Upstream Color (2013)

Waardeloze Primer?

Absoluut. Als je wilt weten waarom kun je m'n recensie (wat ervoor door moet gaan) daar lezen.

Upstream Color zojuist voor de tweede keer gekeken. Was een heel andere ervaring dan de eerste keer. Waar ik toen vooral zat te puzzelen over het plot liet ik ditmaal de film in alle rust over me heen komen. En dan is het 'opeens' een heel gevoelig, rustgevend pareltje. Een film die moeilijk te definiëren gevoelens naar beelden en geluiden vertaalt.

Voor mij zit er ook een soort berusting in, op een heel mooie manier - we hoeven niet alles te begrijpen; volg je instinct en laat je leiden door je gevoelens. Komt nauw overeen met hoe ik graag mijn leven zou willen leiden, hoe moeilijk dat ook is.

De kritische geluiden op deze pagina herken ik wel, ik had hem ook als pretentieus kunnen opvatten. Maar voor wie het nog eens aandurft kan ik alleen maar de tip geven: zet je verstand eens op 0 en laat je meevoeren door deze audiovisuele beek.

Prachtig!

Na herziening kan ik niks anders doen dan me bij mijn bovenbuurman aansluiten. De eerste keer dat ik de film zag vond ik hem al wel sterk, maar viel nog niet alles even harmonisch op zijn plaats. Onlangs eindelijk eens een DVD op de kop getikt, en de tweede maal wist de film me compleet omver te blazen. Zelfs een top tien notering is dubbel en dwars verdiend.

Upstream Color is gewoon een film die je moet voelen, de gehele film semantisch ontleden lijkt me onbegonnen werk. Sporadisch kon ik enkele linken en diffuse correlaties ontdekken, maar dikwijls was ik het spoor bijster, in hoeverre ik het plot nog probeerde te volgen althans. Maar zoals reeds gezegd is het vooral een film die je het best instinctief kunt volgen. Anyway, ik vond het een ronduit betoverende ervaring. Poëtische editing, prachtige, lumineuze shots, en de hypnotiserende soundtrack is wellicht wel de mooiste die ik zoal in een film gehoord heb. Meteen pindakazen die hap. Werkelijk alles lijkt te kloppen aan Upstream Color, dat terwijl ik plotgewijs lang niet alles kon duiden.

Ook een prachtig, teder en rustgevend einde. Parel van een film dus; een serene, magische trip zoals ik die eigenlijk nog nooit meegemaakt heb. Zou er meer over uit willen wijden, maar heb er eigenlijk verder geen woorden voor. Lager dan 5,0* kan ik niet over mijn hart halen. Wát een contrast overigens met Primer, die ik nota bene 0,5* gaf.

De lyrische toon van de eerdere berichten in dit topic kan ik deels wel duiden als een smaakverschil, maar daarnaast begrijp ik niet helemaal wat er nu zo bijzonder wordt gevonden aan Upstream Color (getuige kreten als "de narratieve filmtaal opnieuw uitvinden", "beeldenmozaiek", "trance opwekkende setting", "een serene, magische trip"). Alsof dit de eerste film is waarin niet alle details uit het verhaal duidelijk worden.

Dat geldt trouwens niet voor het merendeel van het plot, waarbij de herhalende cross-cutting tussen de varkensboerderij en de personages zelfs een beetje irriteert zo halverwege de film. Sowieso is dat niet het beste gedeelte, na een intrigerend begin (dat wat te lang uitgerekt wordt). Upstream Color moet het echter vooral hebben van z'n laatste half uur, met name omdat hier wat meer met spanning wordt gespeeld.

De montage is net als bij Primer een sterk punt en daarnaast vond ik Amy Seimetz erg overtuigend in haar rol. Qua muziek/geluiden keek ik de film niet in optimale omstandigheden.

Verder val ik er niet bepaald door van mijn stoel. Aardige arthouse-film die wel erg hard probeert.

Dan raad ik je pertinent aan om de film toch ooit nog eens in omstandigheden te bekijken waarin de soundtrack wél goed tot zijn recht komt. Mijns inziens het sterkte punt aan de film. Verder kan ik uren doorgaan over wat ik persoonlijk zo bijzonder vind aan de film, maar het meest opvallende zit hem denk in de editing; de manier waarop de beelden op redelijk rappe wijze aaneengeregen worden heeft gewoon iets poëtisch, iets transcendents. De term 'beeldenmozaiek' dekt de lading wel wat mij betreft.

vreselijke film, lelijke cinematografie - fletse kleuren, laag contrast, beperkte scherptediepte, rommeligen shots. Over het verhaal hoef ik het al helemaal niet te hebben.

Moet herkeken. Teveel afleiding gehad tijdens deze kijkbeurt. Ik ben al zeker gegrepen, meer dan bij Primer, en ik verwacht verhoging bij herziening. Die kans zit er in elk geval behoorlijk in.

Herziening is zeker aan te raden John Milton, helemaal als je niet helemaal de aandacht erbij kon houden door externe factoren. Echt zo'n film die je moet ondergaan (om er even een cliché tegenaan te gooien). De wisselwerking tussen montage en geluid is hier echt God tier. Ja, John, die editing...

Door het ter ziele gaan van A-film Benelux zal de Nederlandse uitgave er waarschijnlijk ook niet inzitten. Blij dat ik de UK versie heb gekocht.

Berichten verplaatst naar Shane Carruth

Zo, Shane Carruth heeft weer anderhalf uur van m'n leven naar de Filistijnen geholpen. 'Primer' vond ik al totaal oninteressante kost, maar toch was ik redelijk benieuwd naar deze prent. Blijkt dat-ie er hier nog even een schepje bovenop doet. Zó, liet deze film mij even koud. Het zal voor velen vast heel interessant wezen wat Carruth hier op het scherm tovert. Op audio-visueel vlak is er ook niks mis mee, maar het kon me - op een enkel moment na - verder helemaal niks schelen wat-ie probeerde te vertellen.

Heerlijk. Het is net alsof je een videoclip van een nummer aan het kijken bent van 1,5 uur lang. Wat een sfeer, en wat een goddelijke muziek. Verhaal boeide me niet zo eigenlijk. Ik was ook niet echt in de stemming om een ingewikkeld plot te volgen o.i.d. En naar mijn mening hoef je deze film daar ook niet voor te kijken.

Onwijs van genoten.

Inderdaad, beter van niet zelfs. Zonde om je hersens te laten kraken terwijl er zoveel pracht op je afkomt.

Als het kwartje eenmaal valt is het plot (met terugwerkende kracht) trouwens verrassend goed te volgen. Maar het blanco proberen te volgen kan flink ten koste gaan van de beleving.

Ik heb in grote lijnen uiteraard wel iets van een verhaal meegekregen. Maar ik heb het idee dat veel gewoon door de kijker zelf ingevuld dient te worden (indien gewenst). Maar zoals gezegd heb ik me daar gisteravond niet al te veel mee bezig gehouden.

Ik zit overigens momenteel de soundtrack nog eens te luisteren (spotify is ideaal ), ontzettend lekker om te luisteren tijdens het werken.

De film gaf mij ook heel sterk het gevoel alsof ik aan het dromen was. Dat gevoel dat je hebt als je wakker wordt als je gedroomd heb, maar je hebt eigenlijk geen idee meer wat het ook al weer was.

Wat is dit voor idioterie?

Is dat een vraag of een kreet? google het eerst eens zou ik zeggen

Blijft een magische trip.

Upstream Color houdt me in z'n greep. De eerste keer was ik gefascineerd, de tweede keer vielen de puzzelstukjes op hun plek en sindsdien kan ik de film heerlijk over me heen laten komen zonder me (te) druk te maken over hoe alles nu precies in elkaar steekt.

Het is ook zeker niet zo'n moeilijke film als je in eerste instantie denkt. Er zullen altijd details overblijven die wat lastig te plaatsen zijn, maar in grote lijnen is het een reeks gebeurtenissen die duidelijk in beeld worden gebracht: Biggetjes worden in het water gedumpt, ze ontbinden waarbij een stof vrijkomt, die stof leidt tot de blauwe bloemen, maden komen met die bloemen in aanraking en van die maden wordt een drug gefabriceerd die door de personages in de film wordt gegebruikt.

Of, om een lang verhaal kort te maken: er ontstaat een duidelijk herleidbare connectie tussen de varkens/natuur en mensen én tussen de mensen onderling. En zo gaan de personages door emoties en gebeurtenissen heen die ze niet kunnen plaatsen. Een man en vrouw worden naar elkaar toe getrokken en gaan steeds meer als één persoon leven. Een andere man probeert een geluid na te bootsen dat hij ergens heeft opgepikt. Déjà-vu's volgen elkaar in rap tempo op. Heftige emoties ontstaan schijnbaar uit het niets.

Op zichzelf al interessant genoeg, maar de échte kracht van Upstream Color zit in de uitwerking. Neem alleen die muziek al die als een drone (niet zo'n vliegend ding) op je inwerkt. Of de bijzondere montage die door bepaalde beeldfragmenten te herhalen eveneens een bedwelmend effect heeft. Ondertussen zijn de composities op een onopvallende manier schitterend, over elk shot lijkt heel precies nagedacht te zijn.

Daarmee is Upstream Color vooral een heel rijke film die op allerlei, vaak tegenstrijdige manieren op me inwerkt. Hij daagt me qua plot uit maar brengt me tegelijkertijd tot rust, hij doet me genieten van de audiovisuele pracht en ook emotioneert hij me, zonder dat ik precies weet waarom. Vooral de laatste minuten geven me een weemoedig gevoel dat ik moeilijk van me kan afschudden.

Bij een 'moeilijke film' ben je geneigd extra kritisch het waarom onder de loep te nemen; wat wil Shane Carruth hier nu eigenlijk mee zeggen? 'Niets', lijkt het flauwe maar juiste antwoord te zijn. Hij wil je niets vertellen, hij wil je laten beleven. Upstream Color daagt je uit om je eigen interpretatie erop los te laten. Persoonlijk wil ik er vooral de strijd tussen rede en instinct in zien: laat je verstand los (de drug) en luister naar wat de natuur je te zeggen heeft. Laat je meevoeren, geef je onderbewuste een stem.

Alleen zo valt alles uiteindelijk op zijn plaats. En kun je ervaren hoe ontzettend puur deze film is.

Te laat kwam ik erachter dat deze film van dezelfde regisseur is als Primer (2004) (1*) anders was ik er niet aan begonnen. Nu snap ik ook de populariteit van deze film, die ik vooral aan de naam van de regisseur wijt. Primer vond ik niks, een volstrekt vaag onvolgbaar verhaal, waarvan beweerd werd dat je het minstens 3x moest bekijken om de film te 'begrijpen'. Upstream Color blijft vaag, weliswaar veel minder vaag, en heeft veel meer kwaliteit, bijvoorbeeld qua cinematografie. Maar het blijft een film met vulling die uit beelden bestaat waarvan het grootste deel weinig met het verhaal te maken heeft. Het verhaal blijft het zwakke punt van deze regisseur die hier meer de style over substance-kant opgaat (die mij niet zo ligt). Dat verhaal kent een interessant begin, over een soort van drugs die de wil van een ander ontneemt, en ook een interessante (vergezochte) plotomschrijving. Maar na dat begin verzandt het in zijpaadjes die alleen visueel wat toevoegen, afleiden van het verhaal waarmee het begon en in mijn geval ook de nodige slaap verwekten. De regisseur, Shane Carruth, mag van mij op zoek gaan naar een goede scriptschrijver voordat hij aan zijn derde film begint. Deze film is meer iets voor de liefhebbers van Lynchiaanse taferelen (waar ik niet toebehoor). 1,5*

Volgens mij heeft elk shot met het verhaal te maken, hoor. Ik kan me in ieder geval geen onbelangrijke zijpaadjes herinneren en ik heb hem onlangs nog herzien. Welke shots bedoel je bijvoorbeeld?

De vergelijking met Lynch zie ik wel, en ik kan me voorstellen dat je dit dan ook niks vindt. Niet zozeer in uitwerking, maar wel in sfeerschepping als rode draad. Hoewel Upstream Color uiteindelijk goed te volgen is terwijl Lynch het vaak opzettelijk onnavolgbaar maakt.

Helder.

Wat betreft die geluidsopnames; daar zit wel degelijk een gedachte achter die direct aansluit bij het plot. Hij hoort in zijn onderbewuste geluiden die hij niet kan thuisbrengen (net als Jeff en Kris met die geluiden 'onder het huis' waar ze de hele boel voor overhoop halen). Hij probeert met die geludisexperimenten te achterhalen waar het vandaan komt.

Maar ik kan me voorstellen dat je het wat overdone vindt. Het is ook wel cruciaal of je door het tempo van de film wordt gepakt. Dat kan prachtig melodieus aanvoelen, maar vast ook vervelend als je er niet lekker in zit.

Welke scene me tijdens de laatste keer kijken nog sterker opviel dan voorheen was het stuk waarin een nieuw echtpaar geïntroduceerd wordt (Jill en Ben als ik het goed heb), met steeds een soort herhaling van hun dialogen. ''I just want to tell you that i hope today is better, and i love you''.

Ik weet niet precies waarvoor die scene dient, maar dat geeft niet, want om de één of andere reden raakt dat gedeelte me steeds zo erg.

Zojuist mogen aanschouwen, en ik weet gewoon niet wat ik ervan moet zeggen. Ik kan niet de woorden vinden om deze film te beschrijven. Anders dan Primer, maar toch zie ik overeenkomsten. Visueel bij tijd en wijle best mooi, maar ik weet gewoon niet of ik dit interessant vind, aangezien ik er bar weinig van begrijp. Het maakte me nieuwsgierig, dat zeker. Ik weet het niet...

Even laten bezinken. Ik ga even safe op 3*, voor nu voelt dat juist.

Hoofdpijncinema. Artistiek ogend gewauwel.

1*

Minder goed dan Primer helaas.

Ik denk dat dit een schreeuw is tegen het gebruik van antibiotica in de vleesindustrie.