier online diverse theorieën, allemaal wel eens interessant om door te nemen en er je eigen versie van te maken. In dat opzicht is het oeuvre van Carruth best geslaagd. Je begrijpt er in eerste instantie geen snars van, maar er wordt over gesproken en mensen overwegen hem zelfs een tweede en derde kans te geven. Il faut le faire ...