The Perks of Being a Wallflower (2012)

Alom bejubeld deze Indie-film, maar ik ga dr niet helemaal mee in. Ik snap wel waarom deze film zoveel mensen aanspreekt. Verschillende aansprekende thema's worden aangeroerd en het acteerwerk is over de gehele linie erg sterk. Toch werd ik zelf niet geraakt. Ik weet niet waarom, maar dat hele High School-gebeuren staat te ver van mijn bed en ik vind het telkens ook zo cliché uitgevoerd in films. Waarschijnlijk gaat het er dan echt zo aan toe, maar ja dat sfeertje doet me gewoon helemaal niks. Daarbij kon ik ook geen grootse scene of moment vinden. Van dat soort dingen moet een drama als dit het wel hebben vind ik. Verder was er nog een minpuntje: natuurlijk het korte haar van Hermione maar dat geheel terzijde :s). Nu heb ik alleen veel negatieve punten opgenoemd, misschien iets teveel, want uiteindelijk vond ik het toch wel een aardig filmpje, alleen de topper zie ik er dus niet in .

Best wel cute, sfeervol en goed geacteerd coming-of-agefilmpje.

Met name Emma Watson is uitstekend in rollen als dit en kan nog een hele grote worden.

Inderdaad wel compleet idioot dat van die zelfverklaard retro-hipsters Heroes van Bowie niet zouden kennen. Was er nou niemand in die hele organisatie van deze film die dat even kon aangeven? jeez.

Mooi.

En toch had het allemaal iets beter kunnen zijn. Met name de keuze om er 'verklaring' bij te slepen (misbruik, moord, ...) doet af van het geheel. Opgroeien is niet voor iedereen even gemakkelijk, waarom het daar niet bij houden?
Tot dan is The Perks Of Being A Wallflower niet meer of minder dan een pakkend, tragikomisch portret van een teruggetrokken tiener. De gegeven uitleg doet af van de realistische impact die de film gehad had kunnen hebben.

En daarmee is al het negatieve gezegd, want voorts valt hier enkel te genieten. In de eerste plaats van de cast, die uitmuntend is. Niemand van de drie hoofdacteurs steekt er bovenuit, simpelweg omdat ze er allemaal bovenuit steken.

Daarnaast is The Perks Of Being A Wallflower ook aardig geregisseerd. Het doet allemaal vrij klein aan. Klein maar mooi, want visueel zitten er een paar sterke scènes in, ik denk dan bv aan de kusscène. Alle facetten van cinema (die ik belangrijk vind) lijken in die scène in dienst te staan van elkaar. Mooi om te beleven.

Dikke 3,5

Prachtig, scherpgeschreven coming-of-age drama over liefde, eenzaamheid, zelfrespect, traumaverwerking en kameraadschap. Een ijzersterk, pakkend verhaal dat door schrijver Stephen Chbosky zelf op voortreffelijke wijze vertaald is in boeiende filmbeelden.

Geweldig geacteerd ook door Logan Lerman, Ezra Miller en Emma Watson. Bovendien een uitzonderlijk mooie soundtrack, maar dat Sam (Emma Watson) “Heroes” van David Bowie niet herkende, toen ze uit haar dak ging, dat wil er bij mij niet in.

Zonder meer een van de beste Amerikaanse films van de laatste tijd.

Een absolute aanrader.

Autobiografisch Highschool-drama van schrijver/regisseur Stephen Chbosky en met alle daarbij behorende clicheés, maar wel op een tamelijk warme, ontroerende manier.
Hoofdpersoon is een verlegen, beschadigde jongen die het op school al nooit makkelijk had, maar via The Smiths in aanraking komt met de alternatievere hogerejaars.
En dan volgen de eerste liefdes.....soundtrack met o.a. The Smiths, Sonic Youth, Ramones en dat nummer uit de tunnelscene waar niemand op kan komen (??? zijn ze zo slecht onderlegd in David Bowie in de VS ???).
Bekend terrein, maar ik hou wel van dit soort films.

Aangename coming of age-film over een teruggetrokken tiener die een lastige tijd doormaakt op zijn highschool, totdat hij enkele bijzondere lotgenoten ontmoet. De film neemt uiteindelijk iets teveel hooi op de vork door ook nog allerlei jeugdtrauma's en psychische stoornissen op te voeren, waardoor het eindresultaat niet helemaal bevredigend is. De film onderscheidt zich hierdoor wel van vele genregenoten en is inhoudelijk wel goed uitgewerkt (deels gebaseerd op de ervaringen van regisseur Stephen Chbosky), bijgestaan door een bijzonder sterke cast van jonge akteurs. Fraaie soundtrack ook.

Heeft me alleszins positief verrast. Sterke acteerprestaties en cinematografie. De karakters en verhaallijn slepen zeer goed mee, al moet ik toch ook concluderen dat het plot gerust minder tragisch had gemogen. Charlie kon evenzogoed gewoon persoonlijk, als onderdeel van zijn karakter, stil en teruggetrokken zijn; dit had voor mij helemaal niet veroorzaakt moeten worden door een donker verleden dat op het einde ineens om de hoek komt kijken. Op zich een sterk plot, daar niet van, maar het gaat voor mij dan ten koste van wat subtiliteit van de film.

Hier en daar ook wel wat clichéscenario's, maar uiteindelijk zeer geslaagd in zijn soort.
Deze regisseur hou ik van nu af aan in 't oog, alsmede films met Emma

Mannelijk muurbloempje.

Goed geacteerd en warm romantisch drama omtrent een verlegen jochie op Highschool, waarbij zware thema’s op luchtige wijze worden verbloemd. Het mannelijke muurbloempje (in het Nederlands gebruikt men de term doorgaans voor het vrouwelijk geslacht) bloeit op. Een hoop feelgood dus in het subgenre der ‘Coming of Age’. De teruggetrokken teenager die op zijn weg naar volwassenheid nogal wat bijzondere figuren ontmoet, herbergt een geheim dat de hele film als een loodzware last op de kijker drukt. Althans, voor de oplettende kijker want het mysterie wordt tot het einde verhuld in vriendschapsperikelen die op zijn minst weten te raken. Dat heeft vooral te maken met het leuke script en de uitstekende acteerprestaties.

De film wordt op degelijke wijze gepresenteerd en is enorm onderhoudend. Wat dat betreft vliegen de 100 minuutjes zo voorbij. De aandacht van de kijker wordt moeiteloos vastgehouden. En een ieder die dit werkje aanschouwt zal al snel een goed gevoel krijgen, opgejut door een nogal clichématige soundtrack, maar wel eentje die werkt. Een ieder die Young MC, Phil Spector en Dexy’s Midnight Runners in een soundtrack durft te persen, verdient op zijn minst een luisterend oor. Zelfs als 'Heroes' van David Bowie iets te gemakkelijk wordt ingezet. Het zij de makers vergeven, want dat ‘Perks’ de moeite waard is moge duidelijk zijn. Ezra Miller, Logan Lerman en Emma Watson stelen een voor een de scènes van elkaar. Van chemie gesproken.

Geweldig.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Een goede film met uitstekende acteerprestaties! Ik ben vooral onder de indruk van Ezra Miller, die ik ook al zag in "We Need to talk about Kevin". Die jongen heeft ook in deze film iets mysterieus en interessants om zich heen hangen.
Wel moet gezegd worden dat het wel heel erg "Amerikaans" is, en daarmee doel ik op "voorspelbaar en vol clichés". Het enige wat een lange tijd onduidelijk bleef was hoe het nou precies zat met de tante, maar ook dat was toen de aap uit de mouw kwam al geen verrassing meer.

De "muurbloempjes", en dus buitenbeentjes waren niet populair op school, hoewel ze (en alvast excuses voor mijn vooroordeel) allemaal erg knap waren. Ik vond ze er niet erg representatief uitzien voor "buitenbeentjes". In mijn jeugd waren buitenbeentjes dik, of hadden een buitenboordbeugel, of vuurrood haar, of een gebreide trui etc. etc. En zo te zien speelt de film in "mijn tijd" gezien de cassettebandjes en langspeelplaten die gebruikt werden om mixtapes te maken.

Wat ik me ook afvraag: "Wat was er gebeurd als de vriend van Sam niet vreemd was gegaan? Ik bedoel, het kwam allemaal wel erg goed uit. Tsja, de happy ending moest er in natuurlijk, dus het vriendje van Sam bleek een bedrieger, en het gothic vega-meisje bleek toch gelukkiger te zijn met een andere leuke jongen." Dat Sam en Charlie bij elkaar komen aan het einde lag er wel héél erg dik bovenop.

Toch was dit allemaal niet storend, het is een mooie film.

The Perks of Being a Wallflower is een film over de emtionele struggles die een scholier doorgaat op een Amerikaanse highschool. Nu is dit natuurlijk al een beruchte periode in Hollywood die in veel films is beschreven, in deze film heeft de hoofdpersoon ook nog een ‘rugtas’, oftewel bepaalde gebeurtenissen in het verleden hebben invloed op zijn huidige geestige gesteldheid.

Al met al dus een perfect recept voor een totale outcast in het slagveld van puberende tieners die je op alles kunnen afrekenen.

Waar ik dus ook verwachtte om te zien hoe deze jongen zich overal voelt buitengesloten, is eigenlijk het omgekeerde waar. We zien dat hij eigenlijk al op dag 1 al vrienden maakt, en dat die vrienden eigenlijk ook direct zijn beste vrienden zijn. Het is allemaal zo perfect. Ik vind dan ook dat de film te hard probeert op de emoties in te spelen. Het is dan wel allemaal waargebeurd (ga ik van uit in ieder geval), maar ik kan mij heel goed voorstellen waarom deze film zo goed scoort. Boy meets girl, hij is onzeker en uiteindelijk vinden ze elkaar toch… Ik kan me ook goed voorstellen dat veel kijkers zich op een bepaalde manier kunnen identificeren met de hoofdpersoon, wat uiteindelijk ook weer leidt tot meer connectie met de film als geheel.

En dat maakt deze film eigenlijk wel wat lastig te beoordelen. Want eerlijk is eerlijk, het acteerwerk is heel sterk (vooral van Ezra en Logan), de muziek is erg fijn en de algehele sfeer doet het goed. Ik vind het dan ook moeilijk om deze film echt te haten, want het is gewoon een erg fijne wegkijker. Ik denk alleen dat de film iets overgewaardeerd wordt. En misschien is dat ook wel weer de kracht van deze film.

Deze film raakte me heel erg. Het begin van de film was erg goed gedaan, en heel herkenbaar. Er wordt goed heel goed geacteerd, en heb me werkelijk geen moment.

Het hoogtepunt is natuurlijk de laatste scene als Heroes te horen is. Ik heb niet vaak kippenvel, maar deze scene, wow.

Ik kan me ergens wel vinden in jouw verhaal, maar hier wilde ik toch even op reageren. Aan het begin is te zien dat hij een aantal dagen alleen zit, maar volgens mij is hoe lang dit precies is niet duidelijk. Het lijkt mij logisch dat ze dit niet breed gaan uitmeten omdat alleen het punt an sich duidelijk moet worden: hij zit alleen en heeft geen vrienden.

Dat denk ik hoor en ik vind het ook leuker om naar te kijken als hij zijn nieuwe vrienden ontmoet dan dagen waarin hij wegkwijnt.

Ik vond het echt een hele mooie, ontroerende, grappige film maar ook één waar highschool (zoals het er in Amerika aan toegaat) eens van een andere kant wordt uitgelicht! Misschien dat ik nog een halfje omlaag ga, want zoals sommigen op het eind een traantje hadden gelaten, had ik dat niet.

Het kan eraan liggen dat ik hem op een brakke zondag keek, maar ik volgde op het eind even niet helemaal wat er nou met die tante is gebeurd. Ik denk dat ik hem nog maar een keer ga kijken. Ze zeiden volgens mij ook op een gegeven moment, toen zijn ouders erachter kwamen wat hem dan is aangedaan door zijn tante, niet wat het nou precies was. Kan zijn dat ik het gemist had, ik mis wel vaker clues in films

En heerlijk die muziek erin en die mixtapes op cassettebandjes.

Het wil maar niet interessant worden. Misschien omdat ik highschoolfilms wel zo'n beetje gezien heb, misschien omdat ik heel het sfeertje plus de personages nogal irritant vond.

Ik vond al de problematiek niet echt werken. Zeker die van Charlie, die pas op het laatst aan het licht komt. Je weet dat er wat achterliggend drama is, maar meer dan die wetenschap is het ook niet. We zien wat feestjes, wat samenzijn, wat eerste zoenen, wat gedoe over muziek, maar aangrijpend of interessant vond ik het nooit echt worden.

Ezra Miller, die ik al kende van We Need To Talk About Kevin, vind ik een erg charismatisch acteur, die het waarschijnlijk nog wel ver gaat schoppen, maar verder was er eigenlijk weinig te beleven met deze film.

2,5*

Méér dan een highschool movie. Want om te beginnen passen de drie hoofdacteurs zeer goed bij elkaar, waarvan Ezra Miller er soms bovenuit steekt. Het gaat van de ene emotie naar de andere en blijft non-stop boeien - de mix werkt dus. De zeemzoete smaak van typische Amerikaanse filmpjes komt nergens echt in de buurt, want ook het einde is noch goed, noch slecht. Een open einde om aan te geven dat het hier gewoon gaat om een hoofdstuk uit Charlies leven, wat ook iemand anders zou kunnen aanspreken. Een zeer warme film.

Aardige meevoerende boekverfilming Het puberleven is goed getroffen

Prachtige film waarin een jongen naar de hoge school gaat en nieuwe vrienden maakt. Een typische, maar minder vrolijke, coming-of-age/highschool-film die toch net wat meer te bieden heeft. Zo zijn de personages allemaal goed uitgewerkt en wordt de juiste melancholische sfeer gezet (mede door het fijne tempo en dito soundtrack en cast).

Een goede drama/romantiek film....

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Perfect geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Zeer sterke highschool-film die totaal anders is dan de meeste films in dat subgenre. We volgen hier een impopulaire puberjongen die te kampen heeft met een naar verleden en in het heden niet weet te integreren in de wereld van de andere tieners.

Gelukkig voor hem wordt hij opgenomen in een vriendengroep die ook z'n eigenaardige karakters kent. Samen met hen wordt hij meegesleept in een rollercoaster van drama, verliefdheid, drugs en andere problemen.

Wat deze film zo anders maakt dan de andere films is dat het niet wegloopt voor problemen. Ook is de mix tussen humor en drama goed in balans, al weegt het drama-gedeelte net iets zwaarder dan de humor.

Combineer dat met drie hele sterke rollen van Lerman, Miller en Watson en de film is geslaagd.

Vooral laatstgenoemde vond ik heel sterk. Haar spel was zo naturel en zo realistisch dat ik me helemaal kon inleven in de gevoelens van Charlie.

Het is een tijd geleden dat een film me zo wist te boeien en ik deel dan ook vier hele dikke sterren uit.

De hoge score voor deze film is wat mij betreft dan ook volledig terecht en zou zeker nog hoger mogen uitvallen!

Topper!

Gooi zoveel mogelijk zware thema's als homofilie, kindermisbruik, eenzaamheid etc op een hoop en probeer daarmee de kijker te raken. Een beetje goedkoop wat mij betreft. Overdaad schaadt is van toepassing op deze film. En de overdaad zijn de zware thema's in deze.

De humor werkte niet dus dan bleven er alleen maar zware onderwerpen over die mij niet interesseerde doordat de personages slapjes en saai werden ingevuld. Boeiend werd het allemaal niet. Had veel meer verwacht van deze film na al die positieve verhalen.

Dijk van een film. John Hughes would be proud.

Dik 4*.

Ik vond de film vrij oppervlakkig. Je zag verschillende gebeurtenissen, zonder dat ze (grote) gevolgen hadden of zich samen tot een groot diepgaand verhaal vormden. Er zaten leuke scènes tussen en de film zag er erg goed uit. Maar ondanks dat heeft deze film weinig indruk op me gemaakt. 2,5* (5,5)

We could be heroes

The Perks of Being a Wallflower is een aandoenlijke film meet veel goede momenten. De hele film boeit je en ik wilde steeds meer zien. Dit kreeg ik ook. Er gebeurt zo veel dat bijna elke scène bijblijft, gewoon omdat je meeleeft met de personages. Ieder karakter is sympathiek.

Het acteerwerk is geweldig. Logan Lerman and Ezra Miller doen heel hard hun best, maar wie er uitspringt, is Emma Watson. Voor mij heeft ze bewezen dat ze meer is dan Hermione. Iets wat ik niet kan zeggen van Daniel Radcliffe. Ik wil écht meer films van Watson zien. De film kent een erg goede score. Heroes blijft je echter het meest bij, omdat dat nummer zoveel betekenis heeft in de film.

Bijrollen worden uitstekend vertolkt door Paul Rudd, Dylan McDermott en natuurlijk Joan Cusack (die op het laatst eens goeiedag komt zeggen). The Perks of Being a Wallflower is een erg goede film die ik zéker nog eens zal bewonderen. Maar niet direct. 4*

Sympathiek filmpje.

Hoewel ik steeds minder heb met dat high school wereldje en de bijbehorende tiener probleempjes, was The Perks of Being a Wallflower toch een positieve verrassing. Om de één of andere reden dacht ik dat het zich op een Britse school zou afspelen (waarschijnlijk vanwege Emma Watson), dus toen ik al snel jocks en cheerleaders voorbij zag komen hield ik even mijn hart vast, maar het viel mee. Deze film vermijdt de ergste clichés en weet een eigen draai te geven aan dit subgenre.

Positief vond ik vooral de 80-ties setting. Dat maakt het zeker voor oudere kijkers een stuk herkenbaarder en leuker, aangezien veel van de soundtrack een feest van herkenning is. Het camerawerk is aan dit tijdsbeeld aangepast: geen gelikte montage of supersnelle shots, maar rustige takes. God zij dank, wat een verademing! Wat dus niet wil zeggen dat het slecht is. Wel anders dan veel hedendaagse films over "jongeren". Bovendien kijkt dit in mijn ogen een stuk prettiger weg. Hoogtepunt uiteraard de tunnelscene met Bowie op de achtergrond.

Daarnaast is er de sterke cast. Logan Lerman vind ik in eerste instantie iets te knap voor de rol van zielige outcast, maar als gaandeweg het plot duidelijk wordt, is de reden van zijn situatie beter te begrijpen. Emma Watson is echter de echte ster. In niets doet zij nog denken aan het Harry Potter meisje, uitgezonderd haar accent. Eigenlijk is ze al te oud voor dit soort puberdrama, dus ik hoop haar snel terug te zien in meer volwassen rollen. Ezra Miller's stereotype homo rol is waarschijnlijk het enige grote cliché waaraan de film zich schuldig maakt.

Tot slot het lieve verhaaltje. Het ontbreekt de film aan echte antagonisten, waardoor je niet zo'n nerd vs. popular kids plot krijgt. De high school functioneert voornamelijk als achtergronddecor, op een enkele scene na. Het draait volledig om de coming of age van de getraumatiseerde hoofdpersoon Charlie, daarin bijgestaan door zijn nieuwe vrienden. Nergens bijzonder triest of dramatisch; eerder vriendelijk en soms humoristisch. Tegen het einde toe een paar heftiger scenes, al mag dat geen naam hebben.

Wel opvallend trouwens hoe zijn trauma verklaart wordt: een vrouwelijke pedofiel! Wie had dat ooit van te voren kunnen bedenken. Zeker niet onrealistisch, maar voor Hollywood begrippen een grote stap vooruit. Ruim voldoende. 3,5*

Hele mooie film! Een goed en aangrijpend verhaal, geweldige casting en sterk acteerwerk! Een mooie soundtrack en geen moment met mijn gedachten ergens anders geweest dan bij de film.

Een echte aanrader!

Toen deze film uit werd gebracht was ik er erg benieuwd naar. Dat kwam vooral doordat het van de makers van Juno is, een film die ik erg leuk vond. Dat het geen typische college-film had ik wel verwacht en dat was gelukkig het geval. Maar wat is het eigenlijk wel?

Die vraag vind ik heel erg lastig te beantwoorden. Er zijn genoeg zware thema's in verwerkt, maar waar de film nu precies over gaat was voor mij tijdens het kijken niet echt duidelijk. Daardoor blijft er enkel een film over het leven van een jongen, die moeite heeft met vrienden maken, die naar high school gaat en daar uiteindelijk vrienden krijgt. Vervolgens zijn er vrij weinig grote gebeurtenissen en vliegen er af en toe flash-backs door het beeld. Veel stukken kwamen voor mij uit het niets, waardoor de film een beetje een rommelig in elkaar lijkt te steken.

De film moet het voor mij dus niet van het verhaal hebben. De acteerprestaties zijn daarentegen echt wel goed. Logan Lerman zet Charlie wel aardig neer, maar vooral Emma Watson viel me positief op. Haar personage komt door haar vreselijk goed uit de verf en dat maakte de film wel een stuk boeiender.

Ondanks de sterke acteerprestaties van de hoofdpersonen werd ik niet echt gegrepen. Dat komt denk ik door het verhaal wat me gewoon niet heel erg aansprak. Helaas, want de verwachtingen worden dus niet echt waargemaakt. 2.5*

Als je achterkant van de dvd leest heb je niet het idee dat dit een topper is.

Op zich een simpel verhaal maar toch behoorlijk aangrijpend en pakkend.

Goed geacteerd met prima casting.

Ik heb deze film 4.5 gegeven na dat ik hem 2 keer had gezien.

Is dat eigenlijk vaker voorgekomen? Een schrijver die vele jaren later als filmmaker debuteert en zijn eigen debuutroman verfilmd?

In deze uitstekende coming of age film werkt het wel. Ik las het boek voor ik de film zag en deze film pakt de essentie van het boek compleet. Het drietal acteurs helpt. Miller is goed als altijd, er is leven na Potter voor Watson en Lerman is een talent. Niet de meest originele film ooit, maar de vrijpostigheid, de toon die het midden houdt tussen ernst en nostalgie, de fijne soundtrack en soms een beetje lef, maar vooral de oprechte warme toon trekken dit boven het genre uit.

En voor wat betreft Heroes: Dat nummer is in de VS minder bekend dan hier (het was in Europa een hit, in de VS niet), waar het haast de signature-song van Bowie is. Iets als Fame kennen ze daar beter. Bovendien is het pre internet en is iedereen afhankelijk van uitgewisselde mixtapes, radio en dergelijke om muziek te leren kennen. Ik kende Heroes wel op mijn 16e, maar een ietsje minder bekend Bowie-nummer als pakweg Life on Mars of Changes niet en ik was een behoorlijke muzieknerd.

4.0*

Leuke en sympathieke film met prima soundtrack en naturel spel van de hoofdrolspelers. Film kiest duidelijk partij voor de wat nerdy underground scene waarin volop geexperimenteerd wordt met sex, drank en drugs, en muziek het bindmiddel is- heel herkenbaar ook, bandjes maken voor meisjes die je leuk vindt. Of sowieso muziek als grote gemene deler, op een gegeven moment koos ik mn vrienden min of meer op basis van muzieksmaak, kennelijk zegt muzieksmaak ook best veel over de persoon. Geen idee of dat nog steeds zo werkt trouwens, iemand zal niet zo snel meer onder de indruk raken van een in elkaar geflanste tape (of CD)- of misschien ook wel.

Zeker een van de betere coming of age films die er gemaakt zijn. De film is niet het typische All American verhaal. Gelukkig bevat het verhaal weinig clichés en gaat het uiteindelijk om heel iets anders dan men in eerste instantie dacht.

Ik moet zeggen dat ik Emma Watson heb onderschat. Zij heeft zeker bewezen dat zij los kan komen van haar rol als actrice in de Harry Potter reeks en het is zeker een actrice om in de gaten te houden. Ik vond de rest van de cast ook zeer goed acteerwerk leveren en juist het feit dat zij allemaal eigenlijk een beetje maf zijn (met elkaar) en dat ook zo goed kunnen overbrengen, vind ik bewonderenswaardig.

Het is zeker een film om toe te voegen aan je filmcollectie en vertoonbaar als vrienden en familie op bezoek komen in plaats van die clichématige films die zo oninteressant zijn dat iedereen door de film heen gaat praten.

Schitterende film. Van begin tot einde geboeid door dit prachtige verhaal, dat zich kenmerkt door goed acteerwerk, mooie muziek en een interessant en goed uitgewerkt thema. Lerman en Watson zijn werkelijk fantastisch. De muziek is ook erg goed gekozen (The Smiths, Heroes, Come on Eileen). Enkel bij het vaag blijvende plot rondom Charlie's tante raakte ik af en toe even de draad kwijt, maar het voegt wel een heftige extra dimensie toe aan de film. Overigens lees ik nu bovenstaande reacties hoe dat precies in elkaar stak. Zal vast aan mij liggen dat ik dat ik niet direct volledig meekreeg. Achteraf heb ik alleen maar respect voor de wijze waarop de flashbacks in de film verwerkt zijn. In principe een ruime 8, maar deze film gaf aan het einde net even dat extra goede gevoel. Raakte de juiste snaar bij mij. 4,5*