Upstream Color (2013)

Een erg bijzondere ervaring. Vooral in de zin van symbiose van beeld en geluid/muziek was dit wel echt ontzettend gaaf. Het verhaal en de inhoud is wat lastiger, het is allemaal behoorlijk abstract, heeft absoluut zijn charme, maar is en blijft lastig te duiden. Misschien dat een twee keer kijken wat meer helderheid kan verschaffen. In ieder geval waren de dialogen op zichzelf ook al erg mooi bijvoorbeeld.

Kleine 4*

Regie, scenario, hoofdrol, score, montage, cinematografie, production design, sound design (bekroond tijdens Sundance), distributie. Eens in de zoveel tijd komt er weer zo'n figuur langs die werkelijk overloopt van het talent.

Wat een film. Geen touw aan vast te knopen, maar één die je het liefst gelijk weer op zet om te achterhalen waarom hij alsnog zo ráákt (en in opvallend veel mindere mate wat er precies gebeurd). Hij zit echt heel diep. Al een paar dagen.

Seimetz ook een droom trouwens. En al net zo'n duizendpoot. Over symbiose gesproken...

Hopen dat hij ergens in Nederland gaat draaien. Ik heb hem toch niet op Imagine gemist hoop ik?

Na wat berichten en reacties hier gelezen te hebben, de trailer en het synopsis gezien te hebben, dacht ik serieus een beelden mozaïek met een gemoedelijk en liefdevol verhaal tegemoet te gaan. Beeldenmozaiek zeker, en op zijn minst op het zelfde niveau als we deze van Malick gewend zijn, maar zeker niet liefdevol. Beangstigend, vervreemdend en heel kil, ondanks dat de beelden los van elkaar ontzettend veel warmte en geluk overbrengen. Dit brengt een vreemd soort cinema met zich mee, eentje waarvan de beelden en de content eigenlijk niet met elkaar stroken en waarin de ambient muziek een soort middenpad bewandelt en daarin dus uitstekend zijn rol vervult. Ongeveer de gehele film zat ik met een frons op mijn voorhoofd, omdat ik maar niet kon en wilde bevatten wat ik op het scherm voorgeschoteld kreeg. Een fantastische ervaring, ik houd van dat soort films. Heb een keer eerder een soortgelijke frons over de hele breedte van een film gehad, waarin ik ook af en toe de kluts kwijtraakte in de beelden puzzel, dat was Yoshida's Yoshida's Rengoku Eroica.

Waanzinnige film, en zoals iedereen het hier al noemt, eentje die snel een herziening vraagt. Hopelijk op het grote witte doek.

Holy shit! Wtf just happened? Een zeer vreemd verhaal waar geen touw aan vast te knopen is. Wel hele mooie en aparte beelden en zeer mooie spacemuziek. Misschien een leuke film als je onder invloed bent van sommige verdovende middelen maar ik heb hier niet echt van kunnen genieten. Een aparte ervaring is het wel, maar mijn soort film is het niet. 1,5 ster voor de mooie plaatjes en muziek

Geweldige film, die ik 2 dagen achter elkaar bekeken heb en dat is niet zonder reden. De film, een prachtig huwelijk tussen beeld en geluid, laat dat ook de boventoon voeren. Een bevreemdende sfeer brengt de kijker in eerste instantie net zo (emotioneel) in de war als de hoofdpersonen en de hypnotische werking van het geheel zorgt voor een dromerig gevoel. De film is in eerste instantie op een voelbaar niveau te "begrijpen", maar het narratief zit achter die duidelijk aanwezige laag. Ik vermoed trouwens dat dit per persoon verschilt, want mensen die minder dromerig en wat meer nuchter zijn aangelegd, kunnen misschien wel makkelijker dat narratief zien?

Een tweede kijkbeurt biedt uitkomst. Het audiovisuele/gevoelsmatige sfeertje is minder verwarrend en nieuw, zodat er ruimte is om wat helderder naar de film te kijken, Een narratief wordt niet op de gebruikelijke manier aangeleverd, maar is er wel degelijk op een zeer duidelijke manier. Zonder te spoileren, gaat de film over een groep mensen, die met behulp van de natuur weer andere mensen doelbewust manipuleren.(of is dat wel een spoiler? Jullie zeggen het maar hoor, de tags zijn snel geplaatst) .

De worm-varken-orchidee structuur is van invloed op meerdere levensvormen en is waarschijnlijk een beetje vergelijkbaar met de "kip en het ei, wat was er eerder" theorie, want het is wel duidelijk dat het hier om een ritueel gaat waar al een aantal generaties overheen gegaan zijn.

Komen we bij de toon van de film, want is deze ooit positief, of niet? Het ligt er denk ik maar net aan hoe je er tegenaan kijkt. Carruth is er heel open in om bijna de gehele structuur van de film weg te geven, wat hij in interviews ook geregeld deed. Zijn visie op het narratief is nogal definitief, volgens hem dan. Echter blijkt wel dat ik het met veel zaken wat betreft zijn visie eens ben, maar veel zaken zijn natuurlijk open voor interpretatie.
Wat ik zelf dacht en Carruth lijkt te bevestigen is dat de film een happy end heeft voor de hoofdpersonen. De kennis die Kris opdoet stuurt ze door naar anderen met de worm en dat creëert een band, rust en harmonie tussen een groep mensen. Echter anderzijds vermoordt ze de geluidsman en dat is een middle man in de hele cirkel. Iets wat Kris niet kan weten, aangezien ze de man die het geheel opstartte nooit mocht zien, vanwege zijn "oogverblindende aandoening" De cirkel begint dus gewoon weer opnieuw

De vraag is in hoeverre narratief belangrijk is om van de film te genieten en daar zullen de meningen zwaar uiteen gaan lopen. Persoonlijk was er de 1e kijkbeurt voor mij niet veel duidelijk, maar had ik dus op een gevoelsniveau wel het idee de film begrepen te hebben. Op zich is dat relaxter en voor mij ontspannender film kijken. Wil je filosoferen, is er ruimte genoeg en kan dat zeker. Doet me qua opzet en ruimte tot filosofie heel erg denken aan Another Earth een andere ongebruikelijke independent sci-fi film, die ook zowel op sfeer vlak als op narratief vlak werkt. Ook daar kun je de keus maken om je onder te dompelen of er meer helder erin te gaan en achteraf te puzzelen, zei het in mindere mate.

Kijk deze film zeker een tweede keer en een derde en een vierde. Ik ben er van overtuigd dat het elke keer net weer een andere beleving is, afgaande op je instelling en bui van dat moment. Zelf zet ik hem op mijn to buy lijstje, al wacht ik nog even tot de prijs zakt.

Hier sluit ik me helemaal bij aan... Ik geef de film echter 2,5 ster.

Heeft iemand dit op een legale manier gezien?

Ligt eraan, zie je downloaden, dan kijken en dan blu-ray aanschaffen als legaal?

Haha, ja eigenlijk wel..de film krijgt toch aandacht op deze manier. In de bioscoop zal k hem niet kunnen zien dus ja..

Maar gewoon gedownload dus, en het ziet er inderdaad niet naar uit dat het een bios release krijgt dus sla je slag .

Geen woorden voor, wat me nog nooit gebeurd is volgens mij.

Mede om mijn eigen gedachten te structureren zal ik hier toch maar een beginnetje maken met de beschrijving van de film. Allereerst is er de verhaalstructuur. De cyclische structuur waarin verschillende verhaallagen, of aspecten van de werkelijkheid als je wilt, in elkaar grijpen is een goede vondst om de thematiek duidelijk te maken. Dit is echter misschien nog het minst vernieuwende van de film.

Vooral indrukwekkend is de betoverende montage Het is haast niet te beschrijven met bestaande narratologische begrippen als ellipsis, 180 graden regel of eyeline match. De film lijkt op een nieuwe manier narratieve informatie over te brengen. Elk shot bevat in zijn setting, camerastandpunt, geluid etc. de noodzakelijke informatie en duurt exact even lang als nodig is om - zij het bewust of onbewust - het verhaal te volgen. Aan de andere kant is er de ritmische montage, met veel herhaling en variatie, waarmee scenes getoond worden. Op deze manier brengt de film je effectief in een haast hypnotische toestand, wat wederom een goede thematische inbedding heeft natuurlijk.

Hiermee samenhangend is er de muziek, voornamelijk soundscapes die je verder betoveren. Dit is, net als in vele traditionele speelfilms, een belangrijk bindmiddel voor de film.

Wat mij verder erg beviel was dat het verhaal niet opgedrongen wordt door de dialogen. In Inception bijvoorbeeld (maar eigenlijk heel veel Amerikaanse films) werd de hele tijd alles uitgelegd, waardoor het een stomvervelende film werd (voor mij). De dialogen in Upstream Color behoren grotendeels weer tot de verhaalwereld zelf. Het woordeloze metaniveau van de film draagt zeker bij een de tranceachtige ervaring.

Upstream Color, aparte film met een zeer afgebleekt kleurenpalet (al zie je wel dat de kleur er was, in bloemen, in t-shirts, in alles.) Een enkele maal zelfs komt de kleur er helemaal uit, vooral geel. Of die blauwe lucht, met spreeuwen (of toch geen spreeuwen?) en een korrelig filter. En de hele geluidsband dan, die intrigeert, beangstigt, vervreemdt. En het uitstekende spel, de chemie, de mooie actrice en alle fijne beelden samen die zintuigen prikkelen en doen verlangen naar meer. Wel een lege huls verder. Of nee, eerder een huls waarin voor de grap een worm is gestopt en de vraag: waarom?

Is dit wazig wat ik hierboven zo schreef? Wellicht, maar dat was de film ook. Er was wel iets in te ontdekken wat leek op plot, op samenhang, op iets dat de inhoud verraadde. Maar het was mijns inziens te weinig. Het bleef mij te vaag, ook tegen het eind. De plot hier bovenaan heb ik er in ieder geval niet uitgehaald. Halverwege dacht ik een soort beschermengel te herkennen, zoals in Der Himmel über Berlin, maar aan het eind weer werd dat beeld weggezet. Jammer, want op en duur, ondanks de pracht, begon dat alles me tegen te staan en zelfs te vervelen. Verder dan 3,5* kan ik niet gaan.

Wow

Shane Caruth's Upstream Color is een experimentele film die vol op mijn zintuigen heeft gewerkt.

De film is audiovisueel zo overdonderend met zo weinig middelen, een verhaalstructuur die vernieuwend werkt plus een ongelofelijk interessant plot waar je veel kanten van kunt belichten. Het werkte voor mij in ieder geval prima, wel vond ik het einde weer iets te veel onthullend over het plot, dat was best jammer.
volgens mij is de film eigenlijk een sociaal experiment wat wordt toegepast op verschillende mensen zoals aan het einde te zien is. Er is iemand die net zoals de passages in het boek een experiment aan het uitvoeren is, Kris en Jeff zijn hier beide proefkonijnen voor. De 'wetenschapper'zonder naam in de film die observeert zijn proefkonijnen in lege ruimtes waar hij niet gezien kan worden, deze leegtes betekenden volgens mij de leegte van de samenleving en de onderzoeker was ook niet echt maar meer een metafoor voor die leegte en de samenleving, daarnaast zou dezelfde man natuurlijk ook gewoon een boer met varkens zijn, iets wat imo niet mogelijk is en daarom is deze man ook niet echt van vlees en bloed maar wordt hij gebruikt als metafoor voor verschillende theorieen binnen de film, een idee of visie waar deze wetenschapper/boer voor staat en deze visie wordt op het einde dan ook kapot geschoten, niet een man van vlees en bloed vrij vaag allemaal maar na een eerste kijkbeur heb ik dit eruit kunnen halen..echter is het verhaal niet het belangrijkste in deze film, het gaat juist om de acteurs, het camerawerk, de ongebruikelijke montage en de muziek.

eigenlijk zou ik voor zo'n film geen rating willen geven aangezien dat zeer moeilijk is, maar ik hou het voor nu op 4* aangezien deze film zeker een herziening nodig heeft

Ik heb de film nu één keer gezien.

Als ik er nu woorden aan zou geven dan zou ik de film te kort doen.

Ik heb de film ervaren, en de eerst zo vage synopsis is me nu helemaal helder. *4.0

tja. ik weet het niet. nog niet. de film is zo verschrikkelijk vaag en vreemd en anders, dat er een grote aantrekkingskracht vanuit gaat. althans, dat zal zeker niet bij iedereen zo zijn, het is typisch zo'n film waarvan je vanaf het begin echt in mee moet gaan. en je door moet laten leiden.

er zijn van die films waar je heel goed moet opletten en goed moet nadenken om alles te kunnen volgen en begrijpen. deze is in het kwadraat. er wordt echt helemaal 0 niks uitgelegd en je bent overgeleverd aan je filmervaring en intelligentie om de boel bij elkaar te kunnen houden. dat maakt het zowel irritant als interessant.

nadat ik pasgeleden Primer had gezien was ik ontzettend benieuwd geworden wat schijnbare genius-in-de-dop Shane Carruth 9 jaar later met zijn 2e film heeft gedaan. er zijn zeker overeenkomsten, de beeldvorming, de sfeer en de editing zijn geweldig. qua verhaal, tja, daar ben ik dus echt nog niet uit of ik dat goed vind. en of ik het wel begrijp. of wil begrijpen.

overduidelijk dus een tweede kijkbeurt nodig over een jaartje ofzo. dan kan mijn 6 zomaar naar een 4 of 8 schieten, want zo'n film is het. ook eentje waar ik nu eens alle theoriëen van ga lezen. blij dat er zulke films bestaan...

Q&A met Carruth.

Carruth!

Heerlijke film. Carruth zelf is misschien niet de best muzikant, cinematograaf, editor, schrijver of acteur, maar omdat hij is bekwaam in alles en omdat hij alles zelf doet sluit alles naadloos bij elkaar aan. De film voelt dan ook écht als één geheel.

Visueel is het vooral de editing die opvalt, de soundtrack is braafjes maar wel erg fijn en passend. Het verhaal is een puzzeltje, geloof het ook wel, eerste kijkbeurt was voor mij dan ook vooral een belevenis. Tijdens volgende kijkbeurten zal ik wel wat meer proberen puzzelen.

Geen makkelijke film dus, redelijk vermoeiend door het snelle editen, maar absoluut de moeite. Zal wel één van de betere, misschien wel de beste Amerikaanse film van het jaar worden. Hopelijk is z'n volgende er wat sneller.

Dikke 4.5* en een uitgebreide review

Ik wil horen en zien. Ik wil dromen en voelen.

Carruth is een architect. Maar hij is ook de aannemer, loodgieter, elektricien, tuinman... Hij plantte elke buxus, legde de koperen geleiding en plaatste zorgvuldig elke baksteen. Zelfs de mortel heeft hij met de hand gemengd. Een meesterwerk.

En ik wil mij afvragen...

Interessante top 10 heb je...

"Each drink is better than the last, leaving you with the desire to have one more. Take a drink now."

Het duurde na Primer maar liefst negen voor we eindelijk weer een film te zien kregen van manusje-van-alles Shane Carruth, maar het is het wachten waard geweest. Want met Upstream Color levert Carruth wederom een film af waar nog wel even over gediscussieerd zal worden.

Het verhaal zal ik niet proberen uit te leggen, omdat er gewoonweg geen beginnen aan is en het op verscheidene manieren geïnterpreteerd kan worden. Je moet hierbij ook geen film verwachten die je bij de hand neemt en alles voor je voorkauwt, zodat je als kijker precies weet wat er speelt. De charme van deze film ligt juist bij het mysterie dat zich naargelang langzaam onthult in abstracte flarden, een beetje net zoals bij Primer ook het geval was.

Alleen steekt Upstream Color hier meer bovenuit door het visuele stijltje dat perfect in harmonie is met de redelijk snelle editing en score. Als kijker bevond ik me zo in een intrigerende surrealistische ervaring met hier en daar de nodige kippenvel, prachtig.

Al met al een zeer geslaagd vervolg project van Carruth, deze film moet je gewoon ervaren. Dit is inderdaad niet voor kijkers die graag willen snappen wat ze zien, zoals Naomi Watts al opperde.

4,0 Sterren.

Dit gaat helemaal nergens over, kan dit ook geen film noemen. Ik hou wel van vage films, maar dit kan mij niet bekoren.

Prachtige audiovisuele vertelling. Knap dat Caruth zowel regisseur, cinematograaf, producent, editor en acteur is in zijn eigen productie. Het voelt dan ook allemaal erg naturel aan. Vond het alleen jammer dat het aan het einde allemaal wel erg duidelijk werd, had liever gezien dat het allemaal wat vager en abstracter bleef. De plotomschrijving is hier dan ook een beetje semi-interessant. kleine 4*

EDIT: Raar dat niemand hier schijnt te snappen waar het over ging terwijl dat toch hartstikke duidelijk is. Viel mij daarom ook een beetje tegen.

Naomi Watts en ik hebben het daar wel even over gehad hoor Ook cordiacovens kwam hetzelfde 'euvel' tegen, en een Inland Rabbit gaat ook op de inhoud in. Bij herziening is het einde bij mij trouwens beter gevallen, zoals de gehele film eigenlijk. Net als Spring Breakers een erg hoge herzieningswaarde

Het is natuurlijk ook heel stoer om te zeggen dat een betrekkelijk complexe film eigenlijk heel makkelijk in elkaar zit.

Haha. Ja, als je er zo simplistisch naar kijkt is het wel makkelijk te ontleden ja.

Zie ook mijn volledige interpretatie van The Tree of Life. Je wordt geboren, leeft je leven, en je gaat dood. Nee, zo simpel is het gelukkig niet. Ook flinke onderschatting van Carruth.

@jipt: Ik wilde je natuurlijk met een flauwe opmerking een beetje uit de tent lokken. Zo te zien is dat gelukt. . Als je even terugleest kun je lezen dat ook ik het narratief in de film behoorlijk goed snap. Echter de manier van kijken naar de film bepaald of iemand al dan niet in een verwarde staat zal achterblijven. Iemand die vanuit zichzelf heel narratief naar film kijkt zal de film veel makkelijker in elkaar vinden zitten dan iemand die zich in eerste instantie vooral laat meenemen door de hypnotiserende, audiovisuele trance die de film kan opwekken.

Persoonlijk had ik een tweede kijkbeurt nodig om aan het plot toe te komen, aangezien ik daar de eerste kijkbeurt niet mee bezig was. Goed, dan noem ik de film niet complex, maar wel gelaagd.

Kan je mij dan de gelaagdheid uitleggen, vond dit zelf audiovisueel erg mooi en hypnotiserend en zeker een unieke ervaring, maar de film was zeker niet zo gelaagd als bijv. TOL, Another Earth o.i.d.

Nuja, zoals ik al zei zit hem dat bij mij in de benadering. Waar ik het plot nog steeds multi-interpretabel vind en zeker niet enkel op 1 manier uit te leggen (Carruth zelf doet dat trouwens wel erg uitgebreid, maar geeft ook toe dat mensen er op een andere manier tegenaan kunnen kijken), is het vooral de sterke trance opwekkende setting die er bij mij voor zorgde dat ik me niet volledig richtte op het "uitvogelen" van het plot, maar me meer liet meesleuren.

De gelaagdheid zit hem dan ook niet in een meerlaags plot, maar in een narratieve laag en een meditatieve laag. Welke van de 2 lagen je kiest, het gaf voor mij beide een behoorlijk andere kijkervaring. Tuurlijk kun je bij de eerste kijkbeurt zowel de narratieve als meditatieve laag meepakken, maar door je enkel op 1 te focussen krijg je wat mij betreft een intensere kijkervaring, dan als je beide evenveel aandacht zou geven.