À Perdre la Raison (2012)

Aangrijpend drama dat begrijpelijk maakt hoe een vrouw ten onder kan gaan aan de zachte dwang van een dominante man, die het beste met het gezin lijkt voor te hebben, maar zijn rol als weldoener uitbuit en loyaliteit claimt. Daarmee het gezin totaal afhankelijk van hem makend, en hen geen enkele ruimte latend zichzelf te ontwikkelen.

De scene waarin Murielle breekt en in de auto, luisterend naar Julien Clerc's Femmes Je Vous Aime, in huilen uitbarst is werkelijk hartverscheurend. En dat houdt de film tot het einde aan toe vast. Heb na de film minutenlang geen woord kunnen uitbrengen.

De eerdere films van Lafosse vind ik allemaal uit de bocht vliegen, maar dit is een voltreffer.

En wat fijn ook om 'Rosetta' (ze zat in de zaal; wat is ze mooi geworden) weer eens, zo goed, op het doek te zien. Ze kreeg er de prijs voor beste actrice in Un Certain Regard voor.

Er worden vier kinderen gemaakt en vervolgens begint de moeder zich aan te stellen en een flink portie te janken. Het ongelukje op de trap, de vakantie naar Marokko, een bezoek aan de psychiater, pizza's laten halen door Pinget terwijl ze al verwend wordt... steeds liet ze zich leiden door emoties. Dat lag puur aan haarzelf en ik vond het dan ook irritant. Het einde is weer zo'n poging om shockerend uit de hoek te komen en doordat we enkel het huis op een afstandje zagen weten we niet precies wat er is gebeurd maar dat boeide me eerlijk gezegd ook vrij weinig. Zodra het beeld zwart werd pakte ik direct mijn biezen. Leeg, sloom en frustrerend.

Tamelijk loodzwaar drama waarvan het in het begin nog niet helemaal duidelijk is wat het allemaal is, of waar het na toe leidt. En dan wordt het langzaam steeds verstikkender.

Geen aangenaam of ontspannend kijkvoer, zelfs of de film echt goed is daar kan ik geen uitsluitsel over geven.

Nawerking is steviger dan je tijdens het kijken naar de film vermoedt.

Tja, in een verstikkende omgeving zitten en er niet uit kunnen of willen ontsnappen...ik vind de film toch vrij saai, maar er schuilt wel realiteit in, zoals signalen die niet worden opgepakt, het superieure gedrag van de man.... Overtuigende rol van Émilie Dequenne,

Ik heb hem wel afgekeken, hoewel de uitkomst voor mij niet moeilijk raden was.....

Als ik een boek ga lezen, zal ik never nooit de laatste bladzijde als eerste lezen...

Wat sommige mensen hier blijkbaar niet weten is dat de film gebaseerd is op het waargebeurde verhaal van Genevieve Lhermitte die haar 5 kinderen van 3, 8, 10, 12 & 14 jaar vermoordde. Ze riep haar 5 kinderen, van jong naar oud, 1 voor 1, naar boven waar ze hen de keel oversneed. Dit deed ze allemaal in verschillende kamers zodat de kinderen niet door hadden wat hen te wachten stond. Nadien probeerde ze zelfmoord te plegen door met hetzelfde mes in haar borststreek te steken. Toen voor haar duidelijk werd dat het haar niet zou lukken belde ze de hulpdiensten.

De film is in vele opzichten hetzelfde als de werkelijkheid. Zo was Genevieves man ook op vakantie toen de feiten gebeurden, woonde er bij hen ook een dokter in die hun volledige leven bepaalde en was Genevieve ook in behandeling bij een psychiater omdat ze depressief was.

Als je het werkelijke verhaal kent is het dus ook niet nodig om op het einde expliciet uit te leggen wat er gebeurd is. Het suggereren is dan al genoeg aangezien deze film bijna kan aanzien worden als een documentaire. Moest op het einde alles duidelijk worden getoond zou deze film veel minder indruk hebben gemaakt op mij.

Voor de mensen die zich stoorden aan het open einde omdat ze niet weten wat er nou precies gebeurd is, nu weten jullie het

'k vond het wel een prima drama. Overtuigend geacteerd en een boeiend verhaal. 'k wist trouwens niet dat het op feiten was gebaseerd.

Verder verveelde de film niet, 'k vond het een prima drama.

Goeie film over een vrouw die ongelukkig is met haar gezinsleven waarbij haar schoonvader ook in hun huis woont. De film kent wat opstartproblemen omdat het op het begin allemaal wat snel gaat. Ook de onderbouwing tot de uiteindelijke daad van de vrouw vond ik niet altijd even geloofwaardig. Desalniettemin wel een goeie film met een aantal aangrijpende scenes en een sterke rol van Emilie Dequenne.

Hartverscheurend docudrama over Geneviève Lhermitte, die in februari 2007 haar kinderen vermoordde. Regisseur Lafosse laat zien hoe de moeder door de onafgebroken dominante aanwezigheid van een buitenstaander in haar gezin van lieverlee in een isolement geraakt, mede doordat haar man steevast de kant van de “weldoener” kiest. Veel betekenend is het contrast tussen het emotionele afscheid op de luchthaven met haar schoonmoeder en het koele afscheid van haar man, gevolgd door een zenuwinzinking op weg naar huis.
Lafosse heeft van deze verschrikkelijke tragedie een pakkende film gemaakt, met dank aan de formidabele Émilie Dequenne, die met een aantal beklijvende scènes op geloofwaardige wijze invulling geeft aan de sluipende psychische aftakeling van de moeder. Een ongemakkelijke film, waar je stil van wordt.

Sterke film, in de eerste plaats misschien wel omdat Lafosse zich concentreert op de opbouw van het drama, en niet op de ontknoping ervan. Hij stapt niet in de valkuil van het sensationele, en haalt wat dat betreft meteen al met de openingsscène de ‘angel’ er uit.

Hij toont beheersing in het naar voren brengen van de verschillende elementen (omstandigheden, karakters en hun drijfveren, hun relatie tot elkaar) van dit verhaal, en vervalt niet in larmoyante en met de vinger wijzende tranentrekkerij. Dat maakt deze reconstructie psychologisch geloofwaardig, en des te schrijnender.

Zo ontstaat het beeld van een noodlotstragedie, die niemand wilde, maar die niet te voorzien leek toen die zich begon af te tekenen. Juist vanwege die fatale combinatie van karakters en omstandigheden. Al ontkom je er eigenlijk niet aan om allerlei vragen en bedenkingen te hebben bij de merkwaardige figuur van Pinget.

Bij dit soort drama’s is de invulling van de hoofdrol natuurlijk wel erg belangrijk. Maar daarover is in dit geval niks te klagen: Emilie Dequenne is hier zeer indrukwekkend als de steeds meer sociaal en mentaal geïsoleerd rakende Murielle, op weg naar het breekpunt.

Loodzware film.

Het verhaal begint met het einde en dat neemt in zekere zin de verrassing weg. Wat volgt is een deprimerende neerwaartse spiraal waarin Murielle terechtkomt. Een allesoverheersende patriarch in de vorm van een huisdokter en een echtgenoot die haar aan haar lot overlaat leiden Murielle tot waanzin.

Het duurde even voordat ik in de film zat: in het begin gaat het snel: verliefd, getrouwd, het ene kind na het andere... Niet bijster interessant maar gaandeweg komen er subtiele barsten in de driehoeksverhouding, uitmondend in een verschrikkelijke tragedie. Mooiste en tevens pijnlijkste scène: wanneer Murielle volledig breekt in de auto, op de tonen van Julien Clerc. Emilie Dequenne speelt echt geweldig!

Moeilijk te beoordelen dit,vooral omdat het erg deprimerend is en je er geen leuk gevoel aan overhoudt, wat bij mij toch wel drukt op de punten (anderzijds ben ik dan snel geneigd om hoge cijfers aan feelgood films te geven). Misschien niet helemaal eerlijk maar het gevoel dat een film bij mij nalaat speelt een rol.

De mentale aftakeling van een huismoeder wordt stap per stap gevolgd tot de dramatische ontknoping. En het begon allemaal heel goed : een superverliefd koppeltje trouwt, krijgt vier kinderen en maken toekomstplannen. Waar liep het dan allemaal mis vraag je je af? En dan worden de doorslaggevende elementen in de schaal gegooid : de dominante, en laat ons eerlijk zijn, manipulerende dokter die bij hen woont, een echtgenoot die de zijde kiest van zijn adoptieve vader, een gezinsleven die maar niet "normaal" wordt, een verstikkend bestaan waar ze geen uitweg meer uit ziet. Wel een interessant gegeven waar de regisseur het antwoord wil geven wat een doodnormale vrouw tot zo'n waanzinnige daad beweegt. Geen kritiek op de film, gebaseerd op een echt gebeurd verhaal, maar voor mij lag het iets te zwaar op de maag, al kan je zoiets ook moeilijk anders brengen. Zeker Dequenne is indrukwekkend, met haar transformatie van een verliefd meisje naar een bijna levenloze fysieke huls op het einde.

Een goede drama film...

Een waargebeurd verhaal...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Tahar Rahim en Niels Arestrup...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Goed geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

Ik ga Émilie Dequenne nog associëren met depressieve rollen. Ik kende de actrice van haar debuutfilm Rosetta, niet meteen de meest rooskleurige film. 13 jaar later zie ik ze opnieuw in deze À perdre la raison. Ik begrijp wel waar deze film naar toe wil gaan, maar het komt eerder over als een postnatale depressie. Murielle heeft duidelijk moeite met de kinderen en het wordt haar allemaal te veel. Ze vervreemd van haar omgeving.

Het einde kan ik wel volgen, dat is zeer goed gedaan en toch ook de essentie van deze film. Het is de aanloop die voor veel vragen zorgt. Op zich niets mis mee, maar in deze film zorgt het enkel voor te veel vaagheid. Dat ligt aan het script, Dequenne doet het zeker goed.

Een vrij heftige film van Joachim Lafosse.

De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Dit vond plaats op 28 februari 2007 in Nivelles, waarbij een moeder (Geneviève Lhermitte) haar 5 kinderen om het leven bracht. Niet alle feitelijke gebeurtenissen werden overgenomen, maar het verhaal is hier grotendeels wel op gebaseerd. De film werd binnen 11 weken tijd opgenomen.

Regisseur Joachim Lafosse verdiepte zich in het verhaal om een beter beeld te krijgen. Wat drijft een moeder zover om tot een afgrijselijke daad over te gaan?

De film won 8 prijzen, en werd 11 keer genomineerd.

3,0 *

Hoed af voor een verbluffende Emilie Dequenne in een film die aantoont dat een gezin zelfstandig moet leven en zich onafhankelijk moet kunnen ontplooien.

Het is een sterke film met een paar echt indringende scènes met sterke contrasten, inzonderheid het stralend, onvoorwaardelijk geluk in de beginne tegenover de dramatische fataliteit in het slot.

Joachim Lafosse bewijst net als in "Nue Propriété" zijn groot talent en om terug te komen op Emilie Dequenne, zij is één van de vele Brussels-Waalse acteurs die het in de Franse filmwereld hebben gemaakt : Cécille de France, Olivier Gourmet, Yolande Moreau, Jérémie Reignier, Benoït Poelvoorde....

Het is weer een tijd geleden dat ik nog een vijf sterren heb uitgedeeld maar deze film verdient ze alle vijf.

Wat een ongelooflijke tour de force van zowel Arestrup als Dequenne, die laatste bewijst na Rosetta, een film die ze bijna eigenhandig naar een hoger niveau tilt, opnieuw wat voor een ongelooflijke actrice ze is. Camera zit dicht op de personages maar waar mij dat bijvoorbeeld recent bij Le Fils nog behoorlijk ergerde leek dit hier perfect te passen. De locaties van de film zijn relatief beperkt wat ook erg bijdraagt aan het beklemmend gevoel dat Delfosse probeert te creëren en wat er ook voor zorgt dat je bijna de vrijheid die Murielle in Marokko voelt zelf voelt, eindelijk eens weg uit dat verdorven huis waar ze zo enorm wordt verstikt door haar man en inwonende huisdokter (of die laatste goede bedoelingen heeft of niet wil ik nog in het midden laten).

Ook muzikaal klopt het plaatje volledig, passende klassieke stukken hier en daar zonder te overdrijven. Maar vooral het perfect gekozen: Femmes je vous aime van Julien Clerc, kippenvel, opspelend nekhaar en koude rillingen, ze waren allemaal aanwezig in de scène waarin dit nummer passeert.

Uitzonderlijk sta ik ook achter het begin van de film dat toch behoorlijk wat info weggeeft.

Hulde voor Lafosse, Arestrup en Dequenne.

Absoluut iets van het allerbeste dat in België ooit is gemaakt.

Het is bijzonder om dingen terug te lezen die ik enige jaren geleden al bleek geschreven te hebben. De titel kwam me weliswaar bekend voor, maar ik wist toch niet meer dat ik deze film al eens gezien had. Maar wat ik nog bijzonderder vind, is dat ik toen dingen in de film zag die me nu helemaal niet waren opgevallen. Over een auto die hetzelfde bleef en mensen die niet ouder werden. En ook het bijzondere camerawerk was me nu helemaal niet opgevallen. Bij deze kijkbeurt vond ik het vooral jammer dat in de allereerste scene al verraden wordt hoe de film gaat aflopen. En nu vond ik het jammer dat ik daar al de hele tijd naar aan het toekijken was. In tegenstelling tot mijn vorige kijkbeurt kwam het einde voor mij dus deze keer niet uit de lucht vallen. Wel vond ik het jammer dat het verhaal maar heel weinig ontwikkelde en dat het toch ook allemaal wat afstandelijker was dan je bij een droevige film als deze mag verwachten. Ik miste toch teveel echt emotionele scenes. Maar ik vond het nu wel een betere film dus als de vorige keer. Drie sterren en vorige keer twee.

Ik las hier pas dat het echt om een waargebeurde episode ging, maar dat is precies wat er door mijn hoofd ging bij het kijken van de film: de verbeelding van een psychologische casus achter zo’n “krantenbericht”.

Regie en cast zijn zeker in orde, maar het is filmisch en verhaaltechnisch wat beperkt.