Moonrise Kingdom (2012)

Nee, ik geloof niet dat het bordkartonnen universum van Wes Anderson aan mij besteed is.

Het komt op mij over als een beetje koketteren met het onaangepaste, i.c. het sentiment van de creatieve outcast versus de conformistische massa, of de ‘onbedorven’ jeugd die met haar argeloosheid verwarring sticht in de vastgeroeste wereld van de volwassenen.

Maar er is hier geen enkele schaduw, en geen enkele noemenswaardige confrontatie, om één en ander in de verf te zetten. De mogelijkheden daarvoor verdwijnen al snel als sneeuw voor de zon, en wat overblijft is een eendrachtig braaf en gezellig door elkaar heen rennende, complete cast, allemaal erg bedacht nerdy en/of droogkomisch, met als eigenlijk enige, nogal makkelijke, wanklank een nare jeugdzorg-mevrouw.

Zou kunnen dat Anderson een sfeer heeft willen creëren van een jeugdboek, en dan ook gezien en beleefd als door de ogen van een twaalfjarige. Misschien is dit een not-coming-of-age film.

Ik behoor dus niet tot de liefhebbers daarvan.

Het eiland zorgt ervoor dat je je in een soort sullig sprookje waant. Ik vond het acteerwerk van de kinderen best goed. Er valt niet echt veel te lachen, maar ook niet veel te huilen. Het is een mengeling van absurditeit en vluchtgedrag van de gehele cast. Het had van mij wel iets meer de diepte in gemogen. Het blijft nu allemaal redelijk vlak en heeft nergens uitschieters of memorabele momenten. Er had hier echt meer uitgehaald kunnen worden, wanneer de makers zich niet teveel hadden gericht op de jonge kijker. Verder staat me de muziek niet meer bij. Dat had zeker kunnen bijdragen aan extra filmgenot. Ik vond het verder geen slechte film hoor en hij kijkt ook wel redelijk weg, maar ik weet niet of deze lang in mijn herinnering zal blijven bestaan.

Sorry, maar vond het he-le-maal niets.

Vervelende personages, dat jochie in het bijzonder. Hoop bombast en van die stijlvormen waar je gek van wordt.

Enige mooie scene was bij dat strand toen ze Francoise Hardy gingen draaien. Dat meertje en stand zag er wel idylisch uit. Maar verder was niets leuk aan deze film.

Mee eens, ik kreeg ook die bijsmaak.

Soms kom je een film tegen waarvan je al bij de eerste beelden weet : deze film is speciaal voor mij gemaakt, de beelden appelleren perfect aan míjn specifieke gevoel voor esthetiek, de kleine visuele grapjes sluiten hélemaal aan bij mijn gevoel voor humor, de personages komen uit míjn wereld, en het levensgevoel dat deze film uitdraagt is precies het mijne. Het zou allemaal nèt fout hebben kunnen gaan, het zou allemaal nèt te melig of te flauw of te betekenisloos of te vergezocht of te gekunsteld hebben kunnen worden, maar dat is het niet, het past allemaal perfect, de film is als een tweede huid waar ik in kan stappen en kan blijven doorademen terwijl ik de wereld zie vanuit andermans perspectief dat tegelijkertijd toch helemaal het mijne is.

Moonrise kingdom bezorgt mij precies het tegenovergestelde van die ervaring.

Best een aardige film in geest van Tim Burton. Een minpunt vond ik het wat geforceerde verhaal. Echt benieuwd hoe het af ging lopen was ik niet. Verder deed in mijn ogen de overdaad aan topacteurs de film geen goed. Kortom, best aardig, maar een tikkeltje overspannen.

In de geest van Tim Burton? Niet bepaald..... Hele andere stijl. Allebei een eigen stijl, dat zeker.

Mooi geschreven!

Dank je!

Vind het juist een uitermate flauwe manier van schrijven, ben ik niet van je gewend.

Hmm... het was de bedoeling om aan te geven hoe een film precies op een (mijn) belevingswereld toegesneden kan zijn en hoe een andere film daar op alle punten precies "naast schiet". Dus het leek me aardig om zo twee vliegen in één klap te slaan, in plaats van (alleen maar) elk aspect waarop déze film voor mij tekortschiet te bekritiseren. Jammer dat het bij jou niet in goede aarde valt.

Na The Grand Budapest kan ik enkel opnieuw concluderen dat The Fantastic Mr Fox dé sleutelfilm is voor Wes Anderson. Elementen die voordien ook steeds aanwezig waren - maar niet altijd even gedoseerd - vallen nu wel perfect in balans. De uitstap naar animatie heeft ook wonderen gedaan voor Anderson's verteltempo en er zit net dat tikkeltje meer durf en lijn in zijn films.

Ja waarom Darjeeling Express nou niet goed is en deze wel? Lastig te zeggen, op de een of andere manier is deze zijn alle details zo zorgzaam en aangenaam pseudo serieus dat het alles op bijna religieuze manier hilarisch maakt en nog met warmte ook!

Duidelijk weer een Wes Anderson film.

Langs de ene kant begint alles in en rond zijn films een beetje voorspelbaar te worden, maar is dat negatieve commentaar?

Voor mij in ieder geval niet.Vergelijk het met een goede wijn waarvan je gewoon weet dat hij je gaat smaken.

Ik hou ervan hoe deze man er super in slaagt om het oude vak van sprookjesschrijver naar het witte doek weet te vertalen. Telkens staan zijn films bol van gekke figuren, speciale gebeurtenissen en gekke personages. En wederom is hij er hier in geslaagd om er een fantastisch vertelsel mee te brouwen. Je ziet in deze film ook de elementen van zijn vorige films elkaar vinden, om dan in zijn volgende (the grand budapest hotel) nog eens knapper tentoongesteld te worden.

Net zoals bij de wijn moet je er uiteraard voor te vinden zijn en kunnen deze films dus ook telkens de bal misslaan. Voor de personen die zich hier in herkennen: het spijt mij oprecht voor jullie.

In ieder geval zit deze film weer knap in elkaar voor de liefhebber van fantastische vertelsels en knappe shots. De humor in de film was ook van de soort die niet op mijn lippen speelde maar mij gewoon eens goed liet gniffelen. Verder moet ik ook nog vermelden dat het acteerwerk van de kinderen regelrecht subliem is! Ik weet niet waar hij ze gevonden heeft maar veel volwassenen spelen nog zo goed niet.

Het enige spijtige aan deze film is dat de soundtrack me weinig bijbleef. Oké, de muziek in de eerste scènes paste er enorm goed bij maar voor de rest zou ik niet meer weten wat er afgespeeld is. Spijtig, want dat maakt een film vaak dat tikje beter en memorabeler.

Amen brother!

En zoals mijn levensmotto luidt: life's too short to drink bad wine. Ik kijk dus uit om meer werk van deze tovenaar te zien (GBH al gezien, ook te gek).

Heerlijk genoten van deze film! 4*

Het is moeilijk om te bepalen wat er niet klopt aan deze film.

De acteurs (Bruce Willis, Edward Norton, Bill Murray, Frances McDormand) zijn leuk om naar te kijken maar op de een of andere manier boeit het niet echt. Toch meer een kinderfilm?

Het is zeker geen kinderfilm.

Leuke en originele film die het vooral van zijn visuele stijl moet hebben. Personages en verhaal is leuk bedacht, maar had wat meer diepgang en spanning in mogen zitten, wordt nergens echt memorabel. Leukste scene: dansscène op het strand.

Aparte, niet al te verheffende film; i.t.t. Grand Budapest Hotel een beetje geforceerd luchtig.

Erg kleurrijk en als film zeker goed te doen, maar buiten de korte speelduur en een leuke filmstijl toch weinig positiefs te melden.

Na Fantastic Mr. Fox die ik gisteren zag heb ik ook maar eens Moonrise Kingdom bekeken. En ik was en ben nog steeds onder de indruk van de visuele pracht van deze film. Dit is nu eens een film dat je echt wilt zien op een groot scherm. En dan spreek ik nog niet over deze film op een OLED-scherm.. Nu biedt de film gelukkig nog meer dan enkel de visuele pracht. Zo is het acteerwerk van een meer dan degelijk niveau en kan ik het verhaal zeker appreciëren. Iets wat je een klein mirakel kunt noemen aangezien 'coming of age' verhalen niet echt mijn ding zijn.

Het verhaal is eigenlijk heel simpel en erg cliché. Een jongen die niet populair is in zijn scoutinggroep ontsnapt de groep en spreekt af met een meisje uit een gezin waar ze zich niet thuis voelt. Samen ontsnappen ze hun leefomgeving om samen het geluk te zoeken op een eiland. En iedereen is op zoek naar hun. Ze zijn rond de twaalf jaar. Maar om nou te zeggen dat dit een typische jeugdfilm is, vind ik ook te ver gaan. Hij is behoorlijk absurd en vreemd, met dito dialogen.

En het is juist die bijzondere vormgeving die deze film ver boven het gemiddelde uittilt. Wes Anderson heeft het weer voor elkaar om een heerlijke film te maken waar je met veel plezier naar kijkt en die voorbij is voor je het weet.

pfff, ik ben zeker een fan van Willis, Murray en Norton, dus ik dacht, dit gaat wel wat worden... Maar helaas... De film duurt een 1,5 uurtje maar gevoelsmatig zit je uren te kijken.. Vreselijk saai, nergens echt boeiend, spannend of meeslepend.. heb eigenlijk heel de film zitten uitkijken naar het moment dat de aftiteling eindelijk zou beginnen... Dat dit dan ook van dezelfde regisseur is als The Grand Budapest Hotel vind ik bizar, want die film vind ik meesterlijk...

Erg vermakelijke film van Anderson weer. Het zit hem vooral in het sfeertje dat speels en onschuldig is; misschien ook een beetje naïef, maar dat stoort mij in ieder geval niet. Veel personages die enigszins apart zijn zonder echt raar te zijn met misschien de moeder van het meisje als uitzondering, waar toch echt iets mis mee is. Met een megafoon naar je kinderen roepen, ik vind het hilarisch.

Maar vooral veel onschuld met de liefde tussen de twee hoofdpersonages, die kennelijk beiden op hun manier outcast zijn en zo elkaar lijken te vinden. Weinig echt diepe psychologische lagen, maar dat deert weinig gezien de mooie wijze waarop het stel geportretteerd wordt. Mooie en overtuigende rollen ook.

Eigenlijk best een film met een hoop sympathieke personages, die bijdragen aan de feelgood sfeer, zoals de personages van Norton en Willis. Bij de laatste duurde het eigenlijk pas laat voordat ik hem herkende (ik was alweer de openingscredits vergeten).

Visueel ziet het er apart uit, qua kleuren een beetje alsof het ook in die tijd gefilmd is, maar de cameravoering voelt wel gewoon modern aan. Verder een aangename soundtrack. Maar toch vooral het plot dat ervoor zorgde dat ik geboeid bleef. 4*.

Maal twee.

Nu op tv..............Boeit van geen kant.

Hm. Ik weet niet goed wat ik hiervan denken moet.

Sommige regisseurs weten heel goed hun stempel op hun films te drukken, waardoor je hun creaties meteen herkent als van hun hand. Net zoals je aan een schilderij herkent wie het geschilderd heeft en aan een gedicht wie de dichter is. Regisseurs die dat hebben zijn Alfred Hitchcock, Woody Allen et cetera en natuurlijk ook zeker Wes Anderson. En bij hem komt dat vooral door de aankleding. Iedere shot in een Wes Andersonfilm is goed doordacht en eigenlijk een plaatje op zich. Het gevaar dat echter bij deze werkwijze op de loer ligt, is gekunsteldheid. Daar moet je zeker voor oppassen, omdat deze "overdreven schoonheid" ook kan storen. Net zoals bij Drs. P: zijn gedichten en liedteksten kunnen door hun perfectie te gekunsteld worden, waardoor je je kunt ergeren aan die overdaad aan perfect metrum en rijm. Bij The Grand Budapest Hotel had ik geen last van dit euvel, maar bij deze film zat het voor mij op het randje. Dat kan ook liggen aan het feit dat The Grand Budapest Hotel mijn eerste Anderson was, en dat ik zodoende toen nog niet voorbereid was op zijn stijl. Bij deze film was ik op de hoogte van Andersons specifieke aankleding, waardoor het verrassingseffect minder goed werkte.

Het verhaal spreekt mij wel aan: twee onbegrepen kinderen die elkaar gevonden hebben en willen vluchten. Het acteerwerk van de kinderen was op zich niet slecht, maar ze konden de film niet echt dragen, naar mijn mening. De scène die ik het best vond, was de romantische scène aan het strand. Na die scène was ik overtuigde van hun liefde voor elkaar, en had ik meer sympathie voor de hoofdpersonages. Ik gunde hen ook meteen dat ze voor eeuwig samen in die idylle konden wonen.

De muziek van de film vond ik erg goed. De muziek is van Alexandre Desplat, die ook de muziek voor The Grand Budapest Hotel schreef.

De humor in de film werkte niet altijd even goed bij mij. Wat ik wel goed vind, is dat de film niet de indruk wekt al te grappig willen zijn. Anders zou dat zeer irriteren.

Ik zit te twijfelen tussen een 3,0 en een 3,5. Ik kies toch het eerste.

“We're in love. We just want to be together. What's wrong with that?”

Moonrise Kingdom is een aparte film. Het uitgangspunt van twee jonge tieners die ontsnappen van hun omgeving en er samen op uit trekken is op zich wel interessant maar Wes Anderson wil te veel en zijn excentrieke stijl werkt hier tegen hem. De sterkste punten zijn de schitterende cinematografie, de mooie muziek, de acteerprestaties en het verhaal rond Sam en Suzy. Als Anderson zijn focus op deze twee tieners had gehouden was het een mooie coming of age film geworden maar er worden te veel personages geïntroduceerd die niets aan het verhaal toevoegen.

Edward Norton voegt wat toe en Bruce Willis heeft ook en leuke rol maar wat Murray, McDormand, Schwartzman en later Swinton in deze film doen is mij een raadsel. Ja, Murray en McDormand zijn de ouders van Suzy maar ze doen eigenlijk niet veel en hebben te veel screentime. Sowieso hebben onbelangrijke personages (de jonge scouts zijn een ander voorbeeld) veel te veel screentime en leidt het alleen maar af van het hoofdverhaal. De jonge Gilman en Hayward zijn erg goed en je voelt gewoon dat het twee buitenbeentjes zijn die graag tijd samen willen doorbrengen en een band hebben. Mooi gedaan! De typische Anderson humor werkt hier niet echt maar de melancholie straalt van de film af. En samen met de mooie beelden van het eiland en de heerlijke muziek maakt het van Moonrise Kingdom zeker geen vervelende film.

Goeie film over twee verliefde tiener die van huis weglopen om bij elkaar te kunnen zijn. Een typische Wes Anderson film met de droogkomische dialogen, enigszins eigenzinnige aankleding en doelmatige camerawerk. Het verhaal zelf stelt niet al te veel voor, maar de uitwerking is origineel en de goeie cast maakt het af.

Mijn vierde Wes Anderson. En wederom kon ik me onderdompelen in zijn prachtige sprookjeswereld. Wat een film! Gelijk aan het begin als Bob Balaban als een soort bioloog annex Verteller in beeld verschijnt was ik om. Het kon niet meer stuk! En inderdaad wat volgt is een doldwaas verhaal over twee verliefde kinderen die weglopen, en waarna de sheriff en de ouders van het meisje naar hen op zoek gaan. Ook deze film heeft een lange lijst aan bekende namen die alle vreemde personage vertolken. De meeste van hen zijn ook maar te zien in bijrollen aangezien de hoofdrollen zijn weggelegd voor de twee kinderen. Die trouwens ook fantastische spelen en absoluut niet irritant zijn. Bill Murray is waarschijnlijk een vaste acteur of een zeer goede vriend aangezien hij in zeven van de acht films van Wes Anderson voorkomt. Roman Coppola (zoon van) schreef mee aan dit verhaal zoals hij dat ook deed bij The Darjeeling Limited. Die film werd ook meegeschreven door Jason Schwartzman. Die we hier dan weer zien als Neef Ben. In het echt is Schwartzman natuurlijk een neef van Coppola maar dat terzijde. Terug naar de film want wat was die fijn! En wat een oog voor detail. Dat was gewoonweg genieten. Een blauw platenspelertje, een gele koffer, de boeken waaruit voor werd gelezen, enz. Of wat te denken van die scene met Murray die met alleen een pyjama-broek en een fles wijn een bijl pakt, terwijl zijn drie zoontjes een potje mens-erg-je-niet aan het spelen zijn? Hilarisch!

Mijn eerste kennismaking met Wes Anderson viel zeker niet tegen. Twee tieners met een moeizame jeugd worden verliefd en besluiten samen weg te lopen. Hierdoor word de hele gemeenschap van het eiland waar ze op wonen gealarmeerd. De padvinders, politieagent en ouders van het meisje zetten een zoektocht op.

De humor in Moonrise Kingdom was vaak nogal droog, maar omdat de film niet de indruk gaf perse heel erg grappig te willen zijn en niet zo schreeuwerig was als menig andere (Amerikaanse) komedie-film was dat niet zo erg. Vooral prettig dat de humor vaak puur in de situatie zat en niet in dialogen, voorbeeld: Een vader die midden in de nacht, in felgekleurde pyjama boek en een fles wijn in de hand, een bijl uit de kast pakt en zegt dat hij even hout gaat kloven. Het nogal autistische van alle personages - oog voor detail, extreem formeel taalgebruik en dingen (te) serieus nemen (de scout die even een inventaris van zijn spullen gaat maken of in het huwelijk wil treden met zijn vriendinnetje) – sprak mij erg aan, waarschijnlijk omdat ik zelf ook autistisch ben.

De visuele stijl van Wes Anderson is alom aanwezig in de film. Ik vond het wel wat hebben die uitvoerige composities met nadruk op symmetrie. De vele close-ups van apparaten en handschriften waren een leuke toevoeging. De jaren ’60 setting was geslaagd en de poppenhuisachtige huisjes waren ook leuk. Verder maakt Anderson op een goede manier gebruik van klassieke muziek, met name de muziek van Henry Purcell in het begin.

Ook een leuk kenmerk van Wes Anderson vind ik dat we mainstream acteurs zoals Bruce Willis en Bill Murray in een film zien die alles behalve mainstream is. Het acteerwerk was niet denderend, maar ook totaal niet slecht. De twee jonge hoofdrolspelers kwamen soms ongeïnteresseerd over (ik geloof dat dit opzettelijk was), maar ik vond dat ze wel overtuigend speelden. Met name de liefdesscène en de andere scènes op het strand waren erg sterk.

De film bracht bij mij vooral het gevoel over van een dagdroom uit het begin van de pubertijd, de overgangsperiode van het schoolkind naar de adolescent. De gedeserteerde kaki-scout beleefd dan ook best wat avontuurtjes voor zijn leeftijd. De film herinnerde mij verdere aan het begin van mijn eigen pubertijd, misschien dat dat komt omdat de acteurs dezelfde leeftijd hebben als ik en 2012 ongeveer het begin van mijn pubertijd was. Ik las toen overigens hetzelfde soort boeken als Suzy.

Moonrise Kingdom is een aparte film, maar wist toch indruk op me te maken. Het verhaal kon me goed geboeid houden en visueel is de film een klein meesterwerkje. Ben nieuwsgierig geworden naar het verdere werk van Anderson.

Wederom een bijzondere film van Wes Anderson. Toch werd ik niet helemaal meegezogen in de film. Eerst en vooral een erg mooie cast met Willis, Norton en Murray. Interessant verhaal ook met twee ongelukkige kinderen die samen beslissen om er van door te gaan. Dit alles in een erg mooi kitcherige omgeving met erg veel kleurige huisjes en voorwerpen. Het natuurlandschqp maakt het helemaal af. Uiteraard mag de cinematografische effecten en de muziek, eigen aan Anderson, niet vergeten worden.

De invulling van het verhaal vond ik minder goed uitgewerkt ongeacht het veelbelovende concept. Ook van veel uitdieping van de personages is niet veel sprake. Bij The Grand Budapest Hotel heb ik een beetje hetzelfde gevoel gehad. Visueel en muzikaal top, maar inhoudelijk wat absurd, wat magertjes... daar waar ik de humor in de ene film wel kon smaken, had ik dit hier niet. Daarom hier een halve ster minder, net voldoende dus. Mr Fox blijft voor mij Andersons beste (al is dat toch een ander type film).