Moonrise Kingdom (2012)

Tof en lekker droog sprookje met een hele hoop elementen door elkaar. Cinematografisch erg geestig en perfect verzorgd, de sfeer en setting van de jaren '60 is erg goed neergezet. Maar Moonrise Kingdom viel me vooral op door een hoop uiterst geinige rollen. Norton, Willis en Murray zijn fantastisch op dreef, vooral Norton in een heerlijk lullige rol. En leuke bijrollen van onder andere Bob Balaban, die om de zoveel tijd random komt opdagen voor weer wat tekst en uitleg. Erg van genoten, ga toch maar eens op zoek naar meer van Anderson. Dit stijltje beviel me in ieder geval goed.

4 sterren.

Het begon hoopvol maar voor mij kwam het maar niet op gang. Het pretendeerde van alles maar het verhaal en de zg humor is voor mij nooit boven een klein zesje uitgekomen.

Decor was wel prima maar voor de rest een tegenvaller.

Jammer van het toch wel leuke idee. Zat echt veel meer in.

Wes Anderson is nooit echt helemaal mijn ding geweest (buiten het hilarische Mr. Fox) en Moonrise Kingdom past helemaal in die traditie. Er zijn heus wel een paar leuke typetjes te vinden en enkele grappen werken wel, maar het licht absurdisme gaat na verloop van tijd een beetje tegenstaan, zoals een sketch ook te lang door kan gaan. Het pakt me gewoon niet echt.

Wat rest is een niet meer dan redelijk amusant filmpje dat perfect past in het lijstje van Anderson, en waarin debutant Kara Hayward tussen de Hollywood sterren de show steelt. 2,5*.

Doet de film wat hij belooft? Komedie?

Ik heb geen moment, maar dan ook geen moment, moeten lachen om deze film.

Af en toe slecht geacteerd, met name door de jeugdige acteurs.

De film werd begeleid door aardige muziek en het verhaal was orgineel, maar vooral geen amusement!

Met die films van Wes Anderson weet ik nooit zo goed wat ik er mee aan moet. Ze zien er qua beelden erg mooi uit en zijn eigenzinnige stijltje is ook heel niet vervelend. De personages die hij opvoert zijn ook altijd wel tof neergezet. Leuk om bijvoorbeeld Edward Norton weer eens te zien als leider van een stel scouting-wijsneusjes. Het verhaal van twee verliefde outcasts die de benen nemen is ook leuk uitgevoerd (niet heel standaard gelukkig!). Anyway, het kijkt prettig weg allemaal, ik vrees echter dat weinig van de film maar blijft hangen, maar dat is niet erg!

Een van de dingen die ik wel nooit zal begrijpen is waarom de films van Wes Anderson altijd zo hoog scoren en waarom er zoveel sterren aan mee willen werken, vaak in rollen waarin voor hen toch weinig eer te behalen valt.

Moonrise Kingdown is wat dat betreft geen uitzondering: een topcast (die niks te doen heeft) in een nogal flauwe film.

Het zal allemaal wel heel charmant bedoeld zijn maar het wordt slechts bij hoge uitzondering grappig, al helemaal niet spannend, en komt eigenlijk vooral als vreemd over.

Ach ja, de cinematografie is wonderschoon en de muziek is ook prima, maar daarmee heb je slechts een bewegend schilderij en nog geen film. Het verhaal, het drama en de humor, het is het allemaal met ruime marge niet.

Redelijk.

De eerste 5 minuten zijn erg twijfelachtig, maar nadien is Moonrise Kingdom een uur lang onbezorgde, koddige en onschuldige cinema. Er gebeurt niet bijster veel, maar de toon is lekker luchtig en de coming of age van beide hoofdrolspelers is leuk om te zien.
De film kan dat niveau evenwel niet volhouden, want vanaf het moment dat de 'ontsnapping' van de tortelduifjes abrupt tot een einde komt verliest het allemaal een stevige dosis charme.
Sommige personages zijn nog wel leuk, maar het niveau schommelt en ik heb dan ook nooit een wauw-gevoel gehad.

Er passeren best veel acteurs de revue, de ene al wat bekender dan de andere. Van de bekende gezichten heb ik vooral genoten van Bruce Willis, iemand zoals Edward Norton of Frances McDormand laat dan weer weinig indruk na.
Maar het zijn vooral de hoofdrolspelers wiens namen ik niet ken die moeten overtuigen en dat is half geslaagd. Het meisje doet het goed, maar het jongetje heeft een nogal irritante manier van praten.

Het leukste aan Moonrise Kingdom is dan ook dat het anders is. Het is allemaal klein, kleurrijk en onschuldig. De lichte toon zorgt dan ook voor een aparte balans: soms is het leuk, soms is het flauw.
Ik heb me niet verveeld, maar of deze film blijft hangen is maar de vraag.

3

Aardige film, maar heeft weinig om het lijf. Het is net als bij veel Anderson-films erg kneuterig, dit keer uitgedragen door padvinders en hopmannen (how kneuterig can you get) met dunne benen en grote brillen. Overbodige bijrollen van Swinton en Keitel, maar ook de andere top-acteurs zijn matig op dreef. Het meisje was de enige die er uit sprong als getroubleerde puber.

Moonrise Kingdom is soms best amusant, maar een beetje leeg. Het is geen straf om een Wes Anderson film te zien, stilistisch zit het altijd wel goed, maar er zit niet echt progressie in, Rushmore blijft zn beste.

Eindelijk alle Anderson's gezien, die altijd een behoorlijk constant (hoog) niveau weet te halen. Dit ook weer. De typische Anderson humor, het oogt allemaal verzorgd en prettig en het kijkt zo ontzettend gemakkelijk weg. Grootste verdienste vind ik dat de droogkloot humor werkt in combinatie met een warm gevoel. Het is een heerlijk avontuurtje, sommige echt heel leuke scenes, de rest gewoonweg prettig. Heb hier verder niet vel over te melden. 4 sterren. Op nummer 3 in mijn Anderson top 7.

Wat maakt die Wes Anderson toch fijne filmpjes.

Geweldig tof uitgangspunt. Een verliefd koppeltje dat niets heeft om voor thuis te blijven, en besluit om samen weg te lopen. Kan je veel kanten mee uit, Anderson maakt er in z'n eigen stijl een schattig, semi-fantasierijk sprookje van. Mooiste scènes in het begin, wanneer ze een eerste keer zijn weggelopen. Die opluikende verliefdheid deed de romanticus in mij volledig smelten. Vond het dan ook erg jammer dat ze zo snel gevonden werden, had anders misschien nog wel een hogere score ingezeten.

Humor is weer subtiel aanwezig, vooral in de details. Het zorgt er weer voor dat ik bijna de hele film wel met een grijns op m'n gezicht zat. Acteerprestaties meer dan degelijk, vooral van de twee kinderen in de hoofdrol. Visueel weer slim kleurgebruik en vooral mooie kadreringen

Weer een dikke 3.5* en alweer zin in een volgende Anderson.

Eerste Wes Anderson die ik zie. Kon er niet zo heel veel mee. Steeds als ik dacht dat het wel wat ging worden nam de film weer een rare wending. Wat meer scenes en screentime voor Suzy en Sam samen had het geheel nog kunnen redden, maar het wat vreemde padvinderij-sausje zorgde uiteindelijk maar voor een knullig geheel, wat mij in ieder geval niet heeft weten te pakken. Zeker naar het einde toe werd het behoorlijk vervelend.

Het is soms aardig creatief geschoten, maar verhaaltechnisch vond ik het niks, en ook de toon van de film kwam voor mij niet zo goed uit de verf.

2* - 2,5*

Heerlijke film!

Wes Anderson creëert in z'n films een aparte wereld gevuld met 'aparte' karakters. Hetzelfde zag ik ook al in The Royal Tenenbaums, die ik binnekort zeker nog eens ga kijken.

Edward Norton is uitstekend vanaf seconde 1. De hele cast doet het eigenlijk goed, ook de kleinere rollen, en de twee tieners konden niet beter gekozen zijn. Ze passen perfect in de rest van het plaatje.
De aan Wes Anderson zo eigen humor is geen "om-de-minuut-haha", je moet er denk ik een beetje voor zijn, anders zie je de film misschien gewoon als 'raar' en kom je er nooit in....

Maar voor mij verveelde hij geen minuut. Vanaf de introductie door de verteller, en de heel goed gekozen en (alweer) aparte soundtrack (met vooral muziek van Benjamin Britten) zorgt dat je dadelijk mee bent.
Ik verwachtte hier wel behoorlijk wat van (en meestal als ik van films veel verwacht, worden die verwachtingen niet ingelost...) maar hier dus zeker en vast wél.
Enkel naar het einde toe (de scene in de kerk en het onweer/storm) vond ik even een minder moment, terwijl de film daar dan (of zo vertellen de meeste films ons toch) tot zijn 'hoogtepunt' zou moeten komen (al heeft Wes Anderson helemaal niet zo'n 'hoogtepunt' nodig).
Maar dat kon de pret zeker niet bederven. Het was ook niet zo dat het echt een 'minder' punt was, maar tussen al dat goeds werd het even wat 'gemiddeld' ofzo (maar eigenlijk is dat gigantisch verwaarloosbaar wat ik hier de laatste zinnen aan het schrijven ben:-)).

Ik ga zeker nog wat meer prenten van Anderson verkennen (vooral naar Rushmore kijk ik uit), en dan is het misschien "hallo top 5 favoriete regisseur".

(+ de eerste keer in mijn leven dat ik mij afvroeg waarom ze mij nooit naar de scouts hebben gestuurd:-))

Toch een van de aangenaamste films van (op zijn minst) 2012.

Wat een lekker filmpje is dit zeg. Ieder shot lijkt zo van een polaroid camera af te komen. Het acteerwerk is heel apart, maar in de setting van deze film past het perfect.

Een echt feel good film met een 'simpel' verhaal (zit door bepaalde details toch geweldig in elkaar, en is daardoor helemaal niet zo simpel).

Ik had heel veel zin in deze film maar ben persoonlijk nog niet zo'n grote fan van Wes Anderson. Gelukkig heeft hij me bij deze film enorm verrast en ben ik benieuwd wat deze regisseur nog meer gaat maken.

4 sterren!

Aandoenlijke film over over 2 kiddo's die een relatie aangaan en besluiten samen weg te lopen. Het voelt als een hele kleine film in een typische Anderson stijl. Eigenzinnig en kleurrijk, maar nergens onnodig diep of pretentieus. Dat maakt deze film vooral een lekkere wegkijker, en daar slaagt de film dan ook prima in.

De settings zijn erg geinig, en het acteerwerk vind ik helemaal top. Zowel het jongetje als het meisje zetten een zeer geloofwaardige rol neer zonder geacteerd over te komen, iets waarin 9/10 kindersterretjes miserabel in falen. Het helpt allemaal om de stijl van de film nog beter naar voren te brengen. Wel voelen sommige dialogen een beetje stroefjes aan. Stiekem vind ik het dan ook jammer dat bepaalde rollen door Norton en Willis worden ingevuld, die eigenlijk puur door hun voorkomen en naam een beetje buiten de boot vallen. Al is de rol van Willis wel erg humoristisch!

Ook de muziek helpt daar perfect bij, lekker rustig en bewust wat klein. Dat maakt Moonrise Kingdom nooit tot een echt memorabele film helaas, waardoor hoge scores nooit zullen wordn bereikt, maar het heeft z'n eigen charme waardoor ik deze film aan iedereen kan aanraden.

Wat een troep. Irritante scouting film zonder fatsoenlijk verhaal. Afschuwelijke trommels, belletjes en castraatzang door de gehele film. Typisch geval van doorslaan in het maken van "aparte" films en zogenaamde goed gekozen shots.

Wat een tijdverspilling. Kan het iedereen afraden.

De (poging tot) visuele kracht, de hoge pretenties, en het gebrek aan inhoud, vond ik juist de overeenkomst tussen Life of Pi en deze film. Ik hou van visueel krachtige films, maar daar vind ik deze niet eens onder vallen. Dat visuele vond ik dan ook echt niet zo bijzonder.

En visueel schoon hoeft niet samen te gaan saai en inhoudsloos. Er moet meer zijn, en dan bedoel ik ook niet een regisseur in een hype of bekende acteurs, maar wel iets zoals een goed script, of goede dialogen in wat voor zin dan ook (bijvoorbeeld grappig, of doordacht, of verassend, of provocerend, etc.). Dat alles ontbrak hier. Ik vond het een slechte kinderfilm, zoals andere slechte kinderfilms die denken dat kinderen gewoon domme mensen zijn die je alles voor kunt schotelen omdat ze toch hun verstand niet gebruiken.

Als ik iets visueel moois wil zien ga ik liever naar een museum, of bekijk ik een documentaire, maar niet een in scene gezette film met (al dan niet gelukte) aaneengesloten mooie plaatjes als enig doel (zoals in deze film, en in Life of Pi).

Om maar een voorbeeld te noemen, Hugo (2011) vond ik wel een geslaagde (kinder)film waar het visuele er ook in zit, maar daarnaast ook veel meer.

Ik vond dit echt niets, sorry. Grote tegenvaller.

Originele film van Wes Anderson met een soort Romeo + Julia verhaal. De cast die komt opdraven is onder andere bekend uit andere indie projecten en doet het dan ook uitstekend. Sterke dialogen en een geinig scenario zorgen voor een prima kijkervaring.

Een matige komedie/drama/romantiek film...

Flauw verhaal...

Komedie is mijn genre niet...

Redelijk acteerwerk...

Wel leuk bekende acteurs Bruce Willis en Edward Norton...

Mooi HD kwaliteit...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen moeite waard..

Geen topper maar toch wel een leuke film.Vooral visueel erg fraai en het verhaal heeft zeker zijn momenten.De vele bekende acteurs in de bijrollen geven Moonrise kingdom ook nog een meerwaarde al wisselt het acteerwerk van goed (Norton) tot apatisch (Murray),al was dat laatste waarschijnlijk de bedoeling.Het jeugdige duo in de hoofdrollen maken trouwens ook indruk.

Had wel wat moeite om een mening te formuleren over Moonrise Kingdom. Laat staan een cijfer te geven. Aan de ene kant vond ik het een heerlijke film, die je een beetje weg laten dromen en je meesleept in het verhaal van twee kinderen die, tegen wil en dank, een vrijgevochten leven voor zichzelf willen creëeren. Het acteerwerk is prima in orde (hoewel ik de gecaste hoofdrolspeler niet echt op z'n plek vond) en de setting is prachtig. Beekjes, bossen, de overweldigende natuur zorgt voor een paar hele mooie plaatjes.

Maar aan de andere kant vond ik het langdradig en ik had nooit een goed idee of ik nu naar een drama of naar een komedie zat te kijken. Dat haalt m'n uiteindelijk score toch wel iets naar beneden. Maar voor de liefhebber zeker een film die in de smaak valt.

3,5*

7/10 (IMDB)

Deze film is eigenlijk gewoon een kinderfilm. Alles wat erin gebeurd is niet boeiender dan bij je scoutingvereniging om de hoek. Het verhaal is zeer minimaal en aangezien ik de leeftijd van de kind-hoofdrolspelers inmiddels ruim gepasseerd ben, kan ik hier maar weinig mee. Zelf heb ik ook nooit bij de scouting gezeten, dus ook daar geen link.

Anderson probeert een brug te slaan naar de volwassen kijkers door zijn manier van filmen die inderdaad dan weer helemaal niet lijkt op een standaard kinderfilm. Anderson zijn humor is bij mij nooit zo blijven hangen, maar het komt bij mij hier vooral over als Tarantino dialogen voor kids. Geen idee of dat voor iemand ergens op slaat, maar ach... Daarvoor is deze film wel goed: om de kids vast te laten wennen aan Tarantino’s manier van filmen. Eigenlijk is dat niet nodig, want voor die films is geen voorbereiding nodig, die zijn sowieso al tof. Dus waarom dan toch nog naar deze film kijken?

Vanwege de bekende acteurs waarvan er een aantal het best o.k. doen? Bijvoorbeeld. Vanwege leuke natuurbeelden kan ook. Of vanwege de 2 hoofdrolspelers/kindacteurs die zo raar apathisch uit hun ogen kijken en het ook goed doen.

Maar deze ‘Tarantino for kids’ ligt wel onder het gemiddelde hoor.

2*

Jonge woudlopersgids bij de hand .... en ja hoor!!!! Eindelijk een Wes Anderson-film die ik echt leuk vind!! Heeft er wellicht mee te maken dat het ietwat kunstmatige acteren beter werkt als het merendeel van de cast uit kids bestaat?

Grappig verhaal en situaties, heuse romantiek tussen 12-jarigen en geweldige soundtrack met Benjamin Britten en Hank Williams.

Dat deze film afkomstig is van de regisseur welke ook de film "Fantastic Mr. Fox" heeft gemaakt is direct te zien. Visueel ziet het er allemaal fraai uit en de cast is eigenlijk ook best indrukwekkend (de beide hoofdrolspelers zijn overigens wel onbekend) en ze deden het ook goed, maar daar blijft het dan ook bij. Het verhaal was nog best leuk gevonden en met de uitvoering zat het ook wel goed maar helaas is deze film nergens echt leuk, grappig of dramatisch. Ook is de film wat langdradig (na 45 minuten had ik het wel een beetje gezien) en inderdaad ook wat te kinderachtig.

Filmisch is dit opperbest, kleurig, mooie composities en die jongeren spelen zeer goed maar meer dan het thema van twee erg jonge tieners, die zich volledig willen losrukken uit de maatschappij en zelfstandig hun eigen leven leiden, zie ik er niet in.

Is het ook duidelijk dat de wereld van de volwassenen aardig wordt geridiculiseerd, zonder andere grondgedachte, aanzie ik deze film alleen maar als een avontuurlijke jeugdfilm en in deze optiek best genietbaar, zonder meer.

Een matige komedie met een heel flauw verhaal.

Wel leuk bekende acteurs Bruce Willis maar niet de moeite waard om te kijken.

Eigenlijk dom, dom dom, ........... maar ook geen kinderfilm.

Toch wel een beetje rare film. Het is erg surrealistisch, zonder dat het zweverig, scifi of artsy is. Bijna alles wat er gebeurd doet over-the-top aan, inclusief acteerwerk, het kan eigenlijk niet in de situatie (2 twaalfjarigen, sure) en zo wordt het een soort reallife-cartoonsfeer in een kinderavonturenfilmsetting. Met nog een romance ook. Nee, dat kijkt niet lekker weg. Sam werkte me eigenlijk de gehele film op mijn zenuwen, weet niet of het expres is gedaan, maar een iets soepeler kindacteur had gekund.

Daar tegenover staat het luchtige offbeat verhaaltje met genoeg kleine grinnikmomenten, een ietwat gekke sfeer die soms goed valt en het visuele aspect. Het is leuk om acteurs als Willis, Norton en in mindere mate Murray en McDormand in een 'vreemdere' rol te zien. Ook opvallend; in de hele film zie je slechts 1 keer een karakter glimlachen.

Wes Anderson zet de stijgende lijn door.

Wist hij in zijn eerste films vooral een jong, geëngageerd filmpubliek aan te spreken, inmiddels begint zijn populariteit steeds breder te worden. Sinds Fantastic Mr. Fox (al had dat nog vaak dat bijdehante hipstertoontje) lijkt het roer om, zonder echter concessies te doen aan zijn filmstijl. Wel steekt hij duidelijk veel meer tijd in zijn scripts en zijn de vreemde personages veel meer een onderdeel geworden van het verhaal. Ook de absurdistische humor komt veel beter tot z'n recht als het in dienst staat van het plot en het niet slechts uit losse sketches bestaat.

Moonrise Kingdom is dus in alle opzichten een typische Anderson, al bevat het naast de gedetailleerde sets, statische shots en absurde humor ook gewoon een leuk verhaal. Ik had mijn bedenkingen bij een kalverliefde tussen twee twaalfjarigen, maar de personages krijgen genoeg achtergrond mee om de liefde geloofwaardig te maken. Beide zijn outcasts en lopen voor op hun leeftijd, waardoor ze een sterke aantrekkingskracht tot elkaar hebben. Bovendien zijn ze al een jaar penvrienden, waardoor het zeker geen plotselinge liefde is. Uiteindelijk lopen ze samen weg, wat vooral voor de jongen ernstige gevolgen kan hebben. Echt serieus van toon willen films van Anderson nooit worden, maar zo dichtbij als in Moonrise Kingdom is hij nog nooit eerder geweest.

De tweede wordt de film iets teveel een klucht, met Scooby Doo-achtige achtervolgingen, over-the-top absurdisme (door de bliksem getroffen worden en dan zo weer opstaan, seriously!?) en onlogische acties van personages. Anderson vliegt daar bijna uit de bocht, maar weet met een mooie eindscène de film gelukkig net op tijd te redden. Het sterkste punt was voor mij echter de soundtrack met o.a. Britten en Saint-Saëns. Zowel The Young Person's Guide to the Orchestra als Carnaval des Animaux heb ook in mijn jeugd op LP gehad. De rest van de soundtrack kende ik overigens niet, maar is evenzo ijzersterk. Hoog tijd om meer van Britten te beluisteren!

Dankzij de muziek een halfje extra. 4****

Nee, ik geloof niet dat het bordkartonnen universum van Wes Anderson aan mij besteed is.

Het komt op mij over als een beetje koketteren met het onaangepaste, i.c. het sentiment van de creatieve outcast versus de conformistische massa, of de ‘onbedorven’ jeugd die met haar argeloosheid verwarring sticht in de vastgeroeste wereld van de volwassenen.

Maar er is hier geen enkele schaduw, en geen enkele noemenswaardige confrontatie, om één en ander in de verf te zetten. De mogelijkheden daarvoor verdwijnen al snel als sneeuw voor de zon, en wat overblijft is een eendrachtig braaf en gezellig door elkaar heen rennende, complete cast, allemaal erg bedacht nerdy en/of droogkomisch, met als eigenlijk enige, nogal makkelijke, wanklank een nare jeugdzorg-mevrouw.

Zou kunnen dat Anderson een sfeer heeft willen creëren van een jeugdboek, en dan ook gezien en beleefd als door de ogen van een twaalfjarige. Misschien is dit een not-coming-of-age film.

Ik behoor dus niet tot de liefhebbers daarvan.

Het eiland zorgt ervoor dat je je in een soort sullig sprookje waant. Ik vond het acteerwerk van de kinderen best goed. Er valt niet echt veel te lachen, maar ook niet veel te huilen. Het is een mengeling van absurditeit en vluchtgedrag van de gehele cast. Het had van mij wel iets meer de diepte in gemogen. Het blijft nu allemaal redelijk vlak en heeft nergens uitschieters of memorabele momenten. Er had hier echt meer uitgehaald kunnen worden, wanneer de makers zich niet teveel hadden gericht op de jonge kijker. Verder staat me de muziek niet meer bij. Dat had zeker kunnen bijdragen aan extra filmgenot. Ik vond het verder geen slechte film hoor en hij kijkt ook wel redelijk weg, maar ik weet niet of deze lang in mijn herinnering zal blijven bestaan.

Duidelijk weer een Wes Anderson film.

Langs de ene kant begint alles in en rond zijn films een beetje voorspelbaar te worden, maar is dat negatieve commentaar?

Voor mij in ieder geval niet.Vergelijk het met een goede wijn waarvan je gewoon weet dat hij je gaat smaken.

Ik hou ervan hoe deze man er super in slaagt om het oude vak van sprookjesschrijver naar het witte doek weet te vertalen. Telkens staan zijn films bol van gekke figuren, speciale gebeurtenissen en gekke personages. En wederom is hij er hier in geslaagd om er een fantastisch vertelsel mee te brouwen. Je ziet in deze film ook de elementen van zijn vorige films elkaar vinden, om dan in zijn volgende (the grand budapest hotel) nog eens knapper tentoongesteld te worden.

Net zoals bij de wijn moet je er uiteraard voor te vinden zijn en kunnen deze films dus ook telkens de bal misslaan. Voor de personen die zich hier in herkennen: het spijt mij oprecht voor jullie.

In ieder geval zit deze film weer knap in elkaar voor de liefhebber van fantastische vertelsels en knappe shots. De humor in de film was ook van de soort die niet op mijn lippen speelde maar mij gewoon eens goed liet gniffelen. Verder moet ik ook nog vermelden dat het acteerwerk van de kinderen regelrecht subliem is! Ik weet niet waar hij ze gevonden heeft maar veel volwassenen spelen nog zo goed niet.

Het enige spijtige aan deze film is dat de soundtrack me weinig bijbleef. Oké, de muziek in de eerste scènes paste er enorm goed bij maar voor de rest zou ik niet meer weten wat er afgespeeld is. Spijtig, want dat maakt een film vaak dat tikje beter en memorabeler.