Moonrise Kingdom (2012)

Amen brother!

En zoals mijn levensmotto luidt: life's too short to drink bad wine. Ik kijk dus uit om meer werk van deze tovenaar te zien (GBH al gezien, ook te gek).

Heerlijk genoten van deze film! 4*

pfff, ik ben zeker een fan van Willis, Murray en Norton, dus ik dacht, dit gaat wel wat worden... Maar helaas... De film duurt een 1,5 uurtje maar gevoelsmatig zit je uren te kijken.. Vreselijk saai, nergens echt boeiend, spannend of meeslepend.. heb eigenlijk heel de film zitten uitkijken naar het moment dat de aftiteling eindelijk zou beginnen... Dat dit dan ook van dezelfde regisseur is als The Grand Budapest Hotel vind ik bizar, want die film vind ik meesterlijk...

Erg vermakelijke film van Anderson weer. Het zit hem vooral in het sfeertje dat speels en onschuldig is; misschien ook een beetje naïef, maar dat stoort mij in ieder geval niet. Veel personages die enigszins apart zijn zonder echt raar te zijn met misschien de moeder van het meisje als uitzondering, waar toch echt iets mis mee is. Met een megafoon naar je kinderen roepen, ik vind het hilarisch.

Maar vooral veel onschuld met de liefde tussen de twee hoofdpersonages, die kennelijk beiden op hun manier outcast zijn en zo elkaar lijken te vinden. Weinig echt diepe psychologische lagen, maar dat deert weinig gezien de mooie wijze waarop het stel geportretteerd wordt. Mooie en overtuigende rollen ook.

Eigenlijk best een film met een hoop sympathieke personages, die bijdragen aan de feelgood sfeer, zoals de personages van Norton en Willis. Bij de laatste duurde het eigenlijk pas laat voordat ik hem herkende (ik was alweer de openingscredits vergeten).

Visueel ziet het er apart uit, qua kleuren een beetje alsof het ook in die tijd gefilmd is, maar de cameravoering voelt wel gewoon modern aan. Verder een aangename soundtrack. Maar toch vooral het plot dat ervoor zorgde dat ik geboeid bleef. 4*.

Goeie film over twee verliefde tiener die van huis weglopen om bij elkaar te kunnen zijn. Een typische Wes Anderson film met de droogkomische dialogen, enigszins eigenzinnige aankleding en doelmatige camerawerk. Het verhaal zelf stelt niet al te veel voor, maar de uitwerking is origineel en de goeie cast maakt het af.

Mijn vierde Wes Anderson. En wederom kon ik me onderdompelen in zijn prachtige sprookjeswereld. Wat een film! Gelijk aan het begin als Bob Balaban als een soort bioloog annex Verteller in beeld verschijnt was ik om. Het kon niet meer stuk! En inderdaad wat volgt is een doldwaas verhaal over twee verliefde kinderen die weglopen, en waarna de sheriff en de ouders van het meisje naar hen op zoek gaan. Ook deze film heeft een lange lijst aan bekende namen die alle vreemde personage vertolken. De meeste van hen zijn ook maar te zien in bijrollen aangezien de hoofdrollen zijn weggelegd voor de twee kinderen. Die trouwens ook fantastische spelen en absoluut niet irritant zijn. Bill Murray is waarschijnlijk een vaste acteur of een zeer goede vriend aangezien hij in zeven van de acht films van Wes Anderson voorkomt. Roman Coppola (zoon van) schreef mee aan dit verhaal zoals hij dat ook deed bij The Darjeeling Limited. Die film werd ook meegeschreven door Jason Schwartzman. Die we hier dan weer zien als Neef Ben. In het echt is Schwartzman natuurlijk een neef van Coppola maar dat terzijde. Terug naar de film want wat was die fijn! En wat een oog voor detail. Dat was gewoonweg genieten. Een blauw platenspelertje, een gele koffer, de boeken waaruit voor werd gelezen, enz. Of wat te denken van die scene met Murray die met alleen een pyjama-broek en een fles wijn een bijl pakt, terwijl zijn drie zoontjes een potje mens-erg-je-niet aan het spelen zijn? Hilarisch!

Mijn eerste kennismaking met Wes Anderson viel zeker niet tegen. Twee tieners met een moeizame jeugd worden verliefd en besluiten samen weg te lopen. Hierdoor word de hele gemeenschap van het eiland waar ze op wonen gealarmeerd. De padvinders, politieagent en ouders van het meisje zetten een zoektocht op.

De humor in Moonrise Kingdom was vaak nogal droog, maar omdat de film niet de indruk gaf perse heel erg grappig te willen zijn en niet zo schreeuwerig was als menig andere (Amerikaanse) komedie-film was dat niet zo erg. Vooral prettig dat de humor vaak puur in de situatie zat en niet in dialogen, voorbeeld: Een vader die midden in de nacht, in felgekleurde pyjama boek en een fles wijn in de hand, een bijl uit de kast pakt en zegt dat hij even hout gaat kloven. Het nogal autistische van alle personages - oog voor detail, extreem formeel taalgebruik en dingen (te) serieus nemen (de scout die even een inventaris van zijn spullen gaat maken of in het huwelijk wil treden met zijn vriendinnetje) – sprak mij erg aan, waarschijnlijk omdat ik zelf ook autistisch ben.

De visuele stijl van Wes Anderson is alom aanwezig in de film. Ik vond het wel wat hebben die uitvoerige composities met nadruk op symmetrie. De vele close-ups van apparaten en handschriften waren een leuke toevoeging. De jaren ’60 setting was geslaagd en de poppenhuisachtige huisjes waren ook leuk. Verder maakt Anderson op een goede manier gebruik van klassieke muziek, met name de muziek van Henry Purcell in het begin.

Ook een leuk kenmerk van Wes Anderson vind ik dat we mainstream acteurs zoals Bruce Willis en Bill Murray in een film zien die alles behalve mainstream is. Het acteerwerk was niet denderend, maar ook totaal niet slecht. De twee jonge hoofdrolspelers kwamen soms ongeïnteresseerd over (ik geloof dat dit opzettelijk was), maar ik vond dat ze wel overtuigend speelden. Met name de liefdesscène en de andere scènes op het strand waren erg sterk.

De film bracht bij mij vooral het gevoel over van een dagdroom uit het begin van de pubertijd, de overgangsperiode van het schoolkind naar de adolescent. De gedeserteerde kaki-scout beleefd dan ook best wat avontuurtjes voor zijn leeftijd. De film herinnerde mij verdere aan het begin van mijn eigen pubertijd, misschien dat dat komt omdat de acteurs dezelfde leeftijd hebben als ik en 2012 ongeveer het begin van mijn pubertijd was. Ik las toen overigens hetzelfde soort boeken als Suzy.

Moonrise Kingdom is een aparte film, maar wist toch indruk op me te maken. Het verhaal kon me goed geboeid houden en visueel is de film een klein meesterwerkje. Ben nieuwsgierig geworden naar het verdere werk van Anderson.

Wederom een bijzondere film van Wes Anderson. Toch werd ik niet helemaal meegezogen in de film. Eerst en vooral een erg mooie cast met Willis, Norton en Murray. Interessant verhaal ook met twee ongelukkige kinderen die samen beslissen om er van door te gaan. Dit alles in een erg mooi kitcherige omgeving met erg veel kleurige huisjes en voorwerpen. Het natuurlandschqp maakt het helemaal af. Uiteraard mag de cinematografische effecten en de muziek, eigen aan Anderson, niet vergeten worden.

De invulling van het verhaal vond ik minder goed uitgewerkt ongeacht het veelbelovende concept. Ook van veel uitdieping van de personages is niet veel sprake. Bij The Grand Budapest Hotel heb ik een beetje hetzelfde gevoel gehad. Visueel en muzikaal top, maar inhoudelijk wat absurd, wat magertjes... daar waar ik de humor in de ene film wel kon smaken, had ik dit hier niet. Daarom hier een halve ster minder, net voldoende dus. Mr Fox blijft voor mij Andersons beste (al is dat toch een ander type film).

Tussen mij en Wes Anderson zal het nooit helemaal boteren. Al dwingt hij ontzag af met zijn geheel eigen stijltje, met die sets die provisorisch aan elkaar lijken te zijn getaped met duct tape, papier-maché en karton, terwijl het in werkelijkheid een monnikenwerk was om elk shot te vullen met deze oogstrelende 'quirkiness'. Of ik heb ontzag naar hoe Anderson hier een pastiche maakte naar zoveel verschillende filmtradities (o.a. stomme film, western, West Side Story, Screwball Comedy) en het aan elkaar breit met die zo kenmerkende nostalgische, weemoedige hipsterfrisheid. Of ik heb ontzag naar hoe hij karakteracteurs, zoals Edward Norton en Bruce Willis, in rollen plaatst die zo ver afstaan van hun publieke imago als rouwdouwers en actiehelden, maar die verrassend gevoelig tot hun recht komen in deze prent. En Bill Murray die wederom Bill Murray is - en dat er nog veel Bill Murray mag verschijnen in films van deze markante cineast. Maar het neemt allemaal niet weg dat het voor mij zo artificieel en gekunsteld in elkaar steekt, dat ik nergens het idee heb dat ik meegesleept wordt in een overdonderend geheel. Liever een paar knipogen minder en een diepere uitwerking van personages en thematiek.

“We're in love. We just want to be together. What's wrong with that?”

Moonrise Kingdom is een aparte, absurde en kleurrijke film. Een echte Wes Anderson film, met het uitgangspunt van twee jonge tieners die zich outsiders voelen en besluiten er samen op uit trekken. Achtervolgd door allerlei vreemde eilandbewoners. De sterkste punten zijn de schitterende cinematografie, de sfeervolle muziek, de acteerprestaties en het verhaal rond Sam en Suzy. De focus had zelfs wat meer op deze twee tieners mogen liggen, want hier ligt de grootste kracht van Moonrise Kingdom. De jonge Gilman en Hayward zijn aandoenlijk samen.

Norton, Willis, Murray, McDormand, Schwartzman en later Swinton zijn perfect gecast, maar hun personages zijn gewoon een stuk minder interessant. De typische Anderson humor werkt wel, en vooral op het laatst wordt het weer een absurde janboel. Maar ook de melancholie straalt van de film af, en als coming of age film is Moonrise Kingdom dan ook meer dan geslaagd.

Ik vind de filmpjes die ik tot nu toe van Anderson heb gezien allemaal leuk.

Ook deze is geen uitzondering, het verhaal is erg uniek en is ook wel leuk (en dan zeker de 2de helft van de film). Alleen dan het grote minpunt, zonder dit had de film makkelijk een dikke 4 sterren kunnen zijn. De zogenaamde relatie tussen het meisje en het jongetje is ver te zoeken. Hun relatie kwam zeer onrealistisch over op mij. Wanneer ze ¨I love you¨ tegen elkaar zeiden kwam dat zo onrealistisch over. Erg jammer. Het had de film een heel stuk beter kunnen maken. De rollen van Willis, Keitel, Schwarzman en vooral Norton waren top. Murray, Mcdormand en Swinton waren niet zo speciaal. Mijn moeder astrid717 vond de film ook wel een aardig verhaal hebben, alleen is zij niet zo'n Anderson fan. Ze vond de film te houterig.

Typerende Anderson.

Wes Anderson is een regisseur die ik redelijk hoog heb liggen, maar als ik de 4 films terugzie die ik van hem heb gezien zie ik nu dat er 3 slechts 3,0* stemmen hebben. Echter groeide The Grand Budapest Hotel dan wel weer uit tot 1 van mijn favoriete films aller tijden.

Moonrise Kingdom is op sommige vlakken ook zeker erg sterk. Vooral in de eerste paar minuten zien we op en top Anderson. Heerlijk scherpe camerabewegingen. Hoe die camera zo lineair en gelijk naar boven of naar de zijkanten gaat is echt een teken dat er een vakman achter de schermen staat.

Voor de rest ook weer erg kleurrijk en gedetailleerd. Maar ook zie ik nu wat ik wat minder aan Anderson vind, en dat zijn toch wel de dialogen en karakters. Want hoe mooi de film er visueel uit mag zien, zo ongemakkelijk zijn de dialogen en de karakters.

Bovendien zijn er maar weinig memorabele karakters in een cast van redelijk grote namen. Slechts Murray vond ik een beetje indruk maken en Willis ook wel in een wat aparte rol. De kinderen doen het voor de rest ook prima, maar zijn wel duidelijk onervaren en kunnen die Anderson-dialogen nog niet beheersen.

Voor de rest in de bossen weer opvallend weinig detail. Uiteindelijk begint de film na een zalig eerste half uur ook over in een wat neutralere manier van filmen. Dan verliest de film zijn kracht en begint het allemaal iets saaier te worden. De knappe camerabewegingen verminderen en het verhaaltje begint de overhand te nemen. Dat is het punt waar de film de mist ingaat.

Voor de rest wel behoorlijk verzorgd, maar optimaal boeien of absorberen wil het nooit. Wellicht na het zien van het geweldige Grand Budapest Hotel heb ik te hoge verwachtingen gekregen, maar uiteindelijk kreeg deze film me gewoon niet meer te pakken.

Regisseur met lef.

Regie: Wes Anderson

Wes Anderson excentrieke romantische komedie speelt zich af in 1965 tijdens een padvinderskamp op het eiland New Pencanze dat alleen bereikbaar is per boot en waar je alleen te voet kunt verplaatsen. Kampleider Ward [Edward Norton] roept de hulp in van politieagent Sharp [Bruce Willis] en die typische kleurrijke bewoners die alleen in het universum van Wes Anderson bestaan om de weggelopen padvinder Sam Shakusky [Jared Gilman] terug te vinden. Dit heeft intussen de verveelde Suzy [Kara Hayward] ontmoet en neemt haar mee op een trektocht over het hele eiland. Een meer conventioneler verhaal dan Anderson volgende werken maar het gebrek aan chemie tussen en het beperkte acteertalent van Gilman en Hayward werkt averechts op de lachspieren. Murray en McDormand zijn wél vermakelijk als Suzy’s excentrieke ouders en Norton in padvindersoutfit moet je gezien hebben.

Vanaf de eerste seconden, wanneer je die symmetrisch ingekaderde beelden, het rijke kleurenpallet en de quirky toon opmerkt, weet je meteen zonder twijfel dat Wes Anderson aan het roer staat. Zijn stijl is een love it or hate it-geval (overigens geldt dat natuurlijk voor de meeste auteur regisseurs), maar ik behoor zeker tot dat eerste kamp. Ik kwam ogen te kort om de prachtige beelden, de subtiele visuele grapjes en het énorme scala aan details in mij op te nemen. Anderson creëert een wereldje dat zo apart, en tegelijkertijd ook zo herkenbaar aanvoelt. Ik zou op Moonrise Kingdom echter niet het label 'stijl boven inhoud' plakken, zeker niet. Tuurlijk, de visuele stijl en het aparte wereldje dat geschetst wordt is een grote reden waarom dit zo fijn is om naar te kijken, maar er zitten ook best veel inhoudelijke lagen en menselijke thema's in de film verwerkt. De 'wees en het probleemkind', en hoe ze beide liever in de ander z'n schoenen zouden staan, maar langs de andere kant elkaar toch begrijpen, of misschien wel juist daardoor. Prille kinder-/tienerliefde. Maar ook het perspectief van de ouders die voelen dat ze gefaald hebben; de scène met Murray en McDormand in bed spreekt boekdelen. Anderson weet een goede balans te vinden tussen een lichte toon en een wat zwaardere dramakant. Altijd wanneer het te serieus wordt komt er wel weer een lach aan te pas, en vice versa.

Vooral het personage van Ed Norton is op een aandoenlijke en droge manier érg grappig; met zijn korte padvinder-broek en zakmesje. Bruce Willis speelt ook een heel leuke rol (op zich al een knappe prestatie om als regisseur een toffe prestatie uit Willis te krijgen zo post-2000), en de twee kinderen deden dat allerminst slecht. Zij kunnen misschien nog niet zo perfect met de Anderson-humor omgaan zoals de oude vast-gedienden dat wel kunnen, maar toch meer dan degelijk (vooral Kara Hayward). In het laatste kwartier gaat het overigens allemaal wel een beetje over the top, maar toen klikte het bij mij wel opeens dat we hier eigenlijk in se met een 'fantasy-verhaal' te maken hebben. Suzy's personage die constant uit fantasieboeken zit voor te lezen, en zelfs een keer opmerkt dat de hoofdpersoon van zulke verhalen altijd een wees is, past er perfect bij als je er zo naar kijkt. Ik vond het in ieder geval prettig van begin tot einde. Dikke 4*.

Bij Moonrise Kingdom heeft Wes Anderson ondertussen al zijn gekende stijl verder uitgewerkt. Veel pastelkleuren, een indrukwekkende cast, de nodige droge humor en symmetrie in zijn beelden. Het verhaal van twee jongeren die samen op de loop gaan. Met een groep scouts, haar ouders en de politie achter hen aan. Ze zitten op een eiland, dus is het nooit enorm dramatisch, maar vooral tragische romantiek.

De stijl van Anderson zal komende films nog beter uit de verf komen, maar het is toch best genieten. Er zit een heerlijke vaart in de film met de nodige mooie scènes en komische situaties. De camerabeelden en het kleurenpalet kleden de film mooi aan.

Tegen beter weten in zet ik dan toch weer een Wes Anderson film op. Waarom? Tsja... na bijna dagelijks een komedie op te zetten voor meerdere jaren op rij blijven er weinig films over. Het hoge gemiddelde heeft mij dan toch weer gelokt om een film tegen beter weten op te zetten.

Het is een typische Wes Anderson. Saai, overdreven, onrealistisch. Maar nu gaat Wes nog een stap verder en schiet wat scènes die dicht bij kinderporno in de buurt komen. Het voegt ook helemaal niks toe aan de film, tenzij je het realistisch vindt dat een kind van 12 een pijp in z'n mond heeft en zich bij vlagen gedraagt als William Churchill. En die trouwplannen heeft. En die bier drinkt. Nogmaals, een twaalfjarige.

Komedie my ass. Niet één keer kunnen lachen. Dit is een drama/romantiek, waarbij dat laatste buiten proportioneel in beeld wordt gebracht.

NOOIT meer Wes Anderson, ben helemaal klaar met zijn meuk.

Gekeken op de gok en dit bleek een zeer aangename verrassing! Moonrise Kingdom is lastig in een hokje te plaatsen, maar naar mijn mening is dit in de eerste plaats een aandoenlijk liefdesverhaal tussen twee jonge, tegendraadse pubers. Ontzettend bepalend is de chemie tussen Jared Gilman en Kara Hayward en die is er zeker. Het is natuurlijk soms op het ongemakkelijke af, maar dat is passend bij hun leeftijd en ook bij de excentrieke stijl van Wes Anderson. In een ver verleden heb ik wel eens iets van hem gezien en recent nog een kortfilm, maar dit is een regisseur die ik misschien nog eens wat meer onder de loep moet nemen.

De film, en dan vooral de ontwikkelingen tussen de twee jonge hoofdrolspelers, wist mij in ieder geval moeiteloos te boeien. Het stelt natuurlijk allemaal niet heel veel voor wat er gebeurt, maar door de ogen van de kinderen is dit natuurlijk een groots avontuur. De volwassen acteurs zijn ook goed. Met name Bruce Willis en Edward Norton vallen in positieve zin op, niet in de laatste plaats doordat er sprake lijkt te zijn van enige zelfspot. De film wist me namelijk geregeld aan het lachen te brengen. Daarnaast bekroop ook mij een sprookjesgevoel bij deze film, wat vooral komt doordat er zo veel prachtige shots in zitten. Ontzettend veel beelden kwamen voorbij die je het liefst zou inlijsten en aan de muur zou hangen.

De ietwat eigenaardige stijl, die overigens voortduurt tijdens de aftiteling, moet je liggen. Daardoor zal Moonrise Kingdom niet voor iedereen zijn, maar eenieder die het verhaal aanspreekt, raad ik wel aan het te proberen. Ik kon het in ieder geval heel goed hebben en heb er heel erg van genoten. Fijne sfeer, die me in een opperbeste stemming wist te brengen. Zo'n film die ik in ieder geval zeker over een tijd weer opnieuw zou willen zien.

4*