Amour (2012)

Waarom zou je kinderen, familieleden of kennissen nodig hebben? Dan kreeg je dus een aantal bedroefde gezichten die als tranentrekker dienen. Nu blijf je gelukkig bij de twee personen waar het allemaal om draait. Geen achterlijk bingo-avondje of de eendjes voeren... die afleiding is allemaal niet nodig.

Ik vond euthanasie helemaal geen thema in deze film. De man pleegt op een moment een daad, punt. Het is niet zo dat hij op zoek gaat naar dokters die euthanasie willen plegen, of dit onderwerp met iemand bespreekt. Ook wordt het onderwerp verder helemaal niet belicht of onderzocht. Haneke zelf heeft gezegd dat de film over liefde gaat. Ieder z´n mening hoor, maar ik zie niet waarom meerdere mensen vinden dat de film ook daarover gaat.

@Mochizuki Rokuro: het gaat eigenlijk over een soort actieve euthanasie, aangezien Riva al aangegeven had niet naar een ziekenhuis terug te willen gaan en later weigert ze te drinken. Punt is dat Haneke het zo presenteert, dat Trintignant in de situatie ook niet echt anders kàn. En dat is te makkelijk. Daar is de materie te interessant voor.

Mensen die het niet met me eens zijn denken op 1 of andere manier dat ik naar Amerikaanse toestanden verlangde, maar dat is absoluut niet zo. Ik wil enkel een tegenargument van Haneke hebben, een twijfel, een reden om wèl te leven. Haneke schetst 't nu zo, dat als de twee oudjes elkaar niet hadden en beiden alleen in verschillende delen van de stad leefden, ze in de basissituatie al genoeg redenen hadden om zichzelf van kant te maken. Dat kale pessimisme is misschien een handelsmerk van Haneke, alleen levert het geen invoelbare of diepe film op. Althans, voor mij.

Ik heb Das Weisse Band nog niet gezien trouwens.

Een onhandige manier om de opmerking van John Lee Hooker hierboven mee te nemen. Ben ooit lui.

Duidelijk. Ik heb dat oa ook bij Funny Games, waarin ie een heel kunstmatige keuze maakt, die voor mij stuitend belerend is.

Sta je hier niet meer achter dan?

Ik denk dat ie echt een verkeerde keuze maakt. Ik vind 't maar een rare opmerking van je eigenlijk. Was toch duidelijk wat ik ervan vond?

Je bent ook heel duidelijk en je kunt er natuurlijk vraagtekens zetten bij de zeer specifieke keuzes die Haneke maakt, maar omdat je op veel punten een zo andere aanpak dan Haneke wilt (opener, meer bezoekers, meer nadruk op euthanasie) vraag je eigenlijk bijna om een heel andere film: Amour met steeds de tegenovergestelde keuzes. Dat is, nogmaals, geen verwijt.

Ik vind het interessante van het einde juist dat je met de gedachte dat hij de verkeerde keuze heeft gemaakt door zo lang met euthanasie te wachten de film afsluit, terwijl veel mensen gevoelsmatig nog steeds dezelfde beslissing zouden nemen. Misschien geen interessant dilemma over euthanasie an sich, maar wel interessant over het moment en wie wanneer welke beslissing moet nemen.

Mooie trieste film, hoever laat je iemand aftakelen voordat je ingrijpt. Beste scene die waarin George de nieuwe verpleegster van Anne ontslaat. Hij kan de verzorging van zijn vrouw duidelijk niet meer alleen aan maar kan het niet aanzien hoe de verpleegster zijn vrouw als een klein kind behandeld, maar misschien ziet hij daardoor juist wel dat het (voor hem) zo niet meer verder kan.
4,0

Traag en langdradig, maar ook ontroerend en confronterend. De film is gespeend van enig effectbejag, de weinige muziek die in de film zit komt puur en alleen van het feit dat de vrouw (spoiler!) piano lerares was , en vanuit cinematografisch standpunt lijkt het wel alsof je naar een documentaire kijkt: geen sfeerverlichting, statische camera’s, et cetera. Het feit dat het grootste deel van de film in één appartement afspeelt maakt het ook bijna claustrofobisch.

Juist die uitgeklede aanpak maakt het drama extra rouw en moeilijk verteerbaar. Haneke toont de aftakeling van de mens in een heel ‘pure’ vorm. Je ziet een mens een steeds minder menswaardig bestaan leiden (of eerder ‘lijden’) en dat feit op zich is al vrij confronterend. Tegelijkertijd zie je hoe het stel worstelt met deze problemen en bijna tegen beter weten in zoveel mogelijk van de situatie proberen te maken, hoewel ook dat op een gegeven moment niet meer gaat. Uitermate ontroerend, en erg wrang.

Het onvermijdelijke einde komt dan ook hard aan. Zelden is een daad uit liefde zo ongemakkelijk om naar te kijken. Prachtig, ontroerend, schokkend en confronterend.

Enig minpuntje vind ik dat de kijker niet al te veel tijd wordt gegund om de personages te leren kennen, dat moet gebeuren door middel van het drama dat zich langzaam voor de kijker ontvouwt. Het duurde daarom eventjes voordat ik in de film zat, maar op het moment dat dat het geval was, werd ik er ook helemaal ingezogen. Verder alle lof voor Michael Haneke dat hij puur observeert, en daarmee het oordelen en filosoferen aan de kijker overlaat. Ook alle lof voor de acteurs Jean-Louis Trintignant en Emmanuelle Riva die hun spel zeer overtuigend spelen.

De film laat zien wat het naderende einde met mensen doet zonder dat het de emoties van de kijker probeert te manipuleren. In dat opzicht is de film bijna klinisch, maar het bevat tegelijkertijd ook meerdere emotionele lagen, en dat maakt Amour tot een zeer geslaagd en ‘puur’ drama. Langdradig, traag, maar prachtig als je het mij vraagt. 4,5*

Mistroostige film over een stel dat de aftakeling van de partner moet meemaken.

De film begint hier direct mee, iets dat vragen met zich meebrengt in het eerste gedeelte van de film. Hoe zit het met de persoonlijkheid van de vrouw? En wat voor liefde speelt er? En waarom is er zon akelig , overdreven , depressieve toon? Twee omhooggevallen, elitaire Parijsenaren die moeten omgaan met wat tegenslag; een eerste interpretatie. Het eerste gedeelte wordt dan ook vrij klinisch en onrealistisch. Later, wanneer de pijn en aftakeling wat duidelijker wordt, stijgt de kwaliteit van de film.

Natuurlijk is er goed acteerwerk, behandelt het grootse, ware thema's en moet de film groeien, maar het geheel is te min. Ik voel geen liefde, alles behalve zelfs. Ik voel ook geen emotie of pijn. De dood is gewoon. Haneke blijft voor mij een erg wisselvallige regisseur, voor nu 3 sterren voor deze film.

200.000e bezoeker voor Oscarfavoriet Amour | nu.nl/film

Veel terechter dan Haneke's vorige Gouden Palm (Das Weisse Band). Een film over liefde op de momenten dat het er echt toedoet. Trintignant en Riva zijn wonderlijk goed als een echtpaar waarvan in kleine details van het begin af aan te zien is dat ze enorm veel van elkaar houden.

Opvallend open en zelfs optimistisch voor een Haneke. Zijn soms verstikkend zwartgallige blik op de wereld en neiging tot vingerwijzingen naar het publiek (hoewel ik dat in tegenstelling tot sommigen hier ook boeiend kan vinden) blijven hier grotendeels afwezig. In een stuk kan hij het niet laten (de verpleegster die ontslagen werd en daarna Trintigant uitscheld) en juist dat voelt in deze film een beetje misplaatst. Maar dat is makkelijk te vergeven. Vooral omdat de anderen genuanceerd worden weergegeven. Ook bijfiguren als de dochter, de leerling van Riva en de conciërge van het appartementengebouw bekommeren zich op hun eigen manier om wat er aan de hand is.

Amour vind ik ook geen film die gaat om een morele discussie over euthanasie, die daad is hier puur een uiterst gevolg van de band de hoofdpersonen met elkaar hebben, niet meer en niet minder. Meer reden om te leven voor Riva, zoals Ramon wil had de focus van de film volledig verlegd, want dan had er iets meer bewustzijn of manieren om zich te uiten bij Riva moeten zijn. En deze film draait niet om de keuze van Riva, maar om de gevoelens van Trintignant voor haar. Juist om het feit dat hij alles van haar leven in zijn handen krijgt en dat uit liefde op zich neemt. Had ook best boeiend kunnen zijn, maar ik vind deze invalshoek eigenlijk interessanter.

4.0*, een van de betere van Haneke.

Onverdraaglijk. Onverdraaglijk gruwelijk, ja, onverdraaglijk juist, misschien, maar ook onverdraaglijk lang.

Een haarfijn portret, maar ik mis het louterende kader dat cinema in dit geval moet zijn.

De schoonheid. Het overstijgen van.

Er is hier geen hoop, geen lichtpunt.

Waarom dan verfilmen?

Mensen gaan dus ten onder (aan elkaar), zomaar? Dat geloof ik niet, kan ik niet geloven.

Bovendien is de hele film kil. Wat loopt Alexandre Tharaud hier te snoezen? En ook Isabelle Huppert is weer ijskoningin van dienst.

Kortom was er ook menselijkheid, naast schilderijen en pianoriedels, in 'Amour'? Of kent pessimist Michael Haneke dat, na al die gruwelfilms, nog altijd niet? (Ik doe maar een suggestie.)

3,25*

Een prachtige verfilming van een dagelijks beleven in zeer vele ouderwordende gezinnen.

Eigenlijk het verfilmen niet waard, want zeer velen herkennen zich hierin en worden voor heel wat vragen gesteld naar de zin van....

Het leven, het sterven, het ouder worden.

De huiselijke sfeer maakt het nog dramatischer en weegt op tegen de voor velen onbetaalbare opvang in kliniek of rusthuis waar de hulp veel vlotter en professioneler verloopt.

De film verplicht ons hierover na te denken terwijl we best zo weinig mogelijk aan zo'n toekomst herinnerd worden.

Heel werkelijk dramatisch mooi. In het tempo van het ouder zijn. Automatisch alles langzaam, moeilijk vol herinneringen die men niet kan uitspreken.

Een erg zielige voorstelling van het levenseinde.

Echt mooi! Maar wil het niet in gedachten bewaren, want het staat iedereen te wachten. Dan is een plots overlijden best aan te raden inplaats van de hele familie, soms jaren lang, mee te slepen naar het moment dat we allemaal kennen. Vele gezinsleden verliezen daar jarenlang leven door.

We vragen ons af waarvoor we nog werken... zelfs geboren worden.

Dit is een promotiefilm voor het hedendaags gepromote Euthanasie. Pas nog meegemaakt met iemand die er zelf toestemming voor moest geven. Ook aan twee dokters. De huisdokter en een onbekende tweede die op de familie maar een slechte indruk maakte.

Hier wordt vooral de klemtoon gelegd op de manier waarop. Het jarenlang langzaam wegkwijnen, doden tot eventuele zelfdoding.

Spijtig dat vooral het hoofdtema "waarom leven wij" in vraag wordt gesteld.

Wie de film ziet is verplicht hierover verder na te denken, want iedereen komt er ooit mee in contact of heeft dat reeds meegemaakt.

Sorry voor diegenen die ik erg raak en zelfs kwaad maak. Ik vond het alvast een prachtige verfilming met topacteurs van een uiterst kille werkelijkheid. Maar voor mij hoefde deze werkelijkheid niet. Zeer velen worden er al vroeg mee geconfronteerd en nog meer denken er voortdurend aan tot ze er ernstig ziek van worden.

Punten geven is zeer moeilijk.

Voor de verfilming top. Maar voor de weerspiegeling heel weinig.

Interessante kritiek. Anders verwoord had het me inderdaad kunnen raken of misschien zelfs kwaad kunnen maken (ik neem films heel serieus, je weet maar nooit ) maar ik kan het begrijpen.

Desalniettemin ben ik het er niet helemaal mee eens; en dan heb ik het natuurlijk niet over jouw ervaring van de film.
Ik merk dat meer mensen er een propagering van euthanasie in herkennen, iets dat mij tijdens het zien van de film volledig ontgaan is. Als het al een pamflet voorstelt, dan is het een pamflet voor de liefde: onvoorwaardelijke, wederzijdse liefde. Arnon Grunberg schreef onlangs in de Volkskrant, naar aanleiding van deze film, over hoe alleen echte liefde iemand ertoe kan zetten een geliefde ook daadwerkelijk te doden. Dat dit dan vaak onder de noemer "euthanasie" valt, is i.m.o. triviaal. In ieder geval in de context van Amour.

Je stelt daarnaast dat het kijken van deze film je onvermijdelijk confronteert met een "uiterst kille werkelijkheid", een werkelijkheid waar men (nog) niet mee geconfronteerd wilt, en daarom dient te worden.
Maar is dat niet soms het noodzakelijke aan kunst? Men kunnen confronteren met datgene wat men liever langs zich heen ziet gaan? Kunst doet vaak pijn, is ongemakkelijk en wrang, en doet je dingen inzien die je liever meteen weer vergeet.

In dat opzicht, en volgens mij trek jij dat ook nergens in twijfel, is Amour een gelaagd en geslaagd kunstwerk.

Vreemde kritiek voor iemand die Okuribito 4,5 * geeft.

Ik denk dat 0,5 niet overeenstemt met wat je dus van deze film vindt. Je doet daarmee alsof het waanzinnig slecht is.

Ik ben het met je eens dat deze film waarderen lastig is, ik schreef dat ik bij het verlaten van de zaal het gevoel had dat ik naar een begrafenis was geweest. Tsja, hoe waardeer je dan zo´n film? De film gaat over liefde in al haar facetten, en niet alleen een bloemetje of romantisch diner. Dat is wat de filmmaker wou tonen.

De realiteit onder ogen zien kan schokkend zijn, maar dat wil niet zeggen dat je het dus moet censureren en dat de film nooit gemaakt had moeten worden. De filmmaker doorbreekt hier juist grenzen en taboes.

Met 0,5 haal je de score onderuit van een prachtige film. Met alle respect, maar de score die je geeft slaat nergens op, je geeft zelf al aan dat de film heel wat moois heeft, en dat waardeer je niet.

Kom op zeg. Een halve ster geven terwijl je het een goede film vind maar bang bent voor de 'confrontering'.

Ik schrijf ook duidelijk dat dit mijn aanvoelen van de film is en heel anders is dan de vele kritieken die ik hieronder gelezen heb.

Ik bekijk van mijn standpunt dat misschien niet het juiste is. Maar zo ervaar ik het.

Als kunst vind ik deze film heel mooi. Dat laat ik dan ook terzijde. Maar het onderwerp op zich doet je zeer ver denken en vooral afstand nemen van wat je gezien hebt.

Ik wist dat een persoonlijk standpunt reacties zou uitlokken. Maar laat mij toe dit toch even kwijt te kunnen.

Sorry. Meer kan ik daarover niet zeggen.

En of ik nu 0,5 geef of 4,5 geef dan betekent dit vooral mijn aanvoelen van de inhoud die verfilmd wordt. Ik heb mijn 0,5 omgezet in een 2,0. Lijkt me ook beter volgens mijn commentaar.

Deze film is namelijk kanshebber voor de oscars volgende zondag. Dus de film op zich is perfect.

Als ik schrijf "het verfilmen niet waard", wil ik zeggen dat vele duizenden oudjes letterlijk meemaken wat hier verfilmd wordt op een moment dat juist die mensen emotioneel erg gevoelig zijn en soms onmenselijk reageren. Dat zien we op verschillende ogenblikken in de film.

Lijkt me een vreemde conclusie.

Simpel verhaal, schitterend geacteerd.

Een zwaar overschatte film. Traag. Wel goed geacteerd. Zou eigenlijk "Egoisme" moeten heten. Wat als de setting zich afspeelde bij een minder financieel bedeeld echtpaar?. Is dit de toekomst die Rutte2 voor zich ziet? Ik heb de film uitgezeten maar kan er verder geen lovende woorden over schrijven. Nogmaals, traag , veel beeld dat niets toevoegd aan het verhaal. Het verhaal is mager en kan in 30 minuten ook worden verteld. Oscars? Kan het me niet voorstellen. Behalve als een stelletje elitaire nitwits het voor het zeggen hebben.

Want liefde onder mensen uit 'hoger' milieu is een vorm van egoïsme?

Redlop, iemand die zo hulpbehoevend is geworden tegen de wil van die persoon in blijven verzorgen en laten lijden kan ik geen liefde noemen.

Dat noem ik dus egoisme. Als ze het fysiek had gekund zou ze al uit het raam zijn gesprongen.

Hoe wanhopig ben je dan?