Moonrise Kingdom (2012)

Moonrise Kingdom (2-06-2012)

Met dit kunstwerk steelt Les Anderson mijn hart.

Het visuele spektakel (prachtige kadrering) ondersteund door de weergaloze muziek, zuigen mij mee, naar ‘vervlogen’ tijden.

Dromen doen de kinderen in de film vanuit een gedachte: dat alles mogelijk is, een les die de volwassenen moeilijk vinden te accepteren.

Het zijn de kleintjes dan ook die hun eigen leefregels creëren, zonder zich te laten leiden door de heersende moraal.

Voor dat ik de donkere bioscoopzaal betrad, zag ik een kleine baby in zijn buggy liggen. Het kindje keek mij, met zijn stralende blauwen ogen aan, zonder enige vorm van angst of oordeel.

Het is exact die blik van constante verwondering, die Les Anderson hier grandioos weet te vangen.

Zonder meer de beste film van Wes Anderson. Waarom, dat is moeilijk uit te leggen, maar het simpele verhaaltje dat een jong meisje en een jongen verliefd op elkaar worden en besluiten weg te lopen spreekt mij nu eenmaal aan. Ook heel begrijpelijk van die jongen, want het meisje oogde zeer aantrekkelijk en dat laatste is voor mij wel een must om deze film te kunnen waarderen. Behalve het verhaaltje vond ik op visueel vlak deze film ook zonder meer de moeite waard en daar komt ook nog bij de aanstekelijke humor waar ik tig keer zo veel om gelachen heb als om de humor in het voor mij nogal tegenvallende Intouchables. Kwestie van smaak zullen we maar zeggen. Ik ben het uiteraard niet met Redlop eens dat Wes Anderson een over het paard getilde regisseur is, want als je dit soort feel-good films kunt maken en bovendien ook zeer genietbare animatiefilms zoals The Fantastic Mr Fox ben je voor mij toch een uitstekend regisseur, hoewel ik niet alle films van Anderson kan waarderen. Zijn film The Darjeeling Limited vond ik zelfs zeer teleurstellend. Met Moonrise Kingdom daarentegen - voor mij de beste film tot nu toe van 2012 - is in ieder geval niets mis mee.

4,5*

Een nieuwe Wes Anderson en je weet wat je kan verwachten. Hij heeft al eens ooit aangegeven er geen problemen mee te hebben dat zijn films allemaal dezelfde toon en stijl hebben en dat hij juist wil dat ze zo een eenheid vormen. Het is maar dat je het weet, dus als je er al op de eerste plaats niets mee hebt kun je beter wegblijven bij Moonrise Kingdom.

Zelf heb ik altijd een dubbel gevoel gehad bij Anderson. Ik waardeer zijn stijl, maar echt pakken deed eigenlijk alleen Fantastic Mr. Fox me. Tegelijkertijd heb ik het gevoel dat ik zijn werk moet herzien (plus nog steeds Bottle Rocket en The Life Aquatic aan een eerste kijkbeurt onderwerpen). Moonrise Kingdom bevestigd dit gevoel, want ik vond het een erg leuke Anderson. De stijl met name is weer genieten, met dat oog voor detail in zowel framing, camerabeweging als kleurgebruik, uiteraard op de toon van zorgvuldig gekozen muziek. Vaak ondersteund de stijl zowel het gevoel van de film als dat het wat toevoegt aan de humor. Bijvoorbeeld die scène waarin Bill Murray (de meest Wes-Anderson-achtige acteur in de wereld) een bijl pakt, terwijl zijn kinderen op de voorgrond een spelletje spelen wint gewoon veel door de manier waarop het gebracht wordt, met het spel in ruimte. Het doet wat aan Buster Keaton denken zelfs, misschien ook door de stoïcijnse gezichten.

Natuurlijk, er treed ook een gebrek aan verrassing op bij Anderson na zoveel keer dezelfde stijl gebruikt te hebben en Moonrise Kingdom is misschien alleen al geen meesterwerk, omdat hij zich niet onderscheidt in zijn oeuvre. Er wordt niets extra's gedaan. Niettemin werkt het hier wel beter dan normaal doordat het verhaal gewoon zo goed past bij zijn stijl. Het is bijna een sprookje en dat in combinatie met de nostalgische jaren '60-setting maken het toch wel een warme ervaring. Het koppel is gewoon erg charmant en je gunt ze het beste. Dat Bruce Willis hier zijn sympathiekste rol van zijn carrière neerzet helpt ook wel. Niet een acteur die ik snel aan Anderson gelinkt zou hebben, evenals Keitel en Norton, maar ze zijn allemaal uitstekend. Ook alle drie acteurs die ik al een tijdje niet meer in een echt goede film gezien had. Wat een vreemde rollen om ze weer in vorm tegen te komen. Verspilde moeite is het in ieder geval niet.

3,5*

Prachtige film, die scoort op alle vlakken: een heerlijk scenario, mooie setting, een hartverwarmend stel acteurs en goeie muziek, maar toch vooral een schitterend staaltje filmmaken. De film zit vol geniale vondsten, perfecte camerabewegingen, de timing zit steeds goed en het geheel ademt een en al nostalgie, liefde voor de cinema en vakmanschap. Wat mij betreft Andersons meesterwerk, maar ik geef het nog een halfje minder dan perfect, want ik voel dat hij nog beter kan. Zo vond ik de hele scouts-setting heel grappig en aangenaam tot in het absurde doorgetrokken, maar veel grapjes zijn iets te gemakkelijk, al vond ik het meestal wel geinig. Maar als de romance tussen Sam en Suzy op het voorplan treedt, is de film gewoonweg om te zoenen zo schoon. Snel nog eens bekijken

Wederom bijzonder leuk.

Moet wel zeggen dat het wat minder is dan verwacht, en Moonrise Kingdom blijft achter bij de leukste films van Anderson. Ligt denk ik vooral aan het gebrek aan iets wat ik al eerder deze thread noemde. Anderson beheerst zijn films op een bijzondere manier, werkt altijd een plotje erg rustig uit door bijna driekwart van de scenes met amper relevantie voor het plot. En desondanks zijn de films steevast vlot, ik hou daar van.

Moonrise Kingdom legt de nadruk echter wat meer op het plot, eigenlijk gaat het vrijwel continu over het verhaal. Dat vond ik toch wat minder. Ook de humor vond ik wat minder sterk. Maar desondanks, het blijft een heerlijk sfeervol en kleurrijk filmpje. Knap en liefelijk verhaaltje en een lekker tempo op mooie locaties. De scoutingwereld past perfect in Andersons belevingswereld.

3.5*

Wat een fijne Anderson! Sprookjesachtig, écht grappig dit keer en gedurfd (een Amerikaanse film waar twee jonge tieners zoenen en de jongen haar borsten aanraakt; je moet maar durven). Ik heb voorheen Rushmore, Zizzou en Mr Fox gezien, en de laatste twee vind ik veruit het leukst.
Laatst schreef iemand dat Anderson het broertje lijkt van Burton, en die link snap ik wel. Hun films zijn een overdaad van visuele indrukken, vaak ten koste van plot en emotionele diepgang, waarbij het moeilijk identificeren wordt. Ik vind dat Anderson dat nu het best lukt, hoewel er nog steeds momenten zijn waarbij ik afhaak omdat ik het té onlogisch vind, zoals de blikseminslag op het 'Lightning field' waarbij Sam achterna gezeten wordt, en na de inslag ineens in het bijzijn is van zijn eigen scouting-clubje ipv de jongens die hem aanvankelijk achterna zaten.
Erg mooi vind ik dat ondanks de cartooneske stijl de bijrollen zelden bordkartonnen figuren worden en de film niet de fout maakt dat de 'goede mensen' in de film ook de saaiste mensen zijn. Fantastisch spel van Norton, McDormand en Willis.
Ten slotte, de soundtrack is geniaal. Britten is een heerlijke componist en zijn muziek wordt hier volop en zeer functioneel uitgebuit, maar ook de rest van de soundtrack mag er zijn. Het totaalplaatje maakt het een film die het wat mij betreft waard is om herzien te worden.

Geweldig leuke film, echt een voltreffer. Direct vanaf de introductie heb je het gevoel in een uiterst creatieve, warme en grappige kijkdoos te zitten turen. Het kleurgebruik en de details zijn fascinerend, Moonrise Kingdom bevat een hoop toffe filmische trucjes (die man met de rode jas), de twee protagonisten zijn top en het sterrenensemble dat de bijpersonages invult heeft er zin in. Veel meer dan bij de meeste films van bijvoorbeeld Jeunet werd ik ook daadwerkelijk gegrepen door de film. Het liefdesverhaal is mooi en de sprookjesachtige ontwikkelingen zijn spannend. Daardoor krijgt de fantasie en het absurdisme een sterk kader dat de film bijeen houdt. Tegen het einde gaat Moonrise Kingdom iets over de top, maar schaden doet het dan al nauwelijks meer. Echt een van de leukste films die ik dit jaar heb gezien.

Wes Anderson irriteert me nogal eens, maar met deze film heeft hij me vrij gauw voor zich gewonnen. De gebruikelijke ingrediënten zijn er weer allemaal, maar ze worden veel minder irritant in je smoel geschoven.

Blijft over een verdomd lief en leuk filmpje, met mooie muziek erbij ook.

Nadat ik een paar jaar geleden overdonderd was door het fantastische Mr Fox, kon ik niet wachten om deze film te zien. Moonrise Kingdom draagt onmiskenbaar dezelfde signatuur: het is allemaal razend knap gemaakt, waarbij de creativiteit en spitsvondigheid in iedere scène naar boven komen en tot in de kleinste details zijn terug te vinden. Maar tegelijkertijd is er zóveel om op te letten dat het ook afleidt, en ik een klein beetje vergat om me mee te laten slepen met het toch bijzonder romantische verhaal. Daarmee sprak de film iets meer tot het hoofd dan tot het hart, maar bleef het een geweldig kunstwerk dat ik eigenlijk meteen een tweede keer wilde zien. 4*

2 weken geleden gezien met Niethie.

Schitterende, hilarische comming on age film, die ik in het begin erg serieus nam maar het uiteindelijk toch totaal niet was. Wat ik van het idee kan zeggen weet ik niet precies, het is een soort van padvinderij die word gemixed met een oorlogsfilm. Nouja... eigenlijk kan je gewoon Moonrise Kingdom zien als een groot buitenspeel festijn.

En dat is gewoon perfect gelukt, de opbouw en de decors en ook al die creatieve ideeën zijn schitterend neergezet en het verhaal is ook lekker gek en onwaarschijnlijk, maar soms ook hartverwarmend. Het gaat hier dus om een jongen Lazy eye, die lid is van een padvinderij, die een buitenbeentje is en naderhand besluit om er met het dochtertje van de sergeant vandoor te gaan. Wat dus natuurlijk kalverliefde voorschotelt, die nog wel eens lomp uit de hoek wil komen, maar ook een soort van klopjacht op Lazy Eye, omdat hij zogezegd de hele crew heeft verraden, en om Suzy uiteindelijk in veiligheid te brengen en terug te brengen naar haar stomme gezin.

En dat word zogezegd een lekkere rare avonturenfilm die vaak nog sfeervol uit de hoek komt. Wat voor genre ik er nou werkelijk aan kan vastplakken is nog wel moeilijk want het is zo absurd als ik weet niet wat. Maar wel op een leuke manier dan. De acteurs waren ook stuk voor stuk erg goed. Natuurlijk de 2 jonge sterretjes, maar ook Bruce Willis natuurlijk als de sherrif van het hele "speeltuin". Edward Norton als Scout, Frances MC Dormand als de strenge moeder van Suzy, Harvey Keitel, Bill Murray. Wat cast betreft is het ook weer lekker veelzijdig.

Gewoon leuk! Nieuw soort klassiekertje denk ik wel.

4,0*

Ondanks de sterke cast, toch een teleurstellende film. Een slap verhaaltje met af en toe wat absurdere scenes, die qua humor toch niet echt uit de verf komen. Hier en daar wel sfeervolle beelden van de omgeving. Visueel ziet het er sowieso nog wel aardig uit, maar verder is het niet al te overtuigend.

Fijn.

Wes Anderson heeft duidelijk een zwak voor warme, kleurrijke en licht-excentrieke filmpjes. Het is vooral goed om te zien dat hij zich daarin blijft perfectioneren. Het maakt z'n films wat voorspelbaar soms, maar elke nieuwe film is vaak wel een verbetering op de vorige (Mr Fox dan even uitgezonderd, die is buiten categorie).

Een aparte cast die het wel erg leuk doet. Vooral de twee hoofdrolkindjes vallen erg goed mee, gaat vaak anders met kindersterretjes. Leuke bijrollen voor Willis, Keitel en Murray, miste wel een beetje de Wilson's in deze film.

Visueel erg smakelijk. Er is absoluut nog ruimte voor verbetering, maar het oogt verder erg leuk en creatief. De soundtrack is vooral passend en verfrissend, niet zo'n typische filmmuziek maar een collectie nummers dat de film een eigen sfeertje meegeeft.

De humor is ook geslaagd, al had ik graag iets meer gezien. Soms iets teveel focus op het verhaal, terwijl Anderson net uitblinkt in de marge van het hoofdverhaal. Wat er inzit is gelukkig wel constant van een aangenaam niveau.

Leuke film dus, mist dat tikkeltje extras om écht goed te zijn, maar kan er verder weinig negatiefs over kwijt. Op naar de volgende Anderson.

3.5*

Charmant sprookje, erg leuk vormgegeven en tegelijkertijd droogkomisch en melancholisch van toon. Op en top een film van Wes Anderson, dus dat betekent ook nu weer allerlei maffe maar sympathieke personages en een unieke visuele benadering. Hij zal er geen nieuwe zieltjes mee winnen, denk ik zo, maar fans van Anderson's werk worden getracteerd op een prachtig gerealiseerd, uniek en heerlijk onderkoeld verteld verhaaltje.

Grappige en bijzondere film, zoals meestal met Anderson. Het verhaal is erg origineel en kent toch vrij aparte scenes. En wat een heerlijke cast zeg. Willis en Norton spelen fantastisch. Ook de kindacteurs zijn erg sterk, wat juist vaak anders is.

4*

Erg leuke, prettig gestoorde, warme en creatieve film weer van Wes Anderson. Machtig toch, die stijl die Anderson hanteert. Het heerlijke sfeertje, de leuke personages, de briljante setting(s) en de leuke vondsten (boomhut, etc.) zorgen ervoor dat het simpele, maar o-zo leuke verhaaltje constant blijft vermaken. Visueel weer zeer origineel, soundtrack past perfect en de chemie + de opbouw van de relatie tussen de twee hoofdrolspeler(tje)s zijn hartverwarmend om naar te kijken. Dikke voldoende.

Typisch Anderson materiaal dat over de gehele linie niet echt heel grappig wordt, maar ergens blijft dat vreemde sfeertje dat hij altijd weet te creëren wel boeien.

De eigen, kleurrijke stijl komt weer erg goed naar voren en de film is eigenlijk ook een aaneenschakeling van rare momenten.

Soms misschien iets te raar, want wat de basis kan vormen voor een uiteindelijk mooie coming of age film(jongetje en meisje rennen samen weg) loopt uiteindelijk iets teveel uit op een gekke verzameling van maffe eiland bewoners.

3,0*

Als ik geweten had dat dit een coming of age film zou zijn, dan had ik de film denk ik overgeslagen. Op een of andere manier trekken die films me echt niet. Ik had toch net wat anders verwacht dan dit. Ondanks een prima cast die het goed doet heb ik me zitten vervelen. Soms is de film best aandoenlijk als het stelletje intiem wordt samen, maar dat zijn maar korte momenten. Verder vond ik ook dat het allemaal te warrig was. De vele aanwezige karakters zijn daar ook schuldig aan. Dan kijk ik liever een film als Stand By Me waar alles wat gestructureerder en logischer is. Dat vond ik 1 van de weinige coming of age films die ik wel geslaagd vond. Moonrise Kingdom zal bij de liefhebbers van dit genre vast wel in de smaak vallen denk ik.

2*

Na Fantastic Mr. Fox opnieuw een geslaagde film. Ik hou wel van het sfeertje dat Anderson creëert. Norton steelt de show als scout master Ward

Wes Anderson kun je niet verwijten dat hij geen creatieve geest heeft. Qua kleurgebruik en fantasie weet hij vaak vrij aparte en redelijk unieke films af te leveren, waar hij op een duidelijke manier zijn eigen stempel op heeft weten te drukken. Al zijn films, die ik tot nu toe zag lijken namelijk op elkaar. Op zich niet erg, want het draagt erg bij, aan de herkenning van een regisseur.

Toch hebben al zijn films nog een overeenkomstigheid. Ze weten mij niet echt te pakken, ondanks dat het leuk kijkvermaak is. Bij Moonrise Kingdom is dat eigenlijk niet anders. Visueel ziet het er allemaal erg mooi uit. Erg kleurrijk, leuke opvallende settings en veel gevoel en aandacht voor de details. Het verhaal wordt verteld als een soort van sprookje uit de zestiger jaren. De cast vond ik vrij opvallend. Murray en MCDormand passen hier bijvoorbeeld prima tussen, maar een Willis of Keitel zijn wat vreemdere eenden in dit genre. Toch doet iedereen het op dat gebied naar behoren en valt er weinig aan te merken. Ik vond vooral het rolletje van Willis erg vermakelijk.

Voor de rest viel het me qua humor ietwat tegen. Ik had het allemaal iets leuker verwacht. De focus lag hier vooral op het verhaal, dat bij momenten ook wat minder boeiend was. Anderson weet er voldoende afwisseling in te brengen, maar echt geweldig of indrukwekkend wordt het nooit. Best leuk om een keer gezien te hebben, maar meer is het niet voor mij.

3,0*

Ik gelukkig ook! Wat een top films maakt deze man. Dit was mijn vierde, en wat mij betreft zijn beste. Wat een heerlijk verhaal, wat een heerlijke karakters, wat een heerlijke humor en wat een prachtig duo vormen de 2 jonkies.

4,5*

Toch wel weer een klein kunstwerkje, deze typische Wes Anderson.

Met name filmisch gezien is dit denk ik zelfs wel zijn beste, barst van creatieve vondsten en geinige kwikslagen.

Echter, zoals bijna alle Wes Anderson films is het allemaal wat te gemaakt quirky om echt aan je te binden. Het is meer wat afstandelijk giebelen om grappige personages en situaties.

Schattige, mild grappige en licht onweerstaanbare kalverliefde waar kinderen letterlijk en figuurlijk aan ouderen proberen te ontsnappen. Noem het maar hoop. Onmiskenbaar Anderson met een prachtig intro, rijke, gedetailleerde locaties en aankleding, eigenaardige muziek en puntige interactie tussen de karaktertjes. Erg sfeervol dus met twee innemende hoofdrolletjes die nog eens steun krijgen van een formidabele en gedienstige support cast. Sympathiek filmpje.

Mooie beelden - meestal. Wat ik best lelijk vind is de wat absurdistisch-abstracte stijl waarbij het lijkt alsof de acteurs losstaan ten opzichte van de achtergrond - als bordkartonnen poppetjes in een kijkdoos.

Maar erger nog is dat het verhaal me zo weinig raakt dat ik er bij in slaap val. De beeldstijl past misschien wel bij een nogal kabbelend verhaal, maar vandaag trek ik dat blijkbaar niet.

Niet mijn film. Over een jaar misschien een herkansing. Moet ik wel goed uitgerust zijn.

Moonrise kingdom veroverde mijn hart toen ik een hele-tijd terug er wat beelden/stills van opving. Vanaf dat moment bekroonde Moonrise Kingdom als ''must-see nummer 1 van 2012'' Gisteravond was het dan zo ver ik heb ik me net zo afgesloten van het universum als het eilandje waar ,,een jongeman en een meisje verliefd op elkaar worden'' en eigenlijk was het enige wat ik miste gisteravond was fijne sneeuw in de duisternis,dat zou namelijk de ultieme sfeer zijn wat betreft Moonrise Kingdom.

De film zelf heeft bewonderings waardig de production value waar ik me zo op verheugde en stelt (waar min of meer alle films teleurstelde) absoluut niet teleur. Het is een schitterende happening en de beelden voelen aan als bewegende (klassieke) schilderijen,deze bijzondere sfeer wat de film ook tentoonstelt zonder te forceren waande ik me vergeten. Het is een erg leuke film geworden met een simpel luchtig verhaaltje wat wel een wat serieuzere boodschap verbergt blijft de film de hele speelduur als een warme deken over me heen liggen.

Het puzzel stukje wat betreft score valt ook hier goed op zijn plek wat betreft de keuze voor de constante aanwezige klassieke muziek wat zich steeds op de achtergrond bevind. In het begin voelde het nog enigzins vervreemd aan, zoals mischien de gehele abstracte stijl van de film met felle lichte kleuren en vreemde personages,maar binnen no-time heeft het je hart gewonnen.

Nergens gaat het verhaaltje vervelen het wisseld subtiel (toffe) humor met wat serieuzere elimenten wat zich voordoet naar het volwassen worden,maar het blijft allemaal erg aandoenlijk. Het verhaal zelf gaat nergens de diepte in en wilt dat ook nergens. Het eerste gedeelte is eigenlijk gewoon ''oorlogje spelen in de achtertuin'' aleen op een ietwat grotere schaal.

Het 2de gedeelte draait het verhaal naar een andere richting,maar ook dit gedeelte was weer ontzettend sterk en vooral avontuurlijk en had zelfs iets surrealistisch overzich. Het blijft allemaal gelukkig basic en heeft het verlangen naar een nieuwe Anderson film aleen maar vergroot

4**

Wes Anderson wordt wel eens omschreven als een love him or hate him regisseur. Ik heb lang gedacht bij het tweede kamp te horen, maar na het zien van Moonrise Kingdom lijkt een herevaluatie op zijn plaats.

Geen goed begin

Het zal lente 2002 geweest zijn dat ik als 22-jarige filmliefhebber naar de sneak preview ging en daar The Royal Tenenbaums voorgeschoteld kreeg. Het is tot op heden de enige keer geweest dat ik na de pauze weggelopen ben bij een film. De vreemde stijl en aanwezigheid van Ben Stiller en Owen Wilson waren totaal niet waar ik die avond op zat te wachten. Tien jaar later kan ik me niet bijzonder veel meer herinneren van die film, maar het zou zomaar kunnen dat hij binnenkort een herkansing krijgt. Na Fantastic Mr. Fox die ik eerder dit jaar zag, kon ik nu ook Andersons meest recente film zeer waarderen.

UITGEBREIDE REVIEW

'k heb al een aantal van z'n films gezien, de ene is al wat geslaagder dan de andere. Dit keer vond 'k hem wel geslaagd. Een leuke film met opnieuw vreemde personages, al waren ze deze keer nog goed te doen. Het verhaal wist me ook wel te bekoren en was niet te lang en niet te kort.

De kinderen deden het goed en ook Edward Norton wist me wel te bekoren. Voor de rest zaten er nog heel wat bekende bijrollen in deze film: Bruce Willis, Bill Murray, Tilda Swinton, Frances McDormand, ...

Een goeie film.

Wat heerlijk dat ze dit soort films nog maken. Schitterende plaatjes van een soort modern avonturensprookje, dat je terugvoert naar de jaren ’60 toen als nog overzichtelijk en eenvoudig leek, met de nadruk op leek.

Nieuwkomers Jared Gilman en Kara Hayward zijn twee schattige hoofdrolspelers, maar ook de rest van de cast –met een flink aantal beroemde namen– past perfect in het verhaal.

Dat er anno 2012 nog mensen zijn, die zich storen aan de prille, vooral toch grappige kalverliefde van twee jonge tieners, gaat mijn pet te boven. Hebben die mensen in hun jeugd nooit spannende dromen gehad over de andere sekse? Zijn die zelf nooit jong geweest of zo?

Echt een erg mooie film met een prima verhaal, uitstekend acteerwerk en een prachtige cinematografie. Zonder meer een van de betere films van 2012.

Mijn eerste van deze Wes Anderson, en zo te lezen een film die in het verlengde ligt van zijn voorgaande. Naast dat het een uitstekende film was, had ik ook nog een bepaald verrassingseffect.

Hoe mooi is kalverliefde? En hoe kan je dit goed brengen zonder melig of ergerlijk te worden. Anderson kiest ervoor door de setting nogal te stilleren en inhoudelijk tegen het licht absurde aan te gaan. Zo krijgen we een jeugdkamp dat nogal op een militair kamp lijkt (hoe de kinderen worden aangesproken op een gekreukte blouse, de marsmuziek op de achtergrond). Ook het meisje komt uit een nogal vreemd en wat koud gezin. Maar Anderson weet het draadje wel gespannen te houden – nergens draaft hij te ver door. Dan hebben we nog enkele leuke bijrollen van Norton en Willis (die man heeft nu eenmaal komische timing) en geweldig spel van de twee jonge hoofdrolspelers. Hun liefde komt eerlijk en oprecht over, en het geheel doet je terugverlangen naar je eigen jeugd zo rond je twaalfde.
Daarnaast veel subtiele humor. Vooral die oneliner van Edward Norton als ze iemand missen, maar ook dat no-parkingbordje als de agent wegrijdt. Ik moest in ieder geval vaker lachen dan bij de meeste andere film die het predikaat ‘komedie’ opgespeld krijgen.

Visueel is het allemaal even prachtig. Veel aardse kleuren als geel, groen en bruin sieren de eerste helft. Tegen de tweede helft aan, als Tilda Swinton de film inkomt, dan komt ook de koude kleur blauw er ineens bij. Het voelt koel aan, maar valt ook op omdat die kleur geheel afwezig was in het eerste deel. Door veel symmetrische shots, een starre constant één kant uit bewegende camera en door de decors ziet het geheel er nogal kitscherig uit, maar dan in de mooie betekenis van het woord. Ook de muziek was erg fijn en paste prima. Een plusje voor die muziek aan het begin, die je gelijk in de film deed knallen.

Zeker 4*, maar door het verrassingseffect omhoog afgewaardeerd. Dus 4,5*, en zo tegen het einde van 2012 nog even de beste film van het jaar gezien (voor mij dan).

Moonrise Kingdom

Ik moet toegeven dat ik geen grote fan ben van Wes Anderson's film, vandaar dat ik de film nu pas heb gezien, het is een prachtig filmpje geworden met een herkenbare stijl die Anderson hanteert zoals in zijn andere films ook te zien is. Wat voor mij deze film goed maakte is dat hij mij raakte, de film bracht emotie over, daarnaast is het Production Design echt zeer goed gedaan..is de dialoog zeer goed te noemen en kan ik bijna alle acteerprestaties noemenswaardig noemen.

Moonrise Kingdom is een film die van mij een dikke 4 sterren krijgt en waarschijnlijk zelfs een plek in mijn top 10 van 2012

Te excentriek. Ik bewonder de originaliteit van Anderson, maar meeleven met zijn verhalen doe ik zelden. Daarvoor zijn de personages in zijn films teveel een verzameling excentriekelingen en te weinig karakters van vlees en bloed. Moonrise Kingdom is wat dat betreft een welkome verrassing. Ook in deze film is het gehalte rare snuiters weer hoog, maar de twee hoofdrolspelers ontstijgen dat niveau.

En ineens werkt Wes Anderson dan wel voor mij. Ga ik op momenten wel mee in het verhaal en wordt ik minder afgeleid door al die gekke typetjes er omheen. Het maakt Moonrise Kingdom voor mij de beste Anderson sinds jaren. Nog steeds niet memorabel, maar wel vermakelijk, soms ronduit geestig en met personages die gaan leven. En dat was voor het eerst.