Moonrise Kingdom (2012)

Dat zou de film nog wel kunnen verpesten. In de basis is het dus een soort van coming of age drama/komedie dat zich afspeelt in de jaren 60. 2 ideale uitgangspunten voor mij, perfect voor nostalgie.

Ik hoop dat Anderson het subtiel weet te houden.

Een zeer typische en klassieke Anderson. Heerlijk hoe hij de kalverliefde van twee 12-jarigen uitbeeldt. Ergens ontzettend herkenbaar ook.

Als je van Anderson houdt, zoals ik, een absolute aanrader.

Snel nog een keer kijken.

Juist dat vind ik een van de dingen waardoor ik Anderson zo kan waarderen. Als je de films achteraf terugberedeneert voegt eigenlijk 75% van de scenes helemaal niks toe. Waar dat bij andere filmmakers vaak voor irritatie zorgt, vind ik het bij hem juist een pluspunt. Het grootste deel van de film is voor het plot amper relevant, maar juist daar wordt voornamelijk de sfeer en de humor gehaald. Als ik het zo lees is dat in Moonrise Kingdom niet anders, des te beter als je het mij vraagt.

Ik kan er helemaal inkomen met wat je schrijft, maar nogmaals, juist omdat het afleidt van het hoofdgegeven is het hier juist storend. Die 25% blijven namelijk niet voldoende overeind, terwijl intrinsiek hier een heel mooi liefdesverhaaltje in had gezeten.

Ik denk dat ik dit de leukste Anderson vind, nog leuker dan The Life Aquatic. Blijft al bijna een week lang rondspoken in mijn hoofd, een goed teken. (Waren er nog meer mensen bij The Jameson Film Experience?) Anderson springt bovendien mijn niet bestaande top 3 in van favoriete regisseurs.

EENS!

Gisteren Moonrise Kingdom gezien, en meteen al mijn favoriet van deze heerlijke regisseur. Elk shot ademt Wes Anderson, elke acteur ademt Wes Anderson en het jongensachtige thema ademt Wes Anderson (de boomhut in Fantastic Mr. Fox, de onderwaterwereldreis in Life Aquatic, het treinavontuur in Darjeeling, de scouting in Moonrise Kingdom). Maar het is allemaal nog een stap verder en beter. De afstandelijkheid die ik voelde bij zijn voorgaande personages werd ingeruild door heerlijke kalverliefde.

Complimenten voor de jonge acteurs, die niet onderdoen voor hun gerenommeerde oudere tegenspelers. Het personage van Suzy leek erg op Gwyneth Paltrow in Royal Tenenbaums, maar Suzy durft zich soms wel kwetsbaar op te stellen (het poseren na het zwemmen). Ook het ontbreken van Anderson's jeugdvriend Owen Wilson kan ik alleen maar toejuichen.

Wie denkt dat de filmstijl van Anderson een trucje is, moet Brothers Bloom van Rian Johnson (van het pareltje Brick) eens opzetten. Een film die de feel probeert te benaderen, maar nergens in de buurt komt van Anderson's diepe melancholie.

Ik kreeg na de aftiteling meteen trek om deze film opnieuw te zien. Sterker, ik ga hem instellen als ultieme test bij Potentiële Vriendinnetjes. Vindt ze het leuk, dan mag ze blijven. Anders gaat het niks worden.

Moonrise Kingdom (2-06-2012)

Met dit kunstwerk steelt Les Anderson mijn hart.

Het visuele spektakel (prachtige kadrering) ondersteund door de weergaloze muziek, zuigen mij mee, naar ‘vervlogen’ tijden.

Dromen doen de kinderen in de film vanuit een gedachte: dat alles mogelijk is, een les die de volwassenen moeilijk vinden te accepteren.

Het zijn de kleintjes dan ook die hun eigen leefregels creëren, zonder zich te laten leiden door de heersende moraal.

Voor dat ik de donkere bioscoopzaal betrad, zag ik een kleine baby in zijn buggy liggen. Het kindje keek mij, met zijn stralende blauwen ogen aan, zonder enige vorm van angst of oordeel.

Het is exact die blik van constante verwondering, die Les Anderson hier grandioos weet te vangen.

Een heerlijke film die met zijn beetje absurdistische humor alle wel in zich had om deze regenachtige zondag toch nog goed te maken.

Weliswaar mooi gemaakt, maar de zogenaamd absurde humor begon me al snel te vervelen. Er zit een zelfingenomen bijsmaak aan waaraan ik me stoor. Persoonlijk acht ik Wes Anderson een flink over het paard getilde regisseur. 2*

Zonder meer de beste film van Wes Anderson. Waarom, dat is moeilijk uit te leggen, maar het simpele verhaaltje dat een jong meisje en een jongen verliefd op elkaar worden en besluiten weg te lopen spreekt mij nu eenmaal aan. Ook heel begrijpelijk van die jongen, want het meisje oogde zeer aantrekkelijk en dat laatste is voor mij wel een must om deze film te kunnen waarderen. Behalve het verhaaltje vond ik op visueel vlak deze film ook zonder meer de moeite waard en daar komt ook nog bij de aanstekelijke humor waar ik tig keer zo veel om gelachen heb als om de humor in het voor mij nogal tegenvallende Intouchables. Kwestie van smaak zullen we maar zeggen. Ik ben het uiteraard niet met Redlop eens dat Wes Anderson een over het paard getilde regisseur is, want als je dit soort feel-good films kunt maken en bovendien ook zeer genietbare animatiefilms zoals The Fantastic Mr Fox ben je voor mij toch een uitstekend regisseur, hoewel ik niet alle films van Anderson kan waarderen. Zijn film The Darjeeling Limited vond ik zelfs zeer teleurstellend. Met Moonrise Kingdom daarentegen - voor mij de beste film tot nu toe van 2012 - is in ieder geval niets mis mee.

4,5*

Het verhaal spreekt mij ook aan. De setting - 1965 op een eilandje - spreekt mij ook aan. Maar met de uitwerking ervan en de absurd bedoelde humor gaat hij voor mij de mist in. Aangezien ik datzelfde gevoel ook bij Steve Zizzou en Darjeeling Lmtd had, krijg ik het idee dat Anderson een visueel capabele maar tegelijk een overschatte regisseur is, die al te graag cult wil zijn maar voor mij vooral flauw is.

Helemaal eens, hoewel Mr Fox erg fijn is.

Moonrise Kingdom nog niet gezien, maar moest erg lachen om de mini-recensie van Bret Easton Ellis.

Korte film die Wes Anderson maakte bij Moonrise Kingdom (zonder spoilers). De short toont animaties van de boeken waaruit de 12-jarige Suzy (Kara Hayward) in MK voorleest.

Een nieuwe Wes Anderson en je weet wat je kan verwachten. Hij heeft al eens ooit aangegeven er geen problemen mee te hebben dat zijn films allemaal dezelfde toon en stijl hebben en dat hij juist wil dat ze zo een eenheid vormen. Het is maar dat je het weet, dus als je er al op de eerste plaats niets mee hebt kun je beter wegblijven bij Moonrise Kingdom.

Zelf heb ik altijd een dubbel gevoel gehad bij Anderson. Ik waardeer zijn stijl, maar echt pakken deed eigenlijk alleen Fantastic Mr. Fox me. Tegelijkertijd heb ik het gevoel dat ik zijn werk moet herzien (plus nog steeds Bottle Rocket en The Life Aquatic aan een eerste kijkbeurt onderwerpen). Moonrise Kingdom bevestigd dit gevoel, want ik vond het een erg leuke Anderson. De stijl met name is weer genieten, met dat oog voor detail in zowel framing, camerabeweging als kleurgebruik, uiteraard op de toon van zorgvuldig gekozen muziek. Vaak ondersteund de stijl zowel het gevoel van de film als dat het wat toevoegt aan de humor. Bijvoorbeeld die scène waarin Bill Murray (de meest Wes-Anderson-achtige acteur in de wereld) een bijl pakt, terwijl zijn kinderen op de voorgrond een spelletje spelen wint gewoon veel door de manier waarop het gebracht wordt, met het spel in ruimte. Het doet wat aan Buster Keaton denken zelfs, misschien ook door de stoïcijnse gezichten.

Natuurlijk, er treed ook een gebrek aan verrassing op bij Anderson na zoveel keer dezelfde stijl gebruikt te hebben en Moonrise Kingdom is misschien alleen al geen meesterwerk, omdat hij zich niet onderscheidt in zijn oeuvre. Er wordt niets extra's gedaan. Niettemin werkt het hier wel beter dan normaal doordat het verhaal gewoon zo goed past bij zijn stijl. Het is bijna een sprookje en dat in combinatie met de nostalgische jaren '60-setting maken het toch wel een warme ervaring. Het koppel is gewoon erg charmant en je gunt ze het beste. Dat Bruce Willis hier zijn sympathiekste rol van zijn carrière neerzet helpt ook wel. Niet een acteur die ik snel aan Anderson gelinkt zou hebben, evenals Keitel en Norton, maar ze zijn allemaal uitstekend. Ook alle drie acteurs die ik al een tijdje niet meer in een echt goede film gezien had. Wat een vreemde rollen om ze weer in vorm tegen te komen. Verspilde moeite is het in ieder geval niet.

3,5*

Nee, dit is niet mijn film. Ik heb geen enthousiast gevoel bij het verlaten van de zaal. Een flinterdun verhaal, visueel wel goed, maar het slecht acterende hoofdrolspelertje deed me niets. Wes Anderson-films bekoren me niet gauw, dat kan het ook zijn.

Prachtige film, die scoort op alle vlakken: een heerlijk scenario, mooie setting, een hartverwarmend stel acteurs en goeie muziek, maar toch vooral een schitterend staaltje filmmaken. De film zit vol geniale vondsten, perfecte camerabewegingen, de timing zit steeds goed en het geheel ademt een en al nostalgie, liefde voor de cinema en vakmanschap. Wat mij betreft Andersons meesterwerk, maar ik geef het nog een halfje minder dan perfect, want ik voel dat hij nog beter kan. Zo vond ik de hele scouts-setting heel grappig en aangenaam tot in het absurde doorgetrokken, maar veel grapjes zijn iets te gemakkelijk, al vond ik het meestal wel geinig. Maar als de romance tussen Sam en Suzy op het voorplan treedt, is de film gewoonweg om te zoenen zo schoon. Snel nog eens bekijken

Heerlijke film. Wat een fijne soundtrack trouwens! Ik heb heel de aftiteling uitgezeten met plezier.

Wederom bijzonder leuk.

Moet wel zeggen dat het wat minder is dan verwacht, en Moonrise Kingdom blijft achter bij de leukste films van Anderson. Ligt denk ik vooral aan het gebrek aan iets wat ik al eerder deze thread noemde. Anderson beheerst zijn films op een bijzondere manier, werkt altijd een plotje erg rustig uit door bijna driekwart van de scenes met amper relevantie voor het plot. En desondanks zijn de films steevast vlot, ik hou daar van.

Moonrise Kingdom legt de nadruk echter wat meer op het plot, eigenlijk gaat het vrijwel continu over het verhaal. Dat vond ik toch wat minder. Ook de humor vond ik wat minder sterk. Maar desondanks, het blijft een heerlijk sfeervol en kleurrijk filmpje. Knap en liefelijk verhaaltje en een lekker tempo op mooie locaties. De scoutingwereld past perfect in Andersons belevingswereld.

3.5*

Mee eens daarom voor een komedie geen voldoende.

briljant. niet vaak zijn er films te zien waar zoveel in klopt: spel, scenario, camera, fotografie, drama, humor, licht, kleur. de beste Les Anderson die ik tot op dit moment gezien heb. briljant.

Ik heb heb vandaag voor 2de keer gezien en hij was nog mooier dan de eerste keer. Hij klopt gewoon helemaal van setting tot vormgeving tot characters. Heerlijk.

Bijzonder bizarre film.

Moonise Kingdom is fantastisch om naar te kijken met z'n mooi decors, verknipte personages en subtiele humor. De plot neemt steeds vreemdere vormen aan, zoals het een Anderson betaamt. Een vreemde film, maar wel eentje die blijft hangen. Genieten.

Wat een fijne Anderson! Sprookjesachtig, écht grappig dit keer en gedurfd (een Amerikaanse film waar twee jonge tieners zoenen en de jongen haar borsten aanraakt; je moet maar durven). Ik heb voorheen Rushmore, Zizzou en Mr Fox gezien, en de laatste twee vind ik veruit het leukst.
Laatst schreef iemand dat Anderson het broertje lijkt van Burton, en die link snap ik wel. Hun films zijn een overdaad van visuele indrukken, vaak ten koste van plot en emotionele diepgang, waarbij het moeilijk identificeren wordt. Ik vind dat Anderson dat nu het best lukt, hoewel er nog steeds momenten zijn waarbij ik afhaak omdat ik het té onlogisch vind, zoals de blikseminslag op het 'Lightning field' waarbij Sam achterna gezeten wordt, en na de inslag ineens in het bijzijn is van zijn eigen scouting-clubje ipv de jongens die hem aanvankelijk achterna zaten.
Erg mooi vind ik dat ondanks de cartooneske stijl de bijrollen zelden bordkartonnen figuren worden en de film niet de fout maakt dat de 'goede mensen' in de film ook de saaiste mensen zijn. Fantastisch spel van Norton, McDormand en Willis.
Ten slotte, de soundtrack is geniaal. Britten is een heerlijke componist en zijn muziek wordt hier volop en zeer functioneel uitgebuit, maar ook de rest van de soundtrack mag er zijn. Het totaalplaatje maakt het een film die het wat mij betreft waard is om herzien te worden.

Een sprookjesverhaal uit de jaren '60 binnen een fictieve, vriendelijke community in deep south Amerika, zoals het gevoel overheerst dat fifties en sixties filmsfeertjes weer mogen. Moonrise is geschoten binnen een typische stilistische Wes Anderson-stijl die zich specialiseert in decorontwerpen,setdesign en interieurs en continu vasthoudt aan een orthogonale camerabeweging, waardoor, in de premisse, het familiehuis poppenhuizerig aandoet als de personages worden voorgesteld. Een fraaie visuele aandacht dat daarna focust op de kalverliefde van twee buitenbeentjes, waardoor het narratief naar twee spelertjes toebeweegt in plaats van de hele familie te belichten.
Sam, outcast bij de padvinders en wees, en Suzy, vervreemd van haar familie en sci-fi-addict lopen weg van hun directe omgeving. Daarna worden de twee gezocht in een tocht met deelname van de lokale politie (een incompetente solo eilandpolitie vertolkt door Bruce Willis), de hele scouting (met Edwart Norton als suffige padvinderleider, te korte broek, te hoge sokken – sowieso is de hele film aangekleed met een quirky setting) en familie.
Anderson gebruikt een pallet aan kleuren dat strookt met de eilandomgeving en gebruikt het als speelse elementen zoals een de voogden van Sam een voornamelijk geel interieur hebben.
Als centrale rol teert de film op een ijzersterke optredens van twee kinderdebutantjes, waarbij Sam, overstewijs voor zijn adolescentenleeftiijd, Suzy het hoofd op hol maakt in een tocht met goede humor (Sam die met een vishaak een kevertje als oorhanger met bloed als gevolg door het oor van Suzy steekt, macaber, maar het werkt. Of wanneer de twee voor hun 'huwelijkskeuze' bij een trampoline moeten gaan staan en een trampolinespringer frequentieel de tijd weg laat tikken) en waarbij Anderson zelfs niet schuwt de seksuele ontdekking van elkaar te laten vertonen, zoals ze in hun ondergoed naast een platenspelertje op het strand staan te dansen.
Een ambitieus project met excentrieke, hoewel disfunctionele, personages die aan elkaar hangen van momenten van gekkigheid en zich indentificiëren naar het uniform dat ze dragen en de rollen die ze hebben in de mini-maatschappij.

Mooi stuk van Queno waarbij ik mij volledig aansluit. Wat een leuke film zeg!

Zalige film. Prachtige beelden en kleuren, fijne muziek, aandoenlijk plot en erg grappig. Maar allejezus wat een slecht laatste half uur: over-the-top, niets toevoegend, dat deed echt afbreuk aan de film vond ik.

Wes Anderson is en blijft een held. Heerlijke film, lekkere droge humor en qua vormgeving is het schitterend. Ik ga me gelijk aanmelden bij de scouting.

kleine 4,5*

Geweldig leuke film, echt een voltreffer. Direct vanaf de introductie heb je het gevoel in een uiterst creatieve, warme en grappige kijkdoos te zitten turen. Het kleurgebruik en de details zijn fascinerend, Moonrise Kingdom bevat een hoop toffe filmische trucjes (die man met de rode jas), de twee protagonisten zijn top en het sterrenensemble dat de bijpersonages invult heeft er zin in. Veel meer dan bij de meeste films van bijvoorbeeld Jeunet werd ik ook daadwerkelijk gegrepen door de film. Het liefdesverhaal is mooi en de sprookjesachtige ontwikkelingen zijn spannend. Daardoor krijgt de fantasie en het absurdisme een sterk kader dat de film bijeen houdt. Tegen het einde gaat Moonrise Kingdom iets over de top, maar schaden doet het dan al nauwelijks meer. Echt een van de leukste films die ik dit jaar heb gezien.

Dit is de vierde film van Anderson die ik gezien heb en weer bewijst de regiseur dat hij filmtechnisch geweldig is, maar dat zijn verhalen veel te aburdistich zijn voor mij.

Iedere keer als ik Anderson zie heb ik het gevoel alsof hij een tekenfilm voor kinderen heeft omgezet in een 'echte' film. Het verhaal is vaak kinderachtig en totaal niet logisch.

Alleen vergeet Anderson een ding. Wij zijn geen kinderen meer, en kan ik dus niet meeleven met de freaky personages.

Vooral het jongetje die de hoofdrol speelt vond ik irritant. Ik vond hem echt zo'n type die je bij een toets niet laat afkijken en zijn hand voor de toets houdt.

Toch nog een hele klijne 3 sterren omdat de film wel prachtig is geschoten en omdat Bill Murray zonder enige inspanning weer geweldig staat te acteren

Tussen een kind en een oude zure pruim zit toch zeker nog wel wat? Of is al het 'kinderlijke' plotseling verdwenen als je de twintig gepasseerd bent? Weet bovendien zeker dat de meeste kinderen veel van Wes Anderson's humor zullen missen als zij zijn films kijken.