Amour (2012)

Wel eens in een spiegel gekeken?

Zeer sterke film over het thema aftakeling: een oudere vrouw krijgt een beroerte, haar gezondheid gaat rap achteruit. Haar man probeert zo goed mogelijk voor haar te zorgen. Haneke brengt het lijden van een ouder echtpaar erg realistisch over. Het wordt daardoor een best schokkende film, omdat dit soort thema's ook dicht bij jezelf komen te staan. Het acteerwerk was overigens daarbij top. Hopelijk sleept deze film veel oscars in de wacht.

Actuele film want de heersende klasse der baby boomers ziet nu zo'n beetje hun ouders aftakelen dus is het nu relevant. Heb er even doorheen geskipt en Ik heb helemaal geen zin om dit aan te zien (heb het al "live" meegemaakt and it wasn't pretty ). Overbevolking hebben we al genoeg en mensen worden gewoon veel te oud. Al kan ik natuurlijk geen oordeel geven over "levenskwaliteit". Maar ik hoef geen 90+ te worden that's for sure

(Ergens zou het interessanter zijn een film te maken over mensen die azen op het kapitaal van "die oudjes" want die zijn er genoeg en jongeren die dat proberen "af te pakken"/ "binnen te slepen"). Policor films zijn saai en my gut feeling zegt dat er één is)

Je bent samen oud geworden en houdt nog altijd veel van elkaar. Het leven is goed... Tot het misgaat en de liefde op de proef gesteld wordt. Michael Hanekes 'Amour' won (niet geheel verassend) anderhalve week geleden de Oscar voor beste buitenlandse film, nadat hij zowat alle andere te winnen prijzen al had binnengesleept. En terecht.

De film opent met de brandweer die een appartement openbreekt. De mannen doen hun neus dicht en we weten meteen wat er aan de hand is. De buren hebben geklaagd vanwege de stank. Op het bed ligt tussen bloemen het lichaam van een vrouw die al even dood is. In flashbacks krijgen we de gebeurtenissen te zien die aan deze ontdekking vooraf gingen. Het gaat om een gepensioneerd ouder koppel van muziekleraren. Aan de ontbijttafel krijgt Anne (een fenomenale Emmanuelle Riva) een beroerte en na een operatie daarvoor raakt ze half verlamd. Haar man Georges (Jean-Louis Trintignant) probeert zo goed mogelijk voor haar te zorgen, maar zijn eigen leeftijd maakt dit lastig.

Amour neemt zijn tijd en doet niets gehaast, in vaak langere scènes zijn we getuige van de beproevingen waaraan deze mensen wordt blootgesteld. Het tempo ligt laag maar Haneke maakt geen scène overbodig. Toch gaat er ondanks die traagheid een magnetische werking van de film uit. Als kijker wordt je geconfronteerd met je eigen sterfelijkheid, en de mogelijkheid dat zoiets jou of je geliefde overkomt. Je hoeft er geeneens 80 voor te zijn. De aftakeling van Anne is dan ook bepaald geen feest om naar te kijken en Amour is geen makkelijke, of zelfs toegankelijke film. Toch is het plot oersimpel. Amour is een film over leven en dood en hoe twee mensen daarmee omgaan wanneer het leven en de wil daartoe een van de twee geliefden langzaam maar zeker ontglipt.

Ik dacht dat ik alles wel een keer gezien had op het gebied van acteren, maar wat Emmanuelle Riva hier laat zien is zo bijzonder dat ik alleen maar de hoogste waardering kan geven voor Amour.

Natuurlijk is mijn waardering niet alleen voor het acteren. Haneke weet keer op keer films te maken die me bij mijn strot grijpen, van die films waar je dagenlang mee in je hoofd rond blijft lopen, en waar je na jaren weer eens aan terugdenkt, en dan opnieuw net zo van slag bent als toen je de film net zag.

Amour is een vrij trage film. De film heeft hetzelfde tempo als de bejaarde hoofdrolspelers, en dus is het lage tempo volkomen gepast en mooi. De kijker krijgt de tijd zich te realiseren dat we allemaal richting hetzelfde lot gaan, en voor de één zal het een zware weg zijn, voor de ander minder. Amour is een film die emoties losmaakt. Dat werd me goed duidelijk na de aftiteling, waar een aanzienlijk aantal bioscoopbezoekers duidelijk aangedaan de zaal verlieten.

Amour is wat mij betreft de terechte winnaar van de Gouden Palm in Cannes, Césars in Parijs en een Oscar in Hollywood. Zelfs voor ons filmhuis in het Drentse Emmen was het een winnaar: 560 Bezoekers in twee vertoningen. Een record.

Deze film heeft mijn aandacht getrokken doordat ie genomineerd was voor verschillende Oscars, anders was ik nooit bij deze film terechtgekomen. Het was niet mijn soort film. Ik vond het ook niet echt een film maar eerder een documentaire. Het is traag en duurt lang. Ze hadden er gemakkelijk een korte film van maximaal een halfuur van kunnen maken. Desondanks goed geacteerd vooral van Emmanuelle Riva. Ik las dat sommigen het einde aan zagen komen, waarschijnlijk lag het eraan dat ik erg moe was en ik zonder mijn hersenen te gebruiken naar de film keek, maar dit einde had ik zelf niet verwacht. Dat was dan, samen met de acteerprestaties, het enige pluspunt van deze film. De film krijgt van mij een 3,5 omdat het me toch wakker wist te houden, door het acteren en ik wilde weten hoe het afliep. Met 1x kijken is ie prima te doen, voor mij geen 2e keer.

Ingekort had het nooit dezelfde impact kunnen leveren: dat traag voortslepende, eentonige leven zou nimmer even uitzichtloos lijken wanneer je hier slechts een half uur aan had besteed.

Geen film voor een gezellige filmavond. Het laat je achter met een naar en vooral machteloos gevoel. Het speelt waarschijnlijk bewust in op de actualiteit (discussie rondom euthanasie en aanverwante zaken).

Ik ben onder de indruk van het acteerwerk van Trintignant en Riva. Vooral het complexe personage van Tringnant maakt Amour erg interessant. Hij wordt af en toe nogal tegenstrijdig neergezet. Geen wonder dat een man in deze situatie moedeloos wordt en ook wel eens ergens anders over wil praten als hij dag in dag uit in deze ellende zit. Op zijn laagste punt slaat hij zelfs Anne. Ik vond dat eigenlijk niet schokkend of verrassend. Op dat moment is het niet zo vreemd als je je verstand even verliest. Ik ben ervan overtuigd dat Georges vol goede bedoelingen zit.

Je bent een koele kikker als dit je allemaal onberoerd laat. Ik voelde een soort oprechte woede opkomen in de scène waarin de verzorgster op ruwe wijze het haar van Anne kamde en vervolgens een spiegel onder haar neus hield. Een mens wil zichzelf niet in zo'n staat zien. Je wilt als kijker op dit soort momenten ingrijpen. Te hulp schieten, terwijl dat niet kan.

Alleen jammer dat er niet iets meer closure is over de dood van Anne en de toekomst van Georges

Mijn derde Haneke na Caché (erg goed) en Der Siebente Kontinent (veel te traag). Boeiende regisseur.

Michael Haneke is een moeilijke filmmaker. Je weet niet goed wat je kunt verwachten, behalve dan dat zijn films vaak erg traag zijn en als schokkend ervaren kunnen worden. Hoewel ik Funny Games fantastisch vond, heb ik me er voor de rest ook niet in verdiept. Amour leek me vooral een zeer trage film, en ik was eigenlijk van plan hem niet te zien, maar gelukkig bedacht ik me op het laatste moment.

Een geweldige film om te zien in de bioscoop. Ik had gelijk, de film is traag, maar het paste perfect bij de hele film. Haneke neemt de tijd om zijn verhaal te vertellen en doet dit op weergaloze en zeer intieme wijze. Haneke durft ons een zaal met mensen te tonen en de kijker uit te laten zoeken waar onze hoofdpersonen zittten. Haneke durft te laten zien wat andere regisseurs vaak niet laten zien. Een man die wacht in een vreemde kamer, terwijl de heer des huizes even weg is. Hij kijkt om zich heen en bestudeert de ruimte. Dit soort momenten maakt de film zeer menselijk. En dan heb ik nog niet gesproken over de manier waarop hij de relatie tussen Georges en Anne in beeld brengt. Trintignant speelt een zeer mooie rol, maar de wijze waarop Riva een dementerende vrouw neerzet is nog weergalozer. Ongelooflijk goed gespeeld en meesterlijk geregisseerd. Ik kon de pijn van Georges voelen en kon me, hoe vreemd dat ook klinkt, goed in zijn schoenen plaatsen. Het vernietigt je als je de persoon van wie je houdt ziet wegkwijnen, en het doet veel pijn als deze je langzaam aan niet meer herkent. Ook het ontslaan van de tweede hulp was volkomen terecht, hoe zij met de patienten omging kon niet door de beugel.
Visueel ziet de film er ook zeer goed uit. De shots zijn zeer gelaagd en brengt ons zeer dicht bij de personages.

Geweldig spel van de acteurs en een realistisch en aangrijpend verhaal, geweldig geschoten door de altijd goede Darius Khondji en meesterlijk geregisseerd door Haneke.

4*.

Mooi gezegd Maerk, maar Riva's karakter zou ik zelf niet als dementerend omschrijven, dat gaat doorgaans toch net even anders.

Mooi hoe Haneke de kijker deelgenoot maakt van de ellende die dit echtpaar moet doorstaan. Mooiste voorbeeld: de scene waarin Georges zijn vrouw helpt met de oefeningen waarbij ze kniebuigingen moet doen. Dit gaat in een langzaam tempo en bij kniebuiging nummer 9 denkt de kijker dat het bij tien gedaan zal zijn. Maar nee: 'we moesten tot 15', vraagt Georges retorisch aan zijn vrouw, waarna in datzelfde tempo alle 5 de extra kniebuigingen nog in beeld worden gebracht.

Het was toch vooral haar fysieke conditie dan? Ze deed mij heel erg denken aan mijn overgrootoma, die aan alzheimer leed. Ik heb haar maar kort gekend, maar in Riva herkende ik haar. Een erg knappe prestatie.

Vandaag de Blu-ray in mijn handen gehad. 19,99 Euro. Ik ga kijken of ik 'm niet goedkoper kan vinden maar de kans is klein vermits het om een Cineart release gaat.

Of je doet mee aan de MM prijsvraag? Je kunt de Blu-Ray van Amour winnen en de wedstrijd loopt tot vandaag. En mensen die geen Blu-Ray speler hebben (zoals ik) doen niet mee, dus je hebt wel kans denk ik.

Prestatie was zeker knap! en ik herkende ook dingen die ik bij mijn oma en opa heb gezien, maar dat waren wel echt dementie en alzheimer, dit waren zoals ik het interpreteerde meer de gevolgen van een beroertje, mislukte operatie en voornamelijk de tweede beroerte die Anne in die staat brachten... beetje potato, potato hoor, het is ook niet echt belangrijk

Bedankt voor de tip!

Het is niet leuk om oud te worden, maar watbgweldig geacteerd!,

Mooie, zwaarmoedige maar eerlijke film met buitengewoon goed acteerwerk. Ouder worden is een thema wat me eigenlijk altijd wel bezig houd en fascineerd. Dat komt ook omdat ik jaren bij de thuiszorg heb gewerkt en alles met beide ogen van dichtbij meegemaakt. Van wanhoop tot levensmoe, frustratie, achteruitgang die vaak plots ineens komt opzetten. Zelfs een kleine valpartij kan de geestelijke aftakeling enorm doen versnellen. De titel is alles zeggend. Wat de beste man deed is een wanhoopsdaad uit liefde, omdat ook zij dit nooit gewild zou hebben. Hij leefde met haar in huis, hij ziet haar kapot gaan, drinken weigeren, wegkwijnen op bed. Mooi ook de scene dat ze samen het huis uit gaan. Hij helpt nog even haar jas te trekken en daar gaan ze. Mijn vermoeden is dan ook dat Georges zelfmoord heeft gepleegd. De brandweerman vroeg of hij dat raam had open gezet aan een collega. Die vertelde dat hij dat niet had gedaan.
Een 8,5

Na alle media aandacht en oscar winst deze film maar eens gekeken.

Maar ik vond hem toch wel wat tegenvallen.

Het schrijnende verhaal wordt goed in beeld gebracht en er wordt overtuigend geakteerd maar is verder nogal 1 dimensionaal.

Ook duurt hij nogal lang waardoor mijn aandacht toch regelmatig verslapte.

Jammer want ik had er meer van verwacht.

VRAAG: mijn gepindakaaste versie had Vlaamse ondertitels en dat werkt soms nogal vervreemdend. Kan iemand mij vertellen of de legale koop-versie wel normale Nederlandse ondertiteling heeft?

Tegenvallend. Het kon ons niet boeien. Er wordt wel goed geacteerd, maar er gebeurt gewoon te weinig.

Schitterende verfilming. Goed gefilmd en heerlijk acteer werk.

Wat ik goed vind is dat er toch iemand een onderwerp genaamd beroertes zo goed in beeld heeft gebracht dat de mensen aan het einde verbijsterd en ontdaan zijn omdat de film een spiegelbeeld van realiteit is. Ik ken meerdere mensen waaronder mij moeder die beroertes hebben gehad.

Wat ik nogal vreemd vind zijn de reacties zoals er gebeurt te weinig of de film zou nogal een dimensionaal zijn. Ik ben het er in ieder geval niet mee eens.

Dit is een film die rauw en puur gebracht is op sterke wijze en dat maakt de film goed. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat mensen het deels niet kunnen waarderen omdat ze gewent zijn geraakt aan geromantiseerde films die eigenlijk weinig gemeen hebben met realiteit.

De schoonheid zit mischien in de liefde die de man voor de vrouw heeft en in zijn de allerlaatste daad. Aangezien het thema, welke schoonheid zou je anders verwachten?

Een pittige film met sterk acteerwerk. Eigenlijk niets op aan te merken, terwijl ik toch niet met een fijn gevoel deze film afkeek. Dit komt natuurlijk ook grotendeels door de zware thematiek, maar ergens duurde de film ook net wat te lang. Zeker omdat er buiten het goede acteerwerk en de pittige scènes niet veel variatie in zat.

Ik geef de film 3,5 ster! (had er 5 gekregen voor het acteerwerk)

Zit met een gelijkaardig gevoel. De film heeft een kille perfectie maar ik dacht dat het me allemaal meer zou beroeren. Misschien toch iets te klinisch? Tijdens de film stelde ik me de vraag of ik deze film meerdere malen zou willen bekijken? Het antwoord was 'nee'.

Voor mij absoluut niet die indrukwekkende film die ik me er bij voorgesteld had. Aan de acteurs ligt het niet, laat ik daar in ieder geval duidelijk over zijn. Maar het verhaal is erg rechtlijnig en laat weinig aan de verbeelding over. (Met uitzondering van het slot dan. Wat is er met de man gebeurd?) Het is gewoon een film over twee oude mensen die in een bepaalde situatie aan het einde van hun leven komen. Eigenlijk niet eens zo'n heel bijzonder verhaal ook. Waarschijnlijk zijn er momenteel duizenden, zo niet tig-duizenden vergelijkbare gevallen op dit moment live aan de hand. Wereldwijd uiteraard. Eigenlijk het gewone leven dus. En niet bijzonder genoeg voor een film. Tenzij je daar als filmmaker iets meer van zou maken. Verder heeft het waarschijnlijk ook met mijn werk in de zorg te maken dat ik deze film minder bijzonder vind, dan een hoop andere mensen. Een gevangenisbewaarder is waarschijnlijk ook minder snel onder de indruk van een gevangenisfilm als ik.

Precies. Het gewone leven. Gewone mensen, gewone liefde. In een situatie die meerdere mensen kennen. Maar wel een situatie waar de buitenwereld meestal van wordt afgesloten. Sterven is meestal iets intiems, waar het dagelijks leven niet in gemengd wenst te worden, waar media zich over het algemeen niet mee bezig houden. Hoeveel films ken je die draaien om het sterven van één persoon? Dat en niet meer? Haneke laat een wereld achter gesloten deuren zien, een wereld die desondanks bestaat en die door, zoals jij ook zegt, duizenden of tig-duizenden ondervonden wordt op dit moment. Willen wij daarmee geconfronteerd worden? Waarschijnlijk niet. Het verbaasd me niet dat iemand in de zorg dit allemaal een stuk minder confronterend vind dan het gepeupel die er enkel op ongelukkige momenten mee te maken krijgt. Maar Haneke maakt het sterven bespreekbaar, en dat vind ik bewonderenswaardig.

Heb je ook je eigen grote geliefde op eenzelfde zien achteruitgaan en heb je hem of haar geholpen om uit het leven te stappen? Ik weet niet in hoeverre dit overeenkomt met "werken in de zorgsector". Dirigent Jan Willem De Vriend praatte onlangs over A Late Quartet en vond de herkenbaarheid net heel knap. Hij was misschien wel meer enthousiast over de film dan mensen die er niets van kennen of niet in de wereld vertoeven van de klassieke muziek. Ik denk dat het ook kan gelden voor Amour want de vermoedelijke raakheid die Haneke weet vast te leggen is net heel mooi.