Vertigo (1958)

Het is Hitchcock zelf die niet tevreden was over de film en met name de hoofdrolbezetting: Stewart en Novak. Ik beweer niets nieuws of buitenaards.Dat viel mij ook direkt op tijdens de film zonder er over gelezen te hebben; met andere acteurs was het verhaal mogelijk wel boeiend geweest.Kijk eens naar North bij Northwest . Grant en zijn tegenspeelster (?) komen bijna het doek uit, de erotiek spat er van af...en dat in 1958., waar een tweepersoonsbed,naar mijn weten niet door de filmkeuring kwam..Zo fantastisch gespeeld (zich zelf) , zulk een chemie. Het verhaal stelt (ook weer) niks voor ,maar behalve het laatste halfuur een genot om naar te kijken. De sullige Stewart irriteert mij. Hij heeft de uitstraling van een under-assistent -west -coast -promotion -man. Hij speelt niet sullig, hij " is" sullig . En Novak is alleen maar blond....(lol), en dat blijkt in deze film niet genoeg te zijn. ( maar je valt op blond blijkbaar...)

Als ik aan Vertigo denk zie ik de scène in het restaurant voor me, waar Kim Novak Jimmy Stewart passeert en de camera bijna onwerkelijk lang op haar verstilde profiel gericht blijft. Dat beeld alleen al is magisch voor mij. Dus ik geef John Milton gelijk. Ik vind haar de hele film door juist wel het mysterie uitstralen dat haar personage in zich draagt.

Dat Hitchcock zelf minder tevreden zou zijn zegt me niet zoveel. De Hitch stond erom bekend dat hij zijn films in zijn hoofd vaak al af had nog voor de opnames begonnen. Hij wist precies hoe het eruit moest komen te zien, dan kan het zomaar dat de werkelijkheid wat anders uitpakt en in zijn subjectieve oordeel tegenvalt (ik ben journalist en heb vaak genoeg collega's gecomplimenteerd met mooie verhalen waarvan ze dan zelf zeiden: 'Echt? Ik was er zelf niet zo tevreden over...').

Overigens ben ik wel een Stewart-fan en val ik beslist niet per se op blond.

Na de matige ontvangst van Vertigo door de critici schijnt Stewart openlijk verklaard te hebben dat hij ‘liever niet had deelgenomen aan een dergelijk slecht filmproject’. En Hitchcock gaf Stewart de schuld van het 'mislukken' van de film, omdat die te oud zou zijn als publiekstrekker. Waarna Grant (vier jaar ouder dan Stewart) de hoofdrol kreeg in North by Northwest, een rol die Stewart graag had gewild.

Jimmy en Hitch, het was kennelijk niet meer echt dikke mik, na Vertigo .

Maar veelzeggender misschien in dit verband is een opmerking van Marc Eliot, die een biografie schreef over Stewart, in een interview met TCM:

Ook in die zin is Vertigo wat mij betreft een veel interessantere film dan North by Northwest.

De meeste noemen deze film Hitch z'n meesterwerk, maar zelf vind 'k dit toch één van z'n mindere. De eerste keer dat 'k deze zag was 'k redelijk teleurgesteld, maar nu na enkele jaren heb 'k me er nog eens aan gewaagd, met wat aangepaste verwachtingen.

Om de een of andere reden boeide het verhaal me niet zo. 'k vond het nogal een zweverige bedoening en niet echt spannend of meeslepend.

De cast vond 'k eigenlijk niet slecht.

Geef me toch maar Psycho, The Birds, ...

Ik ben het er dan weer niet mee eens. Ik heb deze ochtend Vertigo bekeken en het laatste halfuur is net een heerlijke epiloog. Een tergend uitgesponnen psychologisch spel dat toewerkt naar de climax in de toren. En in de laatste 2 minuten wordt het oordeel van de kijker in verband met "Scottie" meermaals gewijzigd. van mogelijke passievolle dader, tot liefhebber, en uiteindelijk opnieuw slachtoffer. Het draait niet enkel om de intriges ( want dan had men de schuld en bijhorende straf voor de daders wel in de epiloog betrokken), maar juist om de relatie tussen de beide protagonisten. Straf, heel straf.

Hichcock's absolute meetserwerk en (dus) 1 van de beste films ooit gemaakt!

Net voor de derde keer gezien, ditmaal op het grote scherm...

Niet gedacht dat ik die kans zo snel zou krijgen. Beviel goed! Die iconische shots komen in de bios toch echt nog beter uit de verf. En Kim Novak. Oi.

Een prachtige film van een meester. Wellicht de beste die ik ooit zag.

Een meer dan 2 uren durende prent van Alfred Hitchcock. Ik had dit nooit verwacht en was zelfs geen Hitchcock-liefhebber.

Een zuiver verhaal dat toch mysterieus overkomt. Voortdurend begeleid door prachtige beelden, volledig onderschreven door de muziek en vooral de ontelbare stiltes zorgden er voor dat James Stewart en Kim Novak hun rollen ten volle in beeld konden brengen.

Een film, eigenlijk bestaande uit twee delen, die je enkele malen keihard op het verkeerde been weet te zetten. Ook al lijkt het hele verhaal voorspelbaar. Al is de inhoud van dit verhaal van weinig belang. Het gaat om de weergave van dit ganse project.

Het plot is opmerkelijk spannend en ineens na al die stiltes gedreven tot het plotse einde, zonder veel tralala.

De zichten op en rond San Francisco zijn prachtig. Voor een film uit 1958 is dit een gaaf meesterwerk. Ondanks de achtergrondtruckjes van die tijd weinig truckages.

Meer als 5 punten kan ik hier niet voor geven. Maar een aanrader van jewelste.

Ik ga hem zelf binnenkort opnieuw herzien.

Mooi stukje! Ik lees sowieso graag ervaringen van mensen die het in die tijd "live" hebben gezien. Zelf ben ik 30 en ontdek ik dus met terugwerkende kracht de klassiekers. Dat is af en toe flink omschakelen, vooral omdat films van nu (ik generaliseer voor het gemak even) veel schreeuweriger en sneller zijn. Ik vraag me bij dit soort films dan altijd af hoe het toen beleefd werd. Of het toen ontzettend spannend was, in tegenstelling tot hoe ik het bijna als een museumstuk observeer en geniet van de rust die het uitstraalt.

Tijdens m'n tweede kijkbeurt opgewaardeerd van een 7 naar een 9, hoewel ik nog steeds het gevoel heb dat er veel meer in zit dan ik er nu uithaal. En inderdaad, dat shot met het groene licht: wow!

Ik zie nu trouwens pas de alternatieve titel, "De Vrouw Die Tweemaal Leefde". Over spoilers werd in die tijd kennelijk niet zo moeilijk gedaan.

Die titel begrijp je waarschijnlijk toch pas wanneer je de film hebt gezien.

Inmiddels heb ik een kleine twintig films gezien van Alfred Hitchcock en het blijven in elk geval hit or missgevallen. De meester (van suspense) zit er wat mij betreft soms gewoon flink naast. Niet het geval bij Vertigo. Niet Hitchcocks populairste film, maar hij staat vrijwel altijd op de tweede plaats van de They Shoot Pictures lijst. Eigenlijk stom, maar op een of andere manier zat ik deze film te vergelijken met Citizen Kane. In elk geval vind ik Vertigo een heel stuk beter.

Hitchcock presenteert een sterk, mysterieus plot, waarbij je als kijker heel lang niet weet waarom bepaalde dingen gebeuren. Het hield in elk geval mijn aandacht erbij. De kunst is wel om te blijven kijken. Er gebeurt niet veel meer dan dat een man een vrouw in de gaten houdt die eigenlijk weinig meer doet dan bepaalde locaties bezoeken. Alles blijkt goed uitgekiend te zijn. Het camerawerk is goed. Zeker die diepteshots zijn erg effectief voor iemand met hoogtevrees. Ik wil natuurlijk niks verklappen, maar ik heb genoten van de plotwendingen en het macabere einde. Erg spannend vind ik Vertigo niet, maar alle suspense ontlaadt in de slotseconden. Abrupt voor sommigen, ik vond het erg sterk. Op The Birds na, is dit toch wel mijn favoriete Hitchcock. Het mocht stiekem wel iets spannender zijn en wat meer vaart hebben, maar het verhaal zit goed in elkaar. Het maakt in elk geval gehakt van de andere films uit de jaren vijftig die ik recent zag. Zo kan het dus ook, zelfs met een James Stewart, waar ik geen al te groot fan van ben.

Dat had ik eerst ook. Al moet ik zeggen dat ik de man in de loop der jaren heb leren appreciëren. It's a Wonderful Life, Rear Window, maar bovenal Vertigo... Hij is geen Brando (al vind ik hem in Vertigo zeer sterk), maar hij is prima op zijn eigen manier. Ik stoor met er in ieder geval niet meer aan. Integendeel.

Grappig, bij mij is het juist omgekeerd, ik beschouw Stewart al jarenlang samen met Spencer Tracy en Marlon Brando als het beste dat de Amerikaanse cinema aan acteurs heeft voortgebracht, en Hitchcock is ook al jarenlang één van mijn favoriete regisseurs (alles uit zijn geluidsperiode gezien, meerdere films ook meerdere malen), maar juist Vertigo kon ik altijd maar moeilijk zetten.
        Deze week heb ik me (opnieuw) ondergedompeld in de dubbel-DVD uit 2011, met een fraai gerestaureerde versie, twee audiocommentaren (waaronder één van William Friedkin, die het ene moment heel overbodig herhaalt wat we al zien maar het andere moment juist prachtig het droomachtige aspect van de film benadrukt en interpreteert), twee interessante documentaires en een hoop ander aardigs, en het dubbeltje is nu wel gevallen. Het gevolg van die overdaad aan informatie is helaas dat ik nu zóveel over de film te berde wil brengen dat ik niet zou weten waar te beginnen, om nog maar te zwijgen van het feit dat zóveel mensen hier al zóveel behartenswaardige dingen over hebben gezegd... (Ook een geweldige review van Roger Ebert op Great movie reviews.)
        Laat ik in ieder geval melden dat ook ík niet vind dat Stewart hier niet op z'n plaats zou zijn. Hitchcock verklaarde achteraf het (relatieve) falen van Vertigo door te zeggen dat Stewart eigenlijk te oud voor de rol was, maar ten eerste had Hitchcock dat vooraf zelf ook wel kunnen bedenken (maar dat vond hij tóén dus níét), ten tweede mag je dat interpreteren als een poging om de schuld af te schuiven (zoals Hitchcock zelf zei, "als een film flopt probeer je altijd andere mensen verantwoordelijk te houden – meestal zeg je dan dat de publicitaire afdeling de film niet goed heeft verkocht"), en ten derde kan een man van vijftig toch nog wel degelijk zo halsoverkop verliefd worden? Of misschien bedoelde hij dat het publiek liever een jonge en aantrekkelijke filmster (Tony Curtis, Jeffrey Hunter, Robert Wagner) had willen zien, maar dan heb je het dus alleen maar over commerciële (in tegenstelling tot artistieke) redenen waarom een film geen succes wordt. (Vier jaar later speelde Stewart in The man who shot Liberty Valance een rol waarvoor hij ongeveer twintig jaar te oud was – maar ook dáárin was hij voortreffelijk.)
        Op de andere elementen (Kim Novak, het camerawerk van Robert Burks, de briljante muziek van Bernard Herrmann) valt wat mij betreft evenmin iets aan te merken. Ja, wie teveel aandacht schenkt aan het verhaaltje kan teleurgesteld worden, maar wie meer let op de droomsfeer en de psychologie van de obsessie vindt hier een prachtige, intrigerende en zeer bevredigende film. "Boy meets girl – boy loses girl – boy meets girl again – boy loses girl again", zoals scriptschrijver Samuel Taylor het treffend verwoordde, en dan vandaaruit de diepte in, met als extra kwaliteit dat we vanaf Judy's flashback opeens gaan meeleven met twéé personages, allebei afwisselend dader en slachtoffer.
        En o, die muziek... The day the earth stood still, The trouble with Harry, Vertigo, North by Northwest, Psycho, Taxi driver – de man was een genie.

Vind deze film echt een stuk minder dan de film die hij hierna maakte (North By Northwest).

Verhaal is wat bij elkaar geraapt. Onzinnig ver gezocht. Hoofdrol van James Steward vind ik ook niet echt bijzonder goed.

Dit was mijn eerste Hitchcock film en het heeft me zeker niet teleurgesteld. Het camerawerk is echt heel erg goed, waardoor je je aandacht er makkelijk bij houdt. Dat zou anders misschien een probleem kunnen zijn omdat er niet altijd evenveel gebeurd. Hierdoor blijft het wel goed mysterieus hoe de zaak in elkaar zit, totdat Hitchcock dat helemaal weg geeft. Dat had ik echt niet verwacht en ik vind het lastig te beoordelen of ik dat nou een goede zet vind of niet. Ik heb me er niet aan gestoord, maar wie weet wat hij er anders nog mee had kunnen doen. De mannelijke hoofdpersoon vond ik wel wat aan de oude kant, zeker gezien de jongere dames. Misschien was dat gebruikelijk in die tijd, maar daar had best een jonger persoon voor gekozen mogen worden. De film heeft nog wel een vraag bij mij achtergelaten: Waarom springt Judy uiteindelijk zelf als die non komt? Dat bleef voor mij erg onduidelijk. In ieder geval wel een goede film en ik ben zeer benieuwd naar de andere films van Hitchcock. 4*

Hitchcock is vooral een regisseurs' regisseur. Ik denk dat vaak de ophemeling (w.o. bij Paul Verhoeven) er meer mee te maken heeft, dat hij in de tijd dat veel regisseurs jong waren tot de verbeelding sprak. Ik heb me een keer door een box van 12 Hitchcock films heen geworsteld, en vond alleen NbNW echt interessant en, gek genoeg omdat het indertijd weggeschreven is, Frenzy. Eindelijk een film waar meer van de zieleroerselen wordt blootgelegd van de acteurs. Spannend ook. Vooruit, doe Torn Curtain en Dial M For Murder erbij. In alle andere films zijn de acteurs vooral cardboard figures. Hoewel... hoewel... vaak sprake is van strong female characters (blond) en mannen met slappe knieën w.o. James Stewart in Vertigo en Rear Window, maar ook bijv. de jonge Gregory Peck in Spellbound en (de toendertijd verse James Bond) Sean Connery in Marnie, en geforceerde man-vrouw relaties. Hoe waarschijnlijk is bijv. dat een glamorous Grace Kelly zou verkeren met een echte ouwe zeur als Stewart in Rear Window? Maar dat schijnt blijkens de verhalen veel te maken hebben met Alfreds eigen seksuele frustraties.

Je hebt gelijk.

Na mijn favoriete Hitch thrillers, North By Northwest, Psycho en The Birds, eindelijk de kans gehad om Vertigo te aanschouwen. De eerste helft van de film verliep me wat te traag, doch zijn de locatie's erg fraai gekozen, maar wel vond ik het Madeleine personage weinig interessant. Novak komt dan ook veel sterker voor de dag als Judy. Je mag dan als kijker reeds een halfuurtje voor het einde op de hoogte zijn van het complot, ik bleef geboeid uitkijken naar het einde: Springt Judy haar dood tegemoet omdat ze doodsbang is geworden van de obsessieve houding van Scottie naar haar toe?

Je mag gewoonweg niet aan eerder vermelde Hitchcock titels denken, wat ik wel deed bij aanvang van deze film, Vertigo is een sterk psychologisch drama.

Ik begrijp eigenlijk het hele bericht niet. Of is het een reactie op Ajacied16 of is het meer een samenvatting hoe je over Hitchcock denkt in het algemeen.

Wat vond je van deze film? (Ook niet zo goed, vermoed ik )

Wat mij opvalt aan Hitchcock is dat het een regisseur is die in full control is. Helemaal het beeld en daarmee het verhaal naar je hand kunnen zetten, zal veel regisseurs aanspreken, denk ik. Hitchcock vond method acting ook grote onzin. Je draaft op, zegt je lines et voila. Mij stoort dan ook de erg globale karakter ontwikkeling van zijn meeste films. Wordt er iets van psychologie gesuggereerd, dan is het vaak zo ver gezocht of aanstellerig, dat ik elk geval nooit in het verhaal kan zitten. Rear Window is een vaak aangehaald meesterwerk, maar zou een type Grace Kelly nou echt met zo'n mopperkont als James Stewart een relatie hebben? Zou een huidige regisseur niet mee weg kunnen komen. Overigens, had ik al gezegd, vond ik Dial M (Ray Milland vooral) en Frenzy wel behoorlijk goed.

Stond al lang op de planning om eens wat meer klassiekers van Hitchcock te gaan bekijken. Maar was er helaas tot gisteravond niet van gekomen. Waar begin je dan? Vertigo, op Wikipedia beschreven als een mijlpaal in de filmgeschiedenis en een van de beste films ooit gemaakt, dat moest ik toch eens mee maken.

Toen ik las dat dit weer een mysterieuze thriller voor moest stellen, ging ik er gelijk met erg hoge verwachtingen in. Een van de weinige films die ik van Hitchcock al gezien heb is namelijk Psycho, naar mijn mening was dat echt een meesterwerk, viel ook ongeveer in deze genre. Ik verwachten dus gelijk iets gelijksoortigs. Misschien was het ook wel hierdoor dat ik wat moeilijk in de film kon komen. Echt een thriller vind ik het ook niet, een 'mysterieus drama' lijkt mij persoonlijk beter de lading dekken.

Het begin was mij dan ook wel wat traag. Afgezien van dat accafietje bij het hotel waar, waar Judy opeens spoorloos verdween, kwam het mij nog niet heel erg mysterieus over allemaal. Snap overigens na het plot dit incident nog steeds niet. Kan hier ook niet zoveel vinden over op internet? Zat die hoteleigenaaresse ook in het plot ofzo om hem te doen geloven dat er iets vreemds aan de hand was?

Maar goed, hoe verder de film zich vorderden hoe meer ik er echt in begon te komen. Briljant verhaal, zoals gewoonlijk heel sfeervol door de muziek, geloofwaardige acteurs die hun rollen goed wisten neer te zetten en visueel echt prachtig in beeld weten te brengen. Toch echt knap voor een film van zo'n circa 60 jaar oud. Mooie camera techniek werd ook gebruikt om zijn hoogtevrees in beeld te brengen, camera achteruit laten gaan en in exact de zelfde snelheid de camera ook te laten inzoomen, hierdoor veranderd niet de afstand maar wel het perspectief. Deze inventieve techniek schijnt massaal door andere films overgenomen te zijn door de jaren heen.

Hoewel ik het verhaal ansich misschien nog wel sterker vond dan bij Psycho, vond ik de uitvoering toch allemaal net wat minder. Het wat simpelere verhaal van Psycho kwam wat indrukwekkender op mij over en wist mij ook wel wat meer te verrassen. Dit heeft denk ik voor een deel te maken met dat een echte briljante rol, zoals Bates in Psycho, ontbrak. Maar ook zaten er, in tegenstelling tot Psycho, naar mijn mening wel echt missers in.
Dat einde bijvoorbeeld.. Een happy end had van mij echt niet gehoeven, liever niet zelfs. Maar een regisseur als Hitchcock Die bekent staat om zijn ingenieuze, soms zelfs freudiaanse invloeden. Kon niet een beter einde aan dit, goed in elkaar stekende stukje cinema, knopen dan Judy die van schrik te pletter valt omdat er toevallig een non aan komt lopen? Over een anticlimax gesproken.
De uitvoering was misschien nog wel het ergste. Zelden zo'n alledaagse reactie gezien als iemand even een ander persoon perongeluk te pletter laat vallen.

Dat het plot al vroeg aan de kijker uit werd gelegd vond ik niet zo erg. Hierdoor was er spanning tussen Judy en Scottie die er anders niet voor de kijker geweest was. 'Heeft hij door dat dit dezelfde persoon is??'. Ook dat effect met die halsketting lukte daardoor ook wel goed. Er was duidelijk spanning die de kijker wel voelden maar waar Judy geen idee van had. Door dit soort spelletjes met de kijker kwam het weer op mij over als een echte Hitchcock en begon ik deze film echt steeds sterker te vinden.

Samenvattend kon ik er dus wat moeilijk inkomen, hoe meer de de zich vorderden hoe sterker die voor mij werd en eindigden het echt weer met een domper voor mij. Maar zeker weer van genoten. Smaakt zeker naar meer. Ga nu zo snel mogelijk wat meer van Hitchcock's rijke 'asortiment' een kans proberen te geven

*4

"Only one is a wanderer; two together are always going somewhere."

Na Psycho mijn tweede film van Alfred Hitchcock. Ik had Vertigo uitgekozen omdat dit meestal de titel is die mensen na Psycho als beste film van Hitchcock hebben staan (en omdat Dr. Wilson in de tv-serie House M.D. een poster van de film op zijn kantoor heeft hangen). En ik heb er geen spijt van. Ik vind deze Vertigo namelijk nog net even wat beter als Psycho.

Scottie Ferguson is een ex-detective die door zijn hoogtevrees moest stoppen met zijn politiewerk. Op een dag vraagt zijn oude schoolvriend of hij zijn vrouw wil volgen. Hij is er namelijk van overtuigd dat zijn vrouw is bezeten door een al lang overleden vrouw...

Ok, laten we eerst maar even alle mankementen van de film opzij schuiven. Vertigo is op een vervelende manier gedateerd. Opnames die makkelijk op locatie hadden gekund zijn in een studio opgenomen en er word (te) vaak gebruik gemaakt van blue-screen. De opnames zijn ook een beetje inconstant, want dan maakt Hitchcock een heel sterk shot (met schaduwen en op locatie) en dan is het weer een onrealistisch belicht shot... Vaak zag je ook duidelijk verschil tussen voor- en achtergrond. Maar ik moet ook toegeven dat dat soms ook weer meesterlijk was gedaan. Het acteerwerk is af en toe een beetje gemaakt maar eenmaal in de film leer je dat wel een beetje negeren, daar is het verhaal te goed voor.

Het verhaal word al vrij snel aardig mysterieus en weet de kijker vanaf dat moment aan het scherm gekluisterd te houden. De film blijft simpel weg ook interessant omdat er vaak dingen gebeuren die je als kijker niet kan verklaren. Daarom hou ik zoveel van mystery, dat je niet hebt als je een film kijk van 'Wat zou ik straks eens gaan doen?' of 'Hoelang zou de film nog duren?' maar dat je werkelijk helemaal in het verhaal opgaat en er (in mijn geval) zelfs een beetje melancholisch van word. Dit is ook echt zo'n film waarvan je niet al te veel vooraf moet weten. Ik zal daarom niet te veel prijsgeven, maar dat macabere einde (hoewel abrupt) kon ik zeker waarderen.

De muziek van Bernard Herrmann was weer geweldig. Hoewel het hoofdthema niet heel bijzonder is en de muziek veel minder iconisch als die van Psycho vond ik dat er veel schitterende emotionele momenten inzaten die de drama in de film erg versterkte.

Zoals ik eerder al zei is niet alles even goed opgenomen. Wat ik ook nog wilde toevoegen is dat ik de vele fade-to-black overgangen enorm storend vond. Veel te abrupt, vooral na een heftig moment krijgen we niet de stilte die nodig is maar gaat het meteen verder. Ook lopen de scènes niet altijd even goed in elkaar over, ze wisselen elkaar simpel weg af. Toch moet ik eerlijk zeggen dat ik hier eigenlijk in het begin op lette, daarna wende het wel een beetje.

Ik zou nog veel meer willen toelichten maar besluit maar om dat niet te doen. Vertigo vond ik, onverwacht, een heel sterke film met een erg susepensevol verhaal en goed uitgevoerde drama. Ik denk zelfs dat ik binnenkort mijn top-lijst eens aan moet gaan passen. De volgende Hitchcock die hier al klaar licht is Rear Window.

Ik had wel verwacht dat je die sterk zou vinden hoor!

Toch jammer, want ik vind op-locatie duizend maal beter dan in een studio. De belichting is bijvoorbeeld veel realistischer en je kan veel meer met camerahoeken en afsnijding experimenteren. Een mooi op-locatie-shot uit Vertigo was die in de schaduw onder de brug, prachtig.

Ben benieuwt. Inmiddels heb ik alle bekende Hitchcock's maar op mijn lijstje gezet met films om te kijken.

O was dat de reden. (Hij deed het later toch wel, maar goed..) Bedankt.

Weer gezien, op tv ditmaal. Briljante close-ups. Fenomenale kleuren en schitterende locaties. Bijvoorbeeld die schizofrene close-up van Novak in zwart/ groen. De vanuit kikvors perpectief geschoten gluurscenes.

Het verhaal lijkt zich voort te kabbelen maar het dodelijke ritme richt zich op het slotakkoord. Ook hierin schuilt iets van een ... gespletenheid.

Nog even iets over de Palma's Body Double. De lingerie/ pashokscene zit ook in deze film. Net als de wervelende zoenscene en natuurlijk de vele doppelgangers/ body doubles. Zo zit in deze film een shot van Novak in een restaurant. Dan loopt ze door een stuk schaduw, wanneer ze daar uit wandelt, is het een andere vrouw. Subliem!!!