Amour (2012)

Perfecte uitleg die ik deel en waarom ik dit geen geweldige film vind: Michael Haneke's Amour, Reviewed by Richard Brody : The New Yorker - newyorker.com

Dat kan je wel vinden, maar de tegenargumentie van dit artikel door een user is even galant.

quote:

I'm always in favor of strong opinions, but this is one of the most mean-spirited pieces of criticism I have ever read. Comparing this film to bland family sit-coms, just smacks of rethorical showboating. The charge that Haneke has excluded the characters' inner lives is absurd to me. You can make conclusion about feelings by observing faces and gestures - isn't that an important part of experiencing a movie? It seems to me, that Richard Brody wasn't open to that experience before the movie had even begun - not a good starting point for criticism. In the past Haneke's films have sometimes too detached, cynical and what is worse overly-didactic, but AMOUR is totally different. Haneke a detached director simply "lining up dominoes"? When it comes to AMOUR this accusation seems simply wrong to me.

Absoluut, maar dan ook absoluut 100% akkoord met bovenstaande comment.

Amour is een film die je moet beleven en ervaren. De emoties worden niet overgeacteerd op een dienblad bediend met bijbehorende muziek zoals in de meeste films, maar die vind je hier juist in de sfeer, in de stiltes, in de niet uitgesproken zinnen, in de houdingen, en ga zo maar door. Zoals in het echte leven. Voorgekauwde emoties in hapklare brokken worden hier niet gebruikt.

Een hele slechte recensie wat mij betreft, niet alleen omdat het vol met spoilers zit, en ook niet omdat het bevooroordeeld lijkt en volstrekt geen objectief beeld geeft. Maar vooral omdat de recensent in ieder geval tweemaal de plank misslaat:

Over de twee hoofdrolspelers zegt hij: "They’re not just living outside time—they’re living outside life, living in that place that exists only in a French screenplay for movies ". Daarmee slaat hij de plank volledig mis. Denkt deze recensent dat het leven uitsluitend bestaat uit rozegeur en maneschijn? Had hij een vrolijk dansende dementerende hoofdrolspeelster beter gevonden? Betekent dit dat Amerikaanse films het echte leven wel juist weergeven?

Dan het kapotte slot op de deur, volgens de recensent is hun reactie op "de inbraak" onbegrijpelijk. Volgens mij was er helemaal geen inbraak, het slot gaat kapot als de politie het huis binnenvalt om het lijk op te halen.

Als de Oscar voor beste buitenlandse film niet naar Amour gaat, dan heeft zo´n Oscar voor mij dezelfde waarde als de Nobelprijs voor de Vrede: nul.

Five Oscar nominations for Amour, a film by Michael Haneke

-Best Picture

- Actress,

-Directing

-Foreign Language Film

-Original Screenplay!

Veel oude rotten in de jury waarsch?

Mag er 2 winnen van mij, Actress en Foreign Language film

Verrassend inderdaad, maar dik verdiend wat mij betreft.

Toch blijft het een beetje raar dat een film voor zowel Beste Film als Beste Buitenlandse Film genomineerd kan worden. Was toen ook al zo bij Crouching Tiger, Hidden Dragon.

Roger Ebert heeft trouwens wel eens gezegd dat de genomineerden voor Beste Regisseur in principe ook de vijf grootste kanshebbers voor Beste Film zouden zijn. Weet niet of dat per se voor ieder jaar op gaat, maar het zou hier ook best eens kunnen kloppen. Spannend in ieder geval, volgens mij is het nog nooit voorgekomen dat een niet-Engelstalige film de hoofdprijs won bij de Oscars.

Nog maar eens geprobeerd , prachtig geacteerd , een marteling voor mij voor hem uit te kijken,

Afgehaakt en proberen doe ik ook niet meer,duidelijk niks voor mij.

Terechte nominaties. Ik sluit me ook aan bij Actress en Foreign language film. Best Picture mag van mij naar Les Miserables, ook een colossale film.

Dat onderschrijf ik helemaal.

Mijn tweede film van Michael Haneke na eerder al Caché gezien te hebben die wel oké was.
Ik heb me meer aan deze film gewaagd wegens de vele lovende berichten, prijzen (o.a. Palme d'Or) en nominaties (Oscars), anders had ik deze film gewoon links laten liggen denk ik.

En op zich niet al te bijzonder moet ik zeggen. Het is meer een registratie van het aftakelproces van Anne en hoe Georges en Anne zich als koppel er doorheen slaan.
Dit is wel uitmuntend gedaan op de manier waarop Anne steeds meer en meer achteruit ging en Georges die van wanhoop bijna niet meer weet hij moet doen.
Alleen het greep me niet helemaal, vooral niet de scène waarin Georges Anne met de kussen verstikte. Wat toch wel aangrijpend zou moeten zijn.

Het beeldende einde was dan weer wel mooi gedaan hoe Georges en Anne samen het huis uit gingen.

Eigenlijk 3,0 sterren, maar vanwege het sterke spel van Emmanuelle Riva een halve ster erbij wat 3,5 sterren maakt.

Ik had continue het idee dat mijn beeld vastliep:S...Ongelooflijk wat een traag gedoe allemaal

Het verhaal kan opzich best mooi zijn, maar op deze manier is het wel een hele lange zit!

Overgewaarde film naam mijn mening!

ja, dit voorspel ik ook!

Ja, Amour is traag en sober, maar zo zal het nu eenmaal zijn eens we oud worden...Ja, Armour heeft uitgerekte scenes die als overbodig bestempeld kunnen worden, doch geeft dit perfect de film neer zoals we hem moeten zien...als 'het leven zoals het is, richting de dood'...

Het begin geeft de kijker onmiddllijk een vraag die je maar pas op het einde beantwoord krijgt, en dat vond ik al een briljante zet, daarom ook dat je een sterke wending mag verwachten...

De ellende voel je tot in uw kleinste teen, de aftakeling is hard, geen film dus om op een 'leuke' avond eens af te spelen...Riva is uitmuntend, de verbitterheid die ze 'uitstraald', werkelijk een glansprestatie!

Het einde was perfect weergegeven...de kilte van de stilte....het kroop helemaal in je lijf!

Dat trage gedoe is onnodig en ik ben er ook niet over te spreken. Het maakt de film langdradig en saai. De film kan de helft duren als ze niet elke scene zo tot in den treure uitrekken. Van mij hij niets winnen. De film excelleert nergens in. Intouchables zou veel beter geweest zijn voor een Oscar.

Aftakelende bejaarden zijn saai om naar te kijken. Dus als dit in een film goed wordt weergegeven, dan is het saai.

En nu volgt waarschijnlijk een meesterlijk betoog over de kwaliteiten van het baanbrekende Intouchables tegenover dit saaie prutswerk?

Vond de film nergens saai worden. Traag, dat wel, maar dat in combinatie met die statische camera gaf ons de mogelijkheid om eens écht te kijken naar die mensen en ons te laten confronteren met iets dat normaal gesproken uit de maatschappij wordt weggestopt. Het hoeft niet allemaal vrolijk, snel en makkelijk te verteren te zijn. Dit soort onderwerpen lenen zich daar gewoon niet voor.

Subtiele - bij momenten geniale - film in de koel-afstandelijke aanpak van Haneke. Niet zijn beste.

In 1994 zond het IKON de documentaire 'Dood op Verzoek', over euthanasie, uit en eerlijk gezegd was ik meer onder de indruk van deze film dan van het internationaal geprezen 'Amour'. Ook deze documentaire ging in de kern over liefde (ook in 1994 werd dat woord nauwelijks tot niet genoemd) en het pijnlijke verval van het lichaam, het decor was de huiskamer en het verhaal was simpel. Bij de documentaire was alles pure realiteit. Bij Haneke spelen de beide hoofdrolspelers zo uitmuntend, dat ik voortdurend wist dat ik naar een toneelstuk zat te kijken. Bovendien vond ik 125 minuten teveel van het goede, vooral ook omdat de handeling uiterst traag gepresenteerd wordt.

te traag, redelijke film

Dit snap ik niet. Als er uitmuntend geacteerd wordt lijkt het teveel op toneelstuk? Ik werd er juist door meegesleept.

Het staat er inderdaad te cryptisch en verwarrend. Wat ik bedoel is dat ik voortdurend het gevoel had dat ik in het theater naar een te geacteerd en te toneelachtig gebeuren zat te kijken waardoor het teveel op afstand bleef. Daarnaast had ik voortdurend de televisiedocumentaire in mijn hoofd.

Echter ik realiseer me ook dat ik, gezien alle prijzen en nominaties, tot een minderheid behoor.

Gister gezien in het filmhuis en ik kan toch wel makkelijk zeggen dat we hier spreken van een meesterwerk van Michael Haneke. Het acteerwerk van Jean-Louis Trintignant en Emmanuelle Riva is ronduit schitterend; je ziet steeds meer de oude vrouw aftakelen terwijl haar man toekijkt en haar blijft verzorgen. Verder is de manier hoe Haneke zijn film maakt echt geweldig: die schitterende long shots blijven gewoon super. Een meesterwerk van afgelopen jaar.

Helemaal mee eens. Ik werd zelfs een beetje depressief van de film, en dat is omdat hij zo verdomd bekend voorkwam. Hulde aan Haneke, van wie ik een groot fan ben. Zijn films zijn altijd confronterend, en van een rauw realisme die je naar frisse lucht doet snakken. Als ik kijk naar de aftakeling van mijn eigen oma, vind ik dat Haneke hier de spijker op zijn kop slaat. Geen opsmuk, geen banaal gedoe, gewoon de realiteit zoals die zich in ieder's leven in meerdere of mindere mate manifesteert. Grandioze film. Zou nooit in Amerika gemaakt kunnen worden.

Zie niet in waarom dat onmogelijk zou zijn...

Kun je dat toelichten Kos?

Want ik heb juist problemen met de manier waarop Haneke zijn euthanasie-boodschap/vraagstuk overbrengt; veel te vlak/gaat niet diep genoeg. Haneke maakt zich er te makkelijk vanaf door zich in zijn film te richten op een relatie die hermetisch afgesloten is van de buitenwereld (enige opmerking uit het aangehaalde artikel waar ik echt wat mee kan). De oudjes hebben geen sociaal leven en zijn twee Umberto D's die enkel elkaar hebben. En daar gaat het wat mij betreft fout.

Doordat er geen invloeden zijn van buitenaf, is de daad van Trintignant een zeer logische daad, waar 99% van het publiek vrede mee zal hebben. Haneke smoort op deze wijze een euthanasievraagstuk en zijn film vervalt zo 'in een registratie van een geval van actieve euthanasie (die door bijna iedereen goedgekeurd zal worden)'. Gemiste kans wat mij betreft. Ik vermoed dat de film sterker en beter zou zijn geweest als er kleinkinderen waren die bij oma op bezoek kwamen, als de buurvrouw het theekransje zou voortzetten bij het bed, of als de kinderen langskwamen om ma mee uit eten te nemen (na de eerste beroerte). Dan zou het moment waarop Trintignant zijn kussen heft pas echt indruk maken EN het publiek pas echt aan het denken zetten

Amour vervalt zo in een nogal steriel gebeuren. Te weinig diepgaand, te weinig echte connectie. Zeker GEEN slechte film (het acteerwerk is subliem en de registratie van de aftakeling gaat je niet in de koude kleren zitten), maar ik zie er ook absoluut geen meesterwerk in.

Helemaal mee eens. Dat bedoelde ik met:

Maar deze film gaat toch niet over euthanasie? Die daad moet je hier niet zien als een ethisch vraagstuk volgens mij, maar meer in het kader van de liefde die centraal staat. Het gaat voor mij op de eerste plaats over een man die de vrouw met wie een halve eeuw heeft samengewoond aan ziekte verliest en niet weet hoe hij met haar aftakeling moet omgaan. Ik weet niet of Haneke zelf er een moreel vraagstuk in zag, maar voor mij werkte deze op de eerste plaats als een vertelling over twee mensen; uniek in het oeuvre van Haneke, die in andere films juist duidelijk liet merken dat hij het niet zo op de mensheid heeft.

Zelfs dat isolement is verklaarbaar, aangezien de vrouw weigert mensen onder ogen te komen, omdat ze zich schaamt voor haar conditie. Een heel gewone reactie overigens, al proberen andere mensen zo iemand daar meestal overheen te helpen. Hier volgt de man haar echter blindelings. Maar dat is geen zwak plotelement, maar onderdeel van de karakterstudie.

Of dat isolement verklaarbaar is of niet, dat is geen issue voor mij; het gaat mij er om dat Haneke daar bewust voor kiest. Het gaat ook niet echt om een zwak plotelement of iets in die trant. Punt is dat euthanasie zeker een thema in de film is (naast de liefde, als dat al het hoofdthema IS) en dat Haneke de makkelijke weg mbt dat vraagstuk bewandelt, door zich te richten op een van de buitenwereld afgesloten stel.

Kan dus echt het verschil zijn tussen een goede en een meesterlijke film; wat doe je met het materiaal? Haneke benut 't niet wat mij betreft. Over het thema van de film blijft ie zelf vaag.

Haneke: Amour involves a thousand different things, and when I emphasize one of them, I reduce all the others. Of course, these observations are part of my thoughts, but I’ve never set out to make a film about a certain theme. What led to me making this one was the question of how you deal with the death of someone you love.

En het is aan ons, het publiek, om het te beoordelen. Als het Haneke enkel en alleen te doen was om de liefde en de verzorging van een aftakelende naaste, dan registreert ie de daad van Trintignant niet zo expliciet (hij emphasized wel degelijk!). Euthanasie is zeker een thema. Maar Haneke weet er weinig mee te prikkelen, omdat ie de dominostenen zo duidelijk opzet (artikel). Een vraagstuk verwordt zo tot een nogal simpel statement.

Ik denk dat veel stellen op een zulke hoge leeftijd nog veel meer van de buitenwereld zijn afgesloten. Hier komt een dochter of een oude leerling tenminste nog op bezoek, maar dat is echt niet iedereen gegeven.

Natuurlijk benadrukt Haneke die euthanasie, omdat het is waar de karakterontwikkeling en het verhaal logisch naartoe werken. Het is een catharsis die komt uit het voorafgaande, maar dat maakt het nog geen statement over euthanasie. Als film over euthanasie is het inderdaad niet bijzonder sterk, maar juist dat artikel dat je aanhaalt wekt bij mij de indruk dat het Haneke daar niet om te doen was. Hij laat het aan de kijker over (het is overigens onmogelijk voor iedere film om dit niet te doen; iets waar Haneke zich in zijn vorige films ook al duidelijk van bewust wordt), maar zegt dat voor hem het belangrijkste het omgaan met het verlies van een geliefde ging, wat ik er uithaalde. Als het hem om euthanasie te doen was geweest had hij denk ik inderdaad meer de wereld van medische euthanasie in moeten duiken, of meerdere gevallen moeten laten zien. Juist die gesloten aanpak wekt bij mij de indruk dat euthanasie van ondergeschikt belang was. Ik kwam persoonlijk ook niet uit de bioscoop met het gevoel dat ik eens flink moest gaan nadenken over euthanasie. Maar die gesloten setting werkt wel om het liefdesverhaal in een extra claustrofobische sfeer te plaatsen, wat wel past bij het onontkoombare van dit aftakelingsproces.

En Knisper heeft ook gewoon gelijk dat er heel veel bejaarden zijn die weinig of zelfs geen bezoek krijgen.

Nogmaals; daar gaat 't niet om (of 't wel of niet kàn). Het gaat er om dat Haneke voor die isolatie kiest. En daarmee gaat interessante materie verloren. Ik geloof dat de euthanasie net zo'n groot thema in de film is als 'de liefde'. Daar gaan we verder toch niet over welles-nietes-en? Daarbij toont ie de actieve daad expliciet. Met tegensputterend lichaam en al; totaal niet nodig voor de liefdescatharsis. Het lichaam dat vecht is 't enige kleine beetje weerstand dat zijn euthanasie-statement krijgt. Had ie zich niet gericht op een geisoleerde relatie, dan was de film veel sterker en dieper geweest. Maar ik herhaal me zelf...