Noah (2014)

Wat een ronduit onzalig project is dit geworden van de regisseur die ons toch echt ooit de meesterwerkjes Pi, Requiem en The Fountain bracht, maar inmiddels compleet van het padje lijkt. Aranofsky begint deze grandioze, bigger than life mislukking al met hilarische rotsenmonsters die me er lange tijd van deed overtuigen dat ik een Asylum variant te pakken had, en het werd vanaf dat moment eigenlijk alleen maar erger. Met name het tweede deel van de film, met ellenlang gemier over de dilemma's rond de toekomst van de nieuwe wereld en de rol van de mensheid daar dan in is zo uitleggerig dat het ontzettend gaat irriteren. Dieptepunt van 2014 toch wel.

Een goede actie/avontuur/drama film...

Prima en mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Russell Crowe en Anthony Hopkins...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima camerabeweging...

Deze lag in de bib en eens meegenomen. 'k had niet echt verwachtingen bij de film, maar 'k vond het maar een matige film. Hij kon me toch maar matig boeien en duurde toch te lang naar m'n gevoel. Er zaten nochtans voldoende actie-elementen in, maar het deed me allemaal niet zo veel.

De vloed was goed gedaan.

Tja, 'k heb deze eens gezien, maar 'k hoef hem niet meer terug te zien.

Vooruit, een heel mager zesje dan maar voor Noah. Het is een behoorlijke opmerkelijke en gewaagde keuze van Darren Aronofsky om het verhaal van Noach te willen verfilmen. En eigenlijk pakt het niet heel goed uit. In enkele stukjes zag je duidelijk de hand van Aronofsky, zoals wanneer Noach het scheppingsverhaal gaat vertellen. Dat was het gaafste moment van de film! Maar al met al blijft het een problematische film.

In grote lijnen ken ik wel het verhaal van de ark van Noach en zo'n zondvloed blijft ook wel iets fascinerends hebben. God is ontevreden over zijn schepping. Bèng! Met een bizar grote en waterige schoonmaak geeft hij de mensheid een tweede kans. Men denkt dat het vullen van de Zwarte Zee (via de Bosporus) in zoveel duizend jaar voor Christus een en ander te maken kan hebben met het ontstaan van dit verhaal. Heel veel culturen over de hele wereld overigens schijnen zo'n mythe te hebben van oudsher. Dit wordt door reli-fanaten als één van de argumenten gebruikt om aan te bewijzen dat het verhaal van Noach echt zó gebeurd is, tsja ... Anyway het is dus wel een verhaal met veel interessante aspecten!

Ik ging de film hoe dan ook in met de insteek 'avontuurlijke fantasy-film' en in het begin lukt dat ook prima met een aardige (mooi gefilmde) opbouw en die stenen golems. Toch wordt de hele tijd de link met de Schepper gelegd en als Russell Crowes karakter ook vervelend en onsympathiek wordt, dan besef je dat het toch niet zo'n hele toffe film is. Het zal wel bij het verhaal horen dat Noach lang zo'n fatalistische klojo blijft, maar het avontuurlijke fantasy-sfeertje was wel weg. Wellicht was dat ook niet de bedoeling van de film om het alleen maar van dat te moeten hebben, maar meer van het religieuze. Met die boodschap heb ik echter niet zo heel veel. Gauw maar weer films zoals Black Swan maken, Aronofsky!

Aronofsky is een aparte regisseur die ik meestal wel goed kan pruimen (alleen het zweverige The Fountain deed me weinig). Met Noah zowaar een verfilming van het Bijbelverhaal. Nou ben ik niet gelovig maar toch kon ik de veranderingen zonder al te veel moeite aanwijzen. De Tolkienachtige slag bij de Ark was misplaatst, die hele wereld in het begin met die wat belachelijke reuzen vond ik sowieso maar lelijk en schematisch, en dat Noah er eigenlijk op uit was om de mensheid uit te laten sterven lijkt me een (voor gelovigen) gewaagde interpretatie.

Het knappe zat hem vooral in de details. De Ark zelf en de zondvloed waren leuk uitgewerkt, en ook de dieren die paarsgewijs naar de Ark komen wandelen zag er aardig uit. De uitbeelding van wat Noah verteld aan zn kinderen over het ontstaan van het leven was ook aardig, deed me denken aan de clip van Fat Boy Slim van lang geleden, Right Here Right Now (alleen de beslissende sprong van aap naar mens wordt wijselijk overgeslagen).

Wat betreft de acteurs: Crowe doet het verrassend goed als de onsympathieke Noah, maar de andere rollen vond ik minder uitgevoerd, met name Watson vond ik matig. Maar ook de twee zoons en de vrouw van Noah (Jennifer Connelly) vond ik niet al te overtuigend. Bad guy Winstone deed het aardig al was zijn rol overbodig.

Uitstekende film waarin Noah een ark bouwt voor het dierenrijk om de zondvloed te overleven. Gebaseerd op het bekende verhaal uit de bijbel, dat ook zeker tot de verbeelding spreekt. Dit epos is prachtig in beeld gebracht met ook flink wat spektakel. Maar naast dit spektakel is de film ook één groot ethisch vraagstuk. Verder stelt de cast allerminst teleur.

Ik had nu pas de film kunnen bekijken,maar ik ben diep teleurgesteld. Vind het een zeer slechte film. Zelf ben ik opgegroeid met de kennis van de bijbel, moet zeggen dat deze film een heel vertekend beeld geeft van het werkelijk verhaal. Echt een afknapper. En inderdaad voor de mensen die totaal niets van de Bijbelse verhalen weten geef ik 'filmliefhebber00' groot gelijk. Probeer de bijbel eens te lezen als je meer van dit soort verhalen wil weten.

Niet bepaald wat je noemt "op kousenvoeten". Wel op z'n Darren Aronofsky's. Dat is: episch zonder weerga, cinematografisch een beetje experimenteel, balancerend op de grens tussen esthetica en kitsch. Hier helaas weinig psychologie, wel een resem archetypes. Blame the Old Testament! - of...?

Verder intrigerend hoe de nieuwe start voor de mensheid met het aloude recept van moord en wraak begint. De geboorte van de nieuwe mens hetzij als gevolg van menselijke zwakte (niet gelovig genoeg om de taak helemaal te volbrengen?), hetzij als consequentie van onbaatzuchtige (goddelijke?) liefde - de wereld van vandaag, ja die van bommen en bloeddorstigheid, leek dus voor de tijd aan het tikken sloeg reeds in de sterren geschreven te staan. Zucht.

Niet voor herhaling vatbaar (wegens te pompeus en te veel gericht op het effect), maar wel aardig voor een keer.
2,75*

'Waar kijk ik naar?'

Het is een Aranofsky, dus een heel standaard verfilming hoef je niet te verwachten (hoewel ik het voor zijn doen nog een behoorlijk mainstream uitgevoerde film vind), maar ook afgezien van een eventuele Aranofsky-stempel is dit voor mij een veel te ridicuul verhaal om serieus te nemen. Alleen als bijvoorbeeld een animatiefilm, Prince of Egypt-style, zou ik er iets mee kunnen.

Jammer voor de acteurs, vooral Emma Watson en Jennifer Connelly staan met hart en ziel te acteren, maar ik heb zelden zo weinig gevoeld bij een film als bij deze. Ik verwacht van Emma Watson ook niet dat ze kiest voor zoiets als dit.

Het is verder niet alleen maar slecht, het heeft zo zijn momenten -het stukje Genesis was heel mooi gedaan-, en dingen zien er af en toe heus wel heel oké uit, maar nee, op inhoudelijk vlak kan ik hier niets mee. Zelfs als je het helemaal los ziet van de Bijbel en van de religieuze achtergrond, vind ik de innerlijke strijd van Noah en het goed en kwaad gedoe alsnog totaal niet interessant.

(En dan heb ik nog niets gezegd over die steen-reuzen! Wtf!)

2*

Het bijbelse verhaal van Noah is sowieso al een wat ongeloofwaardig fantasieverhaaltje in Genesis, maar wat Aronofsky ervan gebreid heeft is werkelijk te ridicuul voor woorden.

Het enige mooie aan de film zal ik maar vast noemen, de IJslandse landschappen waar de film is opgenomen. Alle andere shots waren voornamelijk pure kitsch, vermengd met een grote dosis CGI om het wanstaltige verhaal tot leven te wekken.

De kwaliteit van de CGI was zelfs slecht te noemen, ik kon mijn ogen niet geloven. Ik dacht soms dat ik naar een 15 jaar oude film zat te kijken.

Het stompzinnigste aan de hele film is dat er elementen bij zijn verzonnen die het wat meer een action fantasy Warcraft-blockbustergevoel geven: de stenen golems (die belachelijk dom zijn vormgegeven, met hun mismaakte loopjes, emoties en stemmen), de mensenlegers van Tubalcain die als antagonist moeten fungeren om het geheel wat spannender te maken.

De film had er goed aan gedaan om er niet zulke onzin bij te verzinnen. Een existentialisch, filosofisch drama was kwalitatief misschien veel beter geweest, hoewel dat dan waarschijnlijk niet zo'n succes was geweest in de bioscopen.

Gelukkig wordt de film nog een beetje staande gehouden door de sterrencast. Het acteerwerk van Russell Crowe, Jennifer Connely en Emma Watson is prima; er zit wat emotioneel overacteerwerk in, maar ze doen hun best met de slechtgeschreven teksten die hen gegeven zijn.

Het samenspel tussen Jennifer Connely en Russell Crowe deed me soms wat denken aan A Beautiful Mind: Noah die om de haverklap gestoorde hallucinaties en visioenen heeft en zijn vrouw die zich om hem bekommert ("You're sick, John!").

De verwachtingen voor Noah lagen sowieso laag rekening houdend met de vrij negatieve commentaren en beperkte scores op IMDB, Metacritic en Rotten tomatoes (audience score). De recensies op andere kanalen waren gematigd, maar zelden lovend. Steeds voor me uitgeschoven, maar omwille van Aronofky zelf wou ik dit toch eens zien.

Maar ik was vrij aangenaam verrast. Visueel zag het er om te beginnen allemaal best goed uit. De voorstelling van de schepping was een aangenaam spektakel en ook de Ark was mooi. Het desolate rotsachtige landschap bracht een grimmig kader dat aantoonde dat het leven op aarde niet langer het paradijs was. Ijsland was the place to be om de film te schieten. Neem daarbij de verdorven wereld van de mensheid waar moorden, stelen en ander ontucht schering en inslag zijn, dan weet je dat je liever in een andere periode was opgegroeid.

Aronofsky geeft een eigen invulling van de Ark van Noach. Geen romantisch tafereel naar de zoektocht en ingeleide van de beestjes. De kijk was eerder apocalyptisch en weinig hoopvol. Ook de intrede van de ‘Wachters’, gevallen Engelen die de mensheid ter hulp schoot, maar daarmee in ongenade vielen bij God was een eigen interpretatie van Aronofsky. Hoewel ik de ‘Wachters’ fysisch anders zou geschapen hebben, kon ik met deze schepsels – die overigens niet zouden misstaan in LOTR – best leven.

De acteerprestaties waren behoorlijk. Jennifer Connoly liep er wat voor spek en bonen bij, maar dat is wel meer het geval als het op vrouwen aankomt in het meest gelezen/verspreide boek ter wereld. Twee zaken die me het meest stoorden aan de film was de karakterontwikkeling van Noah zelf. Dat hij twijfelt wat God met hem van plan is en wat exact de bedoeling is van het visioen, kan ik best begrijpen, maar die fanatieke geloofsovertuiging kwam vrij stuntelig en ongeloofwaardig (what’s in a name?) over. Het kwam de sympathie voor zijn personage ook niet ten goede.

De Kaïn-nazaat (op de Ark) mocht ook voor mij in zijn geheel geschrapt worden. Diepgang rond het bijbelverhaal en de andere personages zouden de film tot een sterker geheel gemaakt hebben. Alles bij elkaar genomen een nipte 3,5*

Epische troep. Het eerste gedeelte doet denken aan Lord of the Rings, met die Watchers die erg op een versteende versie van Enten leken, en met een flinke veldslag. In dit genre zijn al zoveel meer films gemaakt, en deze voegt daar niets aan toe. Tweede helft focust meer op het leven vanaf de zondvloed en vooral op de psyche van Noach. Iets interessanter, al is het acteerwerk verre van geweldig met dieptepunt Connely, waardoor dit ook niet helemaal uit de verf komt.

Qua beelden is het enige fraaie de scène waarin het water in stromen over het land loopt en in wat mindere mate de scène waarin de aarde geschapen wordt. Op die scènes na is deze film niet veel meer dan een CGI gedrocht. Passend bij alle epiek is de muziek, die inwisselbaar is met de muziek van de meeste epische films en die net zo weinig subtiel is als het plot. Jammer, want Aronofsky had altijd een erg eigenzinnige en bijzondere muziekkeuze.

De boodschap is eigenlijk hetzelfde als in Mother, die ik eind vorig jaar zag: de mens maakt er een troep van. Het wordt in Noah alleen veel minder subtiel gebracht, veel minder diepzinnig, waardoor Mother een veel betere film is. Gelukkig dat ik die al voor Noah heb gezien, anders had ik gevreesd dat Aronofsky creatief in een vrije val terecht gekomen was. 1*.

Een rare film omdat het het Bijbelverhaal Genesis vertelt in een The Lord of the Rings-achtige setting met veel spektakel en een Al Gore-ecoboodschap. De intenties zijn goed: Aronofsky zag blijkbaar in het Bijbelverhaal aanknopingspunten om het publiek zowel te vermaken met monsters en gevechten als te onderrichten over waartoe wij op Aarde zijn, maar met name het Lord of the Rings-spektakel haalt het niveau omlaag waardoor in combinatie met alle verzinsels van Aronofsky rondom het bekende Bijbelverhaal de film gewoonweg niet serieus te nemen is. Een ietwat mislukt commercieel experiment van Aronofsky.

Niet slecht.

Alleen gekeken vanwege de regisseur, die me positief benaderd had met Requeim for a Dream en Mother! Black Swan heb ik dan weer niet heel erg van genoten. Noah was een beetje de Black Swan. Af en toe ging ik lekker in het verhaal weg.

Dat is niet veel vergelijking is met de bijbel, dat was wel duidelijk. Ik dacht ook dat alle 3 de zoons getrouwd waren. De effecten waren erg matig, vooral de "Wachters" maar ook de dieren waren heel overduidelijk geanimeerd.

Aronofsky zie ik er soms echter wel in terug. Soms zitten er ook best heftige beelden in. Elke film die ik van Aronofsky tot nu toe zag zag er soms wel heftig uit. Ook dit is daar een voorbeeld van. Ik vind dat defil niet best is, maar ook niet heel slecht is.

De combinatie van de man (en dan doel ik op regisseur Darren Aronofsky) achter de goede Drama / Horror film "Mother! (2017)" (welke ik niet zolang geleden heb gezien), met veel Bijbelse invloeden, en een echt bijbels verhaal (uitermate geschikt voor tijdens de Paasdagen, hoewel ik de harde Drama film "The Passion of the Christ (2004)" of de Komedie film "Life of Brian (1979)" passender zou hebben gevonden), maakte mij nieuwsgierig, maar stelde mij helaas ook wat teleur en zeker gezien de indrukwekkende cast.

Deze slim geschreven mix van spektakel en allegorisch drama is geen slaafse navertelling (wat dat betreft is het natuurlijk gedurfd, maar dat mag je van regisseur Darren Aronofsky eigenlijk ook wel verwachten). Het verhaal is losjes gebaseerd op de zondvloed vertelling uit het Bijbelboek "Genesis" en wordt gemengd met steenwezens, veldslagen en zelfs wat sciencefiction. Russell Crowe die op zijn plek is als de nukkige Noah, krijgt visioenen over een zondvloed (omdat God eindeloze regens heeft aangekondigd) die de hele aarde zal overspoelen. Hij begint aan de bouw van een enorm schip, oftewel de "Ark van Noach", die gevuld moet worden met stelletjes van alle levende wezens op aarde.

Deze film werkt als een familiedrama, rampenfilm en een prikkelende "mindgame" en heeft buiten Russell Crowe met Jennifer Connelly (in de rol van Naameh), die ik normaal gesproken altijd wel leuk vindt om te zien in films (in deze film helaas niet), Anthony Hopkins (in de rol van Methuselah) en Emma Watson (in de rol van Ila) best een indrukwekkende cast. Wat dat betreft is het jammer dat men niet meer uit deze film heeft kunnen halen, die met circa 130 minuten ook een behoorlijk lange zit is. De CGI special effecten, zagen er inderdaad wat gedateerd uit voor een film uit 2014.

Het verhaal weet opzicht wel te boeien en te vermaken (hier en daar ook wat langdradig) en is op zijn sterkst tijdens de opening, waarin de schepping dynamisch wordt verteld. Het eind van het verhaal is juist een beetje teveel van het goede qua bombast, speciale effecten en de overduidelijke "red de aarde" thematiek.

Al met al krijgt deze Drama / Avontuur film van mij de eer om mijn 4444e (leuk getal ) stem en mening te krijgen. Het zou leuk en passend (m.b.t. het getal 4444) zijn geweest om als cijfer een 4,0* te geven, maar dat is deze film helaas niet waard. Ik houd het op een nipte voldoende (en dan ben ik eigenlijk nog best royaal) en geef dus 3,0*.

P.S. in deze film is ook Ray Winstone te zien in de rol van Tubal-cain en van hem heb ik vooral genoten in de leuke Misdaad / Komedie film "Sexy Beast (2000)".

Onwillekeurig drong zich bij mij tijdens het kijken een heilige drie-eenheid van vragen op : wie zag hierin genoeg perspectief om 125 miljoen dollar te investeren, wie betaalden er allemaal geld om dit te zien (uiteindelijk genoeg mensen om 362 miljoen dollar in het laatje te brengen), en had niemand Aronofsky er nou op kunnen wijzen dat zijn gevallen engelen niet alleen op Transformers maar ook nog op de "stone-giants" uit het eerste deel van de Hobbit-trilogie lijken? Visueel ziet het er mooi en apart uit, en Crowe speelt zijn personage overtuigend, maar verder vind ik dit helemaal niks, en dat zeg ik niet als atheïst (hetgeen ik ben) maar als filmliefhebber die dit noch als historisch epos noch als fantasy epic noch als mix van beide genres noch als Bijbelverhaal noch als wat dan ook goed, interessant of boeiend vindt.

“This is the end of everything.”

“The beginning. The beginning of everything.”

Groots opgezet epos. Visueel ziet het er allemaal schitterend uit, en ook het acteerwerk is sterk. Crowe, Connelly en Watson geven alles, en Aronofsky zorgt ervoor dat het er visueel allemaal verzorgd uitziet. Maar het verhaal is zeer matig, en ook de speelduur is problematisch. Tegen het einde zitten er wat aardige scenes in en Aronofsky heeft ook wel een mooie boodschap, maar op dat moment voelt het een beetje als mosterd na de maaltijd.

Fantastisch!

Eerlijk gezegd, beviel deze film mij de eerste kijkbeurt ook maar matig. Noah was mij te fundamentalistisch, Hopkins vond ik een miscast (ben er nog steeds van overtuigd dat Rutger Hauer veel meer broodnodige empathie aan die rol toevoegt. En ik kon vrij weinig net die rotsachtige Transformers...

Maar ik had ook de eerste kijkbeurt wat moetje met Mother! Bij herziening werden de allegorische

benadering mij duidelijk en vind ik het een meesterwerk. Zo ook deze.

Ik zag het niet meer als een dramatische vertelling van een Bijbelverhaal, maar veel meer aks een abstract commentaar op de mensheid. En hoe bizar is het dat wij er op dit moment nog eenveel grotere puinhoop van gemaakt hebben dan in deze film. De Watchers zag ik ook puur als symbolische signalen van de natuur. Hoeveel bosbranden, tornado’s en grote droogtes heb je nodig voordat de natuur alle weerstand opgeeft.

De meest eigentijdse film van dit decennium. De doorgaans lage beoordelingen bevestigen dat Noah volledig gelijk heeft. Een beangstigend meesterwerk.

Van 3 naar 4,5*

Sterke prent met ongelooflijk mooie beelden. Maar wat mij het meest raakte was de verschrikkelijke keuze van een man tussen het welzijn van de toekomstige wereld en dat van zijn eigen nazaten. Absolute aanrader!

Aronofsky doet Cecil B. De Mille maar mist de luchtige benadering die de losjes op bijbelverhalen gebaseerde spektakelstukken van de koning van de spektakelfilm zo aangenaam maken. Noah [Russell Crowe] bereidt zich met zijn vrouw [Jennifer Connelly] en zonen [Douglas Boorth, Logan Lerman, Leo McHugh Carroll] voor op de zondvloed en moet zijn familie beschermen tegen de zelfverklaarde koning Tubal-cain [Ray Winstone]. Emma Watson speelt de vondelinge die hunkert na nageslacht. Spectaculaire melodramatische nonsens was veel beter te versmaden geweest als het niet zo zwaar op de hand was geweest.

Een overdonderende en powerfull film.

Naarmate de film vordert en de keuzes waar Noach voor staat.

Wordt de film steeds imposanter.

Schitterend gemaakt en zeer bijzonder.

Weer een ijzersterke Russell Crowe en Jennifer Connely is fantastisch.

Een geweldige cast.

Niemand doet onder.

Onbegrijpelijke lage score, voor een werkelijk sublieme krachtige film.

Met een helaas nog actuele boodschap, gezien de staat waarin de mensheid verkeerd.

Power movie !

Episch bijbelverhaal over Noah. Ik lees in de voorgaande recensies oa. dat het verhaal niet klopt. Nu historisch is er al geen basis, want is bijbels. En of het klopt met de bijbel of niet, so what.. Wie kan met zekerheid de bijbel bevestigen? Sommigen zeggen dat het een duister verhaal is. En dat is correct. Is geen engelachtige verfilming. Komt grauw over. Maar is misschien wel realiteit van die tijd. Ooit had men bijv. een blauwe Batman en rode Robin. Kijk maar eens hoe deze anno 2022 verfilmd worden. Maar dit terzijde. Vond het een mooie film die ik dankzij Netflix nu ontdekt heb. Snap niet dat ik deze destijds over het hoofd gezien heb. Is geen topper, maar heeft me ook niet verveeld. Grafisch sterk en verhaaltechnisch ook wat ik er van verwacht had. Ben dus geen bijbelkenner maar als men spreekt over Noah denk ik aan volgende: zondvloed, ark en van ieder dier twee. Wel dat is wat ik in deze film ook gezien heb. Met heel wat randverhaal erbij… Leuk. Bijbels correct of niet. 3,5*

Prachtig bijbels epos met een uitmuntende cast. Het script liet niet veel anders dan ingetogen acteerwerk toe, maar de sterrencast maakt er het beste van. De Ark van Noa is één van mijn lievelingsverhalen uit de Bijbel omdat het wijst op het belang van dieren in de abrahamitische religies. De film neemt soms een loopje met het bronmateriaal, maar het bliijft toch een zeer indrukwekkende verfilming van een fenomenaal verhaal. De film snijdt zoveel thema's aan en bulkt van de boodschappen: de onschuld van dieren, de verdorvenheid van de mens, overbevolking, de deugd van noeste arbeid, ouderlijk gezag, verlangen en lust. Met wat fantasie ontwaar ik zelfs het asielzoekersthema met de snode koning Tubal Cain die zich aan boord weet te hijsen om vervolgens dood en verderf te zaaien op de Ark. De prachtige shots van de IJslandse natuur vormen de ideale omkadering voor dit epos. Voor wie niet zoveel op heeft met het genesisverhaal is er voldoende actie om de lange speelduur door te komen.

(In de Bijbel komen (zee)monsters voor die namen hebben als Rahab, Leviatan en Behemot. Deze monsters staan symbool voor oermachten waarmee God de strijd aangaat: de chaos, de onbedwingbare zee of het kwaad (Psalm 74:13-15 ; Psalmen 89:10-11 of Jesaja 27:1 ) tot zover de 'geschiedenis".

Bij het herzien van Noah vielen mij vooral die monsters op waarvan ik dacht wat is dit nou. Echter hierboven wordt beschreven hoe dat kwam. Gelukkig zijn ze niet dominant aanwezig en krijgt het bijbelverhaal genoeg ruimte voor het verloop van het verhaal. Muziek vooral en beelden zijn fantastisch in beeld gebracht. Vond zeker ook wel dat deze Noah een ziel in deze film had. De karakterrollen komen allen aan bod. Acteurs spelen hun rol zeer goed. Het eind had misschien iets meer in beeld gebracht kunnen worden. Ik vond de overgang van Ark naar eiland iets te abrupt en het leek alsof je al een stukje verder zat in de film. Maar oh wat is de muziek mooi in deze film. Snap eerlijk gezegd die lage waardering hier niet.

Film 3.5

Beeld 4.5

Geluid 4.5