En Duva Satt på en Gren och Funderade på Tillvaron (2014)

Deze plotloze sketchfilm is vervelend, doods, droevig en ellendig zoals de houterige personages zelf. Misschien zie ik de humor er niet van in, maar grappig vond ik het echt niet. Ik heb een beetje hetzelfde voor als arno74 eigenlijk. Anderssons blik is geen allesomvattende blik, maar zijn eigen zielige zienswijze op het leven lijkt het wel. "Reflecting on existence"... ja het zal wel. Typisch zo'n film die een hoop zelfverklaarde filmkenners de film in zullen prijzen omdat het toch zo'n verdomd geniale kunst is. Het bewijs is er al : Gouden Leeuw, European Film Awards. Nee, vond er niks aan : redelijk nietszeggend vooral (die knipoog naar het neo-kolonialisme met die draaiende container verwijzend naar kannibalen die blanken roosteren... my god). Geef me maar Ulrich Seidl.. die heeft me al veel meer doen lachen in eenzelfde stijl, zonder het surrealisme wel te verstaan. Het moet je ding zijn zal ik maar zeggen.

Ik had hier hoge verwachtingen van, maar helaas: een hoog 'lach of ik schiet' gehalte met de pretentie droogkomisch te zijn. Ik kijk liever naar een aflevering van 'De vloer op' dan naar deze, erg flauwe, sketches.

Eindelijk iemand die het durft te zeggen waar het allemaal op staat. Chapeau.

Wat is dit een zinloze tijdverspilling. Blij dat ik de voorgaande twee delen niet gezien heb. En alles gaat zo traag. Zelfs met versnelt doorspoelen op mijn dvd/speler kwam er nog geen tempo in. Ieder zijn meug, maar dit heeft totaal niets met film te maken. misschien dat het in het theater werkt, maar dan ook zou ik er niet heen gaan. Inderdaad alleen voor recensenten die zich hiermee onder de intelectuelen willen scharen.

Er zal wellicht een kern van waarheid in schuilen lezertje, ik snap alleen niet waarom er altijd sprake moet zijn van de vermeende tendens dat 'men zich ergens onder wil scharen' door iets (al dan niet geveinsd) leuk te vinden. Andersom geldt dit nooit. Ik hoor zelden dat iemand zich bij het actieminnend of humor waarderende publiek wil scharen met een blockbuster film.

Is het niet gewoon mogelijk dat dit een nichefilm is voor een beperkt publiek, die niet gemaakt is uit crowd pleasing oogpunt? Die door een kleinere groep mensen gewoon gewaardeerd wordt voor wat het is, in plaats van om de reden dat ze zich zo heerlijk intellectueel voelen, door zich onder de liefhebbers hiervan te scharen? Of interpreteer ik je bericht verkeerd?

Ik kijk voornamelijk films in het filmhuis, maar ook daar is het gewoon hit and miss.

Overigens wil ik me best 'onder de intellectuelen scharen', daar niet van, maar dan nog kun je er niet voor kiezen een film leuk te vinden. Dat doe je wel, of doe je niet. En het kan in de loop der jaren veranderen, maar ik kan moeilijk op voorhand besluiten om deze film te waarderen, om de simpele reden dat het mijn intellectuele aspiraties zo heerlijk voedt. Toch?

Ik had bij zijn vorige film in ieder geval wel enige bedenkingen, ondanks de ruime voldoende.

Aan 'intelectuelen' heb ik niets te zeggen.

Het spijt me zeer, maar als dat je gehele reactie op bovenstaande is, heb je sowieso niet zo heel veel inhoudelijks te zeggen op het moment, lijkt het.

Is een enigszins beschaafde reactie op wat iemand daadwerkelijk zegt en vraagt echt teveel gevraagd? Ik kan je nu al garanderen dat je in een aantal van mijn berichten wel ergens een dyac of tikfout tegen zult komen, aangezien de meeste op smartphone of tablet getikt zijn, veelal in treinen of tijdens ochtendkoffie. Als een sporadische fout jou van inhoudelijke reacties weerhoudt, dan wens ik je veel sterkte op MM. Je kunt ze nog wel eens tegenkomen...

Toch wel de minste van de drie al zitten ook hier weer geinige terugkerende onderdelen zoals het gezang en, ik parafraseer ' ik zei goed om te horen dat het goed met je gaat.'

Vermakelijk maar heb weinig echt kunnen lachen.

Meer dan waardig derde deel. Wel de minst toegankelijke van de drie denk ik, de humor is hier namelijk nóg een pak droger en scenes worden erg lang gerekt. Mij stoorde het niet, want ook hier was het van begin tot eind genieten geblazen van de absurde tableau vivants die Andersson voorschotelt. Gortdroog, cynisch, soms zelfs een beetje schrijnend. De scene met de ton slaven is misschien wel één van de meest indrukwekkende scenes die ik in tijden zag.

Roy Andersson is naast een uniek filmmaker ook een heel consistente, want qua niveau liggen alle drie de delen weinig uit elkaar. Binnenkort zijn debuut maar even opsnorren. 4* voor dit rariteitenkabinet, welke overigens alleen al egards verdient omwille van zijn geniale titel.

Wat direct opvalt in de films van Andersson is het consequente gebruik van een statische camera op zo’n 10 meter afstand zodat elke scene een bewegend schilderij lijkt. En het zijn dan een soort Hopper-schilderijen omdat elke scene vooral een diepe eenzaamheid en leegte uitstraalt. We zien ontgoochelde, zo niet depressieve mensen die hun best doen het beste van het grauwe, zinloze leven te maken, hetgeen vooral onbedoeld komische gevolgen heeft: het menselijk bestaan is ten diepste absurd. Andersson laat mooi zien hoe achter ons streven naar contact een existentiële eenzaamheid schuilgaat en dat onze pogingen zin aan het leven te geven even zinloos als lachwekkend zijn (daarvoor lijkt de objectieve camerabenadering waarin we afstand houden van de mensen functioneel). Andersson zei eens dat hij het leven wil tonen en hij slaagt daar heel goed in zijn tragikomisch effect: we weten niet of we moeten lachen of huilen als we het leven van mensen observeren. Wat de films moeilijk maakt is is de magere plotontwikkeling zodat het een aaneenschakeling van absurde scenes lijkt zonder een verhaal of diepgang. Dat maakt de films ook wat saai, maar ook dat is uiteindelijk precies hoe het echte leven is.

Heel bijzondere aanpak, met statische camerabeelden (dit moet zo ongeveer het tegengestelde zijn van de Dogma-film) en veel en vaak statische mensen en scenes. Met bijzondere kleuren, hoeken en afstanden. En met af en toe fijne droge humor.

Maar: oooooooooooooooo zoooooooooooooooo traag....

't Is leuk om even tijd te hebben om de beelden en situaties op te nemen; maar dit is er wel lichtelijk over.

Het komt me op 1 of andere manier denken aan het opzet van een paar studenten die hun eindwerk moeten maken...

Een humoristische film die soms doet denken aan de recente Vlaamse humor of Monty Python. Maar dan wel stilistisch veel mooier aangekleed. De Zweedse humor werkt ongelofelijk, ook al is het als film eerder een collage dan een echt geheel. Maar er is genoeg te zien en af en toe werkt die humor wel. Dat alles in een passende stijl die je kan omschrijven als fris saai of grijs pastel. Wisselend niveau, maar wel een constante visuele stijl. Had hier en daar gerust geknipt mogen worden volgens mij.

De film wist mij op geen enkel moment te boeien. Hoedje af voor wie wel, maar voor elk wat wils zeker ??

Minder goed dan zijn vorige films, maar nog steeds erg bijzonder en waard om te kijken.

Mijn eerste Roy Andersson en ik heb begrepen dat deze film het einde was een drieluik. Ik hou op zich wel van controversiële of absurde films. Deze valt wel binnen het plaatje, maar ik werd er jammer genoeg niet wild van. A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence is een film opgebouwd uit sketches, de één al wat meer geslaagd dan de andere.

De drie openingsscènes vond ik sterk waarbij de dood centraal stond. Best grappig, absurd en treurig tegelijkertijd. Het zijn deze tegenstellingen die ik in zijn geheel net te weinig ervoer. Ook de scènes met het droge saaie duo die deur tot deur fopartikelen verkochten was best goed. Ook hier konden de contrasten niet groter zijn. Van de term "enthousiasme" hebben ze wellicht een broertje dood en ook de artikelen zelf zijn geweldig niet-grappig dat het zelfs grappig (of zielig) wordt.

Zeer statisch filmgebruik, gedraaid met minimale sobere middelen. Het is een soort observatie voor de kijker naar een hoop neergeslagen mensen. Weinig tot geen verhaal of diepgang en dat miste ik wel wat. Geen film die ik nog veel zal herzien, denk ik. Daarvoor miste het wat vaart en een goed plot.

De eerste week van de Corona crisis in België (of zoals ze het in de volksmond zeggen : de dag dat het toiletpapier niet meer scheen te zijn) begonnen allerlei psychologen reeds te waarschuwen voor neveneffecten door een quarantaine. Ik had blijkbaar last van het Stockholmsyndroom want ik heb gekozen om mijn eenzame avond te vullen met een Zweedse film. Het was niet meteen één van mijn beste beslissingen. De film (of sketches zoals U wil) kabbelt rustig verder, het zorgt niet meteen voor opwinding of interesse. De cineast weet wel hoe je een camera moet opstellen, schitterende schilderijen, bijna tableaux vivantes. Ergens wel intrigerend (het surrealisme tijdens het café met de soldaten bv) maar niet onmiddellijk duidelijk waarover het ging of hoe het paste in het groter geheel. Reflectie op het menselijk bestaan, lees ik in de titel. Maar er gebeuren veel meer interessantere dingen als ik door het venster kijk. Mensen die gaan joggen met een mondmasker, mensen die geen rij willen vormen in de supermarkt, mensen die een kom soep afzetten aan de voordeur van hun grootouders, mensen die op tv komen omdat ze geen communiefeest kunnen organiseren voor hun kind ... volgens mij zou dit een veel betere film opleveren, Mr Andersson.

Werd nog behoorlijk luguber richting het einde.

De domme begrijpt geen overdrijving, hij gelooft erin.

Te zien op Cinemember, hier nog niet geïndexeerd zo te zien.

Edit: van MUBI gaat 'ie juist verdwijnen.

Andersson besluit zijn trilogie over de absurditeit van het menselijk leven (begonnen met Songs from the Second Floor en vervolgd met You, The Living) met 37 scènes, volledig in focus en gefilmd met een statische camera. Het is aan de kijker om te bepalen welke actie op het scherm hij in de gaten houdt en zorgt er trakteert je keer op keer met uitbarstingen van creativiteit, absurditeit en satire die je van de ene in de andere (aangename) verbazing doet vallen. Een eigenzinnig, uniek meesterwerk dat in de uitzonderingscategorie zit van (goede) films die je meerdere keren gezien moet hebben.

Vampiertanden, een lachzak en een gek masker. Het zijn de objecten die de inhoud vertegenwoordigen van de koffer waarmee twee verkopers langs de deuren trekken. De opbrengsten zijn pover. Niemand is in de inhoud van hun koffer geïnteresseerd. Een bizarre situatie. Bij hun pogingen om te verkopen, ontmoeten ze louter mensen wier leven even bizar in elkaar steekt als het hunne.

Twee zinnen duiken in de film om de haverklap op. “We willen de mensen helpen om lol te hebben” en “Ik ben blij te horen dat het met jullie goed gaat”. De twee zinnen en het treurige verkopersduo zijn de onderdelen die de film bijeenhouden. Of beter gezegd, die een ankerpunt zijn in de film. Een film die maar liefst 39 episoden of sketches telt. Sommige daarvan hebben een samenhang met een andere episode of sketch. Sommige hebben geen onderling verband en ontwikkelen zich zelfstandig. Ik was blij met mijn ankers.

Wat veel scènes gemeen hebben is hun absurditeit. De Zweedse regisseur en schrijver Roy Andersson werpt een blik op het dagelijkse bestaan en maakt daar iets absurds van. Ik zal eerlijk zijn. De vorm lag me wel. De inhoud echter totaal niet. Ik heb op geen enkel moment kunnen lachen en zat me eigenlijk vooral te verbijten. Het absurde ontging me niet, maar deed me niets. De film is een monotonie van flauwe vertelsels. Vertelsels waarin de personages wachten tot er iets gebeurt, maar in feite gebeurt er vervolgens helemaal niets. Heel vermoeiend.

Wat ik wel kon waarderen was de optische beleving. Andersson maakt gebruik van een statische beeldvoering. Van starre invalshoeken en een vast kader. Het is alsof je naar een schilderij kijkt, waarin de personages bewegen. Het deed me denken aan Kreuzweg (2014), waarin regisseur Dietrich Brüggemann hetzelfde doet, maar dan statischer. Daarnaast waardering voor een ander opvallend aspect. In het beeldkader gaat de aandacht automatisch uit naar de personages op de voorgrond terwijl de personages op de achtergrond die niet in de spotlights staan, onverwacht vaak ook nog iets hebben toe te voegen aan een scène. Leuk.

"En Duva Satt på en Gren och Funderade på Tillvaron" is een film over de absurditeit van het leven. Dat klinkt goed. Dat was het niet. Ik vond het een monotoon geheel van onleuke sketches. Het kon me amper boeien. De filmtitel is trouwens briljant.