À Perdre la Raison (2012)

Geselecteerd voor het onderdeel 'Un Certain Regard' - Cannes 2012

Vanaf 13 september in de bioscoop (Benelux FIlm)

Belgische release: 30 mei.

Aangrijpend drama dat begrijpelijk maakt hoe een vrouw ten onder kan gaan aan de zachte dwang van een dominante man, die het beste met het gezin lijkt voor te hebben, maar zijn rol als weldoener uitbuit en loyaliteit claimt. Daarmee het gezin totaal afhankelijk van hem makend, en hen geen enkele ruimte latend zichzelf te ontwikkelen.

De scene waarin Murielle breekt en in de auto, luisterend naar Julien Clerc's Femmes Je Vous Aime, in huilen uitbarst is werkelijk hartverscheurend. En dat houdt de film tot het einde aan toe vast. Heb na de film minutenlang geen woord kunnen uitbrengen.

De eerdere films van Lafosse vind ik allemaal uit de bocht vliegen, maar dit is een voltreffer.

En wat fijn ook om 'Rosetta' (ze zat in de zaal; wat is ze mooi geworden) weer eens, zo goed, op het doek te zien. Ze kreeg er de prijs voor beste actrice in Un Certain Regard voor.

YouTube - Julien Clerc - Femmes je vous aime Hier Femmes Je Vous Aime, dat ook bij herbeluistering weer een diepe indruk op me maakt.

Goed om te lezen - ik deel je mening, maar deze Lafosse komt weer op de lijst.

Het is toch onbegrijpelijk dat Dequenne na Rosetta vooral in kleine (TV-)producties speelt..? Émilie Dequenne - IMDb

Debuterend in Rosetta was ze geweldig, wat, oke, een toevalstreffer had kunnen zijn. Maar in La Fille du RER, de enige andere film met haar die ik zag, voldeed ze prima. En hier, in A Perdre la Raison, is ze alweer steengoed.

De Belgische inzending voor de Oscars.

Er worden vier kinderen gemaakt en vervolgens begint de moeder zich aan te stellen en een flink portie te janken. Het ongelukje op de trap, de vakantie naar Marokko, een bezoek aan de psychiater, pizza's laten halen door Pinget terwijl ze al verwend wordt... steeds liet ze zich leiden door emoties. Dat lag puur aan haarzelf en ik vond het dan ook irritant. Het einde is weer zo'n poging om shockerend uit de hoek te komen en doordat we enkel het huis op een afstandje zagen weten we niet precies wat er is gebeurd maar dat boeide me eerlijk gezegd ook vrij weinig. Zodra het beeld zwart werd pakte ik direct mijn biezen. Leeg, sloom en frustrerend.

Ze was niet echt gelukkig dus als ze in dat telefoongesprek aangeeft dat ze haar kinderen heeft vermoord zou dat zomaar waar kunnen zijn. Echter weet je dat niet zeker, ze kan immers ook gewoon de behoefte hebben om te praten met iemand omdat ze het pad helemaal kwijt is. Anyway, zo'n einde vind ik altijd een beetje afgezaagd.

Net als in Lafosses film Nue Propriété die ik eerder zag, zijn het in deze film wederom verstikkende, gestoorde relaties met dierbaren die resulteren in een moord (4-voudig ditmaal). Ook in deze film geen makkelijke antwoorden. Hoe kan het ook anders? Het gedane is niet rationeel te verklaren. De film probeert in een nederige poging wel een zodanig beeld te schetsen, waardoor het niet meer compleet ondenkbaar lijkt, dat een zo radicale daad begaan wordt.

Het belangrijkste stilistische middel is dat er gefilmd is met een telelens, wat de karakters erg letterlijk dicht op de huid zit en isoleert van de omgeving. Dat lijkt een naïeve hulpgreep, maar het werkt wel op het grote doek. De kijker krijgt zelf gedurende de film het gevoel opgesloten te zitten in een uiterst vervelende maar onontkoombare wereld

Narratief worden er een aantal hints gedaan naar een mogelijke samenloop van omstandigheden die heeft kunnen leiden tot het einde van de film. Bijvoorbeeld dat Murielle psychiatrische patiënt is zonder adequate behandeling, of de constante conflictsituaties voortkomend uit een ongezonde afhankelijkheidsrelatie met dokter Pinget, de stress van het opvoeden van 4 kinderen, het gevoel van minderwaardigheid etcetera..

Verder is er ook nog het formele kenmerk van de film: het einde van het verhaal wordt als eerste getoond. Dit is in zekere zin een narratieve cue, een beperking van de openheid van het einde van de film.

Aangrijpend drama wat me zeer boeide, zeker een hele mooie rol van Émilie Dequenne,

werd de hele film geboeid al weet je eigenlijk al hoe het afloopt.

Zeker een aanrader voor liefhebbers van drama.....

Tamelijk loodzwaar drama waarvan het in het begin nog niet helemaal duidelijk is wat het allemaal is, of waar het na toe leidt. En dan wordt het langzaam steeds verstikkender.

Geen aangenaam of ontspannend kijkvoer, zelfs of de film echt goed is daar kan ik geen uitsluitsel over geven.

Nawerking is steviger dan je tijdens het kijken naar de film vermoedt.

Zoveel generositeit & onbaatzuchtigheid als Dokter Pingut ten toon preidde, dat moet wel fout aflopen in onze wereld waarin geld & eigenbelang de boventoon voeren.

(Ik ben het eens met John Lee Hooker die Murielle een aanstellerige trut vond. Naíf bovendien)

EN ..de film duurt exact 100 minuten. Op de seconde af !!!!

Zo bizar om deze film net 1 dag te bekijken na de vondst van de vermoorde kinderen Ruben en Julian. Niet te begrijpen dat zwaar depressieve mensen zelfs hun eigen kinderen wat kunnen aandoen...
Redelijke film met puike acteerprestaties. Verhaal kabbelt in het middengedeelte een beetje voort dus vandaar 3*

Omdat een aantal mensen blijkbaar nog steeds niet weten hoe met spoilers te werken is de " lol " er voor mij al af. Bedankt

Tja, in een verstikkende omgeving zitten en er niet uit kunnen of willen ontsnappen...ik vind de film toch vrij saai, maar er schuilt wel realiteit in, zoals signalen die niet worden opgepakt, het superieure gedrag van de man.... Overtuigende rol van Émilie Dequenne,

Ik heb hem wel afgekeken, hoewel de uitkomst voor mij niet moeilijk raden was.....

Als ik een boek ga lezen, zal ik never nooit de laatste bladzijde als eerste lezen...

Prachtig uitgangspunt maar ik vind het slecht uitgewerkt, alles lijkt zomaar te gebeuren en nergens voel ik de spanning van het verhaal of schrik ik ergens van. Wat een gemiste kans.

FILM OVER VIJFVOUDIGE MOORD DOOR LHERMITTE
08/01/2010 | (belga)

De Waals-Brabantse cineast Joachim Lafosse maakt binnenkort een film over Geneviève Lhermitte, de vrouw die in februari 2007 haar vijf kinderen vermoordde.
Amour à perdre la raison zou de prent gaan heten.
De bevoegde commissie van de Franse Gemeenschap aanvaardde de aanvraag van Lafosse. De voormalige echtgenoot van Lhermitte en vader van de vermoorde kinderen, Bouchaïb Moqadem, zegt geschandaliseerd te zijn door de verfilming die geïnspireerd is op de tragedie. Volgens zijn advocaat, Abdelhadi Amrani, vindt de vader de verfilming puur voyeurisme en een ongezonde herneming van de dood van zijn kinderen.
Dat de vader zich tegen de film zal verzetten, is volgens de advocaat dan ook niet uitgesloten.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ik vond het een heel goeie weergave van de waargebeurde feiten.
Die vrouw had geen leven, en zag jammer genoeg geen andere uitweg.

Wat ik wel niet begrijp is dat ze haar kinderen kan doden, maar wel het lef niet heeft om daarna ook zelfmoord te plegen?
Wel raar is dat het in de film 4 kinderen zijn, en het er in het echt 5 waren die ze gedood heeft.
Dan ging ik het meer kunnen begrijpen.

Wat sommige mensen hier blijkbaar niet weten is dat de film gebaseerd is op het waargebeurde verhaal van Genevieve Lhermitte die haar 5 kinderen van 3, 8, 10, 12 & 14 jaar vermoordde. Ze riep haar 5 kinderen, van jong naar oud, 1 voor 1, naar boven waar ze hen de keel oversneed. Dit deed ze allemaal in verschillende kamers zodat de kinderen niet door hadden wat hen te wachten stond. Nadien probeerde ze zelfmoord te plegen door met hetzelfde mes in haar borststreek te steken. Toen voor haar duidelijk werd dat het haar niet zou lukken belde ze de hulpdiensten.

De film is in vele opzichten hetzelfde als de werkelijkheid. Zo was Genevieves man ook op vakantie toen de feiten gebeurden, woonde er bij hen ook een dokter in die hun volledige leven bepaalde en was Genevieve ook in behandeling bij een psychiater omdat ze depressief was.

Als je het werkelijke verhaal kent is het dus ook niet nodig om op het einde expliciet uit te leggen wat er gebeurd is. Het suggereren is dan al genoeg aangezien deze film bijna kan aanzien worden als een documentaire. Moest op het einde alles duidelijk worden getoond zou deze film veel minder indruk hebben gemaakt op mij.

Voor de mensen die zich stoorden aan het open einde omdat ze niet weten wat er nou precies gebeurd is, nu weten jullie het

Dat snap ik niet: je vindt de film vrij saai maar geeft toch 3,5 sterren?

'k vond het wel een prima drama. Overtuigend geacteerd en een boeiend verhaal. 'k wist trouwens niet dat het op feiten was gebaseerd.

Verder verveelde de film niet, 'k vond het een prima drama.

Goeie film over een vrouw die ongelukkig is met haar gezinsleven waarbij haar schoonvader ook in hun huis woont. De film kent wat opstartproblemen omdat het op het begin allemaal wat snel gaat. Ook de onderbouwing tot de uiteindelijke daad van de vrouw vond ik niet altijd even geloofwaardig. Desalniettemin wel een goeie film met een aantal aangrijpende scenes en een sterke rol van Emilie Dequenne.

Goeie film, alleen jammer dat hij met het einde begint. Kost wat mij betreft een half sterretje.

Verhaal is eigenlijk best boeiend. Je bent als kijker ook getriggerd om te weten hoe het einde dat je in begin zag, tot stand komt. Maar het was best een lange zit

Hartverscheurend docudrama over Geneviève Lhermitte, die in februari 2007 haar kinderen vermoordde. Regisseur Lafosse laat zien hoe de moeder door de onafgebroken dominante aanwezigheid van een buitenstaander in haar gezin van lieverlee in een isolement geraakt, mede doordat haar man steevast de kant van de “weldoener” kiest. Veel betekenend is het contrast tussen het emotionele afscheid op de luchthaven met haar schoonmoeder en het koele afscheid van haar man, gevolgd door een zenuwinzinking op weg naar huis.
Lafosse heeft van deze verschrikkelijke tragedie een pakkende film gemaakt, met dank aan de formidabele Émilie Dequenne, die met een aantal beklijvende scènes op geloofwaardige wijze invulling geeft aan de sluipende psychische aftakeling van de moeder. Een ongemakkelijke film, waar je stil van wordt.