Gravity (2013)

Ik heb de wereldpremiere in Venetie meegemaakt.

Een cinematografisch en muzikaal spektakel. Het neemt en zuigt je helemaal in een space avontuur en ride. Met voortdurend opbouwende climaxen.

Die twee aspecten zijn heel, heel goed gedaan. Er is ook helemaal geen geluid in de ruimte en dit hoor je dan ook heel erg dof/weggestopt in de achtergrond of niet in de film. In plaats daarvan wordt alle emotie via muziek overgebracht. De muziek soundtrack is (bijna) nonstop, 90min lang

Het zal een hele ervaring zijn in imax 3d op groot scherm. Je zal er werkelijk helemaal worden ingezogen. Ik heb hem helaas in standaard 3d gezien en eigenlijk nog op een te klein scherm ook in tegenstelling tot formaat zaal (verbazingwekkend voor een wereldpremiere).

Het camerawerk en de cinematografie zijn zo ontzettend goed. De soundtrack is enorm meesleepend. De twee sterkste punten van de film.

Soms is er sprake van minuten lang 1 doorlopende scene. Maar het wisselt voortdurend van perspectieven (1st person, 3rd person, etc). En de camera zweeft heel rustig en subtiel alle kanten op. Enorm goed gedaan.

Qua verhaal is het basic en Cuaron noemde het een metafoor van aspecten van zijn eigen leven.

Ik dig persoonlijk Sandra Bullock niet. Ze is een emo en heeft eigenlijk in al haar films wel eenzelfde expressie. Ik vond haar niet op alle momenten sterk en zeker geen space astrochick. Clooney vind ik zo'n poker en clown face hebben. Maar voor een hollywood blockbuster zijn ze denk ik de juiste keuze. Ik denk een van de, zo niet de beste blockbuster van het jaar. En de beste space blockbuster ooit gemaakt .

Na Gravity ben je overigens nog niet klaar, want dan moet je de volgende korte film checken (ook in Venetie gezien in het shorts programme) :

Aningaaq by Jonás Cuarón.

Wat deze korte film met Gravity te maken heeft verklap ik niet, kijk het maar als je de kans hebt!

Zet de Oscars voor Best Special Effects maar vast klaar, en wellicht ook Cinematography (al vond ik Stoker net iets mooier) en Original Score, want audiovisueel is de film bij tijd en wijlen verbluffend. Jammer dat het daarbij blijft.

Visueel is het dus wel verbluffend. Dat eerste lange shot alleen al is knap gedaan -al merk je af en toe dat het niet in éénmaal is gefilmd maar wel zodanig gemonteerd- en enkele grote actiestukken zijn indrukwekkend. Tevens is het geheel altijd bijzonder overzichtelijk gefilmd, ondanks dat men in de ruimte maar rondzweeft en de vele standpunten van waaruit Cuarón filmt; dat is dus knap gedaan. De afwezigheid van geluid werkt ook natuurlijk mee en wordt mooi opgevangen door een epische score die op de juiste momenten plots stopt (als de lucht verdwijnt uit de capsule) en soms angstaanjagend aanzwelt (vlak voor de hele herrie gaat beginnen). Ook ziet de fotografie, voor zover je er van kan spreken natuurlijk, mooi uit ondanks de weinige kleur in de ruimte. Verder is de film echt 3D en in zo een gewichtsloze ruimte werkt dat wel degelijk en zo nu en dan wordt er best wat moois meegedaan. Voor de beleving werkt het dus wel, maar ik had het wel mooi gevonden, dat eens Bullock op Aarde terug is, dan het 3D-effect was verdwenen. Dan maak je echt door middel daarvan een verschil tussen Gravity en gewichtsloosheid, zoals ooit The Wizard of Oz uit ‘39 toch geniaal gebruik maakte van kleur.

Clooney speelt vooral heel erg Clooney, een man die ik goed kan hebben maar voor deze film in deze situatie slaat hij een net iets te luchtige toon aan die niet helemaal past. Bullock is beter maar krijgt van de scenaristen weer een onnodig trauma mee. Dan hang je al moederziel alleen in de ruimte en krijg je een onverwerkt verleden nog mee ook. Dat zijn wat mij betreft cruciale fouten in het script, zoals ook een aantal actiescènes die nogal geforceerd aanvoelt. Alsof dat ruimtepuin nog niet genoeg is, ontstaat er ook nog eens brand in het ISS en blijft er een parachute hangen, om vervolgens een ontsnappingscapsule te hebben zonder brandstof. Was dit nu echt nodig? Mijns inziens niet, want sommige andere stukken zijn sterk genoeg. De eerste keer het ruimtepuin, de tweede maal het ruimtepuin en de afdaling naar Aarde ware genoeg geweest. Maar vooral maakt dit dat de losse scènes goed werken, maar dat het als geheel af en toe tegenvalt. Het wist mij nauwelijks te raken op een enkele scène na en ook urgentie lijkt af en toe te ontbreken. Deels door de rol van Clooney, deels doordat het Cuarón niet echt lukt het gevaar weer te geven van het vliegende puin, een goede 90 minuten later. Daar had hij vaker aan moeten refereren, een High Noon deed dat wel goed. Wellicht had Cuarón ook echt in real time moeten filmen, de onzin achterwege laten en zich puur richten op Bullock en Clooney.

Is het daarmee een slechte film? Nee, niet echt, maar wel één met gemiste kansen. Het is verder een film die 90 minuten weet te boeien en nauwelijks verveelt, maar weer niet 90 minuten weet te raken. Het idee van de film valt ook zeker te prijzen. Een tamelijk originele invalshoek (en neen, dit is geen science-fiction) en ondanks het waarschijnlijk hoge budget voelt het toch aan als een fijne kleine film, met slechts twee eigenlijke acteurs (en af en toe wat stemmen via de radio). 3,5*.

Had toch een andere film verwacht. Een soort van Open Water in space. Helaas werd dat eenzame al snel ingewisseld voor een eenmansreis van Bullock van ruimtestation naar ruimtestation, waarbij ik het verwachte desolate gevoel een beetje miste. Ook Bullock's "avonturen" misten soms de impact. Ik leefde niet extreem met haar mee, waardoor ik net zoals mlk87 een beetje het idee had dat de film weg gleed en ik nooit in de film gezogen werd.

Maakt dit Gravity een slechte film? Nee, natuurlijk niet. De film ziet er adembenemend uit en volgens mij moeten mensen mij een antwoord schuldig blijven bij de vraag of er ooit mooiere ruimtewandelingen in films hebben plaatsgevonden dan in Gravity. Of dat de ruimte (rondom de aarde) er ooit eerder zo uit heeft gezien.
De film ziet er ongekend mooi uit en af en toe was het (ook dankzij het fenomenale 3D) smullen geblazen van de fantastische uitzichten. Fotorealisme in space heeft een nieuwe definitie gekregen. Doordat de film erg realistisch is hoor je natuurlijk ook geen geluiden bij de fascinerende rampen die plaatsvinden in space, maar worden die wel ondersteund door een muzikale score die je het met een ingehouden adem achterover in je stoel dreunt.

Achteraf kijk ik met gemengde gevoelens terug naar Gravity. De film weet me met het verhaal niet goed te raken (Clooney's vroege verdwijning is ook een groot gemis), maar op audiovisueel vlak is dit toch een unieke ervaring die ik nog een keer wil beleven.

3,0*

Ja, Gravity is een blockbuster gericht op een groot publiek.

Nee, Gravity is niet de nieuwe 2001 waar ik stiekem op hoopte.

Ja, Gravity is het kijken wel degelijk meer dan waard.

Voor de mensen die bereid zijn om een inspanning te leveren en verder willen kijken dan het verhaaltje aan de oppervlakte biedt Gravity op de achtergrond wel degelijk meer dan een doorsnee rechttoe rechtaan spektakelfilm, die overigens verbluffend mooi gemaakt is. Als voorbeeld komt in dit avontuur volgens mij niet voor niets zowel Amerikaans, Chinees als Russisch materieel voor met verwijzingen naar de aanverwante culturen. En ook al kan het een barrière zijn dat we verschillende culturen en talen hebben (verbeeld in de voor Ryan Stone onbegrijpelijke dashboards van de capsules), toch zijn we allemaal mensen met dezelfde angsten, verwachtingen en behoeften in het leven en zijn er eigenlijk veel meer eigenschappen die ons met elkaar verbinden dan uit elkaar drijven (denk aan de huilende baby over de radio van de verder onverstaanbare Chinees die ook nog eens een slaapliedje gaat zingen). Ook komt Ryan Stone als ze weer terug op aarde is duidelijk terecht in een voor haar exotische setting en is er even enige vertwijfeling of ze misschien wel in vijandelijk gebied terecht is gekomen, toch wint het vertrouwen in de medemenselijkheid het en stapt ze met een glimlach in de richting van de onbekende nederzetting waar ze uitzicht op heeft. Ik merkte in deze zaken duidelijk een oproep van de filmmakers waarin ze wilden zeggen: ''Kom op mensen, laten we als onderling verbonden mensen en bewoners van deze prachtige aarde alsjeblieft geen vijandig gebied voor elkaar maken''. Daarnaast roept de setting van het zweven in de ruimte met de aarde op de achtergrond eigenlijk als vanzelf vragen op, deze overpeinzingen maken dat het voelt alsof je zelf echt even vereenzelvigt met een astronaut.

En ondanks dat de film -zeker naar het einde toe- wellicht een niet al te hoog realistisch gehalte heeft zijn de eindscènes voor mij het hoogtepunt van Gravity. Na het finale eindshot zit ik op een verder lege voorste rij in de zaal met kippenvel en een brok in mijn keel naar de aftiteling te staren terwijl ik weer naar vaste grond onder mijn voeten zoek. Het punt dat Cuarón probeert te maken dringt tot me door en de afsluiting met een duidelijke verwijzing naar 2001 (waar Kubrick met een voor het jaar 2001 toch ietwat te ambitieus gebleken kosmische wedergeboorte tot de übermensch afsluit zet Cuarón met zijn hergeboorte juist een 'stap terug' wanneer Ryan Stone haar voet aan wal op aarde zet als een baby die haar eerste stapjes maakt) laat me met een voldaan gevoel en een stiekem vreugdetraantje de bioscoop weer verlaten.

Gravity was het jarenlange wachten waard en krijgt alvast vier dikke sterren van mij. Nu snel nog een keer herzien in IMAX 3D, daarmee komt deze film ongetwijfeld het best tot zijn recht.

Wonderschoon. Anders valt Gravity niet te omschrijven. Wat een enorme pracht en praal. De ruimte, het heelal, nog nooit werd het zo mooi getoond. De aanblikken van de aarde, rondvliegend puin een satelliet die simpelweg rondzweeft. Het is allemaal even mooi.

Dat ik desondanks niet kapot ben van Gravity, ligt dan ook niet aan de puike soundtrack, de beeldenpracht of de 3D ervaring - eindelijk voegt het weer eens een keer wat toe aan een film -, maar simpelweg aan het verhaal. Clooney en Bullock blijven altijd op afstand en echt meeleven heb ik geen moment gedaan. Die prachtige audiovisuele ervaring maakt veel goed, maar voor een echt hoge score is simpelweg meer nodig.

Voor een uitgebreide recensie zie Filmmad.nl | Recensie: Rush (3 oktober)

Wat een aan de ene kant mooi gemaakte film met prachtige beelden maar aan de andere kant tenenkrommend slecht verhaal. Als je een beetje beta bent erger je je om de 5 minuten over totaal onwerkelijke en onmogelijke gebeurtenissen en onvolkomenheden. Niets, maar dan ook werkelijk niets geeft aan dat de maker van de film ook maar enigzins kennis heeft van natuur- en wis- kunde. Een lachtertje. Nou zal dat wel weer komen omdat ik "er op" zit

Op het moment dat George Clooney weer aan boord stapte dacht ik, mede door de loop van het onmogelijke verhaal, wederom dat de maker dit serieus bedoelde en wilde bijna opstaan en weglopen. De rest van de film viel bij mij namelijk onder dezelfde categorie

Verder dus wel erg mooi om te zien. Maar niet te veel bij nadenken dus als je kennis van zaken hebt.

Enjoy..

"Life in space is impossible." Alleen al de openingszin deed mijn adrenalinepeil stijgen. Om tot het moment dat mijn hoofd het kussen raakte niet meer te zakken. Maar perfect is de film allerminst.

De eerste helft van Gravity is adembenemend. Letterlijk: ik betrapte mezelf er meerdere malen op mijn adem in te houden. En wat heet; het eerste kwartier alleen al is een fenomenaal stukje cinema. De camera deint, scheert, zwaait en slingert. De hoofdpersonages en de situatie worden geïntroduceerd, we krijgen een overzicht van de ruimte en de ramp voltrekt zich al meteen. Allemaal in één kwartier. En allemaal in één wervelend shot.

Natuurlijk is er van camerawerk nauwelijks meer te spreken als we het over de majestueuze single-shots van Lubezki hebben: met uitzondering van de gezichten van Bullock en Clooney komt alles uit de computer. Hier zou je gemakkelijke kritiek op kunnen hebben, maar de vakkundigheid waarmee het allemaal is gemaakt doen dat wel verstommen. Zelden heeft CGI er zo overtuigend en zo mooi uitgezien. Die Oscarnominatie heeft Gravity alvast in zijn zak (en de winst waarschijnlijk ook wel).

Het zal meehelpen dat het 3D-gebruik fenomenaal, want heerlijk subtiel, is. Net als met montage werkt het 't best wanneer je er je niet van bewust bent en Cuarón snapt dat. Het 3D valt pas op bij momenten wanneer objecten of personen dichterbij de camera komen, met als resultaat dat de leegte van de ruimte ook écht eng leeg aanvoelt.

En ook de soundtrack mag er wezen. In de ruimte is geen geluid en eindelijk weer eens een film die dat feit naar eigen hand durft te zetten. Explosies, botsingen en verwoestingen zijn allemaal geluidsloos. Het enige dat hoorbaar is, is de versnelde ademhaling van de acteurs. En als de zuurstof opraakt betekend dat pas echt een oorverdovende stilte. Saai? Integendeel: claustrofobisch en naargeestig is het, deze suggestie van totaal isolement. De dreigende score van Price is er een goede aanvulling op.

Audiovisueel dus tiptop in orde. Tot daar kan ik me op zich prima vinden in James Cameron's beoordeling van de film als "I think it's the best space photography ever done." Zelfs zijn mededeling dat hij het "the best space film ever done" vindt kan ik op puur audiovisueel vlak begrijpen: het is zelden mooier gedaan. Maar dan loopt het spaak bij mij. Cameron zei dat hij, bovenal, onder de indruk was van "the human dimension."

Van de regisseur van films als Avatar, Titanic, Aliens en The Terminator had zo’n opmerking bij mij al wel één of twee opgetrokken wenkbrauwen moeten opleveren. Dat deed het niet, en dat is wellicht ook de reden dat ik Gravity, ondanks alle bovengenoemde pluspunten, als een kleine teleurstelling ervoer. Ik hoopte op die “human dimension”, maar achteraf gezien hadden ze die beter achterwege kunnen laten. Cuarón maakte een film die vooral een visuele ervaring moest zijn. Een film die de enorme leegte van de ruimte als claustrofobisch en beklemmend moest neerzetten. Een thriller die met een minimale opzet 90 minuten spanning oplevert. Slechts twee acteurs. Een audiovisueel kunstwerk. De personages hadden weinig meer hoeven zijn dan marionetten om dat te bereiken. En ergens waren ze dat ook: redelijk lege individuen waarbij vooral hun hyperventilatie ertoe deed.

En daar is op zich weinig mis mee in een film die daar toch niet om draait. Het gaat pas schuren wanneer gepoogd wordt Bullock en Clooney meer mee te geven dan ze kunnen dragen. Had dr. Stone echt zo’n sentimenteel achtergrondverhaal nodig om haar overlevingsdrang te motiveren? Natuurlijk niet. Haar monoloog over het rode schoentje, aangevuld met aanzwellende violen, voelt eerder geforceerd aan omdat het zo’n tergend simplistische poging is een vlak personage diepgang te geven.

Minder dialoog (nóg minder? Ja, nóg minder) was de film waarschijnlijk ook ten goede gekomen. Het script was te aanwezig; de dialogen waren té gekunsteld. De monologen van Bullock tegen zichzelf en de comic relief van Clooney waren herrie in een heel erg gewenste stilte. Die naargeestige stilte die de film op zoveel momenten naar een hoger niveau wist te tillen.

Dit alles begint vooral in de tweede helft naar voren te komen. Het helpt ook niet dat Bullock vanaf dat moment in het één na het andere probleem verzeild raakt. Na de tweede botsing met het puin ontstaat er een vuurzee in de ISS, blijft de parachute van de reddingcapsule hangen, blijkt ze zonder brandstof te zitten en dreigt ze, eenmaal weer op Aarde, ook nog eens bijna te verdrinken. Te veel van het goede.

Murw geslagen door zoveel plotselinge bombarie verlaat je de zaal, nog steeds met je hartslag op 120. De film doet wat ie doen moet, maar het is jammer dat Cuarón naast de technologische kant zo weinig durfde te verrassen.

Intrigerend. Claustrofobisch. Meeslepend.

Woorden schieten te kort. Nog nooit was een film zo beklemmend, voelde een film zo intens. De spanning is in Gravity om te snijden en dat heeft met meerdere factoren te maken. Allereerst is dat wat Cuarón ons laat zien levensecht. Cinematografie en audio zijn magistraal in de overtreffende trap. Dat wat Ridley Scott en Michael Bay doen is slechts kinderspel vergeleken bij deze visuele pracht en praal, ook nog eens uitgevoerd in weergaloze 3D, die doet denken aan die in Avatar. Zou de derde dimensie dan toch toekomst hebben? Wellicht, al vraag ik me af of het ooit nog zo op zijn plaats zal zijn als in Gravity. Wanneer je als regisseur je publiek zich daadwerkelijk schrap kunt laten zetten doe je iets heel erg goed.

De plotomschrijving bovenaan de pagina praat over een 'oorverdovende stilte' en die woorden zijn moeilijk te evenaren. De leegte die de stilte je doet voelen is bizar. Toch is de soundtrack die de stilte af en toe doorbreekt ook fantastisch. Zelfs het doorgaans vermoeiende bioscooppubliek van Pathe zat doodstil op het puntje van zijn stoel.

Bullock en Clooney acteren overigens heel behoorlijk. Van Clooney wisten we dat hij dit kon maar ook Bullock, die ons (onbedoeld of niet?) af en toe even aan Sigourney Weaver doet denken wanneer ze in ondergoed door de ISS zweeft, acteert zeer overtuigend.
Ook worden we als kijker nog even misleidt. Er lijkt ons namelijk een matig cliche door de strot te worden geduwd maar de dialoog over de overleden dochter van Ryan is daadwerkelijk hartverscheurend.

Het einde, waar je je tot het moment supreme zelf geen idee hebt waar het naar toe gaat, is erg bevredigend. Misschien wat het iets too much al had ik daar zelf geen problemen mee.

4,5*

"Don't let go."

Vanochtend in Imax 3D gezien en wat een waar cinematografisch spektakel van jewelste zeg, superlatieven schieten tekort. Ik heb de film van het jaar aanschouwd.

Wel een waarschuwing vooraf: mocht je een diepgaand verhaal verwachten met karakterontwikkeling en dergelijke, dan zit je helemaal verkeerd bij deze film. Gravity laat je namelijk als kijker een enerverende ervaring beleven die je niet meer zo snel zult vergeten. Het was adembenemend, immersief en ga zo maar door. Een film die me van begin tot eind in een ferme greep hield en pas losliet nadat de eindcredits voorbij waren.

Het begint al gelijk bij de openingsscène waar je als kijker ondergedompeld wordt, er zit een mooie lange shot in waarbij de camera zwevend een rondje maakt langs de personages, zodat je al gauw alle pracht en praal ziet. Want werkelijk waar, visueel is het echt genieten geblazen. Het is tot in de kleinste puntjes verzorgd, bijvoorbeeld de reflectie van de aarde die mooi mee roteert met de helm en de HUD waarvan je kleine glimpsen ziet. Tevens zorgen een aantal POV-shots er helemaal voor dat je je één voelt met de film.

Dit alles wordt ondersteund door een prachtige score en sterk acteerwerk van Sandra Bullock en George Clooney. Met name Bullock verraste mij zeer, omdat ik haar niet zo snel in een serieuze film zie spelen. Maar zij draagt de film uitstekend. Let vooral ook op hoe ze in de foetushouding gaat als ze eenmaal in het Russische ruimtestation is beland, wat een mooie symboliek van leven en dood. Daarnaast vond ik de hallucinatie waarin Kowalsky zichzelf opeens in de pod van Stone begeeft erg goed gedaan. Ik dacht nog bij mezelf dat het helemaal niet kon, gelukkig was het een slimme misleiding.

Het einde zelf doet nogal 'Hollywoods' aan, maar ik vond het wel bevredigend. Als ik eerlijk ben zou ik er ook vrede mee hebben gehad als het slecht zou zijn afgelopen. Dat is gewoon de magie van deze film.

Al met al een erg sterke en oogstrelende film, ik kan zo nog wel even doorgaan. Ik had niet verwacht dat ik dit jaar nog een 'perfecte film' zou zien, maar gelukkig heeft Gravity aan al mijn verwachtingen voldaan en meer.

Dikke 5,0 sterren.

Sentimentele draak met wervelende actie.

Zelden dat ik met zo'n tweeledig gevoel de bioscoop uit stap. Aan de ene kant is dit een geweldige film als je puur naar de 3D/CGI effecten kijkt. Aan de andere kant is het verhaal niveautje stuiversroman en zit het de actie behoorlijk in de weg. Ik kan me daarom volledig aansluiten bij NYSe en ga ik niet al zijn terechte kritiek herhalen. Ik wil slechts toevoegen dat het de eerste keer is dat ik realistische computereffecten zie, waar er in het verleden altijd een soort 'waas' overheen zat. Alles was messcherp en ik heb in een reflex zelfs een aantal keer mijn ogen dicht gedaan. Dat is me bij Avatar of recenter de Hobbits geen moment gebeurd. Nu maar hopen dat deze geweldige effecten snel goedkoper worden zodat de meer talentvolle regisseurs met slechts de helft van het budget hier écht iets boeiends mee kunnen maken.

3*** voor de visuals

Ik heb zelden een film gezien waarin ik in spanning meeleven met het verhaal zo vaak afwisselde met bewondering voor hoe mooi de film gemaakt is. Het gevecht van twee astronauten om te overleven na een ongeluk in de ruimte wordt uitermate spaarzaam verteld. Zelfs karakterontwikkeling staat alleen maar in dienst van het verhaal. Daardoor duurt de film maar negentig minuten en kan de spanning de hele tijd er vol op.

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie Gravity (ZUBB.nl)

Regisseur Alfonso Cuaron heeft na jaren van post-productie dan eindelijk zijn langverwachte Gravity de wereld in gestuurd, en dit is het wachten meer dan waard.

Eens in de zoveel tijd is er een film die zowel kunst als commercie goed kan combineren, Gravity is hier een perfect voorbeeld van. Voor zowel liefhebbers van arthouse films als voor liefhebbers van grote blockbusters is er veel te genieten. Na jaren van werk achter de schermen, opnames die (bijna) volledig voor een green-screen plaatsvonden en heel veel werk na de opnames heb ik Gravity dan eindelijk kunnen bekijken.

Gravity opent met de indrukwekkende woorden dat er geen geluid is in de ruimte en het eigenlijk gewoon een onleefbare situatie is in de ruimte voor de mens.

Het verhaal volgt 2 astronauten gespeeld door Sandra Bullock en George Clooney die in de ruimte bezig zijn met een missie. De één (Clooney) een doorgewinterde ruimtewandelaar en de ander (Bullock) een rookie maar erg intelligente dokter die iets heeft uitgevonden wat als prototype wordt geïnstalleerd op de shuttle waar de astronauten zijn gestationeerd. De film opent dan ook met een shot wat 15 tot 20 minuten lang niet alleen de karakters introduceert maar ook de aarde wat eigenlijk een personage opzich is in deze film. Nog Nooit is onze planeet vanaf de ruimte zo mooi in beeld gebracht in een speelfilm. Technisch gezien is dit een film die we nog niet eerder gezien hebben, de 3D is zelfs zowaar een echte toevoeging aan de film. Cinematograaf Emmanuel Lubezki (The Tree of life, Children of men) brengt fantastische mooi geschoten beelden naar voren. Zijn samenwerking met Regisseur Cuaron is dan ook iets wat voor mij een perfecte match is, Over ieder frame lijkt nagedacht te zijn, alles lijkt een doel te hebben. Dit zijn eigenschappen die iedere film een stuk beter maken. Visueel is er zeker dit jaar geen match voor Gravity en de oscars voor Visuele effecten en als het aan mij ligt Cinematografie mogen ze zeker winnen.

In de ruimte is er geen geluid, maar Gravity is zeker geen stille film. Een zeer sterke maar toch subtiele score zorgt ervoor dat, hoewel er ook compleet stille momenten zijn in de film die maar duidelijk maken hoe “eng” de situatie in de ruimte is, er genoeg te horen valt in de film. De keuzes die met betrekking tot geluid gemaakt zijn doen de film voor mij zeker ten goede.

Is Gravity dan een puur technische film?

Het antwoord hierop is absoluut Nee, Gravity verteld het verhaal van twee compleet verschillende personen, hoewel Bullock de film helemaal draagt en dit ook zeer overtuigend doet. Het is een verhaal over eenzaamheid, doorzettingsvermogen en ook zeker over hoop. Het is een zeer menselijk verhaal wat je raakt en waarin ik helemaal ben meegegaan. Daarnaast is de film zeer spannend, een film waarbij je op het puntje van je stoel zit. Door de film heen leer je Dr. Ryan Stone (Bullock) beter kennen en leef je meer en meer met haar en haar keuzes mee.

Gravity is een film die het narratieve aspect en het technische aspect perfect combineert. Hoe bepaalde shots van een zeer universeel shot waarbij we de gehele ruimte bijna zien overgaan in een shot waarbij je een soort First-person view krijgt vanuit Kowalski zijn helm is een voorbeeld van de innovativiteit die Gravity tentoonsteld, dit krijg je dus als je mensen met visie bij elkaar krijgt.

Het is geen diepgaande film die allerlei filosofische beweegredenen lijkt te hebben, maar een film die zowel een blockbuster als een arthouse film genoemd kan worden het verhaal is namelijk een toegangbaar verhaal, maar de film is toch op een onconventionele manier gemaakt, alleen de eerste 20 minuten zijn hier al een bewijs van. En dit is de regisseur Alfonso Cuaron zijn verdienste.

*****

Eindelijk, een film waarbij de 3D écht toegevoegde waarde heeft.

De film is vrij simpel, draait om twee mensen in de ruimte, en daar doe je het mee gedurende 1,5 uur. Gelukkig verveelt de eenvoud niet. Het is zelfs met vlagen spannend te noemen. De prachtige beelden zijn verbluffend en het acteerwerk van zowel Bullock als Clooney is dik in orde. Gelukkig zorgt die laatste voor een komische noot.

Ik hoopte écht op een goede afloop. Ik leefde met ze mee en het claustrofobische gevoel greep me echt.

I'm impressed.

Begint uitstekend, maar zodra George Clooney uit beeld is, blijft alleen Sandra Bullock over, wiens personage de ene drakerige, uitgekauwde dialoog na de andere uitzevert. Doodzonde, want op die dialogen na zit de film goed in elkaar en ziet het er prima uit.

Vermakelijk, maar toch de minste van Cuarón tot nu toe (wat niet eens een schande is).

Visueel een schitterende film, zelden zoiets gezien. Zeker in IMAX 3D komt het goed tot zijn recht. Het is ook gewoon een spannende en boeiende film. George Clooney is erg geestig en houdt het een beetje luchtig. Maar voor mij heeft deze film gewoon één nadeel en dat is Sandra Bullock. Ik vind het echt onbegrijpelijk dat ze haar gecast hebben. Haalde met haar matige spel geregeld de toon uit de film. Toch wel jammer. De soundtrack is ook vrij strak al zitten er ook een paar heerlijke stiltes in.

Al bij al een 4* want het is echt een lust voor het oog.

Na alle zeer lovende recensies waren mijn verwachtingen behoorlijk hoog gespannen. Wellicht te hoog, want ik vond de film op sommige punten behoorlijk tegenvallen.

Laat ik beginnen met hoe de film eruit ziet. In één woord schitterend! Ik heb echt vol verbazing in mijn stoel gezeten. Van sommige shots werd ik zelfs een beetje duizelig omdat ik helemaal geen oriëntatiepunt meer had. Wat dat betreft is dit ook echt een bioscoopfilm.

Ik heb echter het idee dat alle moeite is gestoken in de 'looks' van de film, en dat dat een beetje ten koste gaat van de rest. Het verhaal vond ik bijvoorbeeld vrij goedkoop gedaan. Waarom moest er bijvoorbeeld een verhaallijn aan toegevoegd worden dat haar kindje van vier is overleden? Dit vond ik erg onnodig. Het was duidelijk de bedoeling om de kijker hierdoor meer mee te laten leven met de astronautte, maar voor mij voelde dit nogal geforceerd aan. Ook voltrokken zich naar mijn mening teveel rampen achter elkaar (brand, parachute zit vast, brandstof is op, weer brand etc.) waardoor ik op het laatst niet echt meer meeleefde met het verhaal. Dit laatste geldt vooral voor de tweede helft van de film. De eerste helft vond ik daarom ook veel sterker, waar ik soms echt een claustrofobisch gevoel bij kreeg.

Ik vond dat er vrij goed geacteerd werd, en vond vooral George Cloony een leuke sfeer meegeven aan de film. Jammer dat hij zo snel uit de film verdween. Sandro Bullock bleef achter en ik vind haar niet echt een geweldige actrice. De scene dat ze radiocontact met aarde krijgt en die hond gaat nadoen vond ik echt vreselijk genant. Verder wel prima geacteerd!

De muziek vond ik voldoende, maar had naar mijn mening wel iets gedurfder gemogen. Nu zat er vooral het standaard strijkwerk in, maar ik had het denk ik cooler gevonden als hier wat meer mee geëxperimenteerd zou zijn.

Samengevat vond ik het wel een behoorlijk goede film, maar ik denk dat mijn verwachtingen van te voren te hoog waren waardoor ik op sommige punten toch teleurgesteld ben. De cijfers:
Verhaal: 6.0
Acteren: 7.5
Sfeer: 6.5
Muziek: 6.5
Cinematografie* 9.0
*hiermee bedoel ik hoe de film er in zijn geheel uitziet

Dit geeft een gemiddelde van een 7.1, dus 3.5 ster.

Zeer tegenvallende film. De plaatjes zijn weliswaar fantastisch en de actiescenes uitstekend, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Sandra Bullock en George Clooney zijn mij te bekend voor een film als deze, liever had ik wat onbekendere gezichten gehad zodat het wat minder afleidt.

Veel dialogen en monologen zijn tenenkrommend (een ding: janken als een hond... kom op). George Clooney probeert geforceerd grappig te doen. De rol van Clooney: met een "knipoog" en en door dingen te relativeren Bullocks personage gerust te stellen is vervelend. De regisseur lijkt hiermee op een grote doelgroep te willen mikken, maar hierdoor gaat een groot deel van het serieuze, claustrofobische gevoel verloren. Want de film heeft het uitgangspunt om de spanning van een spacehorror/thriller als Alien te evenaren.

Verderop in de film blijkt duidelijk te worden dat er eigenlijk gewoon te weinig materiaal is om een volledige speelfilm te vullen. Dingen worden herhaald of er worden plotelementen bijgehaald die simpelweg "too much" zijn. (Shuttle blijft hangen in de parachute, een brandblusser als vervoersmiddel gebruiken, en dan nog op de valreep een halve verdrinking). Redelijk mislukte film wat mij betreft.

Gisteren gezien.

Net voldoende.

De beelden zijn super, het verhaal flinterdun.

Ik had er meer van verwacht.

“What’s the point of living?” George Clooney met de welbekende glimlach – zie het ijs & voel de harten smelten! – in een ruimtevaartfilm met existentiële voelsprieten. Nee, niet van het kaliber van ‘Sol(y)aris’, en nee, lieve recensenten, berg die vergelijkingen met ‘A Space Odyssey’ maar gauw op. Maar laten wij ons echter niet afleiden van de vraag van een miljoen: wat vormt de zwaartekracht van ons bestaan? Ik bedoel: wat houdt ons staande? Is dat de poëzie van de aarde (een zonsondergang uit de duizend, een kikker zwemt naar het licht toe, een vrouw zet haar klauwen in de aarde…dit is le-ven!)? Wat doet een mens zich zo vastklampen aan dat miezerige fragment dat hij of zij zelf is in de geschiedenis, waarom willen we afzien, vooruit blijven kijken, tegen beter in geloven dat het allemaal goed komt? Wat maakt het lijden de moeite waard, wat rechtvaardigt het? Het zijn kwesties die ‘Gravity’ tegen een snelheid van om en bij de 32000 kilometer per uur op de toeschouwer afvuurt, althans, subtiel, want wie alleen maar entertainment wil zien, zal dat ook te zien krijgen. En hoe, trouwens! Alfonso Cuarón heeft deze film uitstekend gemaakt – bijna ondraaglijk spannend is ‘ie. Ik beken: meermaals dook ik in m’n cinemazitje weg omdat in 3D voorwerpen mijn kant op kwamen gevlogen. Vakwerk, zeg je dan, niet zonder bewondering. En toch heeft ‘Gravity’ meer. Dat ene beeld bijvoorbeeld, wanneer de traan ontsnapt aan de wetten van de zwaartekracht en uit Bullocks ooghoek wegvliegt. Hoe verdriet zo wezenlijk buiten iemand om kan bestaan. Is dat een metafoor voor het medium film, dat tragedies onderling deelbaar maakt, het individuele tot op het niveau van het collectief verheft?

Deze en andere verzinsels, de sciencefiction van een brein-diep-onder-de-indruk.

3,75*

De eerste helft is overweldigend door het 3D-effect, de tweede helft blijft er niet veel meer over dan een gemiddelde Hollywood-film.

Wat een heerlijke film om naar te kijken, een genot voor het oog!

Prachtige beelden, alsof je als kijker er zelf bent.

Wat ontzettend knap gemaakt!

En natuurlijk... de film zal ongetwijfeld niet 100% realistisch zijn,

en misschien zijn er net even teveel dramatische gebeurtenissen in gestopt,

maar zelden heb ik zo'n prachtige beleving gehad. *4.0

Eindelijk weer een bioscoopwaardige film.

Can I get a round of applaus for Sandra Bullock's perfectly fully trained body? She looked amazing! Wat een geweldige acteerprestatie ook. Didn't knew she had that in her.

De film was erg beklemmend, razend spannend en gaf mij als kijker een enorme kick.

Visueel werkelijk prachtig gedaan. George Clooney was perfect for this role.

Solid 7.


Nb. Ik geef het geen 8, omdat het een onwerkelijk eind heeft; omdat ik vind dat Clooney te snel zn dood vond, en omdat ze bij de crash constant gilde alsof ze op het punt stond klaar te komen. It was just to unpleasant to watch her face expression. Also, there where to many cliches (overleden dochter) en teveel geforceerde ingestudeerde dialogen.There was no need for that.

Onder de indruk.

Visueel erg knap. Geen moment had ik de indruk dat ik op de aarde was. De lassen die erin zitten gaan extreem soepel in elkaar over. Zelden gezien. Clooney verbleekt als olijke astronaut naast Bullock totaal! Opvallend ingetogen en sterk geacteerd van haar. Als er een actrice is die mij zelden heeft weten te overtuigen is zij het wel. Maakt ook des te meer duidelijk dat Cuaron een regisseur is die overal zijn stempel op drukt. In bepaalde details weet hij me dan weer minder te bekoren. Country muziek die Clooney draait, inderdaad niet durven kiezen voor stilte en haar contact laten hebben met aarde. Maar het zijn te kleine dingen om me erg lang over te storen. Perfect epische einde ook. Kan ik erg waarderen.

4 voorzichtige sterren. Zal op het kleine scherm ben ik bang wel minder indruk maken. Een must see in the Imax deze!

Tof filmpje.

Niet perfect alleen. En dat heeft weinig te maken met een gebrek aan verhaal of diepgang. Sterker nog, ik vond het verhaal dat er in zat eigenlijk al storend, laat staan die onzin wat voor diepgang moest doorgaan. Dat Bullock d'r dochtertje is verloren voegt natuurlijk niks toe, afgezien van het Hollywoodiaanse idee dat onze filmpersonages ook maar gewone mensen moeten zijn. Geen idee waarom je zou moeten willen weten dat Clooney bedrogen is door zijn vrouw. Dat Clooney op het eind nog als een hallucinatie terugkeert hadden ze er ook uit moeten laten.Cuaron had het uberhaupt gewoon bij een niets ontziende survival moeten houden. Daarom ook erg jammer dat hier perse bekende acteurs in hebben gemoeten. Onbekende figuren hadden (denk ik) een stuk betere beleving van de film gegeven dan een jolige George Clooney met een muziekspelertje in zijn ruimtepak. Het is namelijk ook niet dat deze film het moet hebben van het acteerniveeau. Bullock doet het weliswaar niet onaardig, maar doet niet iets wat een gemiddelde actrice ook niet had kunnen doen.

Nee, deze film kiest er voor het grootste gedeelte voor om de desolate ruimte en brute kracht van objecten in de ruimte weer te geven. Wat had diepgang hier nog aan toe moeten voegen? Clooney en Bullock moeten gewoon terug op aarde zien te komen, en hoe ze dat doen is interessant genoeg voor 90 minuten film. Helemaal omdat ze puur op zichzelf en elkaar zijn aangewezen en de aarde door het gebrek aan radiocommunicatie ook echt ver weg voelt. De film had zelfs nog korter en intenser gekund, als de overbodige elementen van bovenstaand overboord waren gegooid. Zelfs het behoorlijk onrealistische vond ik geen punt omdat het praktisch uitzichtloze, en het dan toch halen, echt wel wat toevoegt aan de film. Alleen het feit dat Bullock nogal aan het prutsen is had wat beter gedaan mogen worden. Je kunt je amper voorstellen dat zo iemand uberhaupt de ruimte is ingestuurd als je niet eens een Sojoez kunt besturen.

Prachtig gemaakte film in de aankleding, het is erg gedetailleerd in hoe de gewichtloosheid wordt benaderd. Ook het subtiele geluid is erg cool. Indrukwekkende en zenuwslopende actiescenes, en de film doet je voelen wat een massa er in de baan rond de aarde om gaat. Door naadloos te editten waan je je ook in een baan om de aarde. En dat vond ik heel sterk gedaan.

Vooraf vroeg ik me af hoe je 90 minuten overleven in de ruimte boeiend zou kunnen houden, maar ik heb me een beetje vergist in de structuur. Het is een film met een sterk basisconcept die, afgezien van enkele concessies naar het grote publiek, ook erg goed wordt uitgevoerd.

Kleine 4*

In Gravity zit, na de korte opbouw van het verhaal, de spanning er meteen goed in. Nog niet eerder kreeg ik het zo benauwd van een film als bij deze en had het gevoel dat er op elk moment van alles kon gebeuren. Doordat de film in 3D is, word je meegezogen in Dr. Stone’s reis. Voeg daar de prachtige vernietigingen aan toe en dan krijg je de meest benauwende ervaring door de ruimte wat spannend blijft tot de laatste seconde. De betekenis van ‘Gravity’ is niet met beide voeten op de grond staan, maar de kracht welke je constant naar huis trekt. Gravity komt perfect tot zijn recht op het witte doek in 3D en is dan ook zeker een aanrader.

Recensie: Gravity (Fabian van der Starre ) - Filmhoek.nl

Wauw!

Een film waarvan ik lang gehoopt had dat ze hem zouden maken, een "realistische" ruimtefilm rond ISS, Space shuttle en e.a. contemporaine tipis in space. Heeft nog best lang geduurd eigenlijk, voor hij er kwam. Maar dan ook gelijk heel goed gemaakt en in 3D wat hier de film echt naar een hoger plan brengt en niet alleen effectbejag is.

Had wel iets stiller gemogen wat mij betreft, ipv zo'n praatzieke Buzz Lightyear astronaut, aan de andere kant, heeft het ook wel iets surrealistisch zo'n manisch opgewekt figuur die daardoor bijna iets metafysisch krijgt waardoor we eigenlijk uiteindelijk één echt mens in haar eentje in de ruimte overhouden.

Deze film moet je wel in de bios zien, en dan zonder pauze, ondertitels en popcornetend gezelschap. Wat dat betreft zijn Nederlanders barbaren je kunt bijna niet naar een stille film gaan, alleen in een Arthouse bioscoop heb je redelijke kans dat het ook daadwerkelijk stil is.

Ik vreesde eventjes voor het einde met veel vlagvertoon met de sterren en strepen en de hobo's en heldenonthaal, godzijdank niets van dat alles, een schitterend ingetogen einde! Waarvoor dank.

Het eerste uur van Gravity is het beste wat ik de afgelopen tien jaar in de bioscoop gezien heb. Daarna ontaard het helaas in een te clichématige vertelling, waarbij het scenario net iets te gewiekst in elkaar zit om echt te emotioneren.

Toch 4* voor het meer dan briljante eerste uur. Was denk ik sinds Jurassic Park niet meer zo onder de indruk van alle visuele effecten.

Veel goeds hoorde ik over Gravity. Daardoor raakte ik wel benieuwd naar wat dit voor iets was. Met Sandra Bullock en George Clooney als gewaardeerde hoofdrolspelers, en Alfonso Cuarón (Harry Potter and the Prisoner of Azkaban) als regisseur was mijn interesse meteen gewekt. Ik heb de film gekeken zonder trailer, dus ik was erg benieuwd.

Mijn conclusie is dat Gravity inderdaad een goede film is. Wat vooral in het begin opvalt is de prachtig weergegeven ruimte. Gebruik van green screen o.i.d. viel totaal niet op. Ik dacht er eerlijk gezegd ook niet aan. Het leek gewoon alsof je zelf daar in de ruimte rond zweefde. Het 3D effect kwam bij deze film ook zeer goed tot zijn recht. De rustige opbouw verandert natuurlijk in één grote nachtmerrie, die het kijken meer dan waard is. Vooral scenes waar je als het ware door de ogen van Ryan kijkt, zijn erg indrukwekkend. Sowieso zaten er een aantal erg mooie shots in. Visueel gezien is het dan ook absoluut een pareltje.

Het verhaal is heel simpel: twee mensen moeten zien te overleven in de ruimte, maar de uitwerking is erg goed gedaan. In het anderhalf uur is geen enkel moment van verveling voorgekomen en spanning tot letterlijk de laatste minuut (uiteraard door het bijna verdrinken, maar ook mede doordat ik dacht dat ze op een onbewoond eiland was aangekomen). Als je ziet wat voor een tegenslagen Ryan te voorduren krijgt, begin je met het personage mee te leven en vurig te hopen op een goede afloop. Haar doorzettingsvermogen is een eigenschap die het publiek zal aanspreken. Wat dat betreft slaagt Bullock er wederom in een erg leuk personage neer te zetten. Verder vond ik het ook bijzonder dat de film interessant blijft, ondanks dat het geheel zich op een vrij eentonige 'setting' afspeelt. Het ziet er uiteraard allemaal wel verschillend uit, maar ook weer niet in zulke mate dat het gaat opvallen. Het enige puntje dat me een beetje tegenzat, was dat het soms wel heel onwaarschijnlijk aanvoelt: Ryan beleeft tal van tegenslagen, gaat tal van keren bijna dood (zelfs op aarde nog), maar haalt het uiteindelijk wel. Geen mens die haar dat na kan doen. Aan de andere kant zou een triest einde gewoon niet kunnen. Zo als het gebeurd is, zo moet het zijn.

Afijn, dit is gewoon een erg interessant project geworden. Levert een aantal erg mooie plaatjes op en de uitwerking van het eenvoudige plot is erg slim aangepakt. Bij vlagen giert de adrenaline door je lijf, terwijl de film ook mooie, ingetogen momenten kent. Een echte bioscoopfilm, die het kijken meer dan waard is.

4*

Gave beklemmende en uiteraard spannende film! Bullock en Clooney zijn niet meteen mijn favorieten uit het acteersgilde, maar hier vond ik ze erg oke. Al vraag ik me af of al die bijdehande praatjes en Country-muziek van Clooney nou echt moesten. Of gaat dat er echt zo aan toe in de ruimte? Wauwelen over van alles en nog wat in plaats van geconcentreerd bezig te zijn met een missie en daaropvolgende reddingsactie ?

De film pretendeert overigens realistisch te zijn, maar sommige dingen kwamen op mij toch nogal ongeloofwaardig over, maar ik zie het maar door de vingers. Het realisme slaagt namelijk met vlag en wimpel qua productie. Wat zag en klonk dat subliem! Al met al voorlopig een van de weinige toppers uit 2013, denk ik...

Absoluut knap gemaakte film. Zit de gehele speelduur tussen een kunstfilm en blockbuster in. Sowieso is Cuaron daar erg goed in. Dat bewees hij al toen hij de beste Harry Potter film maakte, maar ook bij zijn laatste film. Hij is in staat om blockbusters te maken die niet zo nadrukkelijk dat Hollywoodsausje hebben (hooguit een beetje).

Bullock zag ik nog nooit zo goed spelen overigens. Zonde dat ze voor 90% van die mutsenproducties op zich neemt waarin ze steevast hetzelfde doet.
De sfx zijn erg sterk natuurlijk. Weer zo'n film die je ervan doordringt hoe knap het is om te zien wat ze allemaal kunnen.
De cliches blijven hier net binnen de perken (maar zijn wel aanwezig), maar het geheel is vrij geloofwaardig. Lang niet alle plotontwikkelingen werken optimaal. Daar is het ondanks alles toch wat te standaard voor. (Het feit dat dit de laatste missie van Clooney is, Clooney die zichzelf opoffert, een zuurstof tank die het net redt etc. etc., een explosie waarin Bullock net ontkomt) . Maar moet eerlijk zeggen dat de 90 minuten voorbij vlogen. Het werkt grotendeels en de poespas wordt nergens te gek. De stilte van de ruimte tegenover de eenzaamheid van de hoofdpersoon, werkt trouwens wel ontzettend sterk. Daarin zit de diepgang die deze film zeker boven de gemiddelde Hollywoodproductie plaatst.

Misschien had ik er stiekem iets meer van verwacht, maar een bovengemiddelde film is dit uiteraard wel. 3,5 sterren.