menu

Amour (2012)

mijn stem
3,65 (962)
962 stemmen

Frankrijk / Duitsland / Oostenrijk
Drama / Romantiek
127 minuten

geregisseerd door Michael Haneke
met Jean-Louis Trintignant, Emmanuelle Riva en Isabelle Huppert

Georges (Jean-Louis Trintignant) en Anne (Emmanuelle Riva) zijn in de tachtig. Ze zijn fatsoenlijke, gepensioneerde muziekdocenten. Hun dochter Eva (Isabelle Huppert) woont in het buitenland met haar gezin. Op een dag krijgt Anne een beroerte waardoor de liefdesband binnen de familie danig op de proef wordt gesteld.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=ZpPWGJWYGaA

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Koekebakker
5,0
Schitterend, uiterst teder, drama over liefde, maar vooral over ouder worden. Met 2 diep indrukwekkende hoofdrollen.

avatar van Knisper
4,0
Ik heb niet zoveel toe te voegen aan wat hier al gezegd is. Even mooi als verstikkend. Inderdaad met compassie, maar daardoor weer een stuk zwaarder. Het moet gezegd dat deze film onmogelijk beter gemaakt had kunnen worde. Pacing, acteerwerk e.d., alles klopt. Daarom ook zeker geen onterechte prijswinnaar.

avatar van Ataloona
4,0
Was voor mij imho de beste film van 't PAC-Festival. Keiharde realiteit en pijnlijk herkenbaar. Heb de hele tijd haast met een brok in mijn keel zitten kijken. Soms toch wel wat vervelend te kijken (reality check!), maar in principe vond ik dit de meest ''lichte'' Haneke die ik heb gezien. (laat er geen misverstand over bestaan dat dit gewoon ontzettend zwaar was hoor). Het eind was typisch Haneke. (was ook onvermijdelijk, gelijk vanaf het begin) De rest van de film vond ik eigenlijk wat minder typisch Haneke. Het lichtgebruik en het sfeertje was ook wat anders, maar dat kan ook gewoon aan de omstandigheden, de Franse cast en de setting liggen. Desalniettemin een fantastische film die ik niet graag zou willen herzien, maar die ongetwijfeld qua cijfer verhoogd zou worden bij een herziening. Voor nu een 7,8/4,0*.

Overigens zijn de acteerprestatiies in Amour echt van een buitenaards niveau.

avatar van arno74
5,0
Zware drama die je ongemerkt en beetje bij beetje slikt (en verstikt). Geen drama die de makkelijke traan opzoekt, en misschien juist daardoor een des te grotere indruk maakt en achteraf zo zwaar op de maag ligt. Het is een film waarbij je toeschouwer bent van het aftakelen van een van de hoofdpersonen, je kijkt toe, zonder overdreven emotioneel gedoe word je als kijker geconfronteerd met een levensecht verhaal waarbij huilen geen zin heeft.

Scenario en verfilming: uitmuntend. Realiteitsgehalte: voortreffelijk. Maar het beste is toch het acteerwerk: in één woord subliem. Vooral Emmanuelle Riva steekt met kop en schouders bovenuit met haar bovenmenselijke acteerprestatie.

Een film die volgens mij alleen volledig tot zijn recht komt in een bioscoopzaal. De film is een genot voor het oog, en een voorbeeld voor elke acteur of regisseur.

Maar... hoe beoordeel je een film die je het gevoel geeft dat je naar een begrafenis bent geweest?

avatar van Arnie
3,0
Mooie film, nu en dan ontroerend en subtiel uitgevoerd en fantastische acteurs, maar desondanks teleurgesteld in de braafheid en voorspelbare uitwerking. Ik had meer diepgang verwacht van Haneke, ondanks zijn als vanouds observerende stijl (aardig detail: dit keer bleef zijn karakteristieke observatieshot annex zoekplaatje niet uit tot het einde, maar zien we de hoofdrolspelers al vrij snel vol verwachting in de concertzaal zitten).

Bij Haneke hoeft men natuurlijk niet direct diepgaande dialogen te verwachten (en inhoudelijk ook niet bij een echtpaar op leeftijd), daarvoor is hij te zeer gericht op registratie, maar ik vermoed dat dit dan toch beter werkt bij zijn wat meer 'duistere' films, zoals Das Weiße Band of Temps du Loup. Waar het daar altijd lang zoeken was naar enig lichtpuntje voor de mensheid (soms beter vindbaar dan anders), doet Haneke hier het omgekeerde: vanaf het eerste begin spat het mededogen van het scherm, niet slechts dat van de man voor zijn vrouw, maar ook dat van Haneke met zijn personages. En zonder de onderhuidse spanning of doordringende maatschappijkritiek van zijn eerdere films, waar is dan de Haneke gebleven van de rauwe vertellingen, die je omverblaast met zijn gewaagde analyses, en je achterlaat met veel om over na te denken? De voorspelbaarheid verdreef bij mij bovendien de mogelijkheid om werkelijk ontroerd te zijn, waar dat vermoedelijk wel gehoopt was. Meest indrukwekkende scene vond ik het vangen van de duif, dat was wel ontzettend mooi.

Wellicht, daar ben ik nog niet helemaal over uit, probeerde hij juist deze liefdevolle benadering, in combinatie natuurlijk met de titel, cynisch te doen overkomen, en wilde hij eigenlijk juist de zwarte kant ervan laten zien. Ik heb deze echter niet kunnen ontdekken in de film. Het klinkt daarom vreemd, maar niettemin was dit té mooi om echt te beklijven. Nog steeds een aanrader, maar ik heb liever de vroegere Haneke.

avatar van The One Ring
4,0
Dat ik nog eens naar een Haneke zou uitkijken, de wonderen zijn de wereld nog niet uit!

Wel, misschien is het ook weer niet zo verwonderlijk, aangezien ik altijd wel gezien heb dat Haneke talent heeft, ik heb gewoon weinig met het type films die hij maakt, die op mij vooral overkomen als academische oefeningen in pessimisme. Buiten dat om moet er verder wel gezegd worden dat hij consistent is. Ik mag niet zo'n hoge dunk hebben van zijn werk, maar hij weet er zo goed als altijd eentje te maken waar nog lang over doorgesproken wordt door filmliefhebbers. De reden dat Amour me wat meer trok was doordat het onderwerp zich eens niet goed leende voor cynische, maatschappelijke visie en toen de eerste recensies schreven dat het een heel menselijke film was dacht ik dat het goed zat.

Dat bleek te kloppen, want Amour is een erg mooie film, makkelijk mijn favoriete Haneke. Het is aan de ene kant de simpele aanpak die goed werkt, zeer gefocust op twee personen in één locatie (op een korte beginscène na). Dit laat het aftakelingsproces en de invloed die het heeft op de verhouding tussen man en vrouw goed tot zijn recht komen. Aan de andere kant is het toch nog altijd Haneke en is zijn hand zeer herkenbaar, waardoor het nooit echt simplistisch wordt. Zo'n scène als waarin die pianist langskomt en we even met hem alleen achter in de woonkamer blijven wachten totdat George Anne gehaald heeft; dat is eigenlijk echt typisch zo'n Hanekemoment: even een ander perspectief gebruiken om de emoties wat te verschuiven. Gek is dat Haneke zei dat hij in de opening al liet zien dat Anne dood was zodat de kijker wist dat het zo af zou lopen. Is er dan iemand zo naïef dat hij zou denken dat het eindigde met dat zij weer helemaal beter werd? Waarom heb ik het gevoel dat dit onder spoilers valt?

De rest van de redenen waarom deze film zo goed is laten zich raden: het acteerwerk, het realisme, het onvermijdelijke, het herkenbare. Het is eigenlijk ook wel grotendeels een voorspelbare film, maar de onsentimentele en wat hardere aanpak van Haneke zorgt voor het onderscheid. Het meest interessante dat hij aanbrengt is echter een gevoel voor poëzie, om het zo maar te noemen. Zoals bij die duif, maar vooral het einde, waarin een verwarde George zijn al overleden vrouw naar buiten volgt en voorgoed verdwijnt. Wat er werkelijk met hem is gebeurt wordt in het midden gelaten (vermoedelijk is hij al dood), maar het is in deze context een ontroerend beeld om hem zo de film te laten verlaten, het commentaar van zijn vrouw in acht nemend.

Een ding irriteerde me wel gruwelijk: geen ondertiteling bij dat lange shot van die brief. Ik kan nauwelijks Frans en heb geen idee wat George daar schreef aan het einde, maar aangezien de camera er lang op blijft rusten neem ik aan dat het van belang was. Niettemin vond het ondertitelbedrijf het niet nodig om dit even te ondertitelen. Weet iemand wat George daar neerpent?
4*

avatar van wibro
3,5
Als deze film niet de Gouden Palm gewonnen zou hebben, dan weet ik niet of ik de moeite genomen zou hebben deze film te gaan bekijken. Dit soort onderwerpen spreken mij nu eenmaal niet bepaald aan. Ik kreeg ook wat ik verwachtte, een film zo depri dat deze film bij mij hoog zou eindigen als ik een lijstje samen moest stellen van de meest depri films die ik gezien heb. Het acteerwerk is niettemin voortreffelijk, maar echt raken deed de film mij toch allemaal niet, zelfs niet de scène waarin George Anne uit haar lijden verlostte. Het klinkt misschien gek maar na die scène begon de film mij pas echt te boeien. Wat doet George met de duif, gaat hij hem laten stikken net zoals hij zijn vrouw liet stikken. Ik ging al recht overeind zitten en dacht ''oh wee als je het lef hebt". Het liep gelukkig goed af met de duif. Dus, achteraf best wel een interessante film deze film van Haneke die je tot nadenken stemt en je zowiezo ook een spiegel voor houdt van wat jij zou doen als je in een zelfde soort situatie zou komen te zitten als George? Ik weet het niet. Na afloop van de film heb ik bij het nuttigen van een heerlijke trappisten hier nog eens goed over nagedacht. Echter, herzien zal ik deze film nooit en te nimmer maar dat geldt voor alle zwaarmoedige films van Haneke. Een zo'n zelfkwelling vind ik meer dan genoeg. Bij mijn volgende bioscoopbezoek wil ik weer iets vrolijks.

3,5*

avatar van RuudC
3,5
Met Amour heb ik voor het eerst meegemaakt dat de zaal in bijna volmaakte stilte leegstroomde. Dat had er misschien mee te maken dat mijn vriendin en ik vermoedelijk de enige personen waren die jonger waren dan veertig. Overigens is dat een tweede nieuwe ervaring. Misschien zagen de meeste bezoekers hun eigen (nabije) toekomst in de film.

Voor een Gouden Palmwinnaar viel Amour me tegen. Van Haneke misschien ook wel. Nooit wat van de beste man gezien (al ligt Die Weisse Band inmiddels wel klaar om gekeken te worden), maar op een of andere manier weet die cineast vooraf al indruk te maken. Moeilijk te verklaren in ieder geval. Haneke slaagt op bepaalde manieren wel degelijk in zijn opzet. Zo vond ik het intrigerend hoe de kijker in het begin als het ware naar zichzelf kijkt en ziet hoe de zaal volstroomt. Alsof daarmee extra wordt benadrukt dat je toeschouwer van een tragedie bent.

Ontroerend is Amour zonder enige twijfel. We zien in elk geval goed hoe mooi de band tussen Georges en Anne is. Twee mensen die al een eeuwigheid samen zijn, alles bereikt hebben wat ze maar kunnen bereiken en nog altijd komt de liefde voor elkaar overtuigend over. Natuurlijk is het tragisch dat daar een einde aan komt, maar op een of andere manier kwam het vrij natuurlijk op me over. Ik denk dat de meesten hier wel hebben meegemaakt dat een opa en/of oma zijn komen te overlijden. Mijn oma overleed bijna vier jaar geleden ook door een beroerte. Tragisch, maar c’est la vie, zoals ze dat in Frankrijk mooi zeggen. Het overlijden van een jong persoon dat vanzelfsprekend zijn/haar hele leven nog voor zich heeft, vind ik veel tragischer.

Het is interessant om te zien hoe Georges worstelt met de situatie van Anne. Op den duur merk je dat er tegenover de slechte momenten steeds minder leuke terugkomen. Zeker niet als er dingen omheen gebeuren. De climax is heel sneu. Ondanks dat het eigenlijk verkeerd is, kan ik er ergens wel begrijpen. Het is een mooi, dramatisch moment om de probleemstelling ineens aan de kijker te presenteren (lees: in het gezicht te duwen).

Complimenten voor Emmanuelle Riva. Het is niet dat Jean-Louis Trintignant het slecht doet, maar Riva’s prestatie is ongelooflijk sterk. Voor de rest was het een mooie, ontroerende film met mooie muziek, maar ik had er inderdaad meer van verwacht.

avatar van Ceeda7
5,0
Enorm aangrijpende film over een koppel van leeftijd.

Haneke deelt in z'n films altijd een paar mokerslagen uit, rechtstreeks afkomstig vanuit de donkere psychologische kelders van het menselijk bestaan:

-de kaakslag van Georges aan Anne als ze niet wil slikken,
-de verpleegster die George uitscheldt als rotte vis terwijl hij zielsveel van z'n vrouw houdt,
-en natuurlijk de verstikking van z'n vrouw
.

Dit maakt de film loodzwaar. Ik weet niet of Haneke de nood heeft om het publiek te schofferen of te raken, toch slaagt hij daar makkelijk wel in door z'n typische handelsmerk van rauw tot hard realisme.

Nog een woordje over de titel van film. Ikzelf ben nog een jonge knaap, maar Amour verwijst volgens mij naar hetgene wat Anne verlangde van Georges na haar operatie. Het vermijden van absolute aftakeling, en de besparing van deze feiten aan haar naasten.
Waarop George Anne verstikt ,hoe hartverscheurend (tevens ook zeer logisch) deze keuze voor hem was.
Dit is niet de liefde die in alle boekjes of happy-ending films wordt beschreven, maar volgens mij ware toewijding of liefde. Amour dus.

Lovende woorden voor zowel Riva en Trintignant, en nogmaals voor de serene verfilming van Haneke.


Deze film is tijdloos te noemen. Haneke's beste film: 4,5*

3,0
Uit het leven gegrepen. Iets teveel wat mij betreft. Michael Hanneke en ik zijn nooit goed samengegaan en ook Amour is weer geen voltreffer. Daarvoor is Amour te afstandelijk en traag. Net als bij andere films van Hanneke valt er op Amour weinig aan te merken en is het acteerwerk zelfs voortreffelijk. Probleem, echt beklijven of raken doet het me nooit. Daarmee is Amour toch weer uitgelopen op een kleine teleurstelling en één ding lijkt nu wel zeker: Hanneke en ik zijn niet voor elkaar gemaakt.

avatar van NYSe
4,0
Doodeerlijk

Nooit zien we ze elkaar kussen. Nooit zeggen ze dat ze van elkaar houden. Het is ook niet nodig: de liefde tussen de twee hoofdpersonages in Amour is vanzelfsprekend. Anne en Georges zijn al decennia bij elkaar en hebben alleen elkaar nodig. De intimiteit wordt duidelijk uit kleine aanrakingen en blikuitwisselingen.

Maar dan wordt Anne getroffen door een beroerte, waardoor ze aan de rechterhelft van haar lichaam verlamt het ziekenhuis verlaat. Met zijn belofte dat Georges haar nooit meer terugstuurt zijn de twee meer dan ooit op elkaar aangewezen.

Amour laat, zonder een seconde sentimenteel te worden, het langzame afscheid tussen twee geliefden zien. Haneke schroomt niet het publiek de onmenselijke aftakeling van Anne’s lichaam en geest te tonen, met lange shots, in het trage tempo van het bejaarde stel. Het voeren; het verschonen; het kwijlen; het stotteren: niks blijft ons bespaard en dat maakt Amour één van de eerlijkste films over ouderdom en de dood ooit gemaakt.

Het statische camerawerk, met een minimale hoeveelheid cuts, brengt alle aandacht naar de interactie tussen Jean-Louis Trintignant en Emmanuelle Riva, en geeft vooral de laatste de kans te schitteren. Riva geeft op een magistrale en hyperrealistische wijze een vrouw met één been in het graf weer. De vertolking wordt nergens aangedikt en nergens wordt er op de emotie ingespeeld, maar toch weet het ellenlange shot waarin een aan bed gekluisterde Anne zich maar niet verstaanbaar kan maken aan haar dochter je met een immens brok in de keel achter te laten.

De verschijningen die dochter Eva maakt, sterk gespeeld door Isabelle Huppert, zijn de weinige momenten waarin Georges en Anne nog contact met de buitenwereld hebben. En als Georges zijn vrouw bezoek wil besparen zijn ook die momenten snel verleden tijd. De stilte, hand in hand met shots van het lege interieur, gaat overheersen in dat immense appartement.

Toch wordt het nergens ondraaglijk. Daar is de film te warm voor. “Het leven is mooi,” verzucht Anne, wanneer ze haar geschiedenis in een fotoboek doorbladert. Het is een verrassende uitspraak om tegen te komen in een Haneke-film, maar je kan er na het zien van Amour alleen maar mee instemmen.

avatar van Spetie
4,0
Een erg mooie film van Michael Haneke. Drie maal is scheepsrecht is hier volledig van toepassing. Waar ik de eerste twee films, die tot nu toe van Haneke zag, helemaal niets vond, daar is Amour een schot in de roos. Een verhaal waarbij de onvoorwaardelijke liefde centraal staat.

Laat ik vooropstellen dat Amour geen vrolijke film is. Het is een behoorlijk deprimerende film over twee mensen, die al erg ver op leeftijd zijn. Een stel dat ondanks hun problemen en aftakeling, erg veel liefde voor elkaar bezit. Dat laat Haneke in het verhaal op een mooie manier tot uiting komen.

Het acteerwerk van de twee hoofdrolspelers is erg naturel en overtuigend. Vooral Jean-Louis Trintignant weet in zijn rol als Georges op een gegeven moment mijn sympathie en medeleven voor zich te winnen. Ik had op een gegeven moment echt met hem te doen. Het moment waarop hij Anne uit haar lijden verlost, kon ik goed snappen, ook al is het danmoord. Ik had echt met hem te doen daar. Het moment erna zat ik trouwens misschien nog wel meer geboeid op mijn stoel. Een duif is het huis binnengevlogen, en ik zat echt in spanning of Georges hem zou gaan vermoorden, wat gelukkig niet gebeurde. Ik vond het een erg knappe scene, die mij even goed over het gebeuren na liet denken.

Amour heeft mij behoorlijk verrast. Het is een geslaagde film van Haneke over liefde, die best deprimerend is, maar ook wel wat luchtigs tussendoor geeft, en die je op sommige momenten eens goed laat nadenken over bepaalde zaken. Toch zeker wel een aanrader dit.

4,0*

avatar van John Lee Hooker
4,0
Aandoenlijk drama over twee bejaarden mensen die al lange tijd samenleven en waarvan de de vrouw te maken krijgt met een verlamming. Ze voelt zich bezwaard, schuldig en hulpeloos terwijl Georges er alles aan doet om haar te ondersteunen en begeleiden. Langzaamaan begint deze ziekte de controle over te nemen en Anne kan steeds minder goed functioneren. Erg mooi neergezet. Veel statische shots en genoeg rust om de aandacht op het tweetal gericht te houden.

avatar van james_cameron
4,0
Geen licht verteerbare kost dit, maar uiteindelijk wel indrukwekkend. Regisseur Michael Haneke toont ons de menselijke aftakeling in al zijn detail, ook al zouden we daar liever de ogen voor sluiten. Prachtig gespeeld door Jean-Louis Trintignant en Emmanuele Riva en passend sober en haast verstikkend claustrofobisch in beeld gebracht. Traag en onprettig, maar tegelijkertijd aangrijpend en fascinerend. Typisch Haneke dus.

avatar van BBarbie
5,0
Wow! Formidabel.
Wat een buitengewone film. Hartverscheurend, lief, ontroerend!
En wat een geweldige rol van de gammele Jean-Louis Trintignant. Indrukwekkend, maar het is toch vooral een superbe Emmanuelle Riva, die het meeste indruk op mij heeft gemaakt. Fabelachtig goed, une rôle extraordinaire, om nooit meer te vergeten. Zij is meteen mijn favoriet voor een Oscar.

Wat goed ook van Michael Haneke om die twee sterren hun gang te laten gaan. Om er geen vals sentiment van te maken. En om af en toe kleine pauzes in te lassen, zodat iedereen (ook de kijker) z’n ademhaling weer even onder controle kan krijgen. En om het verhaal heel simpel te houden, zonder verstorende subplots. Erg goed gedaan.

Op de valreep komt deze film bovenaan in mijn top-10 voor 2012, want het is met voorsprong de mooiste, meeste aangrijpende film die ik dit jaar gezien heb.

avatar van Fortune
2,0
AMOUR is de meest toegankelijke en daardoor de meest teleurstellende film van Michael Haneke. Na een aantal films van deze Duitse regisseur gezien te hebben, verwacht ik wel dat de film een aantal verrassingen in petto heeft.

Deze film heeft geen verrassingen en heeft weinig te vertellen; niet meer dan dat de titel weggeeft. Dat wil niet perse zeggen dat de film slecht is maar wel dat ik meer verwacht van een film. Toen de film afgelopen was had ik het gevoel dat ik deze film al ooit eerder heb gezien. Niet alleen is het een beetje saai om twee bejaarden te volgen in een appartement maar ik verwacht gewoonweg meer van een film.

Ik kan niet ontkennen dat het acteerwerk formidabel is en dat er bijna de gehele film constant mooie plaatjes voorgeschoteld worden maar ik werd nergens verrast.
Aan de ene kant is het wel een typische Haneke en zijn zijn kenmerken te vinden, aan de andere kant is dit een minder gedurfde en weinig experimentele Haneke. Wellicht begint onze pessimistische vriend lui of oud te worden wat deze film uistraalt.

Eerste tegenvaller van Haneke.

avatar van kos
3,0
kos
Gortdroog waardoor je alle gelegenheid hebt je volle aandacht te richten op de details, die inderdaad veruit het sterkste van de film zijn.

Maar Hanekes afstandelijke stijl pakte me niet heel erg hier met dit onderwerp. Te vluchtig en te weinig diepgaand. Al kun je je afvragen wat er diepgaand is aan onvermijdelijk aftakelen van de mens.
Aardig om eens gezien te hebben en met name Trintignant imponeert, maar hoef hem niet meer te zien.

avatar van Ajax&Litmanen1
3,5
Confronterende film over het aftakelen van een mens. Ik heb vrij weinig van regisseur Haneke gezien, dus ik heb geen idee of dit typisch een film in zijn stijl is. Het is ieder geval wel een sterke film geworden, dat af en toe vrij pijnlijke momenten kent (Georges die Anna een klap geeft als ze haar drinken uit spuugt of het moment dat Georges Anna laat sterven) en daardoor behoorlijk realistisch en pijnlijk over kan komen. Boeiend? Zeker. Maar het duurde toch wel erg lang. Nou heb ik niks tegen trage films, maar de 2 uur vlogen nou niet bepaald om. Had wat mij betreft wel een stuk korter gemogen. Toch blijft de film wel tot het einde toe boeien, vooral dankzij het ijzersterke acteerwerk van Jean-Louis Trintignant en Emmanuelle Riva. Zeker Riva speelt een fantastische rol, wat zet ze haar rol van Anna overtuigend neer zeg. Het is ook mooi dat je merkt dat de 2 elkaar ontzettend lief hebben, zonder dat dit gezegd wordt.
Je merkt aan alles dat ze vergroeid met elkaar zijn. Knappe film van Haneke.

Voorlopig 3,5*, wie weet zit er ooit nog een verhoging in.

avatar van Diederik58
3,0
Het acteerwerk is prima. Het thema is van alle dag. Dilemma's over wanneer het leven nog zin heeft. Hoe zul je zelf met zo'n situatie omgaan? Hoe ver gaan we als het om liefde gaat?
Super vind ik de film niet. Het is gewoonweg niet mijn genre. De film druppelt door, je weet waar het naar toe leidt. Het is goed om gezien te hebben.

5,0
Bij het lezen van de diverse reacties tot nu toe op de film Amour valt mij op hoe “technisch beschouwend” velen hun mening onder woorden brengen. Wel/niet typisch Haneke, wel/niet cynisch en maatschappelijk kritisch, etc.. Slechts een minderheid lijkt zich te durven of te willen wagen aan een meer persoonlijk, emotioneel getinte beschrijving van wat de film bij hem of haar teweeg bracht.
De film was voor mij in elk geval één langgerekte flash back van de aflopen twee jaren. Mijn vrouw Annemarie (Anne) bleek na 36 jaar huwelijk slokdarmkanker te hebben. Zij was ongeneeslijk ziek. Na allerlei wanhopige behandelingen in diverse ziekenhuizen kwam ze uiteindelijk terug in haar zo vertrouwde omgeving: thuis. Daarmee belandde ik vrijwel letterlijk in Haneke’s film. Ik was Georges. Net als hij ging ook ik er helemaal voor. Zij had mij nodig. Vertrouwen! Hadden we elkaar niet ooit beloofd “In voor- en tegenspoed…?”
Tegenwoordig wordt zoveel vanuit geld geredeneerd, ook te bieden zorg en steun. De dochter suggereerde moeder te laten opnemen, zij wilde praten over het huis, zij kwam binnen vallen als het haar uit kwam. Waar was haar empathie?
Amour is voor mij de meest geloofwaardige film die ik in jaren heb gezien/ondergaan. De verfilming van de diverse menselijke aftakelingsprocessen, de indringende stiltes, de beleving van tijd, de wanhopige hulp die je probeert te bieden: zó gaat dat wanneer het onvermijdelijke sterven nadert.
Indringend laat Haneke het ons allemaal zien. Indringend en geloofwaardig is het spel van de acteurs (de lege, uitdrukkingsloze ogen van Anne…).
En of je nou beredeneert of je deze film goed of slecht vindt doet in dit geval niet ter zake. Het is een film waarvoor je je moet openstellen. Want is het dat niet waaraan om ons heen in onze westerse samenleving zo langzamerhand zo’n groot gebrek is? Je openstellen voor de ander? Empathie?
Ik vind Amour als film een absolute topprestatie en één grote aanklacht tegen vervlakking en vervreemding in onze maatschappij!
Vijf sterren dus.

avatar van LOTR-lover
4,5
Ongelooflijk triest maar ook ongelooflijk mooi. Dat is het eerste wat ik uit kon brengen na het zien van Amour. De liefde van het echtpaar gaat zo diep, dat is prachtig maar ook triest om te zien. Omdat je weet waar het eindigt en omdat je ziet dat ook de man er langzaam maar zeker aan onderdoor gaat. Het acteerwerk van Emmanuelle Riva is natuurlijk fenomenaal. Dat is absoluut het vermelden waard.

Vind het een prachtige film die me geregeld met een brok in de keel liet zitten.

4,5*

avatar van brabusRUS
2,0
Mooi, maar ontzettend traag. Ik heb denk ik nooit eerder zo'n trage film gezien. In de film gebeurd werkelijk niks. Weliswaar word er erg goed en authentiek geacteerd, toch kon de film mij niet met volle 100% boeien en raakte mij niet. Ook miste ik muziek in deze film.

2*

avatar van Eiserne Jungfrau
4,0
Gisteren deze film gezien. Een hele eerlijke film en het leek wel of ik naar een documentaire zat te kijken. Acteerprestaties van de bovenste plank. Elke scene boeide mij aangezien deze zo gedetailleerd worden weergegeven. Het thema waar velen (waaronder ik) niet vaak bij stilstaan. Opvallend is hoe goed de regisseur de beleving van de personages omtrent deze aftakeling weergeeft. Anne, een slimme en getalenteerde vrouw die ineens met één been in het graf staat en zich duidelijk erg schaamt voor haar toestand. Georges die alles doet om haar te helpen en haar uit de kliniek te houden maar voor wie het ook steeds moeilijker wordt. Dochter Eva die niet goed met de situatie om kan gaan en buiten de deur wordt gehouden door Georges. In het eerste deel van de film zijn er meer dialogen en geweldige quotes. George zegt: Heb je wel eens nagedacht dat het mij ook zou kunnen gebeuren? Anne zegt: Verbeelding en realiteit zijn een groot verschil. En zo is het maar net.

avatar van Shinobi
3,5
Mijn tweede film van Michael Haneke na eerder al Caché gezien te hebben die wel oké was.
Ik heb me meer aan deze film gewaagd wegens de vele lovende berichten, prijzen (o.a. Palme d'Or) en nominaties (Oscars), anders had ik deze film gewoon links laten liggen denk ik.

En op zich niet al te bijzonder moet ik zeggen. Het is meer een registratie van het aftakelproces van Anne en hoe Georges en Anne zich als koppel er doorheen slaan.
Dit is wel uitmuntend gedaan op de manier waarop Anne steeds meer en meer achteruit ging en Georges die van wanhoop bijna niet meer weet hij moet doen.
Alleen het greep me niet helemaal, vooral niet de scène waarin Georges Anne met de kussen verstikte. Wat toch wel aangrijpend zou moeten zijn.

Het beeldende einde was dan weer wel mooi gedaan hoe Georges en Anne samen het huis uit gingen.

Eigenlijk 3,0 sterren, maar vanwege het sterke spel van Emmanuelle Riva een halve ster erbij wat 3,5 sterren maakt.

4,0
Subtiele - bij momenten geniale - film in de koel-afstandelijke aanpak van Haneke. Niet zijn beste.

avatar van gauke
3,0
In 1994 zond het IKON de documentaire 'Dood op Verzoek', over euthanasie, uit en eerlijk gezegd was ik meer onder de indruk van deze film dan van het internationaal geprezen 'Amour'. Ook deze documentaire ging in de kern over liefde (ook in 1994 werd dat woord nauwelijks tot niet genoemd) en het pijnlijke verval van het lichaam, het decor was de huiskamer en het verhaal was simpel. Bij de documentaire was alles pure realiteit. Bij Haneke spelen de beide hoofdrolspelers zo uitmuntend, dat ik voortdurend wist dat ik naar een toneelstuk zat te kijken. Bovendien vond ik 125 minuten teveel van het goede, vooral ook omdat de handeling uiterst traag gepresenteerd wordt.

avatar van Lexcoaster
4,5
Traag en langdradig, maar ook ontroerend en confronterend. De film is gespeend van enig effectbejag, de weinige muziek die in de film zit komt puur en alleen van het feit dat de vrouw (spoiler!) piano lerares was , en vanuit cinematografisch standpunt lijkt het wel alsof je naar een documentaire kijkt: geen sfeerverlichting, statische camera’s, et cetera. Het feit dat het grootste deel van de film in één appartement afspeelt maakt het ook bijna claustrofobisch.

Juist die uitgeklede aanpak maakt het drama extra rouw en moeilijk verteerbaar. Haneke toont de aftakeling van de mens in een heel ‘pure’ vorm. Je ziet een mens een steeds minder menswaardig bestaan leiden (of eerder ‘lijden’) en dat feit op zich is al vrij confronterend. Tegelijkertijd zie je hoe het stel worstelt met deze problemen en bijna tegen beter weten in zoveel mogelijk van de situatie proberen te maken, hoewel ook dat op een gegeven moment niet meer gaat. Uitermate ontroerend, en erg wrang.

Het onvermijdelijke einde komt dan ook hard aan. Zelden is een daad uit liefde zo ongemakkelijk om naar te kijken. Prachtig, ontroerend, schokkend en confronterend.

Enig minpuntje vind ik dat de kijker niet al te veel tijd wordt gegund om de personages te leren kennen, dat moet gebeuren door middel van het drama dat zich langzaam voor de kijker ontvouwt. Het duurde daarom eventjes voordat ik in de film zat, maar op het moment dat dat het geval was, werd ik er ook helemaal ingezogen. Verder alle lof voor Michael Haneke dat hij puur observeert, en daarmee het oordelen en filosoferen aan de kijker overlaat. Ook alle lof voor de acteurs Jean-Louis Trintignant en Emmanuelle Riva die hun spel zeer overtuigend spelen.

De film laat zien wat het naderende einde met mensen doet zonder dat het de emoties van de kijker probeert te manipuleren. In dat opzicht is de film bijna klinisch, maar het bevat tegelijkertijd ook meerdere emotionele lagen, en dat maakt Amour tot een zeer geslaagd en ‘puur’ drama. Langdradig, traag, maar prachtig als je het mij vraagt. 4,5*

avatar van ArnoldusK
2,5
Mistroostige film over een stel dat de aftakeling van de partner moet meemaken.
De film begint hier direct mee, iets dat vragen met zich meebrengt in het eerste gedeelte van de film. Hoe zit het met de persoonlijkheid van de vrouw? En wat voor liefde speelt er? En waarom is er zon akelig , overdreven , depressieve toon? Twee omhooggevallen, elitaire Parijsenaren die moeten omgaan met wat tegenslag; een eerste interpretatie. Het eerste gedeelte wordt dan ook vrij klinisch en onrealistisch. Later, wanneer de pijn en aftakeling wat duidelijker wordt, stijgt de kwaliteit van de film.
Natuurlijk is er goed acteerwerk, behandelt het grootse, ware thema's en moet de film groeien, maar het geheel is te min. Ik voel geen liefde, alles behalve zelfs. Ik voel ook geen emotie of pijn. De dood is gewoon. Haneke blijft voor mij een erg wisselvallige regisseur, voor nu 3 sterren voor deze film.

avatar van starbright boy
4,0
starbright boy (moderator)
Veel terechter dan Haneke's vorige Gouden Palm (Das Weisse Band). Een film over liefde op de momenten dat het er echt toedoet. Trintignant en Riva zijn wonderlijk goed als een echtpaar waarvan in kleine details van het begin af aan te zien is dat ze enorm veel van elkaar houden.

Opvallend open en zelfs optimistisch voor een Haneke. Zijn soms verstikkend zwartgallige blik op de wereld en neiging tot vingerwijzingen naar het publiek (hoewel ik dat in tegenstelling tot sommigen hier ook boeiend kan vinden) blijven hier grotendeels afwezig. In een stuk kan hij het niet laten (de verpleegster die ontslagen werd en daarna Trintigant uitscheld) en juist dat voelt in deze film een beetje misplaatst. Maar dat is makkelijk te vergeven. Vooral omdat de anderen genuanceerd worden weergegeven. Ook bijfiguren als de dochter, de leerling van Riva en de conciërge van het appartementengebouw bekommeren zich op hun eigen manier om wat er aan de hand is.

Amour vind ik ook geen film die gaat om een morele discussie over euthanasie, die daad is hier puur een uiterst gevolg van de band de hoofdpersonen met elkaar hebben, niet meer en niet minder. Meer reden om te leven voor Riva, zoals Ramon wil had de focus van de film volledig verlegd, want dan had er iets meer bewustzijn of manieren om zich te uiten bij Riva moeten zijn. En deze film draait niet om de keuze van Riva, maar om de gevoelens van Trintignant voor haar. Juist om het feit dat hij alles van haar leven in zijn handen krijgt en dat uit liefde op zich neemt. Had ook best boeiend kunnen zijn, maar ik vind deze invalshoek eigenlijk interessanter.

4.0*, een van de betere van Haneke.

avatar van Piratje
2,0
Een prachtige verfilming van een dagelijks beleven in zeer vele ouderwordende gezinnen.

Eigenlijk het verfilmen niet waard, want zeer velen herkennen zich hierin en worden voor heel wat vragen gesteld naar de zin van....
Het leven, het sterven, het ouder worden.
De huiselijke sfeer maakt het nog dramatischer en weegt op tegen de voor velen onbetaalbare opvang in kliniek of rusthuis waar de hulp veel vlotter en professioneler verloopt.

De film verplicht ons hierover na te denken terwijl we best zo weinig mogelijk aan zo'n toekomst herinnerd worden.
Heel werkelijk dramatisch mooi. In het tempo van het ouder zijn. Automatisch alles langzaam, moeilijk vol herinneringen die men niet kan uitspreken.
Een erg zielige voorstelling van het levenseinde.

Echt mooi! Maar wil het niet in gedachten bewaren, want het staat iedereen te wachten. Dan is een plots overlijden best aan te raden inplaats van de hele familie, soms jaren lang, mee te slepen naar het moment dat we allemaal kennen. Vele gezinsleden verliezen daar jarenlang leven door.

We vragen ons af waarvoor we nog werken... zelfs geboren worden.

Dit is een promotiefilm voor het hedendaags gepromote Euthanasie. Pas nog meegemaakt met iemand die er zelf toestemming voor moest geven. Ook aan twee dokters. De huisdokter en een onbekende tweede die op de familie maar een slechte indruk maakte.

Hier wordt vooral de klemtoon gelegd op de manier waarop. Het jarenlang langzaam wegkwijnen, doden tot eventuele zelfdoding.

Spijtig dat vooral het hoofdtema "waarom leven wij" in vraag wordt gesteld.

Wie de film ziet is verplicht hierover verder na te denken, want iedereen komt er ooit mee in contact of heeft dat reeds meegemaakt.

Sorry voor diegenen die ik erg raak en zelfs kwaad maak. Ik vond het alvast een prachtige verfilming met topacteurs van een uiterst kille werkelijkheid. Maar voor mij hoefde deze werkelijkheid niet. Zeer velen worden er al vroeg mee geconfronteerd en nog meer denken er voortdurend aan tot ze er ernstig ziek van worden.

Punten geven is zeer moeilijk.
Voor de verfilming top. Maar voor de weerspiegeling heel weinig.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:40 uur

geplaatst: vandaag om 03:40 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.