Spring Breakers (2012)

"fouten."

Ik had al een vermoeden dat op mijn reactie veel negatieve reacties gingen komen. Met fouten bedoel ik bv. op het einde van de film wordt één van de bewakers neergeschoten van recht voor hem en hij "vliegt" naar rechts...

Door alle aandacht in de media op gezet. En de eerste indruk was een over de top tietenkont film zoals ze alleen uit de USA kunnen komen. Het stereo type zuigen aan een bijna op jointje en al het andere overtollige drank en drugs gebruik. feesten, strand, bikini's en veel bewegende beelden van jonge vrouwen vlees. Nergens obesitas te vinden... zuchtend en steunend keek ik verder. tot James Franco zich aanmelden, toen kreeg de film wat meer waarde. Het bleef over de top, maar omdat het verhaal wat interessanter werd, en het verdomd mooi in beeld was gebracht allemaal (w.s. daarom ook niet uitgezet het eerste uur) ging ik wat meer rechter op zitten. Het tweede deel van de film was aangenaam, en zelf het einde, hoe ongeloofwaardig ook, best cool... al met al, toch aardig. geen meesterwerk of iets, maar een leuke tussendoor. voor die gene die hem in het eerste deel willen uitzetten: even doorspoelen! 3.5**

oh vergat ik bijna. Soundtrack helpt ook wel goed mee.

Dat dit van de maker van Gummo is.. echt totaal anders. Tenminste in visueel opzicht want de plot stelt opnieuw bar weinig voor; dit keer een vlucht uit de werkelijkheid maar dan wel een dromerige vlucht doordat het naadloos verweven is met de soundtrack en het kleurgebruik; erg mooi samenspel.

Het eerste stuk, het (pré-)sprink break gedeelte, valt wel tegen (op de beroving na). Vind het een krampachtig neergezet sfeertje, bijvoorbeeld het veelvuldig en té expliciet in beeld brengen van blowen, bongs en snuiven. We weten wel dat het daar een big deal is. Eenmaal in aanraking gekomen met Alien (gaaf personage, die overtuigingskracht.. die tanden en een mooi geschoten scène wanneer de meiden hem tegemoet lopen), gaat de film er meteen op vooruit.

Er is meer ontwikkeling, een afbrokkeling van de droom van de meeste hoofdpersonen. Jammer dat de tweeling weinig screen time heeft, maar het is een goede keuze om Faith daadwerkelijk naar huis te laten gaan, ik voelde een verhaaltje opkomen over het onschuldige meisje dat tegen haar zin in stoute dingen blíjft doen. Die valkuil wordt mooi vermeden (al is haar naam wel erg duidelijk symbolisch).

De laatste twintig minuten zijn helaas weer minder zodra het tempo omlaag gaat, eigenlijk vanaf de 'four chicky piano scène', en het steeds meer een overdrijving wordt en ik eruit raak. Het einde vind ik ook niet sterk (buiten de fluorescerende kleuren in de nacht om). Wel benadrukt het dat het allemaal geen platte registratie is maar dat er (mede vanwege de uitvergrotingen) onder andere vragen worden opgeroepen omtrent de platheid van Spring Break, het gevaar van gangsters / 'loverboys' en drugsfeestjes, de naïviteit van jonge meiden, de risico's van het nastreven van The American Dream, etc.

Behalve dat het wagenwijd openstaande deuren zijn, strookt het ook niet met de manier waarop alles geportretteerd wordt en dan vooral tijdens het slot, namelijk een soort ophemelende coolness. Vind het een vreemde paradox, eigenlijk een contradictie. Het lijkt me ook geen toeval dat de van meet af aan onbevreesde en stoerste meiden uiteindelijk een hele bende neerknallen en als een soort survivors overblijven . Het laat me met een frons achter, maar de prettige en toch vrij bijzondere kijk-ervaring blijft staan. Alles bij elkaar dan maar net iets boven de gulden middenweg (3*).

(PS Ik moest vaak denken aan die oude MTV-Spring-Break-programma's waarin meiden met een maatje van maximaal 36 vreselijk onnaturel op een rijtje in een zwembad staan te dansen voor de camera ; in Spring Breakers is dat al net zo gechoreografeerd.)

Bij de andere namen niet anders Cotty (verstrikt, gevangen), Candy (spreekt voor zich) en Brit (voedsel/lokaas voor grote vissen).

Voor de liefhebbers zonder een regiovrije blurayspeler, de UK bluray is nu uit, zonder de schamele aantal extra's die wij in de Benelux kregen. Zeer fijne extra's, en moet helaas nu ook concluderen dat er wat scenes geknipt zijn die ik er graag in had gezien.

Ja, Brit is die caucasian met dat flinke bos hout voor de deur en zonder navelpiercing, Candy het afkomstencocktailtje, een lichaam van een atleet, met navelpiercing. Kan je zo ook uit elkaar houden met skimasker op .

Oké (niet dat ze van mij nou per se een masker op hoeven ; ))

doet me ergens vaag denken aan pulp fiction

Dit heeft alles wat een slechte film moet hebben. Weinig tekst, veel herhaling. Geen plot, nooit verrassend.

Pulp Fiction?????????? Hoe haal je het i je hoofd, dat was namelijk wel een goede film. Ik zie de overeenkomst echt nergens.

Wel benieuwd welke overeenkomsten MARCUS CORVUS zag bij de twee films. Ik zie het ook niet, maar misschien heeft ie wel een interessante invalshoek.

Ik ook niet. De enige link die ik heb gevonden is de psycho plottwist in deze film terwijl pulp fiction 1x refereert naar psycho. Maar dat is wel heel gezocht.

Bout film eerste klas....

Misschien de (heel) kleine gelijkenis tussen Archie en Marsellus Wallace, al is die laatste natuurlijk een miljoen keer meer bad ass.

of dat er beeld en geluid is

Over the top karakters, (pop)culture references, hip taalgebruik, geweld. Ook in Pulp Fiction is een YOLO mentaliteit te bespeuren. Vind de overeenkomst ook een hele bijzondere, maar er is wel wat van te maken. Als je het googled bvb zijn er meerdere die Pulp Fiction aanhalen. Benieuwd naar de bevindingen van MARCUS CORVUS in dit geval.

Ik vind de link ook niet zo duidelijk. Eventueel kan je aan het lijstje van NW nog het non-lineaire in de vertelwijze toevoegen, maar is in beide gevallen totaal anders uitgewerkt.

Ook achterin de 30 kan je nog prima een yOLO mentaliteit hebben. Vooral in Vince en Mia herken ik in die trekjes.

Ik weet eigenlijk niet wat yolo dan betekent. Ik dacht dat yolo een tiener ding was; een mentaliteit om met zijn allen uit je dak te gaan. Omwille van het uit je dak gaan. Terwijl in PF constant hard werd gewerkt aan damage control. Iets wat ik in SB of in Haren niet heb kunnen ontdekken.

You Only Live Once. Is wel vooral een verschijnsel dat bij jonge mensen voorkomt, dus snap je wel, al kan dat in theorie ook voorkomen bij dertigers. Ik probeer ook maar overeenkomsten te zoeken, heb ook geen enkel moment aan PF gedacht bij het zien van SB.

Misschien een andere domme vraag: is SB non lineair??????

Vind ik geen domme vraag, eigenlijk. De personages gaan van A naar B, maar daartussen is wel een hoop gescrambled. Het is alsof iemand je een verhaal vertelt en onderwijl de hele tijd zegt; "Oh, ik vergat X nog!" of "Had ik al gezegd dat...?" etc.

Wat mij betreft is Spring Breakers wel lineair maar niet chronologisch.

Ik kan me het niet herinneren. Ik weet nog wel dat sommige gesprekken vaker terugkwamen. En her en der een flashback misschien. PF is me wel duidelijk.

Je hebt ook flashforwards (bijvoorbeeld bij de meltdown van Faith, krijg je al een vooruitblik naar de handen van Alien besmeurd met Cotty's bloed), de telefoontjes van Brit en Candy naar hun ouders (die in chronologische volgorde na de shootout op het eind komen, maar in de film er voor), de gun fellatio gebeurd gelijk na de my shit scene in de film wordt ie ook later ingezet. Een paar voorbeelden, maar zo zijn er nog veel meer.

Semi non linear dus