J. Edgar (2011)

Videorecensie van J. Edgar op youtube:

Recensie - J. Edgar

Meer videorecensies op Midnight Movie Review - midnightmoviereview.tv

Goede recensie op youtube trouwens.

Dankjewel!

Heb mij totaal niet verveelt tijdens het kijken van deze film. Kan mij ergeren aan dat ouder maken van acteurs, ziet er niet mooi uit. Verder sfeervol zoals Eastwood kan en prima acteer werk.

Wat mij nu opvalt is dat Tinker Tailor Soldier Spy meer wordt gewaardeerd dan J. Edgar. Terwijl J. Edgar van een veel hoger niveau is. Mogen deze films met elkaar vergeleken worden? Waarschijnlijk niet, maar de pluspunten bij Tinker Tailor gaan over grafisch, dialogen, sfeer en top acteurs. Op deze punten scoort naar mijn mening J. Edgar veel beter.

Helaas viel deze Clint Eastwood weer tegen. Hoover is niet interessant genoeg voor 137 min. en ondanks dat Leo altijd top is vind ik hem als oud mannetje niet overtuigen. Clyde Tolson weet overigens hierin helemaal niet te overtuigen.

Het enige wat deze film de moeite waard maakt is de aandacht voor geschiedenis.

De keus om van Hoover's zijn eigenaardige kant meer te laten zien dan zijn briljante heeft deze film geen goed gedaan...

HAHA Andre hou nou toch op. J Edgar beter dan Tinker Tailor, de grap van het jaar!

Op dit punt ben ik het wel met je eens. Dat vond ik Dicaprio ook al niet in The Aviator als Howard Hughes.

Zoveel verschillen de gemiddeldes niet, dus om het nu de grap van het jaar te noemen...

Sterke film, dat er weinig gebeurd volgens sommigen kan ik begrijpen maar ik vond het wel allemaal erg interessant, mede doordat ik er vooraf ook niks van afwist. Terwijl de FBI mij wel altijd aanspreekt als onderwerp. En Eastwood als regisseur is bijna altijd wel een succes (tegenwoordig). Het is erg mooi gefilmd, en de make-up was ook vrij goed, alleen bij de oude Tolson was het een beetje too much. De muziek was ook goed.

Dat Leonardo goed speelde weet iedereen denk ik wel ondertussen, blijft een geniale acteur. Ook als oudje vond ik hem vrij goed. Maar ook Watts verdient een compliment en de opkomende ster Hammer was ook goed.

4*

Slecht gestructureerde film over de controversiële oprichter van de FBI. De film wisselt constant van de beginperiode naar de eindperiode van Hoover's carriere en terug, maar doet dit zonder enig daadwerkelijk verband tussen de twee, waardoor de wisselingen willekeurig en nutteloos aan voelen. Dat blijkt ook het grootste struikelpunt van de film, want door de fragmentarische opzet wordt er ontzettend veel tijd verspild aan zaken die in een rechtlijnige film veel sneller uitgewerkt kunnen worden, waardoor men ook meer had kunnen laten zien. Nu blijft de film inzoomen op bepaalde momenten uit Hoover's carriere waarvan het nooit duidelijk wordt hoe deze afspiegelen tegen eveneens historische zaken die je maar amper ziet (bijv. heel veel aandacht voor de Lindbergh zaak maar weinig aandacht voor de Civil Rights movement).

Eastwood's conventionele regie heeft ook weinig te bieden. Het ziet er natuurlijk allemaal weer authentiek en fantastisch uit, maar daar blijft het ook bij. De cast is goed maar blinkt nergens uit, met name de scenes met onder geplamuurde DiCaprio en Hammer als oudere versies lijken nergens op. Gruwelijk slechte make-up die nooit overtuigde en absoluut niet kon verhullen dat je hier zat te kijken naar twee jonge mannen die oudjes spelen. Bizar is het dan weer dat Naomi Watts wel zeer overtuigend verouderd was, alsof er toch één iemand van de make-up crew wist waar hij mee bezig was.

Heb film nog niet gezien maar Hoover is natuurlijk wel degelijk een fascinerend personge dat ontzettend veel heeft meegemaakt. Kun je met gemak een goede film over maken.

Lees alleen overal dat Eastwoord, Hoovers hele leven doorloopt. Zou inmiddels toch wel duidelijk moeten zijn dat films over periodes uit een leven over het algemeen veel beter werken.

gelukkig heb ik een pathe pas, en dat ik voor 19 euro per maand, onbeperkt naar de film kan, heb ik deze film helemaal uitgekeken, met veel moeite in het begin, langdradig en totaal niet interresant, maar op een gegeven moment sleept de film je wel mee, en dat alles naar boven komt ( wie en hoe J Edgar werkelijk was )

na een vermoeiende begin van deze film, is de totaal pakketje toch wel vermakelijk!

verwacht geen aktie of spannende momenten, want dan vist je naast het net!

Eigenaardige prent van Eastwood waarin DiCaprio en Naomi Watts de rimpels en het grijze haar tevoorschijn halen. Dat oude uiterlijk ziet er verassend realistisch uit net zoals Fincher dat bij Brad Pitt had gedaan. Het is bijzonder om de FBI uit te zien breiden in een wereld waarin het nog een grote rommel was. Voordat onze helden bij de communisten binnenvallen worden er nog even pistolen uitgedeeld vanuit een houten kist waarbij er toegelicht moet worden dat je er daadwerkelijk mee mag schieten. Het was een nieuwe aanpak en geleidelijk aan kwam er meer structuur in het onderzoeken naar verdachte personen.
Dit is mooi in beeld gebracht zonder slappe toestanden. Eigenlijk blijft het continu boeiend en een zwartkomische noot is hier en daar zeker terug te vinden. Geweldig hoe die twee oudjes aan tafel zitten met een gekookt ei en een lepeltje alsof ze niets anders te doen hebben. Daarnaast bracht de twijfelachtige geaardheid van Edgar wat spanning en afwisseling tussen de kantoren en dossiers. De muziek is met mate gebruikt en dat kan ik altijd wel waarderen.

Sterk.

Ik vond het een heerlijke film, als kan ik mij wel een beetje vinden in de reacties van mensen die zeggen moeilijk te kunnen kijken naar DiCaprio als ouwe baas. Toch vond ik dat hij dit netjes neerzette en de film bleef me boeien tot het eind.

Ik vond de film vrij goed. Het acteerwerk van Leonardo Di Caprio is van een hoog niveau! Film is vrij politiek en laat het oprichten van de FBI zien, aanrader als je van dit soort films houdt.

Aangenaam verrast. Had een oerdegelijke, weinig spannende film verwacht, maar Eastwood maakt hier toch wel een intrigerend portret van. Ik lees veel commentaar op de vertelstijl, maar hoewel dat in het begin inderdaad wat vervelend volgt, vond ik dat op ten duur verfrissend. Wel verbaas ik mij over de keus voor dit script, dat veel shots vereist van de make-up, die vaak ook nog eens volop in beeld zit. Gedurfd, want hoe degelijk de verouderde huid ook is weergegeven, het blijft overduidelijk dat het Di Caprio onder een laag make-up is die staat te acteren.

Vooral het tijdsbeeld vond ik erg sterk weergegeven. Fijn is vooral het gebruik van veel bruine, grijze en donkerblauwe kleuren, die de tijd en het politieke karakter van de film perfect bijstaan. Ook verzandt Eastwood gelukkig niet te vaak in opzichtig emotioneel gedoe en geeft hij veel ruimte aan de powerhouse performance van Di Caprio als de getroubleerde J. Edgar Hoover. Die Caprio is een acteur die ik in de beginperiode met Scorsese nog betwijfelde, maar nu toch weer laat zien verreweg de beste acteur te zijn van al die neo-sex iconen.

Eastwood heeft mij verrast met deze klassiek ogende film, die verfrissend en qua onderwerp intrigerend genoeg is om je de volle speelduur bezig te houden. Er gebeurt niet veel, de film bestaat voornamelijk uit een hoop dialoog, maar met zeer degelijke cinematografie en meer dan sterke acteerprestaties (die zelfs de opzichtige make-up doen vergeten) weet eastwood met gemak je aandacht erbij te houden.

3,5*

Het leven van J.Edgar Hoover is een intressant maar vooral mysterieus verhaal. De man was 48 jaar lang directeur van de FBI en één van de weinige dingen die bekend zijn over de man is dat hij privé dossiers bezat over hooggeplaatste lieden om altijd iets achter de hand te hebben wanneer deze personen hem in de weg zaten. Clint Eastwood maakt met J.Edgar een film over het karakter van de machtigste man van Amerika. Voeg daar een sterrencast aan toe met Leonardo Di Caprio in de titelrol en je hebt een film die vooraf hoge verwachtingen oproept. J.Edgar lost deze verwachtingen grotendeels in, met een uitmuntende Leonardo Di Caprio als de directeur van de FBI.

De film begint met een oude J.Edgar Hoover die zijn levensverhaal laat opschrijven door een FBI-Medewerker, Hoover neemt je mee door zijn carriere vanaf 1919 wat in Amerika een tijd was waarin communisten aanslagen pleegden om volgens Hoover het land te vernietigen. Met zijn werklust en gebrek aan een sociaal leven maakt hij razendsnel promotie, hierdoor zal hij later de eerste directeur van de FBI worden. Door middel van een voice-over verteld J.Edgar hoe hij dit voor elkaar heeft weten te krijgen. Zijn obsessie voor het recht gaat zover dat hij van mening is dat je soms de wet kan overtreden om het recht te laten zegevieren.

Het leven van J.Edgar Hoover biedt zoveel interessante informatie dat er een film over te maken valt die vele malen langer is dan J.Edgar. Doordat het niet mogelijk is alles te vertellen lijkt het erop alsof de scenarioschrijver Dustin Lance Black ( die een Oscar won voor Milk) veel informatie heeft moeten opgeven om er deze film van te maken. De film word verteld in vele flashbacks wat goed werkt, maar soms zitten er gaten in het script wat voor de kijker wat verwarrend over kan komen. Door deze flashbacks krijgt de kijker inzicht in hoe Hoover verschillende zaken bekijkt zoals de ontvoering van de zoon van de Amerikaanse heldenpiloot Charles Lindbergh. Door het gebruik van vernieuwende methoden en invoering van federale wetten weet Hoover succes te behalen, met name de vingerafdruk is iets waar Hoover voor heeft gestreden en hier werd destijds nogal lacherig over gedaan. Hoover bracht vele verbeteringen aan in het speurwerk en één voorbeeld hiervan is het feit dat voorheen het bewijs niet op de plaats delict gelaten voor onderzoek maar het werd opgeborgen. Deze knulligheden had Hoover vroeg door maar hij was hier niet geliefd om, volgens Hoover worden vernieuwers niet altijd toegejuicht. Dat was ook het geval met hemzelf, Hoover was niet publiekelijk geliefd. Maar om zijn aanzien te verbeteren verzon hij vele dingen zoals een stripboek waarin de FBI agenten als helden werden beschreven. Ook ging hij zelf arrestaties verrichten om in een betere daglicht te komen bij het volk.

Wat centraal staat in de film is de relaties die J.Edgar had met de weinige mensen die hij vertrouwde en die wel van hem hielden. J.Edgar had een goede relatie met zijn moeder maar zijn moeder (Sterk gespeeld door Judi Dench) heeft een hekel aan Homo’s en dit is nu precies wat J.Edgar voelt dat hij van binnen is. Zijn vermeende relatie met zijn trouwe persoonlijke assistent Clyde Tolson die gespeeld word door Armie Hammer (The Social Network) is daarom de belangrijkste relatie in de film en word heel fijn beschreven zodat het voor de kijker na afloop nog steeds gissen is of Hoover echt homo was of niet. Doordat zijn moeder zo tegen Homo’s is probeert Hoover het wel met vrouwen. Hierdoor krijgt hij zijn trouwste werknemer in dienst namelijk Hellen Gandy( zeer overtuigende rol van Naomi Watts). Die werkelijk alles voor het bureau en de directeur Hoover over heeft. Het enige wat aan haar rol ontbreekt is de uitleg waarom ze dit doet. Ze verteld namelijk dat ze geen behoefte heeft om te trouwen en dat haar werk voor gaat, maar waarom dit zo is word niet duidelijk.

J.Edgar is een zeer intrigerend en boeiend verhaal over een man die worstelt met zijn eigen identiteit. Dit word door Eastwoord goed in beeld gebracht maar het is jammer dat de film zo donker gemaakt is, het lijkt alsof de belichting niet goed werkte en dat is jammer. Ook de make-up op Armie Hammer is zeer matig en hierdoor komt hij niet geloofwaardig over als de oude Clyde Tolson, iets wat DiCaprio juist wel goed lukt als oude Hoover.

J.Edgar is een interessante en goed gemaakte film over het karakter van de machtigste man van De Verenigde Staten in de 20e eeuw. Het acteerwerk van Leonardo Di Caprio is vooral als de oude Hoover indrukwekkend en ook de rest van de cast is op dreef. Wat na de film duidelijk word is dat het te moeilijk blijkt om het leven van J.Edgar Hoover in een film van 2 ruimte stoppen maar daarentegen word wel goed geprobeerd om duidelijk te maken wat J.Edgar zijn drijfveer was. Dat de belichting en de make-up wat minder zijn mag geen roet in het eten gooien. Hoewel het leven van Hoover te complex is om in een film te stoppen is J.Edgar een geslaagd karakterstuk van Eastwood die na wat minder films een sterke film aflevert over één van de meest mysterieuze personen die de Amerikaanse geschiedenis rijk is.

J. Edgar op de Critics Choice Awards:

2 nominaties, 0 verzilverd

Goeie film, goede actuers, goed geacteerd, 2 uren waren snel voorbij. Toch geen 5 sterren omdat ik ik toch nog beter heb gezien dan deze.

Oei, tegenvaller. Ik vond de film te traag, niet mooi, en, ondanks dat de persoon van J. Edgar Hoover mij wel intrigeert, zelfs oninteressant op sommige momenten. Het enige goede punt vond ik het verhaal, en dat had ik ook op Wikipedia kunnen lezen. Helaas.

Ik vond het best zeker een goeie film,langdradig op momenten maar DiCaprio is echt meesterlijk nog een keer, wanneer komt er eindelijk de tijd dat die persoon zijn Oscar in beschouwing mag nemen ?

Bijna niemand zal kunnen ontkennen dat J. Edgar Hoover een persoon is waarover een zeer goede film gemaakt kan worden. Sterker nog, zijn leven is zo interessant dat zelfs een slecht uitgewerkte poging als deze nieuwste van Clint Eastwood nooit echt vervelend kan worden. Dat is echter nauwelijks een compliment voor J. Edgar, want het is wellicht Eastwoods slechtste film als regisseur.

Een zooitje is het, vooral aan het begin. Het grootste probleem is het script dat echt veel fouten maakt. Zo wordt er gekozen om zoveel mogelijk uit het hele leven van Hoover erin op te nemen, wordt er lukraak door de tijd gesprongen zonder daarin een duidelijke lijn te trekken en speelt ook het idee een rol dat Hoover zich zijn verleden soms anders herinnerde dan het was. Dat hoeft allemaal geen probleem te zijn, maar er had wel wat meer werk aan besteed mogen worden. Nu is het een film zonder idee of focus, die telkens maar wat lijkt te doen. Vooral aan het begin is het gebruik van kennelijk willekeurige flashbacks naar eveneens willekeurig lijkende tijden storend. Niet omdat het daardoor zoveel slechter te volgen is, maar meer omdat er niets opgebouwd wordt en de film lijkt te verzanden in contextloze anekdotes die snel afgeraffeld worden. De film herpakt zich op dit gebied na een uur enigszins, maar dan is het al wat laat. Het zorgt er ook voor dat niet alle belangrijke elementen evenveel aandacht krijgen. Als wat in de eerste helft zit wordt vluchtig gebracht, terwijl voor alles in de tweede helft de tijd wordt genomen. Dit had nog logisch kunnen zijn als de gebeurtenissen in de tweede helft ook daadwerkelijk belangrijker waren dan die in de eerste, maar nee: over de vormende jaren van de FBI en alles rond de Civil Rights en Hoovers standpunt daarin komen we weinig meer te weten dan wat kleine dingetjes.

Nog slechter uitgewerkt is het oogpunt van Hoover dat in sommige scènes wel en in andere scènes niet wordt gebruikt. Wanneer wel en niet is weer volstrekt willekeurig. Zo zien we al meteen dat Hoover niet Dillinger arresteerden, maar dat hij wel die indruk wilde wekken. Op andere momenten zien we hem wel arrestaties verrichten en zaken oplossen. Op het einde wordt echter onthuld dat Hoover geen enkele crimineel zelf heeft opgepakt en dat wat we zagen creaties van Hoovers fantasie over zichzelf waren. Dat is geen origineel uitgangspunt op zich, maar ook weer niet uitgekauwd en zegt in ieder geval iets over de man Hoover, maar waarom wordt het niet op een consistente manier uitgewerkt, door bijvoorbeeld de hele film Hoovers zelfverering te laten zijn en pas aan het einde te verkondigen dat we naar zijn illusies hebben zitten kijken en de puzzel Hoover een puzzel laten, of zoiets. Of was gewoon voor een wat meer objectieve biopic gegaan. Nu is het dus af en toe een gebeurtenis zoals het gebeurde, dan weer een illusie van Hoover en dan weer een gebeurtenis zoals die plaatsvond met een voice-over van Hoover die iets anders beweerd. Een consistente aanpak had de film vermoedelijk meer focus gegeven. Ik denk dat Dustin Lance Black, de scenarist, wat artistieke ambities hier had die niet werkte. Eastwood de vakman leek zich van geen kwaad bewust en nam ze gewoon simpel over.

J. Edgar wordt dan ook een film die zelden vermaakt en weinig spanning opbouwt. Soms zit er wat leuke humor in en enkele scènes zijn aardig (vooral die met Robert Kennedy), maar andere scènes schieten dan weer totaal uit de bocht, zoals die waarin Tolson Hoover kust of waarin Hoover zich kleedt als vrouw. Die scènes zijn wat over-the-top, terwijl de subtielere hints naar homoseksualiteit voor mij wel werkte. De scènes met de oudere Tolson werkte voor mij ook minder omdat de make-up daar wel erg slecht gedaan was, alsof Armie Hammer een plastic hoofd had. De problemen die velen hier kennelijk hebben met de make-up voor de oude Hoover begrijp ik dan weer niet. Vond ik zeer overtuigend.

Het is intussen al wel bekend dat dit vooral DiCaprio's show is. Hij maakt de film ook wel wat beter draagbaar en veel van zijn gebruikelijke tiks zijn hier afwezig (alleen het fronzen zal hij nu wel voor eeuwig blijven doen). Armie Hammer is eveneens goed als Tolson als hij niet onder de make-up zit en ik kon ook wel van Judi Dench genieten. Jammer dat Naomi Watts een bijzonder slecht uitgewerkte rol kreeg. Het valt me op dat ze daar de laatste jaren helaas een carrière op gebouwd heeft: vrouwen die erbij staan, toekijken en niet mee met het verhaal mogen doen. Wat een verspilling van talent. Buiten de acteurs valt alleen de sfeerschepping positief op. Eastwood simpele, donkere, sombere tonen zijn weer terug na weggeweest te zijn na Gran Torino en Invictus (Hereafter moet ik nog zien) en ze passen hier goed bij. Maar verder heeft Eastwood toch echt wel beter gedaan dat dit.
2*

Wat is dit een heerlijke film. Wat een geweldige opbouw van Clint Eastwood.

De film neemt je mee op journey van het leven van J.Egar als Leonardo Dicaprio en Naomi watts als zijn secretaresse. Er wordt sterk geacteerd, ze halen alles uit de kast, ook de verleden scenes waren voldoende gespeeld, Armie Hammer deed het wel beter daar dan onze Inception.

Maar Leonardo laat zien dat hij geen broekje meer is en dat met een subtiele Noami Watts geeft mij een lekker gevoel bij het kijken naar deze film

De scenes van heden naar verleden lopen heel goed, ik vind het ook aangenaam hoe Clint Eastwood zijn scenes afsluit.(Vanaf de boven hoek van de camera, Het mocht van mij soms iets langer mediums shot bevatten, zodat je nog even in de emotie kon zinken, maar hij neemt je verder op avontuur en laat je niet bij de plakken zitten.

De scores zijn ook gemaakt door Clint Eastwood en dat is knap, want het leverde nog een aangenaam resultaat op. Niet te vergelijken met John Williams of Hans zimmer natuurlijk. Maar zeker ruim voldoende te noemen.

Geweldige Color/Filter onderhoud. Niet aangenaam druk donker, maar een goed balans tussen grauw en kracht van getinte bruine/grijze kleuren.

Dustin Lance Black Laat zijn schrijfwerk wel bloeien en samen met Clint Eastwood en de geweldige acteerprestaties is mijn avond volmaakt.

Het meegaan van personages was op sommige vlakken wat oppervlakkig, maar dat zorgde er wel voor dat de film in jouw handen was.

Verwachtend resultaat .

4.0

J. Edgar Hoover was meer dan 40 jaar het hoofd van de FBI en daarmee een van de vormende personen van de Amerikaanse 20e eeuwse geschiedenis. Daarnaast was hij dan ook nog iemand die door manipulaties en andere praktijken vele van de presidenten waaronder hij diende min ogf meer in zijn zak had. Dat kan niet anders dan een zeer interessante film opleveren, denk je dan.

Ik keek dan ook uit naar deze film die ik gisteren avond eindelijk zag. Het resultaat was een meer dan 2 uur durende film die me bij tijd en wijle zo verveelde, dat ik tweemaal zeer kort in slaap viel.

Een verhaal zonder kop en staart, die zo ontzettend onnodig chronologisch door elkaar is gegooid, dat ik me werkelijk begon af te vragen waar de film uiteindelijk nou over ging.

Over het opbouwen van de FBI? De homosexualiteit van een van de conservatiefste en machtigste mannen in de VS? De Lindbergh-case? Machtsmisbruik?

Het groote manco is mijns inziens dat Eastwood geen enkele duidelijke keuze lijkt te willen maken. Alles wordt in 137 minuten gepropt, maar niets krijgt de verdiende aandacht. Daarnaast worden erg veel zaken wel zeer braafjes in beeld gebracht. De film is onnodig traag en de vele flash backs maakten het tot een gruwel om naar te kijken De make-up was in sommige gevallen ronduit lelijk. ALsof er karnavals maskers waren gebruikt. Ging alles dan mis? Bijna. Een pluspunt vond ik, als wel bij meer Eastwood films, de sfeer en aankleding. Decors, kleurgebruik, kostuums, het ziet er goed en degelijk uit en maakt de verschillende tijdperken van de film goed inzichtelijk.

Maar het is weer zo'n typische Eastwood film: in plaats van een sterk en op duidelijke keuze gebaseerd verhaal over een machtig man neer te zetten, wordt er weer ingezoemd op de 'mens achter de naam'. Het levert een zwakke film op die me ging tegenstaan en die me enorm heeft teleurgesteld. Dicaprio overtuigde me niet als Hoover. Heb aardig wat documentaires over de man gezien, maar dit leek er niet op. Helaas is dit een voorbeeld dat mij aangeeft dat het wellicht verstandiger is om zo'n beroemd persoon door een acteur met een 'lower profile' te laten spelen. Dan heb je wat minder het gevoel dat je kijkt naar Dicaprio die Hoover speelt.

Helemaal eens met The One Ring. De film is onsamenhangend en daardoor niet meeslepend genoeg. Er zit geen duidelijke boodschap of lijn in deze film. Vooral erg veel losse lijntjes.

Redelijk sfeervolle dramafilm, niet erg meeslepend zoals eerder gezegd is. Maar mijn god, wat zijn de coming of age-effecten belabberd zeg, met name die van personage Clyde. Vegelijkbaar met die van de silliconeneffecten in Jackass 1.

Degelijke period piece met een schaduwrijke / film noir ogende cinematografie dat bij momenten een eerder treffend portret van de iconische, controversiële Hoover weet te zijn: de man, zijn principes en zijn innerlijke demonen. Toch wordt de film enigszins genekt door het zwakke scenario (slecht idee om niet-chronologisch de twee tijdperken door elkaar te laten lopen) en de nogal geforceerde acteerprestatie van Di Caprio.

Vrij statische film die te lang duurt. Hoover wordt wel goed neergezet door Dicaprio.

Maar het soms echt even doorbijten om de concentratie erbij te houden, gewoon ietwat te langdradig.

2,5 Sterren.

Hoe slecht was deze dan... Heel slecht.

Jammer had er meer van verwacht

Sterke film, ik had niet echt hoge verwachtingen na de negatieve reacties hier. Ik vond het eigenlijk een heel boeiende film, gewoon erg sterk. 4*