Emanuelle e gli Ultimi Cannibali (1977)

Een film die vooral de moeite waard is omwille van de kruising tussen soft-porno en harde horror. In geen van beide blinkt deze film uit, maar het is de combinatie die hem zo speciaal maakt.

Qua verhaal lijkt Emanuelle min of meer op Mountain of the Cannibal God, al spaart deze alle vetzakkerij op tot het einde. Wat deze film nog anders maakt dan de doorsnee kannibalenfilm, naast de softporno, is de afwezigheid van animal cruelty. Daarom wellicht iets toegankelijker maar tegelijk ook minder schokkend dan z'n genregenoten. Wat je wel te zien krijgt in Emanuelle is een wel heel bizarre scène die wat mij betreft pronto in de annalen van meest wansmakelijke cinema mag opgenomen worden: twee mooie vrouwen betasten al badend in een meertje mekaars lichaam, terwijl een chimpansee rustig een sigaretje rookt op de oever. Kan het nog gekker?

Zoals heel vaak krijgen we ook nu weer een hele goeie soundtrack te horen die er sporadisch in slaagt toch nog enige dreiging, die quasi onmogelijk wordt gemaakt gezien de pornografische inslag, mee te geven aan de film. Gelukkig zit er ook genoeg vaart in om de kijker langs de soms vervelende scènes te gidsen naar een bloederige finale die, hoewel beduidend minder goor dan bv. Cannibal Holocaust, toch nog potent genoeg is om de liefhebber te plezieren.

Zeker geen topper, maar gewoon een must see gezien de overdosis wansmaak.

Best kut allemaal eigenlijk.

Het grootste gedeelte van de film is gewoon saai. Enorm saaie personages - behalve Emanuelle, weinig bloed, het is allemaal niet zo schokkend.

De film bevat wel mooie beelden van de natuur en de soundtrack is best sfeerverhogend. Emanuelle is erg leuk om naar te kijken, maar van acteren heeft ze geen kaas gegeten. De film was zonder ook maar een greintje gevoel nagesynchroniseerd, enorm slecht. Het is ook de eerste film die ik zag waarbij dag en nacht door elkaar heen speelde. Als je iemand zag rennen in het daglicht was het een seconde later - terwijl de persoon nog steeds aan het rennen was - weer nacht. Drie seconde later weer dag. Confusing!

Ook raar was de scene waarin iemand wordt aangevallen en geofferd door de kannibalen en de rest van de cast stond er bij en keek erna. Ze stonden nog net niet te lachen. Dit is toch wel een klein beetje troep helaas.

Volgt het bekende kannibalenfilm-riedeltje met, zoals gezegd, een dosis aan softporn erbij.

Begint toch wel aardig en toverde een aanstekelijke lach op me gezicht. Jammer is dan dat er zo'n tragisch lang middenstuk aan te pas komt, en ook geen grande finale. Als ze nou die saaie middennoot hadden opgevuld met meer casualties zou dat het middenstuk en het einde, eigenlijk de hele film, ten goede doen.

Verder ook wat stomme fouten met switchen van dag naar nacht en andersom, maar ook dat is al benoemd zie ik net.

Voor de rest allemaal zoals gewoonlijk, te oud om visueel veel aan te beleven (maar alsnog verre van slecht voor die tijd), af en toe wat leuke of grappige gore, saaie dialogen die nergens over gaan, acteerwerk om te huilen, een paar crazy soundtracks.. en in dit geval een te grote dosis aan softporn..

Emanuelle, de naam zegt het al. Het staat voor softporno.

Tegenwoordig kan je je kind zo ook beter maar niet meer noemen denk ik zo.

Men vond het toen werkelijk een schande en dan nu wordt het hier gecombineerd met kannibalisme.

Geweldige combinatie

Het is echter een film die niet echt bij je blijft, alhoewel de meeste films met kannibalen dat wel hebben. Ik had heus wel iets shockerenders verwacht maar dat viel wel mee. Voor de rest is de film ook best saai.

Nou een kleine 2,5 dan maar. Ik ben alleen bang dat dit cijfer niet blijft staan.

Sfeervol en helemaal in de stijl van de jaren '70 kannibalenfilm, maar de mix van horror en erotiek werkt amper. Op beide vlakken stelt de film wat teleur. De muziek is overigens wel erg sterk.

3*

Dit was toch verreweg de meest extreme Emanuelle die er ooit gemaakt is. Niet zo zeer vanwege het bloot maar vanwege het kannibalisme en de verkrachting op het einde (laatste 30 minuten) welke zeer bruut waren en ook bepaald niet smakelijk om te zien. Wat dat betreft is dit zeker een Erotiek / Horror film.

Het verhaal was opzicht best aardig en de uitvoering eigenlijk nog beter. De opening mocht er wezen met een aantal sfeervolle beelden van New York in de jaren 70 en ook de vingerscene van Laura Gemser bij een vrouw (die lijdt aan kannibalisme) die vastgebonden op een ziekenhuisbed ligt mocht er wezen. Er zit overigens best redelijk wat bloot in deze film, maar niet al het bloot is functioneel

De cast is natuurlijk niet hoogstaand, maar men deed het niet eens zo slecht. Zelfs de kannibalen deden het aardig en ze hebben natuurlijk genoten dat ze aan het blanke vrouwelijke schoon hebben mogen zitten. Onze eigen Laura Gemser was wederom een genot om naar te kijken en zeker op het einde toen ze volledig naakt uit het water kwam lopen (dat is min of meer de scene op de poster).

Omdat deze film eigenlijk alles biedt wat ik wel leuk vind om te zien (bloot en extreem geweld en dat laatste eigenlijk ook m.b.t. bloot), geef ik deze film een voldoende.

Typisch d'Amato-wanproduct, zo slecht en fout dat het weer leuk is. De apenscène is geweldig.

Voor mij de eerste Emanuelle film (D'Amato maakte er een hele rits films over) waarmee ik in aanraking ben gekomen. Dit vanwege de combinatie met (kannibalen)horror, waardoor mijn interesse voor deze film gewekt was. Daarnaast vind ik zijn Beyond the Darkness en Absurd wel vermakelijk, waardoor ik gesterkt werd om deze prent ook een kans te geven.
Mede door de erin verwerkte erotiek en de absurditeit die hierbij komt kijken wel een aparte film. Gelukkig geen over het bed kronkelende vrouwen, zoals Jesus Franco ons aandeed met een werk als Female Vampire, maar verder wel behoorlijk wat blood en seksuele handelingen. De softcore lesboscene met de rokende aap is natuurlijk ook absurd, maar nog altijd vermakelijker dan Franco's kijk op "erotische horror".
Qua gore komen we er wel wat bekaaid vanaf. Inderdaad geen/weinig animal cruelty (er word alleen wel een slang door de kop geschoten), maar wel het eten van mensen en de gewelddadige gevolgen hiervan. Niet heel gore en niet zo expliciet dan een film als Cannibal Holocaust, maar hier en daar wel vermakelijk.
Een film die voor mij schommelt tussen net wel/net niet leuk. Hier en daar zo absurd en heerlijk slecht dat het weer leuk word om naar te kijken, maar soms nog wel wat teveel onfunctioneel naakt en softcore pornoscenes.

Italiaanse pulpregisseur Joe D'Amato regisseerde meerdere Black Emanuelle en met deze vijfde combineerde hij de gebruikelijke erotiek met kannibalen. En stond daarmee samen met Deodato zo'n beetje aan het begin van een heuse kannibalen- hype. Nog niet expliciet en gruwelijk zoals in de jaren '80 Cannibal Holocaust maar al wel erg leuke sleaze en campy- vermaak zoals het hoort! De film bevat uiteraard alle clichés van het genre: moordpartijen, naakt, een expeditie westerlingen met conflicten, bizarre rituelen, een verkrachtingsscène (al is het slachtoffer hier in trance), een heerlijke cultsoundtrack, ronduit verschrikkelijk acteerwerk en uiteraard het eten van mensenvlees. Echt schokkend is het niet. Nu blijft de film natuurlijk wel trouw aan de kern van soft-erotische film. Er is dus buitensporige hoeveelheid (vooral vrouwelijk) naakt aanwezig wat ten kosten gaat van hoeveelheid scenes met bloed. Met name de titelheldin gaat om de haverklap uit de kleren voor seksscène. De seksuele contacten van Emanuelle leiden soms tot erg komische momenten; zoals wanneer ze bij een patiënte ongevraagd haar vingers in haar kruis steekt om vervolgens seksuele intimiteiten van de zuster te veroordelen of wat te denken dat er tijdens een lesbische scene er een rokende aap zit toe te kijken. Het cijfer staat dan ook niet zo zeer voor kwaliteit, maar vooral voor het vermaak.

Tja, het verhaal stelt natuurlijk niets voor en dat soort eaten alive scènes met die kannibalen heb ik al vaak genoeg gezien. Tja, heb je één film gezien met kannibalen, dan heb je ze eigenlijk allemaal gezien. Niks nieuws dus wat al die vervolgfilms te bieden hebben. Deze ook niet, máár .... de naaktscènes vond ik niettemin schitterend, vooral die op het eind. En dat verhoogt voor mij wel de amusementswaarde. Vandaar een dikke voldoende voor deze Emanuelle.

3,5*