The Perks of Being a Wallflower (2012)

Aardig coming of age filmpje.

Heb de setting wel compleet gemist. Blijkbaar speelt het zich af tijdens de 80s, dat zou in ieder geval een hoop verklaren. Want ik vroeg me al af waarom ze zo'n problemen hadden één bepaald nummertje te achterhalen. Tegenwoordig apps genoeg die je binnen 5 seconden vertellen wat je aan het luisteren bent. In plaats van een groepje hipsters zit je dus eigenlijk te kijken naar een groepje alternatieve mensen 30 jaar geleden. Ook goed.

Tot het doelpubliek van deze film behoor ik al lang niet meer, dat wil niet zeggen dat je niet met enige nostalgie op deze periode in je leven kan terugkijken. De warmte en openheid die het groepje vrienden uitstraalt is in ieder geval uitnodigend, maar de personen zelf liggen me iets minder. Acteerwerk was verder wel keurig, Watson en Lerman doen het keurig, maar het is Miller die wat mij betreft de beste rol neerzet.

Er zit iets teveel drama in de film, ook het ruzietje halverwege komt iets té gelegen, waardoor het allemaal iets teveel op een filmscript gaat lijken in plaats van een weerspiegeling van de regisseur's jeugd. Ook het achterhouden van Lerman's problemen tot op het allerlaatst begon me na een tijdje wat tegen te staan, vooral omdat het erg duidelijk is dat Chbosky iets belangrijks aan het achterhouden is.

Soundtrack deed me niks, visueel vond ik het wél erg aangenaam. Niks te uitzonderlijks, maar wel sfeervol in beeld gebracht. Hoogtepunt is uiteraard de tunnelscene, vind het Bowie nummer niks maar het wordt wel klassevol gebruikt hier.

En zo gaat de film eigenlijk iets teveel langs me heen voor een echt hoge score. Allemaal iets te ver van m'n bed, zonder één personage in het groepje vrienden dat me echt in het drama kon trekken. Maar verder zeker wel te smaken, en kan me goed voorstellen dat mensen die zich iets meer thuisvoelen in de personages dit tot hun favorieten rekenen.

3.0*

Typisch ondermaats coming-of-age drama waar ze in de states patent op lijken te hebben. Deze kan rechtstreeks op de hoop bij The squid and the whale en The fault in our stars, om er twee te noemen. En een literair equivalent, ook uit de Angelsaksische wereld: The Rotters' club van Jonathan Coe.

Sja, wat moet je ervan zeggen. Al het tienerdrama dat men kan verzinnen wordt erin gepropt, de personages zijn net een beetje te tof en de clichés rijgen zich als knikkers aaneen (sommige dialogen kan je zelfs voorspellen). En natuurlijk wordt alles ondergedompeld in een score vol klassiekers. Het uitstapje naar de psychiatrie ook; uiteraard wordt Charlie niet werkelijk een psychiatrische patiënt maar blijft hij een volledig normaal persoon die toevallig even een psychose heeft (maar daar ook even snel weer van af is na een gesprek).

Op oppervlakkig niveau kijkt het allemaal lekker weg, dus de amusementswaarde is relatief groot, maar dit kan toch geen moment in de schaduw staan van films die wellicht minder herkenbaarheid bieden maar wel veel echtere mensen, zoals Fucking Amal of La vie d'Adele.

Een coming-of-age film hebben we al meer gezien. Maar tijden veranderen en met een andere insteek kan dat een geheel andere film geven. De film lijkt op het eerste zicht een schooldrama met onbeantwoorde liefde, hoofdpersonage dat buitenbeentje op school lijkt te zijn, leraar die talent opmerkt, ... Maar het is allemaal zeer goed uitgewerkt. Geen grootse meligheid, maar herkenbare tieners met hun onzekerheden en twijfels. Bovendien merk je dat er achter de gesloten deur meer aan de hand is. Dat zorgt voor een bedrukte sfeer. De muziekstijl is daarbij niet alleen leuk voor liefhebbers van het genre, maar ook zeer toepasselijk.

Emma Watson laat zien dat ze meer kan dan Harry Potter. De rest van de groep valt minder op, maar doet het goed. Eigenlijk is dat wel goed dat veel personages minder opvallen. Zo zijn het minder karikaturen. Het haalt net niet het niveau van gelijkaardige hedendaagse toppers als La vie d'Adèle en The fault in our stars. Maar blijft wel nazinderen en is een pak beter dan ik had ingeschat. Amerika kan gelukkig nog altijd meer maken dan enkel superheldenfilms.

The Perks of Being a Wallflower

Na de Harry Potter reeks zijn de drie hoofdrolspelers hun eigen weg gegaan. Daniel Radcliffe heb ik al meerdere malen terug gezien, van Rupert Grint niets meer vernomen, en dit is de eerste Emma Watson die ik zie na haar optreden als Hermelien. Lastig. De acteurs los zien van hun oorspronkelijke karakter blijft moeilijk. Taak aan hen dus om dat van zich af te schudden.

Overeenkomstig aan Watsons eerdere optreden is dat ze hier weer een van de drie is. De focus ligt echter (weer) niet op haar, maar ditmaal op Logan Lerman. De film dat over dit trio (aangevuld door Ezra Miller) gaat is er een van nieuwe vriendschap, de eerste schreden op liefdesgebied en afscheid. Elementen die in ieders leven terug komen. Daarnaast beschrijft de film een gesloten verhaal waarin ontmoeting eindigt met afscheid. Het verhaal stoelt dan ook met name op herkenbaarheid, of een zekere mate daarin. Vervolgens wordt er een flinke dosis feel-good en een beetje humor in gemengd. Hiermee krijg je een aangename mix van herkenning en gevoel. De film verloopt hierdoor vlotjes.

Het acterend vermogen van het trio ligt op degelijk niveau. Lerman, Miller en Watson zijn gedrieën goed op elkaar ingespeeld. Als trio hebben zij een goede chemie en vinden zij als geheel een goede ontwikkeling door. Daarbij moet toch gezegd worden dat Miller en Watson de boventoon voeren. Met hun extravagante karakters overschaduwen zij op momenten Lerman. Tevens is het Watson zeer redelijk gelukt om Hermelien van zich af te schudden. Zij doet dit beter dan Radcliffe in zijn eerste films na het Harry Potter-avontuur.

Al scrollend door de berichten hier schijnt het verhaal zich in de jaren '80 af te spelen. In dat opzicht verzaakt de film behoorlijk. Ik meende continu naar een hedendaagse setting te kijken. Dit onduidelijke onderscheid is misschien een van de weinige minpunten van de film (misschien zegt het ook wel wat over de stagnatie die de Amerikaanse beschaving sinds de jaren '80 heeft doorgemaakt... Dan zou de film juist weer bijzonder goed scoren ). Verder zit de sfeer er goed in. Die is fijn en ontspannen.

The Perks of Being a Wallflower is een fijne film geworden, die verhaaltechnisch veel herkenbaarheid bevat, en daarnaast stoelt op een onherkenbare setting van de 80's plus een goed acterend trio.

3.5*

Zelfs de films waarin Bowie niet lijfelijk verschijnt, tilt hij na z'n dood nog meer op doordat zijn levenswerk in al z'n facetten in het schemergebied tussen leven en dood doorsijpelt.

I, I can remember (I remember)
Standing, by the wall (by the wall)
And the guns shot above our heads
(over our heads)
And we kissed,
as though nothing could fall
(nothing could fall)
And the shame was on the other side

In deze film is sowieso de timing en het acteerwerk tot in de puntjes verzorgd. Zeer sfeervol en de juiste toon tussen zwaarmoedig en lichtvoetig, met zowaar enigszins een gelaagd verhaal, waarin flarden van de overleden tante geprojecteerd terug in het leven komen van de schrijver in spe of was het toch allemaal slechts verzonnen?

Wat een geweldige, mooie en tegelijkertijd trieste film. De drama wordt zo subtiel gebracht dat het zo echt voelt. En een geweldig spelende cast doet de rest.

“You can't just sit there and put everybody's lives ahead of yours and think that counts as love.”

Soms heb je van die films waarbij het liefde op het eerste gezicht is. De eerste keer dat ik The Perks of Being a Wallflower zag was een magische filmervaring en eigenlijk is het dat altijd gebleven. Op het eerste gezicht lijkt dit een zoveelste variant op de bekende High School films met Charlie die een eerstejaars is en een buitenbeentje. Hij heeft niet veel vrienden maar zodra hij de excentrieke Patrick en zijn stiefzus Sam ontmoet verandert alles.

De film heeft vanaf het begin een wat duistere toon waar je moeilijk de vinger op kan leggen en het duurt een tijdje voordat het duidelijk wordt wat er met Charlie mis is. Dat Charlie psychische problemen heeft is al snel duidelijk maar naar het hoe en wat blijft het lang gissen. Zijn nieuwe vrienden zijn excentrieke types en Ezra Miller en Emma Watson zijn weergaloos in hun rollen. De film kiest voor een frisse benadering van het bekende coming of age verhaal en de personages zijn ontzettend sterk uitgewerkt en de acteurs hebben een fijne chemie. Ondanks de donkere ondertoon heeft de film ook veel humor en als dat gecombineerd wordt met heerlijke muziek, mooie beelden en een vlot tempo heb je een film die zich mag rekenen tot één van de beste coming of age films die ik heb gezien. Logan Lerman is ook geweldig en hij weet op formidabele wijze gestalte te geven aan de met problemen kampende Charlie. Hij heeft een mooie chemie met Watson en Miller en samen vormen ze een kleurrijk trio. Op het laatst worden alle kaarten op tafel gelegd door regisseur Stephen Chbosky en het laatste gedeelte is zowel dramatisch als opbeurend. The Perks of Being a Wallflower is een prachtige film over opgroeien en het omgaan met een traumatische gebeurtenis. Een intiem meesterwerkje.

Deze lag in de bib en eens meegebracht. 'k was wel aangenaam verrast, vond hem boeiend van begin tot einde. Ook sterk geacteerd. Verder nog mooie muziek.

'k had eigenlijk geen verwachtingen, maar vond het een aanrader!

Wat een geweldige film! Het komt in dit geval ook natuurlijk door het boek.

Dikke 4,5! Waarom? Het is half 3 en ik heb hem pas net af, dus ben iets te moe om er in de volle details op in te gaan, maar deze film is vooral sterk omdat er dingen zijn waarin iedereen zichzelf herkend, het acteerwerk is erg goed, de muziek, de sfeer. Langzaam komt Charlie van wallflower tot bloei en leert veel dingen kennen en doet simpelweg grootschalig levenservaring op. Het draait allemaal om Charlie en ik ervoer het alsof ik het was. Pure characterbuilding voor twee uur en een mooie strik erom op het eind en alle lussen krijgen een krul. Goed boek en perfect vertaald naar film.

Today expect something good to happen to you no matter what occurred yesterday

Indrukwekkend hoe intens verdrietig en tegelijkertijd mooi The Perks of Being a Wallflower eigenlijk is. Een veelgehoorde aanname over deze film is dat je het idee kunt hebben naar een typische high school film te gaan kijken, waarbij na afloop eigenlijk iedereen zich wel bedenkt. En terecht! Deze film is namelijk heel veel meer zonder goedkoop drama aan de kijker te willen verkopen.

Een van de grootste pluspunten is dat je het idee hebt dat de hoofdrolspelers in het echte leven ook een hechte band hebben, want de chemie spat namelijk van het scherm af. Geen enkel moment heb je het idee dat je naar een groep acteurs zit te kijken en het verhaal word door hen echt naar een hoger niveau getild, waardoor je ook het idee krijgt dat ze bij je in de huiskamer zitten. Ook een pluspunt zijn de diepere lagen die het verhaal heeft. Bij aanvang van de film lijkt er niet veel diepgang te zijn, maar laat je hier niet door bedotten. Laag na laag wordt er afgepeld tot er uiteindelijk veel meer aan de hand blijkt te zijn dan aanvankelijk door mij gedacht werd. Niet alles was mij zelfs duidelijk, waardoor ik ook maar even op internet na heb gelezen hoe bepaalde zaken nu precies in elkaar staken. Toen ik dit las werd ik compleet verrast door de subtiele diepgang die er door de opbouw van het verhaal heen verweven zit, en die ik helemaal niet opgemerkt had, waardoor ik zeker een keer een herziening moet gaan plannen.

Waarom The Perks of Being a Wallflower uiteindelijk eindigt met een 4,5 in plaats van de volle mep, is toch wel omdat je, zeker bij het begin, even door de simpele opzet van het verhaal heen moet kijken. Nu was dit voor mij niet moeilijk, aangezien de sterke cast meteen mijn aandacht had, maar dit zal niet voor iedereen het geval zijn. Er word hier enorm veel tijd voor de opbouw genomen, waardoor er in het eerste uur ook niet veel lijkt te gebeuren en mensen af zullen haken. Dit is niet per se een nadeel, maar ook ik vond wel dat de opzet wat pakkender had gemogen. Dit vind ik ook puur voor het eigenbelang van de film, omdat er vanwege deze reden ongetwijfeld kijkers af zullen haken. En dat is een eeuwige zonde bij deze oester, waarin een prachtige parel verborgen zit, als hij eenmaal opent.

4,5*

Deze was mij geheel ontschoten, ondanks dat ik Emma Watson graag zie acteren. Dit is misschien wel haar beste rol en film. Blanco ingestapt en de film deed me gelijk denken aan The Breakfast Club (1985), maar dan een decennium later. Net als die film ademt deze een heerlijke nostalgische sfeer. Beide films focussen op een klein groepje scholieren/studenten die aan de rand staan van volwassenheid.

De film probeert op diverse manieren in te haken op de eigen ervaringen van de volwassen kijker om zo dat nostalgische gevoel nog sterker te maken. Studentenfeestjes, rondhangen met de vrienden, luisteren naar muziek (prachtige soundtrack), liefdesperikelen, autoritjes, afstuderen... etc. Oftewel terugblikken op die zorgeloze tijd. En het werkt . De film vervalt niet in Hollywoodclichés, geen komische nerds, geen hot babes, geen cheerleaders, maar gewoon normale jonge mensen. Filmisch is ook alles dik in orde, script, score, dialogen, acteerwerk, etc.

Samen met The Breakfast Club zijn dit twee prachtige unieke films. 4*

Film over een jonge man die niet zo gemakkelijk harmonieert met zijn omgeving, eerder introvert overkomt en eigenlijk onzeker en pessimistisch door het leven stapt. Wanneer hij dan toch in wat omstuimiger tienerleven terecht komt krijgt zijn ingesteldheid toch een opwaartse duw, zeker als romantiek met haar ups en downs zijn leven binnenstapt.

Met de nodige charme, zekerlijk ook gevoel, aangename muziek en prima vertolkingen gebracht.

Na wat ik als een heel goed begin beschouw, zakt de film even wat in om zich daarna toch weer te herpakken. In de rol van Charlie kon ik me zeker vrij goed inleven, heb zeker een aantal raakvlakken met hem. De muziek in de tunnelscène vond ik best sterk, hoewel ik normaal niks heb met David Bowie.
De interactie tussen Charlie en zijn leraar en ook met Emma Watson zijn erg sterk. Het lijkt ook allemaal niet gespeeld, daar schuilt toch ook wel de kracht van deze film. Iedereen heeft een goede chemie met elkaar. Ezra Miller speelt ook geweldig. De rating van deze film vind ik geheel terecht, ik zou zelfs zoiets geven maar zal maar naar boven afronden, 4*. Wist sinds een paar dagen geleden pas af van deze film, toch wel redelijk vreemd voor een film met deze waardering. Anyway, leuk om deze coming-of-age film eens gezien te hebben. De achtergrond met de tante vond ik wel wat vaag weergegeven. Heeft ze hem (seksueel) misbruikt? Ik ga ervan uit van wel, omdat zij blijkbaar zelf vroeger seksueel misbruikt werd door een familielid(?) en dus zelf ook vaak in het hospitaal heeft gelegen. Dat is ook typisch iets voor introverten, alles opkroppen en uiteindelijk dan toch breken. Was een beetje onduidelijk in de flashbacks vond ik, maar volgens mij heb ik het wel goed begrepen.

Super mooie film, zeker waard om eens te kijken. Wel raad ik aan eerst het boek te lezen. Ik vind het enorm mooi hoeveel emotie er in de film zit verwerkt en hoeveel belangrijke onderwerpen als mentale stoornissen, gevoelens, relaties en school aan bod komen. Kortom zeker een van mijn favoriete films nu.

Favoriete quotes uit de film:

''We accept the love we think we deserve''

''I feel infinite''

''That's when I realized I really love you''

''You can write about us.'' -''I will.''

Meer dan degelijke coming of age film. Niet de verpletterende indruk op mij nagelaten die het bij andere kijkers hier wel heeft gedaan, maar me sowieso niet verveeld. Charlie stzat centraal in de film. Een jongen die teruggetrokken en introvert is, moeilijk vrienden maakt en als eerstejaar de dagen aftelt tot hij zal afstuderen. De onderwerpen in de film zijn herkenbaar in dergelijke genrefilms waarbij hoogte- en dieptepunten verweven zijn in het verhaal. Vriendschap, populariteit, relaties, onzekerheden ... het maakt allemaal deel uit van een tienerleven.

Logan Lerman doet het erg goed en de bad, de chemie tussen hem, Miller en Watson is uitstekend. Watson was bijzonder goed en ze gooit definitief het juk van Hermelien van zich af. Humor en emotionele momenten wisselen elkaar af en leveren een aangename film af om te volgen. Fijne soundtrack ook met David Bowie.

Nee dit was echt saai en kon me totaal niet boeien. Zo eigenwijs dat ik ben, heb ik hem maar liefst 3 keer! geprobeerd te kijken in de afgelopen 3 avonden, puur en alleen omdat ie zo hoog scoort hier (onbegrijpelijk), maar viel elke avond na een paar minuten weer in slaap. Zo'n ontzettende saaie, trage, nietszeggende film. Bovendien heel erg voorspelbaar. Als je niet in slaap kunt komen: kijken! Als je geen 1,5 uur wilt verspillen, vooral niet doen. Mijn mening.

En dan kunnen ze wel goed acteren, maar daar red je in dit geval geen film mee ?

Wat mij betreft vooral door de betoverende Emma Watson en de knipogen naar oudere films toe de moeite waard geworden, een film die duidelijk met de juiste intensies is gemaakt en het hart op de goede plek heeft. Het verleden van Charlie had een betere uitwerking verdiend, het is iets wat rommelig en soms ook verwarrend.

3,5*

Prachtige en kalme film.

Feel good en onroerende film.

Naarmate de film vordert, wordt hij dramatischer.

Sterk spelende cast, die de hoofdrollen vertolken.

Uitstekende muziek uit de seventies en eighties.

Zeer geslaagde film.

We accept the love, we think we deserve.

Wat een prachtige en intrigerende film was dit zeg.

Het boek ken ik niet, dus daar kan ik niks over zeggen, maar de film… Doet eigenlijk alles goed wat het goed kon doen.

Het verhaal en de personages, ogen allemaal zo natuurlijk, dat alles organisch lijkt te gaan. Niets komt geforceerd over, alles voelt aan, alsof je naar een levensverhaal luistert van een type jongen als Charlie. Charlie, is inderdaad écht een muurbloempje. Iedereen heeft zo’n type jongen, wel op zijn middelbare school meegemaakt. De ongemakkelijke stillen jongen, die liever een woordje te weinig, dan te veel zegt.

Lerman, Watson en Miller, zetten hier echt een geweldige prestatie neer. Lerman ken ik tot nu toe, nog niet heel goed. Ken hem van ‘Fury’ waar hij ook zo’n soortgelijk personage speelt. Watson, is een geweldige actrice en Miller, ondanks zijn controversiële persoonlijkheid. Is gewoon echt een geweldige acteur. Misschien wel, een van de beste van deze generatie. Heb al heel wat diverse rollen van hem gezien en hij blijft mij constant verbazen.

Allemaal niet.

Wellicht dat als je de film op het juiste moment in de puberteit ziet, dat er dan op een of andere manier een cultstatus ontstaat. Maar daar ben ik wel veel te oud voor ondertussen, en het komt gewoon echt niet over.

Wat me vanaf het begin al verkeerd schiet is de soundtrack - niet passend in het tijdsframe, en zo gemakzuchtig. Het narratief is ook best moeizaam - pas ergens aan het einde komt er iets uit, en voor die tijd word je op het spoor gezet van een halve outcast, een gemiddeld persoon zoals driekwart van elke gemiddelde klas. Nogal zwak in de opzet en uitwerking, dat is wat er bij mij overblijft. Oh, en er was kennelijk een boek, dat zal dan wel een heel stuk beter geweest zijn.

Leuk.

Je ziet het wel vaker, schrijvers die zelf hun eigen boek verfilmen. Echter zie je het aan de andere kant niet al te vaak, dus dan schept dat meteen bepaalde verwachtingen. Je weet tenslotte als de bedenker natuurlijk het best hoe je je eigen verhaal voor ogen hebt. Die visie wordt gelukkig kundig ingelost door Chbosky, dus met de verwachtingen zit het wel snor.

Een mooie sfeerbeleving vult de hele film op, al duurde het even voordat ik doorhad dat we ons in de jaren '90 bevonden. Pas toen de typemachine tevoorschijn kwam dacht ik "Hey, die gebruiken we niet meer". De film voelt erg modern en traditioneel aan, maar gelukkig doet dat maar weinig af aan de ervaring. Toch wel degelijk een klein aandachtspuntje voor Chbosky zelf, al zal hij waarschijnlijk weinig waarde hechten aan een willekeurige Nederlands geschreven review.

Kwalijker vond ik dat het allemaal wel erg toevallig was. Niets mis met dramatiek binnen highschoolverhalen (dat hoort er tenslotte bij), maar The Perks of Being a Wallflower maakt er wel erg overtollig gebruik van. Er is niemand in deze wereld die het niet zwaar heeft of nergens mee zit. Iedereen heeft een moeilijke en lange achtergrond. Tegen de finale aan wordt het zelfs nog zwaarder, maar Chbosky focust zich eigenlijk al op zoveel problemen dat de onthulling meer aanvoelt als "Oh, ook dat nog". Niet dat ze zwakjes worden uitgewerkt, maar het project maakt wel een overvolle indruk.

Aan de andere kant kijkt het meer dan aardig weg, weten er diverse momenten best te raken en speelt Lerman zijn rol met verve. De visuele stilering wordt kundig vertolkt door Chbosky. De toonzetting is weliswaar zwaar en verdrietig, maar weegt nooit te zwaar op de kijker. Het verhaal staat nooit stil, en jij als kijker dus ook niet. De 103 minuten vliegen om, maar ik had liever gezien dat de film of langer had geduurd, of wat minder hooi op z'n vork had genomen. Alles lijkt van TPOBAW een complexe en herkenbare film te willen maken, maar de diepere laag komt er zelf vervolgens maar halfjes uit. Eeuwig zonde, want verder is het een meer dan kundig en vriendelijk in elkaar gestoken project.

Charlie [Logan Lerman] is een introverte tiener die op school probeert zo weinig mogelijk op te vallen, mede omdat hij kampt met een negatief zelfbeeld. Dan raakt hij bevriend met Patrick [Ezra Miller] en valt hij voor diens zus Sam [Emma Watson]. Voor het eerst voelt hij zich ergens thuis, ook al blijft hij het lastig vinden om zich meer open te stellen. Geleidelijk ontdekken we waarom hij zijn emoties zo krampachtig probeert te verbergen. Een tienerfilm zonder karikaturen of de hokjesgeest die vooral tienerkomedies verpest. Dit is een diep gelaagd psychologisch drama met drie charismatische personages die elk een indringend, persoonlijk verhaal hebben. Iedere rol is nauwkeurig uitgewerkt en Chbosky (die hier zijn eigen boek verfilmd) kiest nooit voor de gemakkelijke weg. Een buitengewoon volwassen tienerdrama waarin Watson haar imago uit Harry Potter ver achter zich liet en Miller zijn talent bevestigde. Afgezien van de titelrol in Percy Jackson: Sea Of Monsters is er van Lerman weinig vernomen. Zowel door (tiener)publiek als door critici geprezen en een van de beste films over tieners van de 21 eeuw.

Meestal ben ik niet zo'n grote fan van coming of age films, maar dit moet toch één van de betere zijn die ik al gezien heb. Een aantal elementen zijn natuurlijk typisch voor dit soort films (eenzaat die moeilijk vrienden maakt, maar na verloop van tijd open bloeit, de eerste liefde,...), maar Stehpen Chbosky weet het op een mooie, oprechte en ingetogen manier te brengen. De humor is subtiel en het drama is nooit overdreven, maar erg mooi in balans.

Dat deze coming of age mij goed is bevallen, is ook de verdienste van de cast. De 3 hoofdpersonages Charlie, Sam en Patrick worden erg sterk neergezet en de chemie is zeker en vast aanwezig. Vooral de scène met de eerste kus tussen Charlie en Sam kwam erg overtuigend en ontroerend over. Ook de tunnelscène is een erg mooi momentje in de film.

3.5*