Gravity (2013)

Ik vond de afwezigheid van veel verhaal en uitdieping / karakterstudies van de personages juist een positief punt, lekker weinig overbodige afleiding.

Voor mij een echte 5 sterren film top

Spanning en geweldige sensationele beelden

Kippevel

Je moet hem wel in de bioscoop zien met 3D

Hopelijk is hij nog mooier in 2D!

Wat een aan de ene kant mooi gemaakte film met prachtige beelden maar aan de andere kant tenenkrommend slecht verhaal. Als je een beetje beta bent erger je je om de 5 minuten over totaal onwerkelijke en onmogelijke gebeurtenissen en onvolkomenheden. Niets, maar dan ook werkelijk niets geeft aan dat de maker van de film ook maar enigzins kennis heeft van natuur- en wis- kunde. Een lachtertje. Nou zal dat wel weer komen omdat ik "er op" zit

Op het moment dat George Clooney weer aan boord stapte dacht ik, mede door de loop van het onmogelijke verhaal, wederom dat de maker dit serieus bedoelde en wilde bijna opstaan en weglopen. De rest van de film viel bij mij namelijk onder dezelfde categorie

Verder dus wel erg mooi om te zien. Maar niet te veel bij nadenken dus als je kennis van zaken hebt.

Enjoy..

Ben daar wel blij mee, doet toch vaak wel afbreuk aan de audiovisuele vorm voor mij, die zogenaamde diepgang. Thanks but no thanks.

Meesterwerk! Recensie volgt.

Raar. Je bent voor mij juist een van de mensen hier op moviemeter die altijd naar achterliggende boodschappen en zogenaamde diepgang zoekt in films.

Is ieders persoonlijke voorkeur. Alleen maar mooie beelden zijn voor mij niet genoeg. Een film moet wel iets met me doen.

Juist in films met de nadruk op de audiovisuele stijl en niet op het plot kunnen veel verborgen boodschappen zitten die je in eerste instantie misschien niet gelijk opmerkt. Een minimaal plot biedt juist vaak ruimte voor veel inhoud.

Ik ben een grote van van fotografie en ik weet uit ervaring dat je met één statisch beeld al heel goed een boodschap kunt overdragen. Dus de mogelijkheden van bewegende beelden zijn al helemaal eindeloos. Ken je het gezegde "één beeld zegt meer dan duizend woorden", hoeveel zou je dan wel niet kunnen zeggen met duizenden beelden?

Dat valt toch wel mee? .

Thematisch wel in dergelijke films, al vind ik karakterontwikkeling en redelijk wat narratief wel vaak in het nadeel werken van dergelijke films. Al ben ik ook iets te veel een vorm fanaat, snap dat de meesten gewoon een compleet totaalplaatje willen zien.

Een absolute 'must see' voor de liefhebber van 3D en astronomie in het bijzonder. De special effects zijn erg mooi. Toch blijft het verhaal wel erg vlak en voorspelbaar. Al met al vond ik het wel 4,5 ster waard en zeker omdat ik het in de bioscoop heb gekeken. In 2D zou ik de film 3 sterren geven.

"Life in space is impossible." Alleen al de openingszin deed mijn adrenalinepeil stijgen. Om tot het moment dat mijn hoofd het kussen raakte niet meer te zakken. Maar perfect is de film allerminst.

De eerste helft van Gravity is adembenemend. Letterlijk: ik betrapte mezelf er meerdere malen op mijn adem in te houden. En wat heet; het eerste kwartier alleen al is een fenomenaal stukje cinema. De camera deint, scheert, zwaait en slingert. De hoofdpersonages en de situatie worden geïntroduceerd, we krijgen een overzicht van de ruimte en de ramp voltrekt zich al meteen. Allemaal in één kwartier. En allemaal in één wervelend shot.

Natuurlijk is er van camerawerk nauwelijks meer te spreken als we het over de majestueuze single-shots van Lubezki hebben: met uitzondering van de gezichten van Bullock en Clooney komt alles uit de computer. Hier zou je gemakkelijke kritiek op kunnen hebben, maar de vakkundigheid waarmee het allemaal is gemaakt doen dat wel verstommen. Zelden heeft CGI er zo overtuigend en zo mooi uitgezien. Die Oscarnominatie heeft Gravity alvast in zijn zak (en de winst waarschijnlijk ook wel).

Het zal meehelpen dat het 3D-gebruik fenomenaal, want heerlijk subtiel, is. Net als met montage werkt het 't best wanneer je er je niet van bewust bent en Cuarón snapt dat. Het 3D valt pas op bij momenten wanneer objecten of personen dichterbij de camera komen, met als resultaat dat de leegte van de ruimte ook écht eng leeg aanvoelt.

En ook de soundtrack mag er wezen. In de ruimte is geen geluid en eindelijk weer eens een film die dat feit naar eigen hand durft te zetten. Explosies, botsingen en verwoestingen zijn allemaal geluidsloos. Het enige dat hoorbaar is, is de versnelde ademhaling van de acteurs. En als de zuurstof opraakt betekend dat pas echt een oorverdovende stilte. Saai? Integendeel: claustrofobisch en naargeestig is het, deze suggestie van totaal isolement. De dreigende score van Price is er een goede aanvulling op.

Audiovisueel dus tiptop in orde. Tot daar kan ik me op zich prima vinden in James Cameron's beoordeling van de film als "I think it's the best space photography ever done." Zelfs zijn mededeling dat hij het "the best space film ever done" vindt kan ik op puur audiovisueel vlak begrijpen: het is zelden mooier gedaan. Maar dan loopt het spaak bij mij. Cameron zei dat hij, bovenal, onder de indruk was van "the human dimension."

Van de regisseur van films als Avatar, Titanic, Aliens en The Terminator had zo’n opmerking bij mij al wel één of twee opgetrokken wenkbrauwen moeten opleveren. Dat deed het niet, en dat is wellicht ook de reden dat ik Gravity, ondanks alle bovengenoemde pluspunten, als een kleine teleurstelling ervoer. Ik hoopte op die “human dimension”, maar achteraf gezien hadden ze die beter achterwege kunnen laten. Cuarón maakte een film die vooral een visuele ervaring moest zijn. Een film die de enorme leegte van de ruimte als claustrofobisch en beklemmend moest neerzetten. Een thriller die met een minimale opzet 90 minuten spanning oplevert. Slechts twee acteurs. Een audiovisueel kunstwerk. De personages hadden weinig meer hoeven zijn dan marionetten om dat te bereiken. En ergens waren ze dat ook: redelijk lege individuen waarbij vooral hun hyperventilatie ertoe deed.

En daar is op zich weinig mis mee in een film die daar toch niet om draait. Het gaat pas schuren wanneer gepoogd wordt Bullock en Clooney meer mee te geven dan ze kunnen dragen. Had dr. Stone echt zo’n sentimenteel achtergrondverhaal nodig om haar overlevingsdrang te motiveren? Natuurlijk niet. Haar monoloog over het rode schoentje, aangevuld met aanzwellende violen, voelt eerder geforceerd aan omdat het zo’n tergend simplistische poging is een vlak personage diepgang te geven.

Minder dialoog (nóg minder? Ja, nóg minder) was de film waarschijnlijk ook ten goede gekomen. Het script was te aanwezig; de dialogen waren té gekunsteld. De monologen van Bullock tegen zichzelf en de comic relief van Clooney waren herrie in een heel erg gewenste stilte. Die naargeestige stilte die de film op zoveel momenten naar een hoger niveau wist te tillen.

Dit alles begint vooral in de tweede helft naar voren te komen. Het helpt ook niet dat Bullock vanaf dat moment in het één na het andere probleem verzeild raakt. Na de tweede botsing met het puin ontstaat er een vuurzee in de ISS, blijft de parachute van de reddingcapsule hangen, blijkt ze zonder brandstof te zitten en dreigt ze, eenmaal weer op Aarde, ook nog eens bijna te verdrinken. Te veel van het goede.

Murw geslagen door zoveel plotselinge bombarie verlaat je de zaal, nog steeds met je hartslag op 120. De film doet wat ie doen moet, maar het is jammer dat Cuarón naast de technologische kant zo weinig durfde te verrassen.

Huh? Heeft slechts de first draft geschreven van het script.

Intrigerend. Claustrofobisch. Meeslepend.

Woorden schieten te kort. Nog nooit was een film zo beklemmend, voelde een film zo intens. De spanning is in Gravity om te snijden en dat heeft met meerdere factoren te maken. Allereerst is dat wat Cuarón ons laat zien levensecht. Cinematografie en audio zijn magistraal in de overtreffende trap. Dat wat Ridley Scott en Michael Bay doen is slechts kinderspel vergeleken bij deze visuele pracht en praal, ook nog eens uitgevoerd in weergaloze 3D, die doet denken aan die in Avatar. Zou de derde dimensie dan toch toekomst hebben? Wellicht, al vraag ik me af of het ooit nog zo op zijn plaats zal zijn als in Gravity. Wanneer je als regisseur je publiek zich daadwerkelijk schrap kunt laten zetten doe je iets heel erg goed.

De plotomschrijving bovenaan de pagina praat over een 'oorverdovende stilte' en die woorden zijn moeilijk te evenaren. De leegte die de stilte je doet voelen is bizar. Toch is de soundtrack die de stilte af en toe doorbreekt ook fantastisch. Zelfs het doorgaans vermoeiende bioscooppubliek van Pathe zat doodstil op het puntje van zijn stoel.

Bullock en Clooney acteren overigens heel behoorlijk. Van Clooney wisten we dat hij dit kon maar ook Bullock, die ons (onbedoeld of niet?) af en toe even aan Sigourney Weaver doet denken wanneer ze in ondergoed door de ISS zweeft, acteert zeer overtuigend.
Ook worden we als kijker nog even misleidt. Er lijkt ons namelijk een matig cliche door de strot te worden geduwd maar de dialoog over de overleden dochter van Ryan is daadwerkelijk hartverscheurend.

Het einde, waar je je tot het moment supreme zelf geen idee hebt waar het naar toe gaat, is erg bevredigend. Misschien wat het iets too much al had ik daar zelf geen problemen mee.

4,5*

deze ga ik zeker nog zien !

" Open water" maar dit maal niet in de zee maar in de lucht

Open Water is een klein meesterwerkje.

Gisteren gezien in de bios, leuke film en aardig goed te doen in 3D, toch vindt ik de cast to much er had gewoon meer SF spanning in kunnen zitten.. En clooney leidt gewoon af als het nespresso mannetje....erg Jammer !

"Don't let go."

Vanochtend in Imax 3D gezien en wat een waar cinematografisch spektakel van jewelste zeg, superlatieven schieten tekort. Ik heb de film van het jaar aanschouwd.

Wel een waarschuwing vooraf: mocht je een diepgaand verhaal verwachten met karakterontwikkeling en dergelijke, dan zit je helemaal verkeerd bij deze film. Gravity laat je namelijk als kijker een enerverende ervaring beleven die je niet meer zo snel zult vergeten. Het was adembenemend, immersief en ga zo maar door. Een film die me van begin tot eind in een ferme greep hield en pas losliet nadat de eindcredits voorbij waren.

Het begint al gelijk bij de openingsscène waar je als kijker ondergedompeld wordt, er zit een mooie lange shot in waarbij de camera zwevend een rondje maakt langs de personages, zodat je al gauw alle pracht en praal ziet. Want werkelijk waar, visueel is het echt genieten geblazen. Het is tot in de kleinste puntjes verzorgd, bijvoorbeeld de reflectie van de aarde die mooi mee roteert met de helm en de HUD waarvan je kleine glimpsen ziet. Tevens zorgen een aantal POV-shots er helemaal voor dat je je één voelt met de film.

Dit alles wordt ondersteund door een prachtige score en sterk acteerwerk van Sandra Bullock en George Clooney. Met name Bullock verraste mij zeer, omdat ik haar niet zo snel in een serieuze film zie spelen. Maar zij draagt de film uitstekend. Let vooral ook op hoe ze in de foetushouding gaat als ze eenmaal in het Russische ruimtestation is beland, wat een mooie symboliek van leven en dood. Daarnaast vond ik de hallucinatie waarin Kowalsky zichzelf opeens in de pod van Stone begeeft erg goed gedaan. Ik dacht nog bij mezelf dat het helemaal niet kon, gelukkig was het een slimme misleiding.

Het einde zelf doet nogal 'Hollywoods' aan, maar ik vond het wel bevredigend. Als ik eerlijk ben zou ik er ook vrede mee hebben gehad als het slecht zou zijn afgelopen. Dat is gewoon de magie van deze film.

Al met al een erg sterke en oogstrelende film, ik kan zo nog wel even doorgaan. Ik had niet verwacht dat ik dit jaar nog een 'perfecte film' zou zien, maar gelukkig heeft Gravity aan al mijn verwachtingen voldaan en meer.

Dikke 5,0 sterren.

Meen toch dat jij degene was die bij Mulholland Drive, Drive en zo nog wat andere films juist op zoek ging naar diepere betekenissen. Meen tenminste dat aardig wat interessante theorieën over die film uit jouw koker kwamen.

Fantastische film ervaring! Allereerste keer dat ik met open mond naar en film heb zitten kijken in de bioscoop. Morgen ofzo wat meer.

Sentimentele draak met wervelende actie.

Zelden dat ik met zo'n tweeledig gevoel de bioscoop uit stap. Aan de ene kant is dit een geweldige film als je puur naar de 3D/CGI effecten kijkt. Aan de andere kant is het verhaal niveautje stuiversroman en zit het de actie behoorlijk in de weg. Ik kan me daarom volledig aansluiten bij NYSe en ga ik niet al zijn terechte kritiek herhalen. Ik wil slechts toevoegen dat het de eerste keer is dat ik realistische computereffecten zie, waar er in het verleden altijd een soort 'waas' overheen zat. Alles was messcherp en ik heb in een reflex zelfs een aantal keer mijn ogen dicht gedaan. Dat is me bij Avatar of recenter de Hobbits geen moment gebeurd. Nu maar hopen dat deze geweldige effecten snel goedkoper worden zodat de meer talentvolle regisseurs met slechts de helft van het budget hier écht iets boeiends mee kunnen maken.

3*** voor de visuals

Wooow. Ik kan me niet heugen dat ik een film heb zitten kijken met 1,5 uur half mijn mond open . Direct eens met iedereen die zegt het een dun verhaal is. Maar daar staat tegenoer een film, waar film volgens mij voor bedoelt is. Zien en beleven wat in werkelijkheid niet kan.

Spannende en visueel spectaculaire film van begin tot einde. En ik had altijd een hekel aan 3D maar nu vond ik het voor het eerst iets positiefs toevoegen. Minpuntje vond ik enkele sentimentele dingen als "when you see my daughter, please tell her that I love her".

Zelden heb ik een hele film lang met grote ogen toegekeken. Maar deze film kreeg het voor elkaar. Dit is waar 3D voor bedoelt is, hier voegde het nu eens ECHT iets toe. Vanaf het begin leek het alsof ik met hen in de ruimte zweefde. En voor het eerst heb ik af en toe mijn ogen dichtgeknepen of probeerde ik het rondzwevende puin te ontwijken. Dat heb ik nog nooit ervaren bij een 3D-film!
De muziek was magistraal wanneer het begon aan te zwellen op momenten van dreiging. Dat gaf me ronduit kippenvel, want het was de perfecte oplossing om toch spectaculaire geluiden te creëren in een plaats waar geluid zich niet kan voortbewegen.

Het spel van Clooney en Bullock vond ik prima. Clooney irriteerde ik me wel eens wat aan, maar lag niet aan hem, maar aan zijn personage
Bullock speelde in mijn ogen perfect de paniek die je moet voelen als je los in de ruimte zweeft met nog maar een paar procent resterende zuurstof. Je wilt dan niet gaan hyperventileren, je weet dat dat beslist niet het verstandigste is om te doen, maar dat is in zo'n panieksituatie natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan!

Het moment dat Clooney ineens weer aanwezig was en haar advies gaf, was voor mij even een grote domper. Echt zo'n deus ex machina waar je totaal niet op zit te wachten in zo'n film. Toen het een soort hallucinatie bleek van Bullock's personage, vond ik het al minder erg. Maar toch vond ik niet dat deze film dit nodig had.
Het achtergrondverhaal van Bullock vond ik juist niet irritant, maar echt iets toevoegen. Ik vind het fijn als een film als deze niet alleen maar spektakel te bieden heeft, maar ook iets toevoegt. Iets om over na te denken. En dat deed deze film zeker, precies dezelfde dingen die Dwarrel al bescheef, die heb ik ook ervaren.

De absolute kippenvelmomenten voor mij waren het moment dat Bullock in foetushouding kruipt zodra ze veilig in het ruimtestation is beland, de scene waarin haar tranen in 3D op ons af komen en eigenlijk de hele scene waarin ze de atmosfeer weer binnenkomt (bijna verbrandt), in het water bijna nog dreigt te verdrinken (ik dacht even dat het zo zou eindigen, wat een paniek!) en dat ze aan land komt, opstaat en om zich heen kijkt (perfecte camerastand, zo van onder af) en met wat bijna babystapjes lijken de wereld weer in loopt. De muziek was tijdens deze scene ook subliem.

Ik had in principe een 4,5 willen geven, maar de deus ex machina scene heeft die halve ster er voor mij afgehaald. Neemt niet weg dat ik het absoluut een kippenvelfilm vind!

Ik heb zelden een film gezien waarin ik in spanning meeleven met het verhaal zo vaak afwisselde met bewondering voor hoe mooi de film gemaakt is. Het gevecht van twee astronauten om te overleven na een ongeluk in de ruimte wordt uitermate spaarzaam verteld. Zelfs karakterontwikkeling staat alleen maar in dienst van het verhaal. Daardoor duurt de film maar negentig minuten en kan de spanning de hele tijd er vol op.

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie Gravity (ZUBB.nl)

Regisseur Alfonso Cuaron heeft na jaren van post-productie dan eindelijk zijn langverwachte Gravity de wereld in gestuurd, en dit is het wachten meer dan waard.

Eens in de zoveel tijd is er een film die zowel kunst als commercie goed kan combineren, Gravity is hier een perfect voorbeeld van. Voor zowel liefhebbers van arthouse films als voor liefhebbers van grote blockbusters is er veel te genieten. Na jaren van werk achter de schermen, opnames die (bijna) volledig voor een green-screen plaatsvonden en heel veel werk na de opnames heb ik Gravity dan eindelijk kunnen bekijken.

Gravity opent met de indrukwekkende woorden dat er geen geluid is in de ruimte en het eigenlijk gewoon een onleefbare situatie is in de ruimte voor de mens.

Het verhaal volgt 2 astronauten gespeeld door Sandra Bullock en George Clooney die in de ruimte bezig zijn met een missie. De één (Clooney) een doorgewinterde ruimtewandelaar en de ander (Bullock) een rookie maar erg intelligente dokter die iets heeft uitgevonden wat als prototype wordt geïnstalleerd op de shuttle waar de astronauten zijn gestationeerd. De film opent dan ook met een shot wat 15 tot 20 minuten lang niet alleen de karakters introduceert maar ook de aarde wat eigenlijk een personage opzich is in deze film. Nog Nooit is onze planeet vanaf de ruimte zo mooi in beeld gebracht in een speelfilm. Technisch gezien is dit een film die we nog niet eerder gezien hebben, de 3D is zelfs zowaar een echte toevoeging aan de film. Cinematograaf Emmanuel Lubezki (The Tree of life, Children of men) brengt fantastische mooi geschoten beelden naar voren. Zijn samenwerking met Regisseur Cuaron is dan ook iets wat voor mij een perfecte match is, Over ieder frame lijkt nagedacht te zijn, alles lijkt een doel te hebben. Dit zijn eigenschappen die iedere film een stuk beter maken. Visueel is er zeker dit jaar geen match voor Gravity en de oscars voor Visuele effecten en als het aan mij ligt Cinematografie mogen ze zeker winnen.

In de ruimte is er geen geluid, maar Gravity is zeker geen stille film. Een zeer sterke maar toch subtiele score zorgt ervoor dat, hoewel er ook compleet stille momenten zijn in de film die maar duidelijk maken hoe “eng” de situatie in de ruimte is, er genoeg te horen valt in de film. De keuzes die met betrekking tot geluid gemaakt zijn doen de film voor mij zeker ten goede.

Is Gravity dan een puur technische film?

Het antwoord hierop is absoluut Nee, Gravity verteld het verhaal van twee compleet verschillende personen, hoewel Bullock de film helemaal draagt en dit ook zeer overtuigend doet. Het is een verhaal over eenzaamheid, doorzettingsvermogen en ook zeker over hoop. Het is een zeer menselijk verhaal wat je raakt en waarin ik helemaal ben meegegaan. Daarnaast is de film zeer spannend, een film waarbij je op het puntje van je stoel zit. Door de film heen leer je Dr. Ryan Stone (Bullock) beter kennen en leef je meer en meer met haar en haar keuzes mee.

Gravity is een film die het narratieve aspect en het technische aspect perfect combineert. Hoe bepaalde shots van een zeer universeel shot waarbij we de gehele ruimte bijna zien overgaan in een shot waarbij je een soort First-person view krijgt vanuit Kowalski zijn helm is een voorbeeld van de innovativiteit die Gravity tentoonsteld, dit krijg je dus als je mensen met visie bij elkaar krijgt.

Het is geen diepgaande film die allerlei filosofische beweegredenen lijkt te hebben, maar een film die zowel een blockbuster als een arthouse film genoemd kan worden het verhaal is namelijk een toegangbaar verhaal, maar de film is toch op een onconventionele manier gemaakt, alleen de eerste 20 minuten zijn hier al een bewijs van. En dit is de regisseur Alfonso Cuaron zijn verdienste.

*****

This is 3D. Geweldig mooie en spannende film, George was een beetje te vrolijk evenals de indiase astronaut, maar behalve dat een zeer goede film.