En Duva Satt på en Gren och Funderade på Tillvaron (2014)

Weer aardig briljant bij vlagen, maar toch ook wel een stukje minder dan Songs from the Second Floor en vooral Du Levande (mijn favoriet) als je het mij vraagt. Vind het toch wat gek dat net deze zo veel prijzen wint, maar misschien moeten we het meer als oeuvreprijs zien. Desondanks heeft Andersson er weer een paar schitterende scenes in zitten. Het leukste blijft als er vanalles op de achtergrond gebeurt. Heeft hoge herzieningswaarde wat dat betreft, want je blijft dingen opvallen.

ruime 3.5*

In de eerdere delen van de trilogie zat iets meer variatie in de tableaux volgens mij, zowel qua personages als qua situaties. A pigeon sat on a branch reflecting on existence voert erg vaak hetzelfde, niet al te leuke koppel (de twee verkopers van feestartikelen) ten tonele. De film is daardoor soms wat saai of gemakkelijk, maar soms weer erg leuk en stijlvol. Toffe muziek ook. Toch wel een half puntje lager dan z'n vorige twee.

Dat kwam er niet meer van. Het is al een tijd geleden dat ik die nog eens zag en met name de eerste wilde eigenlijk nog eens opwaarderen na herziening. Ik denk dat dat moet. Ik heb deze nu het hoogste staan, maar of ik 'm het beste vind weet ik niet zeker. Minder geven kon echter gewoon niet.

Roy Andersson is wel compleet uniek. Echt een filmmaker die iets zo perfect en zo eigenzinnig uitvoert, dat ik echt vol bewondering zat te kijken. Zijn kaders blijven echt subliem. De timing van de dialogen ook. En zijn gevoel voor humor ook, om maar eens willekeurig een van de vele voorbeelden te noemen hoe in een van de eerste scenes de kassière nadat er net een man is overleden zich ineens afvraagt hoe het dan met het al betaalde broodje en glas bier moet en iemand zich aanbied om het biertje te nemen. Anders dan sommige andere regisseurs heeft Andersson ook medelijden met zijn dolende karakters door een tragische wereld. Tegen het einde schakelt hij een paar tandjes bij, losser van de tijd en het dagelijks bestaan. Net zoals in Du Levande eigenlijk.

Andersson moet ik eigenlijk gewoon tussen mijn favoriete regisseurs noemen.

4.5

Inhoud en een plot moet je in deze film niet zoeken. Dit is gewoon surrealistische kunst. Heeft met narratieve cinema zoals wij die normaal gewend zijn daarom ook helemaal niets te maken. Verleden en heden worden in deze film op een voortreffelijke manier met elkaar vermengd. Neem bij voorbeeld de briljante scène in het café waar ineens koning Karel X11 (1682-1718) met zijn gevolg binnen komt waaien terwijl zijn soldaten zingend* optrekken naar Rusland om de Russen eens een lesje te leren. Een paar totaal andere scènes later zijn we weer terug in het café en weer zien we Karel XII maar nu gewond liggend op een paard zijn intrek nemen terwijl zijn soldaten opnieuw het café maar nu elkaar ondersteunend voorbijtrekken. De Zweden hadden dus duidelijk de slag tegen de Russen verloren. Let wel; het café en zijn bezoekers waren dus gesitueerd in de 21ste eeuw. Katel XII en zijn soldaten kwamen uit begin 18e eeuw. Absurd scène, dat wel maar ik houd wel van dit soort cinema, maar ik kan me zeer goed voorstellen dat dit niet iedereen zijn cup of tea is. Van alle Scandinavische regisseurs vind ik Roy Andersson toch wel de meest bijzondere die verder met geen enkel andere regisseur is te vergelijken.

4,0*

* Tekst lied: Karl XII hade 100.000 man...

Ik ben wel een fan van de films van Roy Andersson en als zodanig kon ik ook deze weer niet weerstaan. De desolate sfeer en de combinatie van een gelaten, gortdroge toon met grotesk absurdisme blijft puur goud. Voor zo'n scènes als die met de koning in de bar maak je mijn dag helemaal goed. In sommige opzichten zit er ook wat meer verdieping in op het gebied van toon. Zo'n scène waarin die slaven een soort draaiende ketel instappen is absurd, maar niet grappig. Andersson die horror doet is een welkome afwisseling. Tegelijkertijd zit er ook iets van melancholie in. Dat café dat in zingen uit barst is belachelijk en grappig, maar het heeft een positieve toon die vooraf bij Andersson wat ontbrak.

Die vernieuwing is ook wel wat nodig, want ik moet ook toegeven dat Andersson soms toch wat uit ideeën lijkt te raken. Sommige momenten worden nooit echt grappig. Die man die steeds naar een lezing vertrekt die nooit plaatsvindt lijkt nooit echt een grap te vinden. Een ander voorbeeld is die man in de bar die tot de conclusie komt dat hij altijd gierig is geweest. Als een scène zijn doel voorbij schiet is de film soms wat traag.

Het is wat mij betreft in ieder geval de minst consistente film uit Anderssons oeuvre en vooral de minst grappige. Toch, er zitten ook weer veel bijzondere beelden en ideeën waardoor 4 sterren haast een vereiste is. Ik ga toch een halfje lager, want ten opzichte van de voorgangers ontbreekt er soms toch net iets aan. Misschien is het ook net iets teveel als die twee films.
3,5*

Kan me heel goed voorstellen dat men hier niet veel mee kan. Dat dacht ik ook al na Du Levande, het tweede deel uit de schijnbaar trilogie van Roy Andersson (eerste deel nog niet gezien). Die film vond ik fantastisch en ook deze A Pigeon Sat on a Branch was erg leuk. Naar mijn gevoel nog iets meer absurdistisch en vervreemdend dan zijn voorganger, maar wel exact dezelfde kenmerkende stijl. Heerlijk traag met prachtige kaders (al die shots zijn schilderijen), waar je gelukkig lang naar kan kijken, zodat die subtiele dingen in de achtergrond je ook gaan opvallen.

Paar kleine dingen waar ik echt hard om heb moeten lachen (die man die zich aanbiedt om het biertje van de overleden passagier op de boot te willen of die lachende mannen in dat restaurant), maar verder is het geen komedie om je bij te bescheuren. Meer om met een grote glimlach op je gezicht over je heen te laten komen. Voor mij heeft het verder weinig zin om heel lang filosofisch over deze film na te denken (hoewel iedereen daar natuurlijk vrij in is), het is vooral een heerlijk vormgegeven cynische kijk op het leven.

3,5 sterren.

Na van de week A Swedish Love Story gezien te hebben, kreeg ik ook wel zin om Andersson's nieuwste te zien. A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence lijkt in veel op zijn twee vorige films, bestaat vooral weer uit sketches en moet het van de droge humor hebben.

Die is regelmatig best geslaagd te noemen, maar soms voert Andersson het net te ver door of is het gewoonweg niet leuk genoeg. Richting het einde toe vond ik het soms ook iets teveel in herhaling vallen, iets wat ik bij Du Levande niet had. Dat vind ik dan ook de beste van de trilogie.

Andersson is in ieder geval wel een eigenzinnige filmmaker. Benieuwd of hij ooit nog een keer met iets komt. Hij is al oud aan het worden en zijn tempo is niet heel hoog, maar we zullen het zien.

3,0*

Fijne Andersson.

Nog maar de tweede die ik zie, ondanks dat ik Songs from the Second Floor best fijn vond. Komt misschien omdat het om papier wel m'n ding is, maar in de uitwerking niet 100%. Niet dat ik er niet van kan genieten, maar écht enthousiast werd ik er ook niet van.

Nochtans is het best absurd en droog allemaal. Gedrenkt in een onmetelijke lelijkheid, dat wel, maar zelfs dat weet Andersson in z'n voordeel te gebruiken. Visueel in ieder geval erg uniek. Lijkt soms een beetje op toneel, perspectieven lijken niet altijd te kloppen en ik had ook vaak het idee dat alles in een studio geschoten was, maar als je dan zoekt naar de naden van het shot zijn ze toch niet echt te vinden.

Andersson slaagt er ook goed in om een zekere leegte te creeëren in z'n beeld, zonder dat het echt leeg is. Zo'n beetje de kern van deze film voor mij. Ondanks dat er best een hoop gebeurt en er best een hoop te zien is, komt de film erg doods en levensloos over. Waar dan weer de nodige humor uit gepuurd wordt.

't Is wel erg fragmentarisch allemaal, zeker wanneer en vlak tegen het einde nog nieuwe stukjes geïntroduceerd worden die weinig tot niks met de rest te maken hebben. Daardoor oogt het soms wat random en zijn de laatste 20 minuten ook iets taaier dan nodig. Ook de (weinige) CG die gebruikt werd had iets netter gekund.

Niet alles is even goed geslaagd, maar die beginscene zit er bijvoorbeeld wel dik op. Leuke film, niet geheel mijn stijl, maar Andersson prikt makkelijk door die barriere heen.

3.5*

Totaal niet mijn ding. Na de vele lovende woorden en de vele nominaties (maar nauwelijks prijzen trouwens) had ik me helemaal voorbereid op een klein meesterwerkje. Was dat even schrikken... Een heleboel sketchjes waarvan veruit de meeste niet grappig zijn, allen in dezelfde eentonige stijl, inhoudsloos, de een langdradiger dan de ander, met veel herhaling en simpele futloze dialogen. Zo kurkdroog dat er niets te lachen valt. Volstrekt emotieloos. Een erg klein aantal scenes waren aardig, maar om nou te zeggen dat je daarom deze film per se moet zien, nou nee... Als ze met de eerste scene van 'de koning' een short hadden gemaakt dan was dat misschien wel als enige 3* waard geweest, mits ze de tweede scene met de koning zouden weglaten. Ook visueel vond ik dit behoorlijk oninteressant eerlijk gezegd, alleen de 'slavenscene' was in die zin aardig, maar wel wat verpest door het kitscherige vuur. Erg oninteressant. 1*.

Deze plotloze sketchfilm is vervelend, doods, droevig en ellendig zoals de houterige personages zelf. Misschien zie ik de humor er niet van in, maar grappig vond ik het echt niet. Ik heb een beetje hetzelfde voor als arno74 eigenlijk. Anderssons blik is geen allesomvattende blik, maar zijn eigen zielige zienswijze op het leven lijkt het wel. "Reflecting on existence"... ja het zal wel. Typisch zo'n film die een hoop zelfverklaarde filmkenners de film in zullen prijzen omdat het toch zo'n verdomd geniale kunst is. Het bewijs is er al : Gouden Leeuw, European Film Awards. Nee, vond er niks aan : redelijk nietszeggend vooral (die knipoog naar het neo-kolonialisme met die draaiende container verwijzend naar kannibalen die blanken roosteren... my god). Geef me maar Ulrich Seidl.. die heeft me al veel meer doen lachen in eenzelfde stijl, zonder het surrealisme wel te verstaan. Het moet je ding zijn zal ik maar zeggen.

Toch wel de minste van de drie al zitten ook hier weer geinige terugkerende onderdelen zoals het gezang en, ik parafraseer ' ik zei goed om te horen dat het goed met je gaat.'

Vermakelijk maar heb weinig echt kunnen lachen.

Meer dan waardig derde deel. Wel de minst toegankelijke van de drie denk ik, de humor is hier namelijk nóg een pak droger en scenes worden erg lang gerekt. Mij stoorde het niet, want ook hier was het van begin tot eind genieten geblazen van de absurde tableau vivants die Andersson voorschotelt. Gortdroog, cynisch, soms zelfs een beetje schrijnend. De scene met de ton slaven is misschien wel één van de meest indrukwekkende scenes die ik in tijden zag.

Roy Andersson is naast een uniek filmmaker ook een heel consistente, want qua niveau liggen alle drie de delen weinig uit elkaar. Binnenkort zijn debuut maar even opsnorren. 4* voor dit rariteitenkabinet, welke overigens alleen al egards verdient omwille van zijn geniale titel.

Wat direct opvalt in de films van Andersson is het consequente gebruik van een statische camera op zo’n 10 meter afstand zodat elke scene een bewegend schilderij lijkt. En het zijn dan een soort Hopper-schilderijen omdat elke scene vooral een diepe eenzaamheid en leegte uitstraalt. We zien ontgoochelde, zo niet depressieve mensen die hun best doen het beste van het grauwe, zinloze leven te maken, hetgeen vooral onbedoeld komische gevolgen heeft: het menselijk bestaan is ten diepste absurd. Andersson laat mooi zien hoe achter ons streven naar contact een existentiële eenzaamheid schuilgaat en dat onze pogingen zin aan het leven te geven even zinloos als lachwekkend zijn (daarvoor lijkt de objectieve camerabenadering waarin we afstand houden van de mensen functioneel). Andersson zei eens dat hij het leven wil tonen en hij slaagt daar heel goed in zijn tragikomisch effect: we weten niet of we moeten lachen of huilen als we het leven van mensen observeren. Wat de films moeilijk maakt is is de magere plotontwikkeling zodat het een aaneenschakeling van absurde scenes lijkt zonder een verhaal of diepgang. Dat maakt de films ook wat saai, maar ook dat is uiteindelijk precies hoe het echte leven is.

Een humoristische film die soms doet denken aan de recente Vlaamse humor of Monty Python. Maar dan wel stilistisch veel mooier aangekleed. De Zweedse humor werkt ongelofelijk, ook al is het als film eerder een collage dan een echt geheel. Maar er is genoeg te zien en af en toe werkt die humor wel. Dat alles in een passende stijl die je kan omschrijven als fris saai of grijs pastel. Wisselend niveau, maar wel een constante visuele stijl. Had hier en daar gerust geknipt mogen worden volgens mij.

Minder goed dan zijn vorige films, maar nog steeds erg bijzonder en waard om te kijken.

Mijn eerste Roy Andersson en ik heb begrepen dat deze film het einde was een drieluik. Ik hou op zich wel van controversiële of absurde films. Deze valt wel binnen het plaatje, maar ik werd er jammer genoeg niet wild van. A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence is een film opgebouwd uit sketches, de één al wat meer geslaagd dan de andere.

De drie openingsscènes vond ik sterk waarbij de dood centraal stond. Best grappig, absurd en treurig tegelijkertijd. Het zijn deze tegenstellingen die ik in zijn geheel net te weinig ervoer. Ook de scènes met het droge saaie duo die deur tot deur fopartikelen verkochten was best goed. Ook hier konden de contrasten niet groter zijn. Van de term "enthousiasme" hebben ze wellicht een broertje dood en ook de artikelen zelf zijn geweldig niet-grappig dat het zelfs grappig (of zielig) wordt.

Zeer statisch filmgebruik, gedraaid met minimale sobere middelen. Het is een soort observatie voor de kijker naar een hoop neergeslagen mensen. Weinig tot geen verhaal of diepgang en dat miste ik wel wat. Geen film die ik nog veel zal herzien, denk ik. Daarvoor miste het wat vaart en een goed plot.

Andersson besluit zijn trilogie over de absurditeit van het menselijk leven (begonnen met Songs from the Second Floor en vervolgd met You, The Living) met 37 scènes, volledig in focus en gefilmd met een statische camera. Het is aan de kijker om te bepalen welke actie op het scherm hij in de gaten houdt en zorgt er trakteert je keer op keer met uitbarstingen van creativiteit, absurditeit en satire die je van de ene in de andere (aangename) verbazing doet vallen. Een eigenzinnig, uniek meesterwerk dat in de uitzonderingscategorie zit van (goede) films die je meerdere keren gezien moet hebben.

Vampiertanden, een lachzak en een gek masker. Het zijn de objecten die de inhoud vertegenwoordigen van de koffer waarmee twee verkopers langs de deuren trekken. De opbrengsten zijn pover. Niemand is in de inhoud van hun koffer geïnteresseerd. Een bizarre situatie. Bij hun pogingen om te verkopen, ontmoeten ze louter mensen wier leven even bizar in elkaar steekt als het hunne.

Twee zinnen duiken in de film om de haverklap op. “We willen de mensen helpen om lol te hebben” en “Ik ben blij te horen dat het met jullie goed gaat”. De twee zinnen en het treurige verkopersduo zijn de onderdelen die de film bijeenhouden. Of beter gezegd, die een ankerpunt zijn in de film. Een film die maar liefst 39 episoden of sketches telt. Sommige daarvan hebben een samenhang met een andere episode of sketch. Sommige hebben geen onderling verband en ontwikkelen zich zelfstandig. Ik was blij met mijn ankers.

Wat veel scènes gemeen hebben is hun absurditeit. De Zweedse regisseur en schrijver Roy Andersson werpt een blik op het dagelijkse bestaan en maakt daar iets absurds van. Ik zal eerlijk zijn. De vorm lag me wel. De inhoud echter totaal niet. Ik heb op geen enkel moment kunnen lachen en zat me eigenlijk vooral te verbijten. Het absurde ontging me niet, maar deed me niets. De film is een monotonie van flauwe vertelsels. Vertelsels waarin de personages wachten tot er iets gebeurt, maar in feite gebeurt er vervolgens helemaal niets. Heel vermoeiend.

Wat ik wel kon waarderen was de optische beleving. Andersson maakt gebruik van een statische beeldvoering. Van starre invalshoeken en een vast kader. Het is alsof je naar een schilderij kijkt, waarin de personages bewegen. Het deed me denken aan Kreuzweg (2014), waarin regisseur Dietrich Brüggemann hetzelfde doet, maar dan statischer. Daarnaast waardering voor een ander opvallend aspect. In het beeldkader gaat de aandacht automatisch uit naar de personages op de voorgrond terwijl de personages op de achtergrond die niet in de spotlights staan, onverwacht vaak ook nog iets hebben toe te voegen aan een scène. Leuk.

"En Duva Satt på en Gren och Funderade på Tillvaron" is een film over de absurditeit van het leven. Dat klinkt goed. Dat was het niet. Ik vond het een monotoon geheel van onleuke sketches. Het kon me amper boeien. De filmtitel is trouwens briljant.