En Duva Satt på en Gren och Funderade på Tillvaron (2014)

Die link met de islam fundi's (cafescène) is idd aardig gevonden. Al wordt deze (als het inderdaad al zo bedoeld is) niet bepaald consequent doorgevoerd in het vervolg van de 2 scène(s).
En laten we eerlijk zijn; in het leeuwendeel van de film is er bijzonder weinig scherpe danwel inhoudelijke reflectie op het menselijk bestaan. We zijn vooral getuige van die verkopers van feestartikelen waar we steeds dezelfde uitgemolken grap voortgeschoteld krijgen met de vampiertanden, de lachzak en het masker met daarbij de quote; 'we willen mensen plezier bezorgen'. Goh, wat een vondst van de regisseur! En niet te vergeten in vrijwel elke scène die goedkope running gag dat er iemand aan het bellen is en zegt: ik ben blij dat het goed met jullie gaat'. . Uiteraard kunnen deze rode draden die door de film heenlopen met de grootste goede wil ook weer worden opgevat als reflectie op de menselijke tragiek maar laat ik het het dan houden op de eufemistische conclusie dat deze menselijke tragiek vele malen sterker uitgebeeld kan worden. Origineler en komischer ook vooral.

Ik blijf het herhalen: voor een film die de pretentie heeft het menselijk bestaan te reflecteren is het allemaal bijzonder mager. Eea komt meer over als een verzameling losse ideetjes waarvan soms het beeld wel goed is, maar de uiteindelijke uitwerking enorm zwak. Zelfs bij de 2 beste scènes van de film is dat al het geval. de vivisectie aap die lijdt terwijl de laborant een nietszeggend telefoongesprekje voert (idee =te simpel). Of de negers in de ketel (sterk beeld) waar de aristocratie dan toastend bij toe blijkt te kijken (veel te simpel vervolg op het aanvankelijke beeld) . Heb je in de basis zo'n fraaie mise - en scène en dan doe je er dit mee! Het lijkt 'de TV kantine' wel.
En de overige scènes bestaan uit nog lossere flodders. Gespeend van elke scherpte of diepgang. Een pretentieus maar oppervlakkig plaatjesboek, meer is het niet. Leuk voor een snobistische vakjury en hun slaafse volgertjes, maar de kritische kijker prikt er zo doorheen.

Ach beste mensen, zo zie je maar weer hoe subjectief filmbeleving is. Iedereen ziet erin wat hij/zij wil zien (vooral zij die selectief kijken), en waar de 1 om moet lachen vindt de ander supervoorspelbaar en goedkoop. (Ik zat trouwens in een uitverkochte filmzaal en heb weinig gelach gehoord.. misschien zijn we in Amsterdam wat veeleisender?)
En waar de ander raakvlakken met veel betere regisseurs ziet die zich ook in het verstild surreële en/of absurdistische universum begeven vindt de 1 die vergelijkingen mank gaan.

Wie heeft er gelijk in dit absurde bestaan?

Nu wel weer genoeg woorden aan dit matige werkje verspild. Ik eindig constructief: Ik tip jullie Amour fou van dit jaar; ook verstild absurdistisch, maar dan niet gehyped en wél geslaagd!

Ha, 3000ste stem! Droog!

Ik ben het helaas enigszins met Djek69 eens; op veel momenten is de film wel erg gemakkelijk. In m'n herinnering wordt "A pigeon..." er ook zeker niet beter op, het is duidelijk de minste van Andersson die ik heb gezien.

'helaas'

Mijn islam fundi opmerking was reactie op:

Maar ik heb geen zin steeds te quoten

En jij noemt een jury snobistisch? Iets met een pot en een ketel. Ik was bezig met een uitgebreidere post waarom ik dit zo goed vind, maar door deze toon heb ik daar eigenlijk geen zin in. Laat maar.

Iets met gevoelig en een snaar

Maar het is waar, ik ben ook een snob, en 1 die de pest heeft aan (onterechte) hypes..werkt bij mij als een rode lap op een stier. Er is bij dat soort films ook onder de vaderlandse broodrecensenten geen enkele polemiek meer (itt pakweg 10 jaar geleden). Als een film eenmaal een belangrijke prijs heeft gewonnen of hoog wordt beoordeeld door gerenommeerde collega recensenten uit het buitenland, dan geeft elke filmcriticus minimaal 4 sterren en prijst het werkje de hoogte in. En uiteraard volgt het klapvee gedwee (bij die draak van een boyhood was dat het meest schrijnend vorig jaar).

Maar geen enkele polemiek dus in de media (bij bekroonde films of hypes). Niemand van de betaalde recensenten die ziet dat dit eigenlijk een intens oppervlakkige film is, waar veel meer uit gehaald had kunnen worden. Enkel het stillisme; de basis setting van de meeste scènes- ziet er fraai arty farty uit. Verder is het een grote luchtballon. Maar iedereen kakelt elkaar maar na.

Maar enfin, point made. Ik ga me nu weer aan andere fluthypes ergeren. Tot daar

De Filmkrant :: Tribe

= geen bekroonde film en ook geen hype

Heeft bijna een handvol prijzen in Cannes gewonnen en heeft gigantisch veel aandacht gehad. Is voor een debuut aan bizar veel landen verkocht. Get your facts right.

Ik zal het verduidelijken wat ik bedoel; geen hoofdprijs. Elke serieuze arthouse film zal wel wat (bijna?)prijzen hebben gewonnen. Ik doel op de gouden beren, leeuwen, kalveren en oscars etc.

The tribe is ook allesbehalve een hype; daarvoor draait ie alleen al in veel te weinig zalen (3 tegenover 9 voor a pigeon)

Wat bij mij als een rode lap op een stier werkt zijn mensen die anderen die het oneens met 'm zijn over een film wegzetten als slaafse volgelingen van hypes, daar heb ik, ook bij films die ik slecht vind, echt een hekel aan. Dat zijn stoten onder de gordel van mensen zonder goede argumenten en je sluit meteen elke mogelijkheid tot een discussie of uitwisseling van mening af. Maar goed. Je hebt je punten gemaakt en ik de mijne.

Kan me voorstellen dat dat je irriteert, maar het feit dat je je aangesproken voelt zegt ook wel wat misschien?

Natuurlijk kan ik onmogelijk beweren dat iedereen die deze film goed vindt meteen een meeloper is. Maar feit is dat heel veel mensen dat nu eenmaal wel zijn (zo zit de mens eenmaal in elkaar; dat kan je mij niet kwalijk nemen, de mens is biologisch gezien een kuddedier).

Dat ik enkel stoten onder de gordel geef (beetje waar ) en geen goede argumenten is onzin natuurlijk; ik heb mi redelijk inhoudelijk verwoord wat er volgens mij aan deze film mankeert. Dat je het er niet mee eens bent is een ander verhaal. Dat mag. Ik ben geen IS strijder

En wat het polemiek verhaal betreft; ik blijk steun voor deze stelling te hebben gekregen uit onverwachte hoek: De Filmkrant :: Jaaroverzicht Filmsterren "Waar zijn de tijden gebleven dat de ene criticus een meesterwerk zag, maar de ander een hoop bagger? Dames en heren: meer polemiek graag! "

Zo, en nu ga ik m'n muil maar eens houden

Je spreekt me letterlijk aan, want je spreekt iedereen aan die deze film goed vind. En vervolgens herhaal je in je tweede zin hetzelfde verwijt in andere woorden wèèr.

Dan moet je dat ook niet doen.

Ik vind dat je dat niet hebt. Je komt met, mijns inziens, een paar buitengewoon slappe argumenten in je stukjes (hier en op je eigen site), waaruit hooguit blijkt dat je de film totaal niet hebt beleefd zoals ik. Maar door je toon heb ik geen zin om de discussie met je aan te gaan, want waar de nadruk meteen op ligt is dat je iedereen die het niet met je eens is wegzet als meeloper. Vooraf al.

Ik ben er helemaal voor, ook hier, maar jouw manier van discussiëren blokkeert meteen elke mogelijkheid tot polemiek. Ik hoor graag tegengas en ook hier op de site mag er soms best wat meer discussie. Maar durf er dan ook echt open in te gaan. En niet zo laf.

Het doet me een beetje denken aan een discussies vroeger met bijvoorbeeld verstokte communisten, die een maken dan een statement en zeggen er meteen bij dat mensen die het niet met 'm eens zijn al lang gehersenspoeld zijn door de kapitalistische bourgeoisie dus het toch niet zullen begrijpen. Vroeger ging ik nog weleens discussies aan met dat soort lui, maar daar ben ik al zo'n jaar of 20 van genezen.

Aanvallend bericht verwijderd. Vanaf nu graag weer over de film discussiëren.

Offtopic bericht verwijderd.

Wat een geweldige film was dit zag! Geweldige regie en hele leuke sfeer en humor! Doet me een beetje denken aan andere Zweedse films, zoals Kopps (2003) en de 100 jarige man die uit het raam klom en verdween (2013). Ook heeft de sfeer wel wat weg van Rubber (2010) en de zwarte humor van de films van de Spaanse regisseur Alex de Aglesia. Echt enorm genoten en ik kwam heel enthousiast de zaal uit! Een aanrader!

Ik ben wel een fan van de films van Roy Andersson en als zodanig kon ik ook deze weer niet weerstaan. De desolate sfeer en de combinatie van een gelaten, gortdroge toon met grotesk absurdisme blijft puur goud. Voor zo'n scènes als die met de koning in de bar maak je mijn dag helemaal goed. In sommige opzichten zit er ook wat meer verdieping in op het gebied van toon. Zo'n scène waarin die slaven een soort draaiende ketel instappen is absurd, maar niet grappig. Andersson die horror doet is een welkome afwisseling. Tegelijkertijd zit er ook iets van melancholie in. Dat café dat in zingen uit barst is belachelijk en grappig, maar het heeft een positieve toon die vooraf bij Andersson wat ontbrak.

Die vernieuwing is ook wel wat nodig, want ik moet ook toegeven dat Andersson soms toch wat uit ideeën lijkt te raken. Sommige momenten worden nooit echt grappig. Die man die steeds naar een lezing vertrekt die nooit plaatsvindt lijkt nooit echt een grap te vinden. Een ander voorbeeld is die man in de bar die tot de conclusie komt dat hij altijd gierig is geweest. Als een scène zijn doel voorbij schiet is de film soms wat traag.

Het is wat mij betreft in ieder geval de minst consistente film uit Anderssons oeuvre en vooral de minst grappige. Toch, er zitten ook weer veel bijzondere beelden en ideeën waardoor 4 sterren haast een vereiste is. Ik ga toch een halfje lager, want ten opzichte van de voorgangers ontbreekt er soms toch net iets aan. Misschien is het ook net iets teveel als die twee films.
3,5*

Meesterlijk.

De minutieus uitgewerkte mise-en-scene, de absurde, even droogkomische als snijdend-tragische sketches en de strakke beeldcomposities maken de film tot een waar cinefiel feest.

Al in de allereerste scene is het voor mij volkomen raak en kon ik mijn plezier niet meer onderdrukken, en wilde dat ook helemaal niet. Meteen ook vroeg ik me af, hoe flikt Andersson dit toch met een ogenschijnlijk zo simpel, nietszeggend tafereeltje van een man en een vrouw in een natuur-historisch museum?

1) De beeldcompositie: met een deurpost rechtsachter in het beeld en een deurpost links in het beeld weet hij de scene zowel ruimtelijk als temporeel te structureren: het is duidelijk waar het duo vandaan kwam en waar ze heen zullen gaan. Op die manier heeft de regisseur geen montage nodig om toch ruimte-tijd inzichtelijk te maken. Met dit gegeven speelt Andersson ook al bekwaam in de vorige twee delen van de trilogie.

2) Acteerwerk en mise-en-scene. De vrouw is aan de linkerkant van het beeld gepositioneerd. Uit haar houding en blik is het duidelijk dat zij niet geïnteresseerd is en zo gauw mogelijk de tentoonstelling wil verlaten. Maar geen enkel woord heeft de regisseur nodig om dit over te brengen. Daarnaast werkt het kleurpalet, veel grauwe kleuren, bij een de sfeer in de scene. Ook de casting, kleding en grime dragen bij aan de sfeer van de scene. Dat werkt denk ik tamelijk onderbewust, maar heeft toch effect: de personages zijn types, meteen is duidelijk dat dit een burgerlijk, middenklasse stel is, met net wat teveel vrije tijd. Maar ook dat het eigenlijk niet zo gesofisticeerde lui zijn en tamelijk oninteressant ook nog eens. De vrouw is niet zo geïnteresseerd en denkt waarschijnlijk slechts aan het taartje dat ze later in het museumcafé bij de cappuccino zal gaan nemen. De man lijkt nogal geobsedeerd te zijn door opgezette dieren, het zou me niet verbazen als hij ook postzegels verzameld en op zaterdagen beurzen voor miniatuurtreintjes bezoekt (akkoord, dit is allemaal heel speculatief, maar ik durf met enige zekerheid te zeggen dat veel kijkers toch tot op zeker hoogte de stereotypes herkennen).

3) Timing. Het humoristische van de scene komt, denk ik, met name voort uit hoe Andersson de tijd gebruikt. Door de scene in een long take op te nemen, maakt de regisseur je bewust van de tijd die zich langzaam voortsleept, onontkomelijk zoals het tragische lot van de personages. Nadat je als kijker vrijwel onmiddellijk doorhebt waar het heengaat met de scene, plaagt de regisseur je tamelijk sadistisch door de camera toch te laten lopen; door de man op zijn eigen sukkelige tempo alle vitrines in de zaal met een volstrekt overtrokken belangstelling te laten bestuderen.

Met andere woorden, Andersson speelt met verwachtingen. Hij presenteert herkenbare situaties en maatschappelijke typen, maar tegelijk werken de scenes ook vervreemdend: het effect van het unheimliche (Freud) in het bekende wordt losgemaakt. Je lacht er soms om, soms is het diep treurig, maar altijd is het ongemakkelijk.

Overigens, de scene met Karel de Grote springt er wat dat betreft enigszins uit, aangezien het vervreemdende veel verder doorgetrokken wordt over de grens naar het magisch-realisme. Of dit positief of negatief werkt is een andere zaak die ik vooralsnog even niet bespreek. Het einde van You, the Living had ook al een dergelijk effect wat mij betreft. Het trekt je naar een iets afstandelijker, beschouwender meta-niveau denk ik. Ook de scene met het door slaven aangedreven muziekinstrument had dit effect, maar dat wordt later wat minder als het een droom blijkt te zijn geweest.

Ik kom later hopelijk nog op de inhoud terug, maar ik wil alvast zeggen dat ik vind dat hier genoeg inhoud inzit om interessant te zijn. De claim dat dit alleen maar om de formele kenmerken een goede film is, vind ik onhoudbaar, omdat het berust op een scheiding van vorm en inhoud die niet te verdedigen is en voortkomt uit een normatieve houding. Deze claim is denk ik vooral een poging om een specifiek soort inhoud (narratieve of thematische betekenis) hoger te plaatsen dan andere soorten inhoud (stijl, esthetiek). Het gebruik van uiterste subjectieve krachttermen als 'mager, weinig scherp, zwakke uitwerking, pretentieus maar oppervlakkig', lijken er op te wijzen dat de claims toch vooral normatief zijn en dat er met een bepaalde agenda gesproken wordt.

Filmwetenschapper Torben Grodal verwoorde het treffender dan ik zou kunnen:

Met andere woorden, er zijn verschillende functies die je in een film kunt waarderen, maar er is geen reden (behalve normatief) om ze in een rangorde te plaatsen. Ik zou zeggen dat deze film met name op het niveau van stijl heel belonend kan zijn. Maar waardering van vorm kan op zichzelf al tot het toekennen van betekenis leiden. Daarom is vorm en inhoud onmogelijk te scheiden. Het is andere betekenis en het werkt volgens andere, meer associatieve processen (in vergelijking met klassieke narratieve films), maar betekenis ontstaat desalniettemin.

Kan me heel goed voorstellen dat men hier niet veel mee kan. Dat dacht ik ook al na Du Levande, het tweede deel uit de schijnbaar trilogie van Roy Andersson (eerste deel nog niet gezien). Die film vond ik fantastisch en ook deze A Pigeon Sat on a Branch was erg leuk. Naar mijn gevoel nog iets meer absurdistisch en vervreemdend dan zijn voorganger, maar wel exact dezelfde kenmerkende stijl. Heerlijk traag met prachtige kaders (al die shots zijn schilderijen), waar je gelukkig lang naar kan kijken, zodat die subtiele dingen in de achtergrond je ook gaan opvallen.

Paar kleine dingen waar ik echt hard om heb moeten lachen (die man die zich aanbiedt om het biertje van de overleden passagier op de boot te willen of die lachende mannen in dat restaurant), maar verder is het geen komedie om je bij te bescheuren. Meer om met een grote glimlach op je gezicht over je heen te laten komen. Voor mij heeft het verder weinig zin om heel lang filosofisch over deze film na te denken (hoewel iedereen daar natuurlijk vrij in is), het is vooral een heerlijk vormgegeven cynische kijk op het leven.

3,5 sterren.

Na van de week A Swedish Love Story gezien te hebben, kreeg ik ook wel zin om Andersson's nieuwste te zien. A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence lijkt in veel op zijn twee vorige films, bestaat vooral weer uit sketches en moet het van de droge humor hebben.

Die is regelmatig best geslaagd te noemen, maar soms voert Andersson het net te ver door of is het gewoonweg niet leuk genoeg. Richting het einde toe vond ik het soms ook iets teveel in herhaling vallen, iets wat ik bij Du Levande niet had. Dat vind ik dan ook de beste van de trilogie.

Andersson is in ieder geval wel een eigenzinnige filmmaker. Benieuwd of hij ooit nog een keer met iets komt. Hij is al oud aan het worden en zijn tempo is niet heel hoog, maar we zullen het zien.

3,0*

Fijne Andersson.

Nog maar de tweede die ik zie, ondanks dat ik Songs from the Second Floor best fijn vond. Komt misschien omdat het om papier wel m'n ding is, maar in de uitwerking niet 100%. Niet dat ik er niet van kan genieten, maar écht enthousiast werd ik er ook niet van.

Nochtans is het best absurd en droog allemaal. Gedrenkt in een onmetelijke lelijkheid, dat wel, maar zelfs dat weet Andersson in z'n voordeel te gebruiken. Visueel in ieder geval erg uniek. Lijkt soms een beetje op toneel, perspectieven lijken niet altijd te kloppen en ik had ook vaak het idee dat alles in een studio geschoten was, maar als je dan zoekt naar de naden van het shot zijn ze toch niet echt te vinden.

Andersson slaagt er ook goed in om een zekere leegte te creeëren in z'n beeld, zonder dat het echt leeg is. Zo'n beetje de kern van deze film voor mij. Ondanks dat er best een hoop gebeurt en er best een hoop te zien is, komt de film erg doods en levensloos over. Waar dan weer de nodige humor uit gepuurd wordt.

't Is wel erg fragmentarisch allemaal, zeker wanneer en vlak tegen het einde nog nieuwe stukjes geïntroduceerd worden die weinig tot niks met de rest te maken hebben. Daardoor oogt het soms wat random en zijn de laatste 20 minuten ook iets taaier dan nodig. Ook de (weinige) CG die gebruikt werd had iets netter gekund.

Niet alles is even goed geslaagd, maar die beginscene zit er bijvoorbeeld wel dik op. Leuke film, niet geheel mijn stijl, maar Andersson prikt makkelijk door die barriere heen.

3.5*

Is het echt een meerwaarde die eerste twee films eerst te kijken? Of valt dat mee?

Je kan ze prima los kijken. Of in een andere volgorde.

Ik denk wel dat de eerste die je ziet de 'meeste indruk' achterlaat.

Prima los te kijken inderdaad, is een stilistische trilogie en niet zo zeer een inhoudelijke. Wel alle drie zeker aanraders! Het kwartje viel voor mij pas bij de laatste en heb nu het gevoel dat de eerdere twee eigenlijk beter waren (ook al rate ik ze lager).

Totaal niet mijn ding. Na de vele lovende woorden en de vele nominaties (maar nauwelijks prijzen trouwens) had ik me helemaal voorbereid op een klein meesterwerkje. Was dat even schrikken... Een heleboel sketchjes waarvan veruit de meeste niet grappig zijn, allen in dezelfde eentonige stijl, inhoudsloos, de een langdradiger dan de ander, met veel herhaling en simpele futloze dialogen. Zo kurkdroog dat er niets te lachen valt. Volstrekt emotieloos. Een erg klein aantal scenes waren aardig, maar om nou te zeggen dat je daarom deze film per se moet zien, nou nee... Als ze met de eerste scene van 'de koning' een short hadden gemaakt dan was dat misschien wel als enige 3* waard geweest, mits ze de tweede scene met de koning zouden weglaten. Ook visueel vond ik dit behoorlijk oninteressant eerlijk gezegd, alleen de 'slavenscene' was in die zin aardig, maar wel wat verpest door het kitscherige vuur. Erg oninteressant. 1*.