Amour (2012)

Het zal voor een groot deel wel de klinische stijl van Haneke zijn waardoor ik me in deze film een beetje als een voyeur voel bij het kijken naar de aftakeling van Anne. De gesprekken en het tempo van de film voelen heel realistisch aan. Dat maakt het toch al erg confronterende onderwerp (ons kan allemaal zo'n lot wachten) des te ongemakkelijker.

Sommige scènes in het bijzonder waren gewoon wat moeilijk om naar te kijken. Vooral de scène waarin Georges Anne probeert te laten drinken, waarna zij het uitspuugt en hij even uit de slof schiet en haar in haar gezicht slaat vond ik pijnlijk. En op het einde natuurlijk de scène waarin hij haar een verhaal uit zijn jeugd vertelt om haar daarna te smoren met een kussen. Brrr.

Door het geweldige spel van Trintignant en Riva kreeg ik desondanks toch ergens nog wel een warm gevoel van de film. Je gelooft dat dit een koppel is dat jaren samen is geweest en van elkaar houdt. Na enige twijfel toch maar een 4.0. Heel knap dat de film zo persoonlijk en echt aanvoelt, en je aandacht weet vast te houden ondanks het trage tempo. Vond de tijd zelfs voorbij vliegen.

Ik mis toch het schurende, beklemmende en provocatieve van een Haneke die de strijd aangaat met zijn publiek. Het is hier allemaal zo perfect invoelbaar, haast vertederend soms. Wordt Haneke toch milder met de jaren, wordt hij te zwak om zijn moker nog op te tillen om een paar flinke slagen uit te delen?

Confronterende film over het aftakelen van een mens. Ik heb vrij weinig van regisseur Haneke gezien, dus ik heb geen idee of dit typisch een film in zijn stijl is. Het is ieder geval wel een sterke film geworden, dat af en toe vrij pijnlijke momenten kent (Georges die Anna een klap geeft als ze haar drinken uit spuugt of het moment dat Georges Anna laat sterven) en daardoor behoorlijk realistisch en pijnlijk over kan komen. Boeiend? Zeker. Maar het duurde toch wel erg lang. Nou heb ik niks tegen trage films, maar de 2 uur vlogen nou niet bepaald om. Had wat mij betreft wel een stuk korter gemogen. Toch blijft de film wel tot het einde toe boeien, vooral dankzij het ijzersterke acteerwerk van Jean-Louis Trintignant en Emmanuelle Riva. Zeker Riva speelt een fantastische rol, wat zet ze haar rol van Anna overtuigend neer zeg. Het is ook mooi dat je merkt dat de 2 elkaar ontzettend lief hebben, zonder dat dit gezegd wordt.
Je merkt aan alles dat ze vergroeid met elkaar zijn. Knappe film van Haneke.

Voorlopig 3,5*, wie weet zit er ooit nog een verhoging in.

Een simpel en eigenlijk vreselijk verhaal over het laatste stukje van het leven van 2 bejaarden.

Het is goed gemaakt en er wordt goed gespeeld maar zoals de oude man zelf al zei: "het is de moeite niet waard om te bekijken". Heel erg bijzonder is het ook eigenlijk niet. Zoiets gebeurd dagelijks met ik weet niet hoeveel mensen, en ons staat misschien hetzelfde te wachten. Ik vond het dan ook best vreselijk om naar te kijken. 3 sterren

Het acteerwerk is prima. Het thema is van alle dag. Dilemma's over wanneer het leven nog zin heeft. Hoe zul je zelf met zo'n situatie omgaan? Hoe ver gaan we als het om liefde gaat?

Super vind ik de film niet. Het is gewoonweg niet mijn genre. De film druppelt door, je weet waar het naar toe leidt. Het is goed om gezien te hebben.

Mooi verwoord. en daarom helemaal mee eens. ..

Door de Nederlandse filmpers én de filmcritici van Los Angeles uitgeroepen tot beste film van 2012.

Hoop dat deze film ook de Oscar voor beste buitenlandse film wint. Alhoewel het blijven de Oscars met die befaamde jury...

Ik vond het juist een meedogenloze Haneke die zonder compromis de bittere harde realiteit van de vergankelijkheid ongekunsteld en rauw in ons gezicht heeft gesmeten. Zulke slagen komen bij mij harder aan dan met adrenaline geladen verrassingselementen.

Niet door mij. Mooie film, maar verder ook niet. Er zijn veel betere gemaakt naar mijn mening.

Praat normaal. Wil je de wannabe intellectuele woordenkunstenaar uithangen? Het is gewoon een film hoor.

"Het is gewoon een film hoor." Als je moeite met Nederlands hebt, koop dan een woordenboek en doe niet zo moeilijk.

Wat zijn de moeilijke woorden in die quote dan? Allemaal prima te volgen.

Ik wil niemand koeioneren, maar de beschrijving van cuccioli's mening is wel treffend.

Ieder z'n meug, nietwaar?

Bij het lezen van de diverse reacties tot nu toe op de film Amour valt mij op hoe “technisch beschouwend” velen hun mening onder woorden brengen. Wel/niet typisch Haneke, wel/niet cynisch en maatschappelijk kritisch, etc.. Slechts een minderheid lijkt zich te durven of te willen wagen aan een meer persoonlijk, emotioneel getinte beschrijving van wat de film bij hem of haar teweeg bracht.

De film was voor mij in elk geval één langgerekte flash back van de aflopen twee jaren. Mijn vrouw Annemarie (Anne) bleek na 36 jaar huwelijk slokdarmkanker te hebben. Zij was ongeneeslijk ziek. Na allerlei wanhopige behandelingen in diverse ziekenhuizen kwam ze uiteindelijk terug in haar zo vertrouwde omgeving: thuis. Daarmee belandde ik vrijwel letterlijk in Haneke’s film. Ik was Georges. Net als hij ging ook ik er helemaal voor. Zij had mij nodig. Vertrouwen! Hadden we elkaar niet ooit beloofd “In voor- en tegenspoed…?”

Tegenwoordig wordt zoveel vanuit geld geredeneerd, ook te bieden zorg en steun. De dochter suggereerde moeder te laten opnemen, zij wilde praten over het huis, zij kwam binnen vallen als het haar uit kwam. Waar was haar empathie?

Amour is voor mij de meest geloofwaardige film die ik in jaren heb gezien/ondergaan. De verfilming van de diverse menselijke aftakelingsprocessen, de indringende stiltes, de beleving van tijd, de wanhopige hulp die je probeert te bieden: zó gaat dat wanneer het onvermijdelijke sterven nadert.

Indringend laat Haneke het ons allemaal zien. Indringend en geloofwaardig is het spel van de acteurs (de lege, uitdrukkingsloze ogen van Anne…).

En of je nou beredeneert of je deze film goed of slecht vindt doet in dit geval niet ter zake. Het is een film waarvoor je je moet openstellen. Want is het dat niet waaraan om ons heen in onze westerse samenleving zo langzamerhand zo’n groot gebrek is? Je openstellen voor de ander? Empathie?

Ik vind Amour als film een absolute topprestatie en één grote aanklacht tegen vervlakking en vervreemding in onze maatschappij!

Vijf sterren dus.

Ik kreeg het koud tijdens het lezen van je bericht. Indrukwekkend.

Ook sterkte nog verder, met de verwerking. Kan me voorstellen dat deze film dan nog meer indruk op je maakt.

@ LeoGH

Uit het leven gegrepen commentaar op een uit het leven gegrepen film.

Woorden schieten mij tekort.

Veel sterkte!

LeoGH mag van mij meer recensies gaan schrijven!

Deze film is duidelijk niet voor mij gemaakt. Vooral het trage verloop van de film ervaarde ik als een marteling. Maar aan de score te zien behoor ik tot een kleine minderheid die dit zo heeft ervaren.

Waar zei ik dat ik het niet kon volgen? Sommige mensen doen zo semi intelectueel over een filmpje alsof het hogere wiskunde is of omdat je van een bepaald niveau moet zijn om de film goed te vinden of niet. "Met dit meesterwerk van Haneke word ik meegesleurd naar het binnenste van mijn diepste emoties. Worstelend probeer ik me ergens aan vast te grijpen, maar de stroming van de contradictie tussen liefde voor een persoon en de haat om te overleven in een verouderd lichaam is te hevig. Haneke pakt me weer bij de strot en verankert mij. Deze film zal mij nooit meer loslaten"

Blablablabla.....

Ongelooflijk triest maar ook ongelooflijk mooi. Dat is het eerste wat ik uit kon brengen na het zien van Amour. De liefde van het echtpaar gaat zo diep, dat is prachtig maar ook triest om te zien. Omdat je weet waar het eindigt en omdat je ziet dat ook de man er langzaam maar zeker aan onderdoor gaat. Het acteerwerk van Emmanuelle Riva is natuurlijk fenomenaal. Dat is absoluut het vermelden waard.

Vind het een prachtige film die me geregeld met een brok in de keel liet zitten.

4,5*

Mooi, maar ontzettend traag. Ik heb denk ik nooit eerder zo'n trage film gezien. In de film gebeurd werkelijk niks. Weliswaar word er erg goed en authentiek geacteerd, toch kon de film mij niet met volle 100% boeien en raakte mij niet. Ook miste ik muziek in deze film.

2*

Na een 20 min viel ik slaap,uur daarna was er nog niet veel verandert in het appartement,

keek of ik de film in pauze had ,was niet het geval,later nog maar eens bekijken.

Gisteren deze film gezien. Een hele eerlijke film en het leek wel of ik naar een documentaire zat te kijken. Acteerprestaties van de bovenste plank. Elke scene boeide mij aangezien deze zo gedetailleerd worden weergegeven. Het thema waar velen (waaronder ik) niet vaak bij stilstaan. Opvallend is hoe goed de regisseur de beleving van de personages omtrent deze aftakeling weergeeft. Anne, een slimme en getalenteerde vrouw die ineens met één been in het graf staat en zich duidelijk erg schaamt voor haar toestand. Georges die alles doet om haar te helpen en haar uit de kliniek te houden maar voor wie het ook steeds moeilijker wordt. Dochter Eva die niet goed met de situatie om kan gaan en buiten de deur wordt gehouden door Georges. In het eerste deel van de film zijn er meer dialogen en geweldige quotes. George zegt: Heb je wel eens nagedacht dat het mij ook zou kunnen gebeuren? Anne zegt: Verbeelding en realiteit zijn een groot verschil. En zo is het maar net.

heel erg hard

Ik las vandaag een interview van Haneke over deze film, waarin hij zegt: "Er bestaat een verkeerde interpretatie van liefde: de romantische. Ik wilde liefde in zijn totaliteit weergeven."

Dat is hem wel gelukt.

Wat een geweldig mooie film zeg. En zo goed gespeeld door Trintignant en Riva. Echt een topprestatie. Goed in beeld gebracht de aftakeling van de mens en ook hoe die aftakeling de liefde raakt. Zonder overdreven sentimenteel gedoe wordt heel goed de vertwijfeling, de wanhoop en de gelatenheid van het lijden en de dood verbeeld.

Ik denk wel dat jezelf iets van die aftakeling of broosheid van het leven hebt moeten ervaren om deze film echt op waarde in te schatten.

Deze film heeft mij heel diep geraakt