J. Edgar (2011)

Gaap wat een saaie bloedeloze exercitie was dit. Goed, de filmische kwaliteit is uitstekend, zoals je van de Clint mag verwachten. Ik heb wel mijn kleur en lichtinstellingen flink naar boven bij moeten stellen, zo duister was het beeld. Het leek wel 3 D duisternis.... zonder 3D dan.

Leo is overtuiogend, maar voor de rest is de film nauwelijks het bekijken waard. Ik ben er bijna niks wijzer geworden over de persoon van Hoover. Het blijft allemaal erg oppervlakkig.

Misschien wordt het tijd dat de Clint met pensioen gaat.

Na Invictus en Hereafter 3 matige films op rij, en dit is dan de minste.

Prachtige, ontroerende film.

Er wordt hieronder gezegd dat de relatie met Clyde Tolson wordt uitgelegd als puur platonisch, daar ben ik het niet mee eens. Goed, er wordt geen lichamelijke liefde getoond, maar de liefde tussen die twee is overduidelijk. Dat vond ik ook het meest ontroerende aan deze film, met name aan het einde.

Het was de moeder van J. Edgar die hem nadrukkelijk verbood om homo te zijn en haar goedkeuring was vreselijk belangrijk voor hem. Daardoor durfde hij zich niet te uiten naar Clyde.

Ik vond het een interessant epos, geen moment langdradig, maar zoals eerder gezegd, de liefde tussen J. Edgar en Clyde en hun ingewikkelde relatie maakte deze film mooi.

Leonardo diCaprio doet het uitstekend.

Taai.

J. Edgar had een mooie film kunnen opleveren, maar uiteindelijk is het een taaie brok geworden.

Er wordt nogal van de hak op de tak gesprongen tussen "heden" en verleden. In het verleden wordt dan af en toe een bekende passage aangehaald. Helaas worden die passages amper uitgewerkt zodat het een overhaast overzicht is.

Wat dan wel weer geslaagd is, is de innerlijke strijd van Hoover inzake zijn geaardheid. Dat had op mij als enige een beetje effect en zodoende meer aandacht verdiend.

Leonardo DiCaprio is een geval apart. Er zijn genoeg momenten waarop te zien is dat hij talent heeft, maar hij maakt het zichzelf meer dan eens moeilijker dan nodig door bv belachelijke accenten te gebruiken of zoals hier op een uiterst merkwaardige manier te praten (die intonatiesprongen??).

Armie Hammer valt net te licht uit, maar Naomi Watts maakt dat dan weer ruimschoots goed (ondanks een beperkt rolletje). De casting van Judi Dench begrijp ik niet zo goed. Uiteraard is zij een goeie actrice, maar waarom een über-Britse casten als Amerikaanse in een rolletje dat eender wie had kunnen spelen?

Ik heb bijlange nog niet alle films van Clint Eastwood (de regisseur) gezien, maar hier laat hij wat steken vallen. Niet alleen de montage is rommelig, ook de belichting is wat te donker (het filtergebruik kan me daarentegen wél bekoren).

Voorts zit de kostumering en aankleding van sets en decors wel snor. De make-up is dan weer een lachertje. Enkel de oudere versie van Watts' personage Helen Gandy is geloofwaardig. De oudere versie van Hoover en vooral Tolson zien er niet uit.

3

zijn zogezegde homoseksualiteit wordt ook gebruikt om zijn tiran gedrag te motiveren. Dat vind ik erg kort door de bocht.

Interessant verhaal over J. Edgar, de grondlegger van de FBI. De achterkant van de blue-ray lezende, maakte mij zeer enthousiast om hem te gaan zien, maar de film heeft mijn enthousiasme niet helemaal vast weten te houden. Het eerste uur had ik wat moeite om er doorheen te komen. Het was een taai stuk en dat maakte het allemaal wat saai en de verspringingen van verleden naar heden en andersom, maakte het er niet altijd beter en duidelijker op.

Toch bleef ik met een redelijk goed gevoel achter na het zien van de film en ben ik zeker wijzer geworden wat betreft de totstandkoming van de FBI. Het sterkste aan de film vond ik de liefde tussen Hoover en Tolsen. Die zeer moeilijke liefde was fantastisch uitgewerkt en dat zorgde zo richting het einde voor de nodige dosis oprecht sentiment. Leonardo DiCaprio heeft weer een fantastische rol neergezet, maar het acteerwerk in de gehele film was uitstekend en er is echt helemaal niets negatiefs over te bedenken.

Een sterk minpunt aan de film was de make-up. De ouder gemaakte gezichten, vooral van Hoover en Tolsen, zagen er niet uit en ik kreeg daardoor een flashback naar Jackass. De gezichten van de oude mannen kwamen namelijk zeer goed overheen met de ouder gemaakte gezichten van Johnny Knoxville en Co en dat leek mij niet de bedoeling.

Mooi gemaakte film over de begin jaren van de FBI en dan vooral over de grondlegger daarvan.

Ontzettend goed geacteerd door vooral DiCaprio en Watts, duurde even voor we doorhadden dat het toch echt DiCaprio was waarschijnlijk door zijn donkere contactlenzen en de uitstekende grime, al was de grime van zijn tegenspeler Tolsen als oude man wel slecht gedaan, het was net een masker!

Ontroerend verhaal wat betreft de relatie van Hoover met Miss Gandy en vooral met Tolsen.

Het hele verhaal laat wel zien hoe paranoïde de amerikanen waren in die tijd als het op "communisten" aankwam, ook hoe ver Hoover het doorvoerde om zijn zin te krijgen. Al met al een aangename film die je een kijkje in de keuken van de FBI in de beginjaren geeft, heb er van genoten!

Ik heb deze film alleen bekeken omdat ik een Leonardo DiCaprio fan ben en daar is ook alles mee gezegd. Geen goede film dus.

Oppervlakkige film, had zoveel meer diepgang kunnen hebben. Ik vond het personage van J. Edgar Hoover in Public Enemies meer diepgang hebben. Zonde, je had hier zo'n mooie intrigerende film van kunnen maken.

Aardig, maar ook niet meer dan dat. Qua sfeer en tijdsbeeld zit het wel goed met deze 'J. Edgar', maar het is verder allemaal zeer degelijk en niet altijd even interessant. Eastwood heeft z'n beste tijd gehad.

Misschien heeft het ermee te maken dat we steeds sprongen maken in de tijd; heen, terug, heen terug, etc. De film kent best wat aardige scénes, maar nooit een hoogtepunt. Je blijft wel kijken, maar nergens wordt het bijzonder.. op geen enkel vlak. Leonardo DiCaprio speelt zeer goed, maar dat ben ik wel van hem gewend. Ook Hammer doet het prima, al ziet die make-up er niet uit van z'n oude hasses, verder vond ik de rol van Watts er maar wat met de haren bijgesleept. Geen probleem verder.

Het is 't allemaal nét niet en wat braaf.. volgens mij heeft een verhaal over J. Edgar Hoover veel meer te bieden dan wat Eastwood ons ''schenkt''. Gran Torino had de perfecte afsluiter geweest voor zijn carrière, maar goede oude Clint kan maar geen afscheid nemen van het vak. Wat wel begrijpelijk is.

Vooraf dacht ik dat het verhaal weinig interessant zou zijn. Bovendien wist ik echt niets over de persoon.

De film lijkt wel een klassieke terugblik-film te worden: Een oude man vertelt over z’n leven, en aan de hand van flash-back’s krijgen we de hele film voor de kiezen. Maar plots is het alsof Eastwood zich temidden de film bedacht, en daarom de man die de biograaf moest spelen de laan uit stuurde.

We blijven dan nog wel flashbacks krijgen, afgewisseld met ‘nieuwe’ beelden, maar zonder dat het over komt alsof J. Edgar het hele verhaal zit te vertellen.

Daardoor wordt het allemaal nog iets ingewikkelder (Rommeliger?).

Soms zijn die tijdsovergangen leuk gedaan (Hij staat als jonge man op het balkon, en stapt als oude naar binnen), maar soms heb je zoiets als: ‘Waar zijn we nu weer?’. Dat de film ook in het verhaal van de hak op de tak springt helpt er niet veel aan.

En dat heeft er misschien met te maken dat er (te) veel zaken aan bod komen. Door de film heen krijg je soms de indruk dat Eastwood echt alles in deze film wou krijgen. Maar wanneer de film teneinde is krijg je de indruk dat je eigenlijk maar weinig weet over wat J. Edgar nu echt deed. Alles tussen pakweg 1935 en 1960 ontbreekt. Alsof WO2, de Korea-oorlog en de koude oorlog niet interessant genoeg zijn. En wat met zijn vermeende maffia-connecties?

Bovendien vind ik hetgeen dat aan bod komt in het ‘heden’ (jaren 60) zeer weinig uitgewerkt is. (Het gedoe rond de Kennedy’s, Marthin Luther King, ... …)

Daarentegen is de Lindbergh-zaak lang uitgespannen. Alsof Eastwood ooit een film wou maken over deze zaak, maar beseft dat hij daar nooit zal toekomen, en daarom het maar aan bod laat komen in deze film.

Maar is dat een nadeel? Helemaal niet. Want dit verhaal is ook echt een film apart waard. Ik vond het zeer interessant om te zien hoe de FBI zichzelf ombouwde van een veredeld politiekorps, naar een geheime dienst die semi-wetenschappelijke analyse gebruikt om tot de dader te komen.

Doordat dit verhaal samen met het persoonlijke karakter van J. Edgar de bovenhand krijgen in de film, is de film van begin tot einde de moeite om te volgen. Wanneer men meerdere zaken zou belichten waarin J. Edgar zou betrokken zijn verhoog je ook het risico dat de film te veel als een opsomming zou overkomen, en grandioos saai zou worden.

Laten we het er op houden dat de film te kort is om alles over J. Edgar te vertellen.

Doordat men zodanig met het tijdsverloop knoeit, kan men eigenlijk mooi naar een climax gaan in het homo-verhaaltje. Ik ben vaak zeer kritisch tegenover films die nog snel even een homo-verhaal in de film draaien als excuus-truck, maar ik vind het verhaal in deze film zeer aangrijpend en realistisch neergezet. Vond het bij vlagen veel beter gedaan dan de films die zich als homofilm profileren (Brokeback Mountain en toestanden).

Eergisteren zat ik nog Di Caprio af te breken als ‘bleitmuil’. Toegegeven, hij trekt ook hier met momenten het typische Leonardo-smoeltje, al erger ik me er hier helemaal niet aan. (Of is zijn kop gewoon geschikt voor deze film?). Bovendien vind ik het wel knap gedaan hoe hij er ook als bejaarde man realistisch blijft uitzien.

Ook de andere acteurs doen het uitstekend. Al moet je toegeven dat het verhaal vooral rond J. Edgar, en in mindere mate rond Tolson draait. Men kon misschien nog net iets meer de rol van Helen uitwerken, want na een kwartiertje werd ze al snel naar de achtergrond verwezen, en krijgen we nog weinig over haar te weten.

Tenslotte nog 1 minpuntje. Ik zie dat ik er bij Hereafter ook al over gevallen ben: De film is te donker. Is Eastwood bang om kunstlicht te gebruiken, of hoe zit het? Het heeft niets kunstzinnigs, en is vaak zelfs zeer ergerlijk en storend. Gelieve de volgende keer bepaalde scéne's ook duidelijk in beeld te brengen, Clint

Intense en interessante film, maar met wat tekortkomingen.

3,5*

Ontroerend en Mooi gemaakte film over de begin jaren van de FBI en dan vooral over de grondlegger daarvan. af en toe wel

En goed geacteerd door Leonardo Dicaprio en Armie Hammer

Vrij sterke film over de man die besloot zich grotendeels met communisme bezig te houden, en daarmee de maffia een ongekende groei liet doormaken. De financiele basis van georganiseerde misdaadfamilies die zij in deze tijd ongestoord konden opbouwen, gaf de criminelen een voorsprong die tot op de dag van vandaag niet volledig weggepoetst is.

Teleurstellende film. De rollen van Hoover en Tolson als grijsaards zijn ondermaats. De film mist spanning en diepgang. Nauwelijks te geloven dat Clint Eastwood de regie in handen had. 2,5*.

Helemaal mee eens, hadden veel beter gekund.

Sterke film over J.Edgar, de stuwende kracht achter de FBI. Een man met meerdere geheimen en een rotzak eerste klas. Opnieuw een ijzersterke rol van Leonardo DiCaprio.

De donkere belichting op zijn kantoor en thuis passen perfect bij Hoover die er leek voor te kiezen om in het duister te blijven waar zijn geheimen veilig verborgen lagen.

Desondanks is de film "slechts" een opsomming van belangrijke en ingrijpende feiten in de geschiedenis van de FBI en van de verschillende karaktertrekken van J.Edgar geworden. Maar die loutere opsomming stoort minder dan verwacht door de sobere regie van Eastwood, de knappe belichting en de sterke acteerprestaties.

Een redelijk bio/drama/misdaad/historie film...

Redelijk verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Leonardo DiCaprio...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect geluid/muziek (Dolby Digital)...

Gezien de tegenvallende recensies heb ik hem een tijdje op de plank laten liggen. Ik had nu zin in een trage diepgaande film en hij stelde zeker niet teleur. Opnieuw een sterke rol van Di caprio en ook die van Hammer mocht er zijn. Minpuntje bij hem de schmink. Hij leek wel 100 jaar. Dat leidde toch wel af. Het verhaal was minder saai dan ik dacht. Het switchen tussen de verschillende tijden bleef je scherp houden. 4*

Een trage film, maar zeer vakkundig geregisseerd door Clint Eastwood. Ook het acteerwerk van de cast is overtuigend. Sterke rol van DiCaprio. 3,5 Ster.

Deze ook eens meegenomen, maar het was toch niet helemaal m'n ding. 'k vond het toch wat langdradig en niet altijd even boeiend.

Ook een bekende cast, maar eigenlijk was het enkel Leonardo die er echt uitsprong. 'k vond ook de make-up nogal overdreven bij de oudere versies en het trok eigenlijk meer de aandacht af, dan dat het ten goede kwam.

Tja, goed voor een keertje, maar 'k hoef hem niet meer terug te zien.

Had deze al een hele tijd op de plank liggen maar nu ik hem afgelopen middag eindelijk gezien heb viel het me best mee.De goede rollen van DiCaprio en vooral Watts maken J. Edgar toch wel de moeite waard en ook uit de regie van Clint Eastwood sprak een zeker vakmanschap.Alleen Hammer vond ik wat tegenvallen maar dat kon ook door de twijfelachtige make up-toen z'n personage ouder was-komen.Het verhaal was ook boeiend genoeg al werd er voor mijn smaak iets te veel met de tijd gegoocheld.Ruime voldoende.

Ietwat taaie film, waar het eerste deel meer boeit van het tweede. Wellicht komt dat omdat de nadruk dan meer komt te liggen op de verhouding met Clyde en dat werd langzaamaan wat vervelend/log om naar te kijken.
Ervan uitgaande dat de genoemde feiten op waarheid berusten, heb ik interessante dingen geleerd over het ontstaan van de FBI en wat voor effect Hoover geeft gehad.
Prima acteerwerk en beeldvorming verder. Maar al met al net niet genoeg om goed te blijven hangen, laat staan de sterke prent te worden wat er ergens toch zeker wel in had gezeten.

Redelijke film over J. Edgar Hoover, die ruim 40 jaar de directeur van de FBI is geweest. De montage komt wat rommelig over, voornamelijk omdat het materiaal gebaat is bij een nog langere speelduur. Desalniettemin een boeiend portret over één van de belangrijkste personen binnen de Amerikaanse geschiedenis. Leonarde DiCaprio is overtuigend in de titelrol.

Een ambachtelijk gemaakte film, zoals je van Eastwood mag verwachten, die er voor kiest om niet nodeloos controversieel te zijn. Als Oliver Stone Hoover als onderwerp zou hebben gekozen, zou er ongetwijfeld meer focus zijn geweest voor de machtswellust en door maar veel files te houden over machtige figuren de eigen kwetsbaarheid t.a.v. vermeende crossdressing en homofilie af te kunnen schermen. Goeie rollen van alle belangrijke spelers. Mooi ingetogen die van Naomi Watts. Aan het eind houd je het gevoel dat er meer in had kunnen zitten. Maar ja, wil je één van de machtigste organisaties binnen de VS, de FBI, als vijand hebben?

Ik vond DiCaprio alleen overtuigend in de jonge versie. Als oude man kwam hij houterig over. Misschien ook wel door de zware make upe van de twee oude mannen, waardoor ze mij deden denken aan Statler & Waldof van de Muppets. Daardoor kwam er van de emotie, die in de laatste scenes hadden moeten zitten, niets terecht. Dat was wat mij betreft de doodsteek voor een film die toch al niet uitblok. Alleen met de Lindenberg-zaak kwam er vaart in. Misschien hadden ze beter moeten focussen op één aspect van Hoover's leven, ipv van alles tegelijk willen vertellen.

Zoals de film op mij overkwam, werd zijn tirannieke gedrag vooral verklaard door de verhouding tot zijn veeleisende moeder.

Is de geheime relatie ooit echt bewezen, anders staat het erg stom in deze synopsis.

Eenzijdige biopic over een van de meest spraakmakende en gehate figuren uit de recente Amerikaanse geschiedenis. De rechtlijnige, konkelende machtswellusteling Hoover heeft tijdens zijn lange carrière als hoofd van de FBI duizenden en duizenden vijanden gemaakt en daarom is het zonde dat er geen aandacht besteed wordt aan de keerzijde van zijn verhaal. Leonardo Di Caprio doet het best goed, maar hij wordt in de gevorderde leeftijdscènes nogal gehinderd door belachelijke make-up. Naomi Watts' rol bestaat voornamelijk uit het open- en dichtdoen van de bureaudeur en tussentijds wat papieren aanpakken en schikken.

Achteraf bezien is het best jammer dat van zo’n kleurrijk figuur als Hoover niet meer werk is gemaakt.

Edgar & Eastwood.

Moet toegeven dat ik voor de film niet echt bewust wist wie J. Edgar Hoover was. Van naam uiteraard wel bekend, maar het wie of wat is me nooit echt bijgebleven. Op basis van deze film lijkt het me in ieder geval een kleurrijk figuur, een film zeker waardig.

DiCaprio doet het vooral goed in de jonge jaren, als oude Hoover komt het nogal fake over. Z'n stemcapriolen klinken eerder belachelijk en het make-up masker dat de oudere versies opmoeten is niet bepaald overtuigend. Vond het eerder afleiden dan dat het echt wat toevoegde.

De film zelf is eerder fragmentarisch, maar dat vond ik wel positief. We springen doorheen het leven van Hoover en pikken de interessante momenten mee. Het wordt nergens verwarrend of moeilijk om volgen, het tempo blijft in de film en het wordt geen slome, overmelige bedoeling omdat Eastwood gewoon niet de tijd heeft om al te lang bij bepaalde zaken stil te staan. Enkel naar het einde toe gaat het mis.

Verder is het wel een redelijk saaie biopic, met de typische cinematografie en bijbehorende soundtrack. Biopics, da's altijd Hollywood op z'n saaist, al helemaal als je Eastwood achter de camera zet. Veel klassieker kan je een film niet opzetten denk ik zo.

Waar ik gek genoeg (bijna) niemand over hoor is de manier waarom Eastwood Hoover nerzet. Het komt misschien omdat ik Eastwood wel eens beziggehoord heb over politiek (een complete halve gare als je het mijvraagt), maar ik kon me niet van de indruk ontdoen dat Eastwood tomeloos respect had voor Hoover en hem vooral als held poogde neer te zetten. Niet dat alles positief is, maar de negatieve kantjes worden ofwel van tafel geveegd, of goed beargumenteerd, terwijl de positieve zaken dik in de verf worden gezet. Op basis van wat er te zien was zou ik echter zeggen dat zo'n figuur aan het hoofd van een politiek apparaat als de FBI alleen maar problemen kan opleveren.

Deze liefdesbrief aan Hoover's erfenis laat dus een redelijk bittere nasmaak achter, al is de figuur zelf wel interessant. Maar Eastwood is absoluut niet de man om deze film te regisseren. 't Is dat het verder een redelijk vlotte biopic is, maar wel eentje met een geurtje aan.

2.0*

Vervelende film. An sich is Hoover een erg interessant figuur, die enerzijds de FBI groot en effectief heeft gemaakt met aandacht voor wetenschappelijke methoden en anderzijds flink zijn macht misbruikte en het bureau als een soort gestapo gebruikte (zoals president Truman het verwoordde), maar ik heb het idee dat ik liever over hem lees dan deze film bekijk. De man is bijzonder weinig sympathiek. Onderhond hierboven noemt het in andere woorden een halve hagiografie; op mij komt hij in deze film vooral verknipt, paranoïde en fascistoïde over. Het kan echter zijn dat mijn voorkennis over de man het beeld dat hier geschetst wordt bijkleurt. Enige mooie momenten zijn de momenten van tederheid tussen hem en Tolson, maar aan de andere kant denk ik op die momenten dan: wat zag die man toch in hemelsnaam in Hoover?

Het staat dus allemaal erg ver van me af, en als het verhaal me dan niet op één of andere manier kan raken (want daarvoor kijk ik uiteindelijk toch film, het is immers geen documentaire), dan is het noodzakelijk dat dit op andere vlakken gecompenseerd wordt. Echter, visueel is deze film ook zo dor als een grafkelder. Het ziet eruit alsof het in de jaren 70 is opgenomen. Correspondeert wellicht mooi met het tijdsbeeld, maar de jaren 70 zijn qua film niet bepaald mijn favoriete jaren, dus ik word hier niet warm van. Verder ziet DiCaprio er niet uit als ouwe Hoover, en dat geldt eigenlijk ook voor de andere ouder gemaakte personages. Het ziet er ontzettend nep uit, en zeker bij DiCaprio wordt dat nog eens versterkt door zijn stem die niet bij een oude man past. Had dan liever een andere oudere acteur gebruikt.

Enige positieve is dat de muziek redelijk op de achtergrond blijft, maar dat kan je nauwelijks een verdienste noemen. Ik kan hier echt niet veel mee. 1*.