Upstream Color (2013)

Heel apart sfeertje deze film waar je wel even aan moet wennen. Maar als je er eenmaal in zit wordt je toch wel nieuwsgierig. Dergelijke films beschouw ik eerder als een vorm van kunst dan effe lekker een filmpje kijken. Als je het met een schilder moet vergelijken zou ik denken aan Dahli. Waar ze in mijn beleving wel in zijn geslaagd is je mee te nemen in deze surrealistische wereld. Probeer het niet te begrijpen maar laat je dus verrassen door de beelden en ga er lekker in mee.

Net zoals bij zijn andere film "Primer" laat deze film mij met vraagtekens achter. Nou ja, ik was natuurlijk gewaarschuwd als ik de recensies hierover gelezen had. Op visueel vlak is de film wel een stuk mooier dan "Primer", maar van het verhaal kan ik dus geen wijs. Dat wordt dus herzien.

Waardering; voorlopig 3,5*

Zeer grote tegenvaller.

Na alle lovende kritieken (zowel hier, als Rotten Tomatoes, als de Amerikaanse pers) over dit werk van Carruth stond ik bij wijze van al op een ruim gemiddelde voorafgaand aan de film, maar helaas.

Ik hou wel van abstracte films (o.a. Synecdoche New York, wat werk van Lynch, etc.) en ik hou wel van films waar het samenspel tussen het visuele en het muzikale centraal staat (Tree of Life, etc.), maar dit wist me op geen enkel vlak te boeien. Dit is een brug te ver: ik mis het narratief en een mogelijk achterliggend doel van deze gehele productie. Ik word niet meegezogen in dit experimentele filmproject en ik denk dat daarmee alles gezegd is. Carruth kan helaas nu al van mijn lijstje van regisseurs afgestreept worden. 1,5*

Ik sluit mij bij het bericht hierboven aan. Ook ik zie graag 'experimentele films' (bij gebrek aan een beter woord) zoals Begotten, Inland empire, Un Lac en The Last of England.

Maar hier irriteerde ik me binnen luttele ogenblikken aan de veel te opzichtige kijk-mij-eens-Kunst-maken-modus van mijnheer Carruth.

Het 'verhaal' is origineel en eigengereid genoeg, maar Carruth gooit zijn eigen glazen in door dit ook nog eens met teveel experimentele camerahoeken en montagetechnieken te wilen benadrukken. Een overkill aan pretenties dus. Daardoor verliest het geheel aan effect en impact en blijft het blijft een abstract kunstbedoelig werkje zonder enige mogelijkheid voor mij me mee te kunnen laten slepen.

Ja, Carruth heeft pretenties; niets minder dan de narratieve filmtaal opnieuw uitvinden. Vind ik op zich al lovenswaardig, los van de al of niet geslaagde uitkomst.

Dat je je niet kunt laten meeslepen vind ik iets anders, daar ligt een specifieke filmopvatting aan ten grondslag. Die kritiek verwacht ik ook niet van iemand die experimentele films zegt te waarderen. Want naar mijn idee probeert het overgrote deel van de experimentele filmstromingen nou juist het immersieve, traditioneel verhalende van de mainstream film te doorbreken. Ik denk aan: de Nouvelle Vague(Godard, Resnais), de Structurele Film (Ken Jacobs, Peter Kubelka), de Expanded Cinema (Stan VanderBeek, Carolee Schneemann), of de naoorlogse Experimentele Film in Amerika (Stan Brakhage, Jonas Mekas).

De films die ik hierboven in cursief aanhaal, weten mij, hoe experimenteel of extreem 'anders dan de conventionele narratief' ze ook zijn, mij van A tot Z in te palmen en mee te slepen. Dat is nou juist het knappe van die films. Volkomen anders dan de traditionele film en toch dezelfde uitwerking. Ik mis dat volledig bij Upstream color. Teveel zelfingenomen en opzichtige, zo niet opdringerige Spielerei. Lynch, Jarman, Grandrieux, om er maar een paar te noemen, weten wel beter dan zich aan dergelijke ijdeltuiterij te vergrijpen.

Ik vind het volkomen gratuite kritiek hoor, dingen als:

'opzichtige kijk-mij-eens-Kunst-maken-'

' abstract kunstbedoelig werkje'

'Teveel zelfingenomen en opzichtige, zo niet opdringerige Spielerei'

'dergelijke ijdeltuiterij´

Volgens mij kan jij echt wel intelligentere dingen over deze film zeggen (obv van posts die ik eerder van je heb gelezen). Probeer liever een principe van welwillendheid aan te nemen, dwz.: probeer na te gaan wat een regisseur zou kunnen bedoelen en welke keuzes hij daarom heeft gemaakt. Probeer dus zover mogelijk mee te gaan in het werk, het op zijn eigen merites te beoordelen. Dan ben je waarschijnlijk ook beter in staat precies de vinger op de zere plek te leggen. Want er valt uiteindelijk denk ik best het een en ander op de film aan te merken, dit is zeker geen perfecte film.

Of doe dit alles niet, en wees eerlijk en durf toe te geven dat het niet 'jouw ding' is. Wat natuurlijk heel begrijpelijk is, mensen hebben nou eenmaal smaak en voorkeuren.

Ben het hier zeker niet mee eens, IDM.

Wat ik bedoel te zeggen is dat de manier van filmen van Carruth mij elke seconde uit de film en het verhaal haalt door dat ie naar mijn smaak te opzichtig kunstzinnig wil zijn (met snel wisselende camerastandpunten en chaotische montage). Daar waar andere regisseurs (die ik eerder aanhaalde) mij wel degelijk mee weten te slepen in het verhaal hoe experimenteel of onconventioneel hun filmstijl ook is.

Met andere woorden, Carruth herinnert mij elke seconde dat ik naar een film zit te kijken, naar een 'gemaakt product' en ik op die manier geen emotionele band kan opbouwen met de film, het geboden verhaal, de personages, de situaties, etc.

Zoals ik al eerder zei, een iets rustigere beeldvoering had mij meer in het zeer bijzondere, originele verhaal kunnen meenemen. Nu blijft het voor mij echt steken op het niveau van 'Kijk mij eens deze film maken!'

Mijn excuses bij voorbaat, maar iets intelligenters dan dit kan ik er niet meer over zeggen...

Fascinerende beeld- en geluidstroom met de prachtige biggetjes voor mij als hoogtepunt.

Ik ga niet proberen de film te duiden, zelfs de titel kan ik eigenlijk niet verklaren. Upstream Color betekent iets als tegen de stroom in veranderende kleuren maar ja.

De maden, orchideeën en varkens spelen een belangrijke rol zoveel is me duidelijk. Een vriend van me wees erop dat het boomgebeuren op dat in The Virgin Spring van Bergman lijkt.

Enfin, interessante kijkervaring die niet per se als een film voelt meer soort van video-art.

Intussen deze film voor de tweede maal al gezien op het filmfestival van Gent.

Mijn God, wat een pretentieuze film - iets té pretentieus als je het mij vraagt.

In visueel opzicht is de film uiteraard prachtig. Het kleurgebruik, de kadrering, de montage, het camerawerk - het is allemaal ontzettend sfeervol. En hoewel de muziek nergens fantastisch wordt (daarvoor neigde het wat te veel naar post rock imo) vond ik het wel consequent passend. Maar het probleem is dat de film me meestal niet bijzonder veel deed. De personages zijn op zich best boeiend, maar het verhaal wordt op een zo fragmentarische, abstracte en metaforische wijze verteld dat ik me nooit echt om de personages ging bekommeren. Omdat de thema's van de film me ook niet konden interesseren was de film dus helemaal teruggeworpen op haar sfeer, en hoewel ik een dromerige, ongrijpbare sfeer op zich wel kan waarderen wist ook de sfeer van Upstream Color me simpelweg nooit goed vast te grijpen.

Upstream Color is zondermeer een innovatieve, uiterst verzorgde film. Maar het is ook een film die me simpelweg niet veel deed, en die nergens echt geweldig wordt. Interessant, maar niet indrukwekkend dus.

Voor mij geldt niet de regel dat als de film heel speciaal is en niet voor veel filmliefhebbers is weggelegd, dat de film dan ook goed is. Sorry, maar dit is qua verhaal echt niet boeiend. je krijgt heel wat losse flarden die je maar zelf op je eigen manier maar moet interpreteren. Tja, je kunt dan ook niet veel commentaar op de inhoud geven, want de inhoud is heel vaag. Maar ik wil de film ook niet afbreken want qua sfeer zit het wel heel goed. Daarom bleef ik toch op één of andere manier bij de film en toch benieuwd naar het einde. Het acteerwerk is niet slecht, maar ook niet echt opvallend.

De varkentjes vond ik heel schattig. Ook een paar mooie impressies van belangrijke sleutelmomenten zoals de larven, de varkens en de bloemen. Seffens vind ik de film nog goed

Neen, ik moet helaas een onvoldoende geven. Ik kon er weinig mee. 4/10

Vrees dat deze film toch voor de echte cinefielen is gemaakt. Ik kan me niet indenken dat het voor mij een wezenlijk verschil maakt of ik de film wel of niet heb gezien. Doet me vrij weinig, hoezeer ik zelf ook een voorkeur heb voor meditatieve films.

Ik vraag me af, waarom besloot Carruth dat dit verhaal verteld moest worden? Volgens mij had er voor elk ander verhaal gekozen kunnen worden. Gezien de recensies is het volgens mij meer een structuur/vorm-fetisjisme dan een thematisch sterke film. Voor mij jammer, want vorm en inhoud horen wat mij betreft bij elkaar, terwijl hier naar mijn idee de vorm belangrijker wordt gevonden door de regisseur.

Tja, probeer hier maar eens brood van te bakken. Dan was Shane Carruth's debuut, het ultra-low-budget Primer, toch interessanter. Technisch zit alles fraai in elkaar, met inventieve montage, mooi camerawerk en een sfeervolle score, maar qua plot waaiert dit alle kanten uit. Cronenberg en Lynch zijn duidelijk inspiratiebronnen, maar het moet gezegd worden dat Carruth (die ook één van de hoofdrollen speelt) wel iets origineels neerzet. Al gaat het volledig langs me heen.

Het lijkt een (af)studeerproject waarin deze film aan de ene kant raadselachtig intrigerend overkomt, maar aan de andere kant is dit hallucinerende, experimentele, zogenaamde vooruitstrevende sciencefiction drama verdomd moeilijk te begrijpen. Waarschijnlijk hoef je dit steeds weer terugkerende, verwarrende, vreemde, geestelijk intellectuele liefdesverhaal (filosofisch gericht op het eigenlijke bestaan), niet te begrijpen, maar voelen.

Het is bekend dat ik (hoewel ik het probeer), telkens weer, niet bijster gefascineerd raak door deze producties.

Hele vage film en voor mij net iets té filosoferig.

Herziening loont. Kon er aanvankelijk geen touw aan vast knopen, maar het blijkt bij de tweede kijkbeurt een redelijk te volgen, zelfs chronologisch verteld verhaal (geloof ik ). Neemt niet weg dat er rare dingen gebeuren Kan de rol van de The Sampler nog niet zo duiden. Waarom sampled hij de omgevingsgeluiden? Vanwaar die obsessie en hoe hangt dat samen met de film? Iemand?

Eind maart te zien in Eindhoven in het leuke festival: Age of Wonder - The Beauty and Terror of Progress !!

Fantastische film. Poetisch beeldgedicht dat, wanneer je niet te veel naar houvast zoekt, prima te volgen is. Montage is indrukwekkend.

Laat cinema zich maar losmaken van de overheersende dictatuur van het narratief en zich doorontwikkelen naar abstractere en meer op dieper liggende emotie gerichte vormen. Lang leve het impressionisme!

4* met potentie voor een hogere score bij herziening.

En sinds het meesterlijke "Primer" weten we al dat regisseur Carruth niet echt is van het rechtlijnig verhaaltjes vertellen....in "Primer" ging het dus met duizelingwekkende tijdskrommingen en hier gaat we warempel chronologisch te werk al krijgen we alleen de stenen te zien en wordt de specie weggelaten...ik geloof dat ik ongeveer een idee heb van hoe het verhaal in elkaar zit, maar we zullen zien of er een muur van te maken valt, dat wordt over een jaar weer eens herzien.

De precieze rol of doel van de sampler is me nog niet helemaal duidelijk bijvoorbeeld.

"Primer" begon ooit met 3* maar bleef knagen en heeft er 3 kijkbeurten voor nodig gehad om de volle score te bereiken...we hebben weer even wat te puzzelen.

Vind ik ook; bij nader inzien, moet ik toegeven, want in eerste instantie zat ik toch een beetje verloren naar dit brandende water te staren. Maar het was fascinerend genoeg om me er een tweede keer aan te wagen, en daar heb ik geen spijt van.

Zeer bijzondere film. Een briljant web van associaties, een labyrint met meerdere verdiepingen, waarin de protagonisten, en de kijker, tastend hun weg moeten zoeken. Waarbij je overigens geen moment de indruk krijgt dat Carruth de touwtjes niet heel stevig in handen heeft.

Heel sterk in de opbouw, met afwisselende ‘staten van bewustzijn’ zogezegd, en meerdere, soms gelijktijdige dimensies. Ook erg goed is het cyclische, de steeds terugkerende elementen, met ook dialogen en scènes die herhaald lijken te worden, alsmede scènes waarin woord en beeld niet synchroon lopen.

Dat alles draagt bij tot een droom- of nachtmerrieachtige sfeer, tot het gevoel van een hallucinante zoektocht.

Ik was bij de eerste kijkbeurt lichtelijk geïrriteerd omdat ik het geluidsvolume van mijn speler tot grote hoogte moest opkrikken om nog iets van de dialogen te kunnen volgen, maar die ‘manipulatie’ (als dat het is) begrijp ik nu: bij mijn weten nog nooit een film gezien waarin geluid zo’n grote, en ook zo’n specifieke, rol speelt als in deze.

Een zwakkere stee zou misschien de rol van dat boek van Thoreau kunnen zijn (moeten we dat lezen?), maar ook in de ‘ontknoping’ blijft er genoeg ruimte over voor ambiguïteit om te kunnen vaststellen dat dit een zeer geslaagde onderneming is geworden.

Komt deze film nu eindelijk in Nederland uit? Hij draait in ieder geval binnenkort met regelmaat in het EYE...

Hij draait al een paar dagen in de FilmHallen, waar EYE de programmering van de Parisienzaal verzorgt.

Deze film nu voor de 2e keer bekeken en net zoals bij de 1e keer kan ik er weer geen touw aan vastknopen. Dit ook na het lezen van een tiental recensies waarin uitleg werd gegeven over dit bizarre plot. Die recensies verschilden bovendien ook allemaal qua uitleg wat eigenlijk niet zo verwonderlijk is want een logica in dit verwarrende plot ontbreekt totaal. Daar heb ik doorgaans geen moeite mee, als ik de film dan maar intuïtief kan vatten. Maar ook dat lukte mij niet. Blijft dan alleen nog voor mij over - maar dat wel in positieve zin - de audiovisuele pracht, het verder uitstekend acteren van de hoofdpersonages, vooral dat van Amy Seimetz en ten slotte de maden, de varkens en de orchideeën.

3,5*

Heb deze film na een half uur uitgezet, dat doe ik eigenlijk nooit, maar dit was zo vaag dat ik er geen kostbare tijd meer aan wou verknoeien. Kon er net als Wibro geen touw aan vast knopen.

Ik bedoel dit absoluut niet op arrogante wijze (sterker nog, ik lees hier vaak interpretaties waar ik zelf nóóit op gekomen zou zijn), maar zo heel moeilijk is deze film toch niet? Het is er weliswaar een om over door te blijven denken en hij zal ongetwijfeld bij elke kijkbeurt helderder worden, maar ik vind dat Carruth de kijker tegelijkertijd heel veel sleutels in handen geeft. Neem de zwangerschap van het varken versus Kris' "onterechte" gevoel van zwanger zijn, neem de zeer duidelijk voorgekauwde relatie tussen Kris en Jeff, neem de weinig subtiel in beeld gebrachte herkenning van het door The Sampler opgenomen geluid in die grote buis, neem de hoofdpersonen die flink in de war raken op het moment dat de biggetjes worden verdronken - en zo kun je nog wel even doorgaan.

Het is zeker geen conventioneel verhaal en je zult natuurlijk zelf wel moeten puzzelen, maar je krijgt toch ook zeker de hoekjes en randen van de puzzel alvast mee.

Lastiger vind ik het om al gelijk een mening over de film te hebben, daar heb ik meer kijkbeurten voor nodig. Maar het verhaal blijft me bezighouden, wat achteraf vaak een goed teken blijkt te zijn. Voor nu 3,5 ster, met de verwachting dat hij nog gaat groeien.

Poeh, ik viel bijna in slaap. Er zit zoveel rust in de film: de oververzorgde shots, je zintuigen die op comfortabele wijze worden aangesproken, het gebrek aan dialoog, de kalme ambient muziek en sound design. Alles was een uiterst kalme kabbelende beek...

Aanstaande donderdag eenmalig te zien in Filmhuis De Spiegel. Met een inleiding van Dana Linssen. !TIP!

Zeker een aanrader. Ik heb hem op het FFG zelfs tweemaal gezien. Intussen al op dvd/blu-ray.

Goede film, zeker na het waardeloze Primer.

Lijkt me typisch zo'n film die je meerdere keren moet zien om hem op waarde te schatten en daarom begin ik ook met een 3,5*. Om eerlijk te zijn begreep ook ik er vrij weinig van allemaal. Meestal niet zo'n probleem in dit soort films, maar deze pusht het wel erg ver. De film voelt niet zozeer surrealistisch aan, maar eerder puur ingewikkeld.

Gelukkig is daar dan ook de prachtige ambient soundtrack, waarbij je heerlijk weg kan dromen in combinatie met de beelden, die ook erg verzorgd zijn. Vooral het zachte kleurgebruik en de strakke editing staat me nog bij. Al bij al alleen audiovisueel al ontelbaar keer beter en interessanter als Primer.

3,5* dus voorlopig.

PS: Ben geen enorm dierenliefhebber, maar bij dat varkentje op het einde kwam er toch wel even een ''awhh'' gevoel opzetten.