En Duva Satt på en Gren och Funderade på Tillvaron (2014)

2014? Oh nee! Ik dacht 2013. Zucht!

De rondreizende verkoper is volgens mij wel Andersson's personage bij uitstek.

Roy Andersson lijkt wel een beetje op Terence Malick. Je weet dat de film er komt, maar wanneer is pas duidelijk als hij er is. Zou eerst 2012 zijn, toen 2013, nu 2014. Ik denk Cannes 2015.

Maar wat heb ik hier veel zin in....

Aangekocht door Lumière. Nederlandse release: TBA (2015)

Gouden Leeuw voor Andersson

Gouden Leeuw voor Zweedse film - NOS Nieuws

Pracht van een filmtitel trouwens.

En gister de Gouden Palm in Venetië...dat maakt mij toch wel nieuwsgierig.

De trilogie box zal er ook wel komen zeker? Ik heb enkel You, The living liggen uit de trilogie.

Gouden Palm in Venetië? Roep dat maar niet te hard in Italië. Is deze DVD-Box bij jullie in België niet uitgegeven, Dimi303?

Yep deze heb ik ook al bekeken maar ik wacht dan liever op een nieuwe release of volledige box. LOL had er nog niet op gelet, gouden Palm in Venetië.

Ach, 'Leeuw' sorry vroege zondagochtend typo

Tot ik hoorde dat hij in Venetië had gewonnen wist ik niet eens dat deze eindelijk (!) klaar was. Erg goed nieuws

Trailer YouTube (Zweeds, niet ondertiteld)

Vanaf 12 februari 2015 in de bioscoop (Lumière)

EDIT: verplaatst naar 5 maart 2015

Ik heb zojuist de Engels ondertitelde trailer geplaatst. Heel apart weer haha.

Geheel in de stijl van de voorgaande twee Roy Andersson films, maar het is dan ook een trilogie.

IFFR, gehoopt en gekregen

Dit is dan toch echt een film waar ik als hij op tijden dat ik kan draait niet op wil wachten. Vooraf ga ik lekker de vorige twee herzien.

Niet zo samenhangend als deel 1, maar er zitten hele mooie stukken tussen. Een sterke maag is overigens wel nodig, want zo af en toe behoorlijk pittig.

Weer aardig briljant bij vlagen, maar toch ook wel een stukje minder dan Songs from the Second Floor en vooral Du Levande (mijn favoriet) als je het mij vraagt. Vind het toch wat gek dat net deze zo veel prijzen wint, maar misschien moeten we het meer als oeuvreprijs zien. Desondanks heeft Andersson er weer een paar schitterende scenes in zitten. Het leukste blijft als er vanalles op de achtergrond gebeurt. Heeft hoge herzieningswaarde wat dat betreft, want je blijft dingen opvallen.

ruime 3.5*

In de eerdere delen van de trilogie zat iets meer variatie in de tableaux volgens mij, zowel qua personages als qua situaties. A pigeon sat on a branch reflecting on existence voert erg vaak hetzelfde, niet al te leuke koppel (de twee verkopers van feestartikelen) ten tonele. De film is daardoor soms wat saai of gemakkelijk, maar soms weer erg leuk en stijlvol. Toffe muziek ook. Toch wel een half puntje lager dan z'n vorige twee.

Gezien op IFFRiG. Krankzinnig laatste deel van de trilogie. Absurd en surrealistisch. Songs blijft favoriet maar dit is toch weer verrukkelijke onzin.

Dat kwam er niet meer van. Het is al een tijd geleden dat ik die nog eens zag en met name de eerste wilde eigenlijk nog eens opwaarderen na herziening. Ik denk dat dat moet. Ik heb deze nu het hoogste staan, maar of ik 'm het beste vind weet ik niet zeker. Minder geven kon echter gewoon niet.

Roy Andersson is wel compleet uniek. Echt een filmmaker die iets zo perfect en zo eigenzinnig uitvoert, dat ik echt vol bewondering zat te kijken. Zijn kaders blijven echt subliem. De timing van de dialogen ook. En zijn gevoel voor humor ook, om maar eens willekeurig een van de vele voorbeelden te noemen hoe in een van de eerste scenes de kassière nadat er net een man is overleden zich ineens afvraagt hoe het dan met het al betaalde broodje en glas bier moet en iemand zich aanbied om het biertje te nemen. Anders dan sommige andere regisseurs heeft Andersson ook medelijden met zijn dolende karakters door een tragische wereld. Tegen het einde schakelt hij een paar tandjes bij, losser van de tijd en het dagelijks bestaan. Net zoals in Du Levande eigenlijk.

Andersson moet ik eigenlijk gewoon tussen mijn favoriete regisseurs noemen.

4.5

Ik kijk, dus ik ben. Ik lach, dus ik ben schuldig. Meesterwerk.

Rationeel kan ik zijn aanpak best waarderen, maar beide 2 voorgangers heb ik in het verloop uitgezet omdat het type humor me op den duur (eerst nog wel geinig maar daarna voorspelbaar en flauw) verschrikkelijk begon te ergeren, net als het tempo. Niet aan mij besteed dus ik ga deze ook niet kijken.

Stilistisch is het allemaal wel in orde maar qua inhoudelijkheid, plotmatigheid en de kwaliteit van de verstilde humor is het erg magertjes. Er zijn legio regisseurs die dit kunstje veel beter beheersen; ook buiten Scandinavië trouwens.

Inhoud en een plot moet je in deze film niet zoeken. Dit is gewoon surrealistische kunst. Heeft met narratieve cinema zoals wij die normaal gewend zijn daarom ook helemaal niets te maken. Verleden en heden worden in deze film op een voortreffelijke manier met elkaar vermengd. Neem bij voorbeeld de briljante scène in het café waar ineens koning Karel X11 (1682-1718) met zijn gevolg binnen komt waaien terwijl zijn soldaten zingend* optrekken naar Rusland om de Russen eens een lesje te leren. Een paar totaal andere scènes later zijn we weer terug in het café en weer zien we Karel XII maar nu gewond liggend op een paard zijn intrek nemen terwijl zijn soldaten opnieuw het café maar nu elkaar ondersteunend voorbijtrekken. De Zweden hadden dus duidelijk de slag tegen de Russen verloren. Let wel; het café en zijn bezoekers waren dus gesitueerd in de 21ste eeuw. Katel XII en zijn soldaten kwamen uit begin 18e eeuw. Absurd scène, dat wel maar ik houd wel van dit soort cinema, maar ik kan me zeer goed voorstellen dat dit niet iedereen zijn cup of tea is. Van alle Scandinavische regisseurs vind ik Roy Andersson toch wel de meest bijzondere die verder met geen enkel andere regisseur is te vergelijken.

4,0*

* Tekst lied: Karl XII hade 100.000 man...

Het gaat niet om wat je wel-of niet gewend bent. Ik ben dol op surrealistische cinema, maar niet op Andersson, die ik als 1 van de minst talentvolle regisseurs van dit genre beschouw.

En dat je in een surrealistische film geen inhoud moet verwachten is ook nonsens. Natuurlijk is het een meerwaarde als er wel inhoud te ontdekken valt; al is het maar meer inhoud binnen het surrëele; enige gelaagdheid ipv een trucje. De meeste scènes in deze film zijn ook weinig geïnspireerd; pretentieus kuntszinnig met een lege huls.

Als het enkel om het stillisme draait (zoals in deze film) kan je net zo goed een een aardig schilderijtje bekijken. Maar grootste euvel van deze film is het gebrek aan kwaliteit van de absurdistische humor. De humor in deze film is gemakzuchtig en zeer voorspelbaar. Er zijn legio regisseurs die films maken binnen dit genre die veel meer klasse hebben dan Andersson, en waar bovendien ook echt wat te lachen valt om originele droogkomische scènes (op m'n eigen site noem ik een aantal van deze regisseurs). Andersson is enkel bedreven in fraaie mise-en scène, maar dat alleen is ook bij deze film te weinig om om de kwalitficatie 'goed' te verdienen.

.

Dat vind ik te kort door de bocht. De kleurloze deprimerende vorm is er niet alleen maar voor de vorm. De losse verhalen staan juist bol van de inhoud alleen zijn ze symbolisch versleuteld. Het loodzware menselijke bestaan is desondanks de strekking die van de verhalen druipt. Het bestaan dat er niet minder zwaar op wordt na het lezen van interpretaties als...

Ik heb dat er inderdaad nauwelijks uitgehaald, terwijl ik het bestaan wel degelijk als loodzwaar beschouw. Zeker met al die mensen die inhoudelijk oppervlakkig uitgewerkte films zo graag dieper willen zien dan ze zijn.

Maar zo werkt het wel vaker met gestilleerde 'kunst'. Dat de pretentie van de 'kunstenaar' (en ook die van de niet al te kritische toeschouwer) vele malen groter is dan de kwaliteit van het eigenlijke werk. En zeker als een vermeend kunstwerk een belangrijke prijs heeft gekregen van een zgn 'vakjury' (in dit geval die van Venetië), dan hobbelen de wannabe's er al snel achteraan. Jammer dat.

Met het gedeelte 'wannabe's die achter de mening van een zgnmd vakjury aanhobbelen' ben ik het op zich eens.

Hoe een film door een vakjury is ontvangen kan me niet zoveel schelen. In Berlijn kreeg Black Coal, Thin Ice de Gouden Beer, daar heb ik erg om gelachen.

Twee scenes uit En Duva Satt... eruit gelicht:

- De scene in het cafe. Alle vrouwen in het café moeten het café verlaten en daarna ook een man die aan het gokken was. De vraag is... wat hadden de troepen daar te zoeken, waar bemoeien ze zich mee? Ze komen uit een andere tijd.

Rings a bell...?

- De blikken trommel met de slaven erin. Het lijden als vermaak voor champagne drinkende adel.

Niks geen lege huls.

Over Hartley ga ik niet oordelen (want niets van gezien) maar ik vind alle andere die je noemt stukken minder dan Andersson (en sommige vergelijkingen gaan compleet mank, Payne? Alfredson?). Inhoudelijk veel minder interessant, visueel veel minder interessant. En vooral ook veel minder grappig. Ik heb veel en veel meer om deze film gelachen dan om de films van de genoemde regisseurs die ik zag.

En flauw dat je met termen gaat strooien als wannabe's. Dan laat je jezelf nogal kennen.

Het wordt een goed filmjaar als ik nog betere films zie dan deze film.