Bloody Birthday (1981)

Verrassend leuke horror met een heerlijk begin jaren '80 sfeertje en een paar interessante scènes. Weinig tot geen gore en spannend is het ook niet, maar het moordende drietal steelt de show. Vooral dat ventje met die bril is een sadistisch klootzakje.

Bloody Birthday is nou een van die voorbeelden van een film waarvan ik nou eens wél een remake zou willen zien. Uitstekend uitgangspunt, deels om zeep geholpen door de erg goedkope produktie. De film wil qua look en personages duidelijk inhaken op het succes van Halloween, alleen lukt dit natuurlijk nergens. De score is vreselijk en het acteerwerk is nog slechter dan in menig slasherfilm. Toch heeft Bloody Birthday een grote troef, namelijk de kids. Wat een creepy stel . Vooral dat meisje heeft een kop om niet snel te vergeten. Geweldige casting en effectief sadisme tilt Bloody Birthday boven de middelmaat uit. Sommige scènes hadden iets meer gore kunnen gebruiken, maar verder deert het niet, want de houding en het gebrek aan emotie bij deze kids maken een hoop goed. Laat de studio's met hun poten van gevestigde en niet te verbeteren klassiekers blijven en zich meer richten op dit soort titels. Met een beetje goede marketing valt ook hier geld aan te verdienen, dus ik zie het probleem niet zo.

3*

Heerlijk filmpje met een stel onnoemelijk irritante kindertjes in de hoofdrol. Films als deze zijn bij mij pas geslaagd als ik tijdens het kijken van de film de vurige wens krijg om een van de kleine smeerlapjes een zo pijnlijk mogelijke dood te zien sterven. Dat was hier ontegensprekelijk het geval. Helaas was het in de jaren ’80 nog taboe om kinderen on screen af te slachten en zien we zulke taferelen dus niet terug in Bloody Birthday. Sommige andere films gingen destijds al een stapje verder, maar algemeen beschouwd is deze tendens relatief nieuw, zoals bv. in films als The Children en Eden Lake. Sowieso zou het enkele interessante discussies opleveren om de oorzaak te onderzoeken waarom het vermoorden van kleine kindjes op het scherm vandaag wel (of meer maatschappelijk) aanvaardbaar is dan pakweg vijfentwintig jaar geleden.

Hoe dan ook blijft Bloody Birthday een beklijvend stukje cinema dat zoveel jaar later nog niets aan kracht heeft ingeboet. De kindacteurs acteren de pannen van het dak en de makers oogsten daarmee het gewenste effect bij hun publiek: ergernis en wraakgevoelens jegens de kinderen. Dat de plot hier en daar rammelt of dat de oorzaak voor hun gedrag (te wijten aan de stand der planeten tijdens hun geboorte) redelijk van de pot gerukt is, doet hier uiteindelijk weinig afbreuk aan. Zondermeer een van de betere in zijn soort.

Mag ik een kaartje voor De Nachtmerrie Begint bij de Buurkinderen?

Heerlijk die Nederlandse titels.

O ja de film zelf is een soort kruising tussen The Goonies en Friday the 13th/Halloween.

Jammer dat de echte spanning een beetje ontbreekt en het af en toe voor de doelgroep onder de 12 lijkt te zijn gemaakt. Nee!!! Niet doen!!! de kleintjes onder jullie zitten vast niet te wachten op doorboorde ogen en begluren van uitkledende meisjes.

Maar onze 10-jarige killer-kids zijn echt gruwelijk overtuigend.

Herziene horror.

Herzien kan soms geen kwaad, want waar ik in de jaren ’80 dit horrorwerkje op de magnetische band al snel verfoeide, blijk ik er heden ten dage een behoorlijk andere mening op na te houden. Dat dit griezelwerkje omtrent het altijd dankbare onderwerp van moordende kinderen is gerijpt valt niet te ontkennen. Het stel maniakale mini-mensjes dat de naaste familie en omgeving het leven zuur maakt, acteert aardig en weet soms zelfs het bloed onder de nagels weg te trekken. Twee behoorlijk gemakkelijke en vooral ridicule wendingen tegen het einde drukken de pret een beetje, maar zelfs zonder gore weet deze film de horrorliefhebbers te boeien en kent de film een aantal spannende scènes.

Redelijk.

Leuk.

Vermakelijk 80's spul. Goedkoop gemaakt en de acteerprestaties zijn daar ook naar. Sfeertje en verhaal zijn dan weer prima! 6/10*

Bloody Birthday lag al lang in de kast, tijd voor een kijkbeurt. De DVD gekocht in de Boudisque een tijd geleden, maar meer omdat het onderdeel was van een 3 voor 25 actie.

De 80's sfeer zit er vanaf minuut 1 prima in. Het acteerwerk is helaas wel erg slecht, het tempo ligt natuurlijk te laag, en zoals eerder gezegd is het concept prima, maar niet om een hele film zonder verdere inhoud mee te tillen.

De kids zelf doen het prima, en vooral het meisje is behoorlijk creepy te noemen. Het wordt nooit echt smerig of 'ziek' helaas, want wat goede gore had deze film op zich best kunnen gebruiken.

Ik heb eigenlijk als enige aanmerkingen dat de film wel wat meer gore had kunnen gebruiken en dat de soundtrack soms wel iets teveel van het goeie is. Er komen soms van die overdreven bombastische composities voorbij die naar mijn mening nergens voor nodig was.

De jaren '80 sfeer is verder lekker aanwezig en het acteerwerk is wel te pruimen. Ook ik moet mijn lof aan de kinderen geven, want die speelden hun rollen wel erg sterk. Al vond ik het licht blonde ventje nogal tegen de achtergrond wegvallen door het meisje en de jongen met de bril.

Ik snap de bovenstaande vergelijkingen met Halloween dan weer niet helemaal. Ja, we hebben weer te maken met een aantal kwaadaardige kinderen, zoals de jonge Michael Myers in het begin van Halloween. Verder kan ik echter geen vergelijkingen trekken.

Over het algemeen best een geinige film.

Bloody Birthday weet ruim 30 jaar na dato nog steeds indruk te maken en is absoluut geslaagd in zijn opzet. Kinderen worden onschuldig geboren en daarom is de shockfactor hoog wanneer ze aan het moorden slaan. Dat het komt door de stand van de zon is een beetje vergezocht, maar als er dan toch voor die oorzaak wordt gekozen had ik graag gezien dat er nog iets dieper op werd ingegaan.

De drie psychopaatjes acteren in elk geval behoorlijk. Het zijn geen rasacteurs, maar vals kijken en overtuigend een wapen in iemand planten gaat ze goed af. Vooral Debbie heeft echt een achterbaks hoofd daarvoor, al vond ik Curtis het leukst. De gedachte dat de rotzakjes geen enkel moreel besef hebben is eng en maakt de film spannend. De zoveelste achtervolging of vooropgezet plan gaat niet vervelen.

Een paar mindere puntjes zijn de vervelende soundtrack die vaak te luidruchting is, of te geromantiseerd klinkt. Maar ook het bloed blijft voor het grootste deel afwezig. Dit is geen film waarbij de ingewanden in het rond hoeven te vliegen, maar wat gedetailleerde make-up op een slachtoffer was leuk geweest. Sommige moorden waren tof, maar schotwonden zijn een dooddoener. Leuk einde ook dat uitnodigt tot een vervolg, maar ik vraag me af of die er ooit nog zal komen. Cool, sfeervol filmpje.

"Three really special children, aren't they?"

Kinderen in een horror hebben altijd wel iets engs over zich, zo ook in deze film.

Het uitgangspunt is dan weer wel vergezocht en het dunne verhaaltje slaat eigenlijk nergens op, maar op de één of andere manier heeft het zo zijn charme. Hierbij doen de kinderen het prima als kleine moordenaars, met name het meisje is erg creepy met haar gestoorde blik.

Helaas had ik met de titel 'Bloody Birthday' wel iets bloederig verwacht te zien; over het algemeen is het tam te noemen, ondanks een aantal leuke situaties. Tevens is de score te vrolijk voor dit gebeuren. Desondanks creëert het zo wel een bepaalde campy sfeer, zeker als je rekening houdt met enkele actrices die er geen moeite mee hebben om naakt te gaan.

Al met al best aardig voor wat het is, maar hier had duidelijk meer in gezeten. Ik ben benieuwd of Hollywood ooit nog eens met een remake zal komen.

2,5 Sterren.

Een peeping hole. Daar valt heel wat moois te bekijken, maar je kan er ook iets anders mee. Hunt vond het blijkbaar zo'n aardig idee dat hij het nog een aantal keer gebruikt. De eerste is zoals altijd de beste. Het is ook de beste (poging tot) moord, al komt dat vooral omdat de rest wat tegenvalt. Slordig en verre van overtuigend, zoals dat voor meer van dit filmpje geldt. Inspiratie genoeg, maar talent is minder voor handen. Toch heeft het, naast tachtiger jaren reut en het broodnodige naakt, een grote troef in huis. In drievoud, waarvan er twee de show stelen. Curtis en Debbie. Behoorlijk grof wat ze uithalen. En bij wie. En hoe ze reageren. Je zou ze de nek om willen draaien. Nipte voldoende voornamelijk door hen. En de reden waarom ze zo verknipt zijn.

Kinderen hebben een onderzoekende geest. De drie moordende blagen in deze film hebben die nieuwsgierigheid ook. Het lijkt in beginsel een soort boosaardige nieuwsgierigheid te zijn, die elk kind eigenlijk wel eens heeft. Ieder kind trekt (bij wijze van spreken) immers wel eens een vlieg de vleugels uit om te kijken wat er dan gebeurt. Het is niet het gedrag dat je graag in een kind ziet, maar de onderzoekende kindergeest heeft daar natuurlijk weinig boodschap aan. Het hoort bij het opgroeien. We doen het daarom maar af als ondeugend kattenkwaad. En dat is het ook.

De drie blagen gaan echter iets verder. Ze moorden en ze doen dat heel geslepen. Hun moordzucht is juist daarom zo onrustbarend omdat hun gedrag gevoelsmatig niet heel ver van normaal kinderlijk sadisme en egoïsme afligt.

De boosaardigheid levert creatief moordwerk op en zorgt voor spanning in het verhaal. Wie denkt er nu aan kinderen als boosaardige terminators? Niemand toch. De volwassen personages in ieder geval niet. Die zijn geïnfecteerd met verbazingwekkende achterlijkheid, naïviteit en blinde liefde. Zelfs hele duidelijke aanwijzingen worden genegeerd.

De film haalt zijn spanning niet alleen uit de voltrekking van gewelddadige moorden, maar ook uit de vraag hoe lang de drie kinderen hun bloedige hobby kunnen blijven voortzetten zonder enig tegengeluid van een volwassene. Iemand zal toch wel eens iets doorhebben? Het feit dat de kijker beter weet hoe het zit dan de volwassen personages geeft de film een extra spannende impuls.

De drie kinderen acteren met overtuiging. Het oogt creepy als zij hun overwicht uitspelen op een slachtoffer en van iedere seconde lijken te genieten. Het oogt ook creepy als zij met kwaadaardige intenties hun kinderlijke onschuld tegenover volwassenen uitspelen met het opzetten van lieve kindergezichtjes.

De kijker (ik dus) krijgt trouwens op den duur een verschrikkelijke hekel aan die blagen. Ik kreeg er zelfs gewelddadige fantasieën over. Regisseur Hunt verzuimt het om die haatgevoelens een uitweg te geven. Begrijp ik wel. Maatschappelijk niet acceptabel. Maar het was wel lekker geweest om iemand in de film even de vrije hand te geven.

Matig horrorwerkje. Het verhaal is niet bijster ingewikkeld en wordt slecht toegelicht. De uitwerking is verder best ok. De film kabbelt rustig voort zonder te vervelen. Sommige scènes zijn best spannend, anderen erg voorspelbaar en daardoor soms lachwekkend. Echt bloederig wordt het niet. Het acteerwerk is niet al te best. De kids gaan nog wel. Kan beter. 2.0/2.5

Tijdens de "Top 300 Horrorfilms" werd ik door "alexspyforever" (tevens de organisator ervan) getipt op deze jaren 80 Horror film en dan niet alleen voor de Horror maar juist voor de combinatie van Horror, Erotiek (naaktheid) en jaren 70 /80 welke ik graag zie.

In dit verhaal worden tijdens het hoogtepunt van een zonsverduistering op 9 juni 1970 (toen was ik nog net niet geboren ) drie kinderen geboren in hetzelfde ziekenhuis. Deze kinderen, te weten Debbie Brody (Elizabeth Hoy) , Curtis Taylor (Billy Jayne) en Steven Seton (Andrew Freeman), zijn echter een tikkeltje anders dan de meeste kinderen. Doordat de zon en de maan, gedurende de bevalling, Saturnus blokkeerde hebben ze nooit hun emoties gekregen. Rondom hun tiende verjaardag beginnen ze met het vermoorden van onschuldige mensen. Niemand verdenkt hen van de misdrijven, vanwege hun leeftijd en onschuldigheid. Een even oud jongetje, te weten Timmy Russel (K.C. Martel) en zijn oudere zus, te weten Joyce Russel (Lori Lethin), komen in levensgevaar wanneer ze hun bloederige geheimen ontdekken.

Persoonlijk ben ik nooit een grote fan van kinderen in films (Horror is daarbij wel een uitzondering) en zeker niet als ze een hoofdrol hebben en in deze film zijn het er zelfs vier, waarvan drie seriemoordenaars, namelijk de perverse Curtis (een jonge uitvoering van Ted Bundy), Steven en de listige Debbie Brody die iedereen om haar vingers windt (met name haar moeder Madge) en die een plakboek bijhoudt (ze noemt het haar dagboek ) met krantenartikels over de moorden die ze gepleegd hebben.

Qua moorden zijn ze lekker opdreef in deze film (ook qua creativiteit), want ze doden o.a. een vrijend stel op een kerkhof (de jongen wordt doodgeslagen met een schop en het meisje wordt opgehangen aan een springtouw), Sherriff James Brody (wordt doodgeslagen met een honkbalknuppel door Steven, waarbij ze voordoen alsof hij gevallen is door een skateboard op de trap) die de vader is van Debbie, schooljuffrouw Viola Davis (wordt doodgeschoten door haar hoofd door Curtis), een vrijend stel in een busje (beiden worden doodgeschoten door Curtis, die van te voren door de vooruit naar binnen kijkt hoe ze zitten te vrijen), Beverly Brody die de oudere zus is van Debbie (wordt door Debbie doodgeschoten door een oog, terwijl Beverly door een kijkgat kijkt, met een pijl en boog) en uiteindelijk ook nog een vrachtwagenchauffeur

Buiten het gegeven van de zonsverduistering, zijn er geen verklaringen waarom ze emotieloos zijn en waarom ze lukraak aan het moorden slaan. Ook wordt het na verloop van tijd wel wat ongeloofwaardig dat de kinderen qua verdenkingen zo lang buiten schot blijven. Het verhaal is zeer eenvoudig en stelt opzicht ook niet veel voor en er is ook geen spanning en het is ook niet zo bloederig, maar desondanks weet de film toch nog enigszins te boeien en te vermaken en dat komt door de eerder genoemde moorden, de naaktheid in de vorm van borsten en billen die o.a. te zien zijn van Erica Hope (het eerste slachtoffer op het kerkhof), Julie Brown (als Beverly Brody) en Sylvia Wright (het vrouwelijke slachtoffer in het busje), de sfeer en toch ook wel de humor.

Zo heeft Debbie namelijk een kijkgat in haar kleerkast op haar slaapkamer, welke uitkijkt op de slaapkamer van haar oudere zus Beverly Brody en waar ze tegen betaling van 25 cent de andere kinderen laat kijken en die zien dan hoe Beverly Brody zich uitkleedt en een show opvoert voor de spiegel Als Timmy dat opbiecht tegen haar oudere zus Joyce (die de beste vriendin is van Beverly Brody), wordt er gezegd:

Timmy: Debbie heeft een gluurgaatje in haar kast.
Beverly: Wel...
Timmy: Dus vraagt ze 25 cent om naar Beverly te kijken. Je weet wel... Wanneer ze haar kleren uit trekt.
Joyce (begint te lachen en zegt dan): Jij kleine peeping Tom

Naderhand vertelt Joyce het natuurlijk ook tegen Beverly, waarbij er gezegd wordt:

Joyce: Weet je dat je zusje Debbie aan jongetjes 25 cent vraagt om je te zien uitkleden ?
Beverly: Wat ?
Joyce: Een gluurgaatje.
Beverly: Neen, dat meen je niet.

Echt erg vond Beverly het volgens mij ook niet want ze doet er niets mee en die Beverly mocht er ook best wezen en ze liep er op een gegeven moment ook sexy bij in een rode outfit (een soort broekpak met bijbehorende rode tas). Ook vond ik het wel leuk dat ze schijnbaar fan was van de Amerikaanse hardrockband "Van Halen" (ik was ook fan van hun in de jaren 80, waarna ik me eind jaren 80 vooral richtte op Heavy Metal in verschillende vormen en dan vooral Trash, Speed, Death en Grindcore) en van hun zie je ook posters in haar slaapkamer hangen.

De "evil" kinderen vallen uiteindelijk natuurlijk door de mand, want ze als proberen om Tmmy (die ze al drie keren eerder geprobeerd hebben om te doden en dat via opsluiting in een vriezer op de vuilnisbelt, om hem van een boomhut af te duwen en door wurging met een tuinslang) en Joyce (die ze ook al eerder met een auto op de vuilnisbelt probeerden te doden) te doden in de woning van Debbie (men schiet dan op Joyce en Timmy wordt weer gewurgd), worden zowel Steven als Curtis (is door zijn kogels heen) gevangen genomen (Steven wordt in een koffer gestopt en Curtis wordt vastgebonden) door ze, waarna ze overhandigd worden aan de politie. Debbie weet echter te ontkomen en vlucht dan samen met haar moeder Madge (Ellen Geer) in de auto, waarna ze een andere identiteit aannemen (Debbie heet dan Beth Simpson) en Debbie dood dan nog één persoon, te weten de vrachtwagenchauffeur, waarna de film na circa 83 minuten is afgelopen.

Al met al is dit een Horror film die zeker niet de beste is in zijn soort is en die ook niet overal even eng wordt of serieus te nemen is. Maar toch weet de film wel te vermaken en dat komt vooral op conto van de jeugdige drie seriemoordenaars (die erin slagen om zowel onschuld als kwaad uit te stralen) en vooral dan Billy Jayne en Elizabeth Hoy, die als Curtis en Debbie beurtelings de leidersrol van de kinderen op zich nemen en de nodige slachtoffers op gedenkwaardige aard maken.

P.S. in deze film zien we ook eventjes de jaren 80 B-actie acteur Michael Dudikoff (als de vriend van Beverly) en hem zag ik toevallig nog laatst in de flauwe Actie film "American Ninja 2: The Confrontation (1987)" tijdens mijn vakantie in Italië.

Best een aardige horrorprent over drie venijnige kinderen die soms listig, maar soms ook heel snel en zonder nadenken handelen. Naar motieven of verhaal moet je als kijker hier niet zoeken. Wel voldoende onderhoudend. De film heeft zijn charmes. 6/10

"But what if she catches us?”
"No way. All her brains are in her bra!”

Het is vandaag 16 mei, en vandaag vier ik dus mijn verjaardag. Aangezien mijn verjaardag niet gunstig valt voor familie en vrienden (werk etc.) heb ik vandaag een vrij rustige dag (op het uit eten na, en uiteraard gewoon de gym sessies). Ik dacht dus tussen de middag even na, en had wel zin in een horrorfilmpje, toen ik deze tegenkwam leek me dat wel een geschikte film. Vanmiddag dus maar direct aangezet en ik vond het opzich wel vermakelijk maar, het niveau blijft gewoon best laag.

De kills zijn wat dat betreft niet héél bijzonder. Het is allemaal vrij tam, en dat maakt opzich niet uit maar, duidelijk is wel dat het verhaal er ook niet veel uit weet te halen, en dat is dan wel weer zonde. Ik vond die moord op de zus van dat meisje (overigens door het meisje zelf) wel echt heel tof, ook best toffe make-up maar, misschien is dat wel de enige echt bloederige kill die deze film bevat.

Op zich best leuk concept, die moordenaartjes en best psycho, al mocht het wel wat grover. Ik vond het concept best leuk, al gaat het nergens echt over een verjaardag (het is maar een klein fragment). Toch keek het best leuk weg met vlagen, en dat was best goed. Het was leuk om even tussendoor snel te kijken, veel meer energie vraagt de film toch niet.