The Hunger Games (2012)

Ik heb eerst het boek gelezen, hierin gaan ze veel dieper in op de aanleiding van Hunger games en ook de personages. In de film is dat niet zo, daarom was (vind ik) het verhaal in het begin langdradig... Daarna gaat het tempo wat omhoog. Nog steeds mis ik wat 'ingrijpen' van de spelleiding, wat in het boek beter wordt beschreven. Jammer, wat het had zo'n goede film kunnen zijn.

Daarom 2*, als ik het boek niet had gelezen wellicht 3*.

Heb me erg vermaakt met deze film. Al begreep ik niet wat de extravagante stijl van het Capitool toevoegt. Acteerwerk vond ik sterk, opnames erg mooi en het verhaal op veel punten erg spannend, hoewel in zijn geheel wel voorspelbaar. Al met al ben ik wel benieuwd naar deel twee.

Wat me opvalt is dat niemand 'Gamer' als vergelijking noemt. Qua setting wel een beetje hetzelfde.

Oei.

Begin deze maand ergens tussen een paar palmbomen het boek van Suzanne Collins gelezen. Allemaal redelijk onvoorbereid en met de film al klaar liggend thuis op de plank. Zodoende wist ik niet dat ik te maken zou hebben met een jeugd-/ kinderboek. Althans, daar twijfel ik nog steeds aan. Het uitgangspunt is vrij gruwelijk natuurlijk. Ook al hebben we het onder andere met The Condemned, The Tournament en nog eerder Battle Royale al gezien. In dit geval is het nog eens met kinderen ook. Gruwelijk wordt het echter nooit. Bruut ook niet. Eng ook niet. Spannend ook niet.

Net als het boek kiest de film ook voor een vrij rustige (lees: saaie) opbouw waarin we de personages leren kennen. Lawrence kreeg recent een Oscar voor haar rol in Silver Linings Playbook maar laat dat niveau hier nergens zien. Sterker nog, het is zelfs vrij matig wat ze hier laat zien. Al doen haar tegenspelers het nog een stuk minder. Josh Hutcherson heeft de uitstraling van een eierkoek en dé badguy van de film, Cato, waar Collins je in haar boek nog wel enigszins angst voor op kan laten brengen, is ook maar een teddybeer. Het staat allemaal zo in contrast met het uitgangspunt, namelijk vechten op leven en dood. Uiteraard krijgen we wel wat gevechten te zien maar de PG-13 rating doet dit natuurlijk grotendeels de das om.

Al met al is het vrij matig te noemen maar, en dat is toch wel knap, ik ben toch wel benieuwd naar het verloop van de serie. Misschien waag ik me nog eens aan de volgende delen, al sla ik het boek waarschijnlijk over.

2,0*

Het verhaal van Suzanne Collins is vooral geschikt voor jongeren. Het is goed uitgedacht en uitgewerkt, goed geschreven, tegelijkertijd blijft het enigszins oppervlakkig en simpel van opzet. Neemt niet weg dat ik het met plezier heb gelezen. De filmmakers hebben de kern van het verhaal er goed uitgehaald, hoewel ik me afvraag of de kijker alles begrijpt zonder het boek te hebben gelezen. Gezien de beperkte tijd (ong. 2 uur) zijn de makers er behoorlijk in geslaagd. Een half uur extra had zeker een slok op een borrel gescheeld. Vooral het districtenstelsel en het totalitaire systeem komen niet echt uit de verf en het begrip daar van zijn vooral van belang in het licht van de vervolgdelen.

Wat Kristen Stewart kan, kan ik ook! Dacht mevrouw Lawrence. Stoïcijnse anti-heldin met charisma op het nulpunt. Identiteit is een vies woord, bah. Maar we besteden er wel een uur aan! Het eerste uur moet namelijk de schijn opwekken dat een stuk karton tóch nog enigszins leeft en sympathie verdient. Maar op basis van wat?

Moet dit als guilty pleasures dienen, of sla ik de plank compleet mis als ik de abominabele stijl aankaart en met werkelijk stijgende verbazing heb zitten kijken hoe zo'n visuele miskleun een miljoenen budget nodig heeft? Kitscherige aankleding, theatrale performances, soundtrack uit den bekende doosch en dan ook nog eens met dat verdomde PG-13 feelgood sausje. Koude rillingen.. want niets (en dan ook écht niets) is als film zijnde goed aan deze Hunger Games. Niets.

Niets.

The hunger games: ik had er al veel van gehoord. Uiteindelijk toch maar eens gezien en is me lichtelijk tegengevallen. De film komt echt veel te traag op gang, de opbouw tot de Spelen duurt bijna langer dan de Spelen zelf. Dit nekt de film toch wel. Interessant kon ik het allemaal niet noemen en ik geraakte ook moeilijk in de film. Het tweede gedeelte, tijdens de Spelen, is veel leuker, maar ook niet zo leuk als had kunnen (moeten) zijn. De special effects waren wel redelijk goed, maar de film vond ik er eerlijk gezegd erg kleurloos uitzien. Acteerprestaties waren dan wel goed. Jennifer Lawrence deed het heel goed, Josh hutcherson iets minder.

Al bij al wel een vermakelijke film, maar deze heeft me niet warm gekregen voor het vervolg. Die ga ik dan ook aan me voorbij laten gaan.

The Hunger Games is volgens mij de nieuwe franchise van eenzelfde kaliber als Harry Potter en Twilight. Getuige de vele reclame en aandacht, is er volgens mij een groot aantal aan fans (aan het) ontstaan. Het aantal sequels is inmiddels al opgelopen naar drie. Ik had er nog nooit iets van gezien of gelezen, dus ik was benieuwd.

Het begon nog vrij goed. De setting van District 12 zag er veelbelovend uit. Zodra Elizabeth Banks het beeld binnenwandelt verandert dat gevoel. Niet omdat ik haar een slechte actrice vind, maar de kitsch spatte er vanaf. Diezelfde 'kitsch' blijft aanwezig tijdens de introductie van de Hunger Games, die een aardig groot gedeelte van de film in beslag weet te nemen. Ondanks dat ik wel begreep wat er nou bij die spelen ging gebeuren, snapte ik niet zo goed waarom. Wat is nou het doel van die games? Het kan aan mij liggen, maar ik vond het een behoorlijk sadistisch idee (dan duid ik vooral op die kleine kinderen waarvan het natuurlijk duidelijk is dat ze de strijd met hun leven moeten bekopen). Ook het hele idee van de opzet van die tv-show vind ik smakeloos.

De special effects waren afwisselend. Soms bloedmooi (de stad was prachtig vormgegeven), maar andere momenten was het spuuglelijk, zoals met die honden. Dat was ook vooral het geval zodra er met vuur effecten gewerkt werd. Het acteerwerk van de hoofdrolspelers was dan wel een pluspunt. Woody Harrelson had een leuke rol en ook Jennifer Lawrence haalt het niveau omhoog. Zij kan de hoofdrol makkelijk dragen. Elizabeth Banks en Josh Hutcherson deden verder wat ze konden, maar werden meermaals gehinderd door het script. Met name Hutcherson laat hierdoor meer dan eens een steekje vallen. De romance tussen Katniss en Peeta liep met name om die reden dan ook niet erg lekker.

Inhoudelijk viel het me eigenlijk ook wel tegen. De jungle is een interessante setting, maar er de film kent een aantal bizarre plotwendingen en toevalligheden. Dan duid ik vooral op het warrige einde. ''Dé regel die er geldt: er kan maar één winnaar zijn.. Vanaf nu af aan mogen twee kandidaten uit hetzelfde district winnen.. Nu is die nieuwe regel weer ingetrokken.. Nee grapje, hij geldt toch nog steeds..'' Geen idee of dat het in het boek ook zo vreemd naar voren komt, maar in de film vond ik het een behoorlijk wispelturige actie. En ten slotte kon ik het niet helpen maar die bevolking van de stad niet serieus te nemen. Wat een carnavalsvertoning was dat.

Is er dan niets goeds aan de film? Wat mij betreft toch wel. Ondanks bovengenoemde minpunten, is het ergens toch wel gewoon een popcornfilm. Vermaken doet het totaalplaatje dan ook wel. Ik had er gewoon veel meer van verwacht. Lawrence en Harrelson, enkele mooie plaatjes en effecten zorgen ervoor dat het toch vrij makkelijk wegkijkt. Ook blijf je gewoon braaf kijken tot het einde, omdat je wil weten hoe het eindigt.

Tja.. Battle Royale heb ik nooit gezien, maar zelf legde ik al gauw de link naar The Goblet of Fire. Uiteindelijk, halverwege de film, zelfs naar The Truman Show. Van spanning is nauwelijks sprake, maar het zijn toch voornamelijk enkele bizarre plotwendingen die mijn enthousiasme omlaag haalden. Het is denk ik een beetje een stijl waar je van moet houden. Doordat die stijl mij niet helemaal beviel, zal ik ook niet echt zitten wachten op de vervolgen. Mijn eerste kennismaking The Hunger Games was al met al matig.

2,5*

Vanwege de hype wilde ik deze film niet zien, maar na aantal jaar toch eergisteren gezien.

Ik had hem heel anders voorgesteld, en vond het een enorme meevaller, en zelfs zeer goed.

De cast, het exentrieke volk, de kleding, de pruiken van de inwoners van het capitol maakte het allemaal ook zeer aangenaam om naar te kijken.

Het verhaal zelf was ook spannend.

Ik verwachte 2 uur gevechten, maar het bouwt er langzaam naartoe, waardoor je ook meer ziet van alles er omheen, en kan inleven in alle districkten.

Effie vond ik ook zeer leuk en kleurrijk, evenals het hele volk.

Na deze film zo'n 20 keer te hebben uitgesteld heb ik vandaag dan toch maar gezien. Ik wist aan het begin totaal niet wat ik moest verwachten en de hele hunger games hype is ook totaal langs me heen gegaan. 2 jaar geleden had ik nog besloten zovan; Nee, deze doen we gewoon niet. Nu vind mijn zusje deze serie helemaal fantastisch dus zei had me ook over gehaald om deze film te gaan kijken. Ik wou hem vooral zien omdat Woody Harrelson erin voorkomt (wat ik pas later wist..) Maar deze film was echt totaal iets anders dan dat ik me had voorgesteld. Als je denkt dat je een kinderfilm gaat zien kun je het vergeten, deze film is echt bruut op sommige momenten. Op het moment dat The Hunger Games echt volop bezig waren zat ik echt helemaal in de film. Goeie spanningsopbouw en ondanks dat de film bijna tweeënhalf uur duurt heb ik me echt geen moment verveeld tijdens het kijken, sterker nog; hij vloog zelfs voorbij. Ik zit eindelijk een beetje in The Hunger Games vibe dus deel 2 zal ik ook snel gaan kijken.

Altijd wat flauw wanneer een film tot vervelends toe wordt vergeleken met een film die toevallig wat eerder was. De vergelijkingen met Battle Royale zijn al veelvuldig gemaakt, maar mijn hemel daar kom je toch ook gewoon niet omheen? Wanneer een verhaal het zo opzichtig moet hebben van één basis idee is dat wel een probleem. Alles draait hierom. Het concept is het raamwerk, de fundering, de kern. Maar goed, als er dan op een heel eigen wijze wat leuks mee gebeurt is dat niet per se een probleem. Maar dit is een soort disney versie van die behoorlijk brute film. Alle scherpe randjes worden er opzichtig vanaf gehaald. De camera draait netjes weg als het te bloederig wordt, sowieso beweegt diezelfde camera heel druk heen en weer, zodat je niet te goed ziet wanneer iemand het loodje legt. En anders doet de montage dit wel. De hoofdpersoon is ontzettend goeiig. Er zit geen donkerrandje aan. Zij overleeft zonder haar concurrenten te vermoorden. Hooguit een of twee keer uit absolute noodweer. Alle mogelijkheden om in conflict te komen met dit goede karakter worden omzeild. Eventuele bevriende concurrentie worden netjes voor haar vermoord of anders besluiten de gamemasters wel dat de hoofdpersonages ze ze te slim af waren. Mijn god. Wat ontzettend bedacht en geschreven dit allemaal om het een familiefilm te houden. Dit concept leent zich dan ook niet voor een dagje met het gezin. Ik snap dat dit een goede uitkomst is voor de leeftijdscategorie 7-15 die niet naar Battle Royale mogen, maar wat heb ik daar aan?

Maar goed, weinig origineel en erg braaf dus, maar dat hoeft geen onoverkomelijk probleem te zijn. Er valt nog steeds wat leuks van te maken. Volgens mij hadden de schrijvers geen idee hoe ze dit idee moesten verantwoorden. Om de zwaarbevochten vrijheid te vieren, worden er per traditie 24 (of eigenlijk dus 23) kinderen geofferd om de mensen te herinneren aan de tijden van oorlog. Bovendien zou dit de bevolking eronder houden. Dan maken we er een Tv programma van waarin kinderen elkaar moeten vermoorden. Iedereen tevreden. Ik heb lang niet zo iets volslagen belachelijk uitgangspunt in een film gezien. En het publiek slikt dit als zoete koek. Vervolgens is werkelijk alles voorspelbaar in het verloop van het verhaal. Katniss die de plek van haar zusje inneemt, Katniss die een pijl in het publiek met sponsors schiet voor aandacht, het terugdraaien van het feit dat er 1 winnaar kan zijn (en dat dan weer ongedaan maken) etc. etc. Je ziet het van mijlenver aankomen. Sowieso is het eerste uur te langdradig omdat die hele toekomstvisie weinig interessant uitgewerkt is.

Dan de games. Toch waar het om gaat. Mijn kritiek uit de eerste alinea is voornaam, maar nog steeds had de boel gered kunnen worden. Dat gebeurt niet, maar het had erger gekund. Nogmaals het brave, de voorspelbaarheden en de visuele rookgordijnen (en bovendien is het gewoon lelijk) verpest een hoop. Toch houd ik een zwak voor films die zich voor een groot deel afspelen in een beboste omgeving met een avontuurlijk aspect. En hoewel ook niet alles uit de locatie gehaald wordt (het lijkt een beetje op een paintball bos, heb niets gezien van de beloofde honger of andere barre omstandigheden) is het net wel dit dat de film kijkbaar houdt. Zo’n afvalrace is best leuk. Ook hierin zit wel genoeg dat aan te merken valt. Zo is het plan om te wachten dat Katniss vanzelf uit de boom komt wel erg stupide. Vooral omdat ze doodleuk met zijn allen liggen te slapen. Echt een topidee als je in een bos zit waar iedereen elkaar moet vermoorden. Ik vond die digitale hondapen, niet om aan te zien. En er is meer dat schort aan dit deel van de film.

Ik verbaas me over het succes van de film. Dit is gewoon Battle Royale voor tienermeisjes. Het uitmelken gaat tegenwoordig sneller dan ooit. Deel 2 is alweer een hele tijd uit. En deel drie en vier staan klaar. Ik sla even over denk ik. 1,5 sterren.

Ik vond het een goede film. Ik heb hem gezien voordat ik het boek gelezen had, wat ervoor zorgde dat de film gelijk meer spanning met zich mee bracht.

Echter nu ik het boek heb gelezen en dan nog een keer de film heb gezien, vind ik het jammer dat sommige goede elementen uit het boek zijn weggelaten of op een andere manier naar voren gebracht zijn. Ondanks dat zal dit niet de laatste keer geweest zijn dat ik hem bekeken heb.

Naar aanleiding van het verschijnen van de tweede film, deze eerst nogmaals bekeken.

En ik moet zeggen dat ik deze keer veel beter in het verhaal kwam; alles werd me nog duidelijker.

Puike film dus die een wat hogere score verdiend dan wat ik de eerste maal gaf.

Op naar deel 2.

"Hope. It is the only thing stronger than fear."

Goede film, het was af en toe licht teleurstellend maar zeker veel beter dan ik eerst had verwacht.

Niet veel bekende acteurs hier, ik herkende eigenlijk alleen Donald Sutherland. Maar er werd wel goed geacteerd. Jennifer Lawrence speelt een goede hoofdrol.

De muziek was een beetje inconstant, vond het jammer dat het niet zo herkenbaar was. Alleen een orchestraal nummer vond ik super goed de rest was matig tot redelijk.

Goed verhaal opzich, de opbouw vond ik erg goed. Na een half uur in de film was ik echt geboeit. In het midden zakt het een beetje in, ik vond de spelen zelf een beetje tegenvallen. Maar aan het einde is de climax wel erg goed vind ik. Het drama-gehalte in de film was ook goed, al vind ik het als man altijd raar als romantische dingen vanuit de vrouw vertelt worden. Het heeft een redelijk openeinde wel.

Visueel is het heel wisselend, dan super goed en dan weer wat minder. Vond de spelen zelf visueel niet geweldig. De rest vond ik erg goed.

Vermakelijke film, had eerst echt een saai tiener-fantasytje verwacht (zoals bijv. Twilight) maar daarvan was zeker geen spraken. Goede film, ben benieuwt naar het vervolg.

Concept niet geloofwaardig, acteurs niet geloofwaardig, bedroefende 'conversaties' en het spel is niet origineel uitgevoerd.

2

Het is een echte tienerfilm, verliefdheid, moed, opoffering, familie, het zit er allemaal in. Het verhaal zelf kun je niet erg serieus nemen want er zitten teveel ongeloofwaardigheden in de hele film. Toch kijkt het lekker weg, blijft het spannend tot het einde toe. De film lijkt inderdaad een beetje op een gladde remake van Blood Royale.

Ik zocht nog naar parallellen met onze tijd, vroeg me af in hoeverre deze film een metafoor is van het heden. De Big Brother/Utopia camera opstellingen en manipulaties komen heel duidelijk tevoorschijn. Het contrast tussen Capitool en de districten is mogelijk een verwijzing naar de RTL Boulevard-achtige wereld en de Jerry Springer-types.

Normaal gesproken ontwijk ik hypefilms, maar nadat enkele mensen me deze alsnog hadden aangeraden, hem vandaag bekeken.
Een matigje. Een soort dystopische inslag, ik hou van de sfeer rondom arm/rijk/toekomst, wat prima in beeld gebracht werd. De beeldvorming is sowieso goed in orde. Op een of andere manier bleef de film ook wel hapbaar, misschien wel gewoon door de ogen van Lawrence. Want tja, zelfs als je de lastig te verkroppen uitgangspunt (het offeren van kinderen voor een lang vervlogen oorlog) slikt, moet je je een weg banen door de ongeloofwaardigheden en gaten.
Zodra de 'games' beginnen wéét je al dat de hoofdpersoon het overleeft, dat de 'final scene met de 'bad guy' is en dat er een 'allie' dood gaat (ok, ik zal er voor de zekerheid spoilertags omheen zetten ). Zodra de romance inkickt, klap ik volledig uit de film. Nope, dit is hem niet. Veel te Hollywood, veel te glad, veel te feelgood, veel te voorspelbaar.

The Hunger Games

Met de aanstaande première van Spotgaai deel 1 wilde ik de Hunger Games films nog even zien. Even het geheugen opfrissen. Gelijk maar een review er achteraan plakken. Zijn we ook compleet.

Zoals ik bij andere Young adult films vaal zeg vind ik deze serie in zijn genre bijzonder sterk. Daarbij wordt goed teruggevallen op het bronmateriaal. De verfilming van het boek is hier gelukkig goed gedaan. Nog te vaak wordt een prachtig boek volledig onteerd op het witte doek. Er zijn zeker films die het verhaal en de uitvoering van The Hunger Games evenaren, daar niet van. De mythologische setting is erg lekker. Een goed concept voor flinke actie. Tevens is diezelfde actie ook goed uitgevoerd. Het had van mij zelfs iets uitgebreider gemogen. Het einde is sterk in beeld gebracht. Ondanks dat is het, waar het in de bron zenuwslopend is, het hier een klein beetje afgeraffeld.

Jennifer Lawrence zet een erg sterke rol neer. Haar dubbelrol in de film vult ze met verve in. Haar liefde tegenover Josh Hutcherson en Liam Hemsworth geeft ze vol overtuiging. Ook haar dodelijke en breekbare scènes komen bijzonder treffend over.

Hutcherson lift vooral mee op de charmes van Lawrence. Hijzelf mist de overtuiging een beetje.

Elizabeth Banks is, naast een compleet geschift karakter, ook sterk. Ze weet haar extravagante persoonlijkheid goed tot uiting te brengen.

Visueel gezien ziet The Hunger Games er erg goed uit. Veel Young adult films verliezen zichzelf in simpliciteit. Deze film niet. De spanningsopbouw is zeer goed uitgewerkt. Met een mooi uitgewerkte setting wordt diezelfde spanningsopbouw en sfeer nog eens benadrukt. Lekker gedaan.

The Hunger Games is een van de beste in zijn genre. heerlijke film en kan niet wachten op deel 3.

3.5*

Deze net ook maar eens gekeken, louter op naam uit gekozen en op gezet, omdat dit toch een zeer populaire boeken- en filmreeks lijkt te zijn.

Viel behoorlijk tegen, met name het eerste uur is een veel te lange aanloop voor rest van verhaal.
Wanneer het dan loos gaat tijdens de Game lijken zo'n beetje alle deelnemers louter de verkeerde beslissingen te nemen.

Goed: het komt er op neer dat je iedereen moet afslachten om als winnaar uit de bus te komen, maar hoofdrolspeelster wordt afgebeeld als sympathiek karakter en wordt er dus halsstarrig over gewaakt dat zij uiteraard telkens net niet zelf hoeft te moorden. Slachtoffers vallen als bosjes rond haar heen, maar zij heeft louter een keertje uit zelf verdediging iemand "per ongeluk" om gebracht, maar zeker niet expres, lijken de makers het bijna uit te schreeuwen.

Zeg eens eerlijk: wie dacht tijdens het kijken dat het kleine donkere meisje het zou overleven tot het eind en ze het dus met hoofdrolspeelster zou moeten uit vechten op leven en dood? Je wist gewoon, die zal buiten de schuld van Lawrence om komen nog voor de echte finale... en ja, hoor!

Dan heb je nog haar partner tijdens het spel, die gast heeft totaal geen uitstraling of charisma en verpest behoorlijk wat scènes.

Op zich is het Game gedeelte nog wel aardig en hier en daar vermakelijk of redelijk spannend. Bovendien zitten er een paar mooie opnames in de natuur bij, maar het is allemaal veelte veel gericht op een groot publiek bestaande uit bakvissen, waardoor ieder scherp randje al bij voorbaat weg gevijld lijkt.

Eigenlijk is dit een uiterst naargeestig en gewelddadig werkje, maar wordt alles qua gruwelijkheden net buitenbeeld gehouden.

Sowieso het hele basisverhaal is feitelijk te bezopen voor woorden: dus om nooit meer oorlog te willen en hoeven te voeren, wordt -om dit vooral niet te vergeten en de vrede te bewaren- ieder jaar deze spelen georganiseerd, waarbij 24 jongeren op geofferd worden en waar er slechts eentje mag overblijven???

Slaat werkelijk helemaal nergens op!! Ben ik nou de enige die dit een aantal keren tijdens de film zat te denken?
Ik kan dit echt niet al te serieus nemen, maar het grote probleem van deze film is dat hij zich zelf juist heel erg serieus neemt. Geen enkel moment van ook maar heel even ironie of zelfspot. Alles werd dodelijk serieus gebracht.

Kortom: film maakt totaal niet zijn reputatie waar en hoewel redelijk vermakelijk hier en daar, gewoon niet goed genoeg om werkelijk te kunnen overtuigen.

Met heeel veel moeite een magere vijf, ofwel 2,5 ster.

The Hunger Games vind ik een aardige film, maar ik had hier meer van verwacht.

Het verhaal van deze film slaat inderdaad nergens op. Het is een erg kromme gedachte om de vrede te bewaren door een stel jongeren op te offeren in een groot spel waarvan er een ( of twee ) mensen het kunnen overleven. Toch was ik wel benieuwd naar de spelen zelf. Als de filmmakers het goed doen konden ze hiervan een goede, spannende en actievolle film maken.

Maar de film begint niet met de spelen. In de eerste helft zie je hoe Katniss en Peeta de deelnemers van district 12 worden en je ziet hoe ze zich voorbereiden op de spelen en indruk proberen te maken op het publiek . Natuurlijk moet een film een opbouw hebben en moet je de voorbereiding en zo wel laten zien. Maar dit duurde toch wel wat lang. Echt saai word de eerste helft nu ook weer niet, maar ik vroeg mij wel groot deel van de tijd af: Wanneer gaat die game nu eindelijk eens beginnen ?

Na ongeveer de helft van de speeltijd verder begint de game eindelijk. Hoewel het spel jammer genoeg voorspelbaar verloopt verveelt het spel geen moment. Op sommige momenten is het ook wel spannend te noemen. Bijvoorbeeld dat stuk dat Katniss in die boom zit en dat een groepje jongeren haar beneden staat op te wachten om haar te vermoorden. Het is dan toch even spannend om te zien hoe ze zich hier uit gaat redden…… Tijdens het spel zijn er voldoende rust momenten waar je als kijker op adem kan komen. Ook die rust momenten zijn het kijken waard.

Toch viel het spel mij een beetje tegen. Ik had wat betere actie verwacht. De actie scènes zijn op zich niet slecht. Maar ze konden wel een stuk beter. Neem bijvoorbeeld die finale met o.a. de grote honden en het gevecht tussen de overgebleven deelnemers. Dit stelde toch niet echt veel voor. Voor je het weet dreigt Cato , Peeta bijna te wurgen, en is de actie feitelijk dan alweer afgelopen. Op actie gebied stelt deze film toch een beetje teleur.

Het acteerwerk in deze film is in orde. Jennifer Lawrence vond ik in deze film erg goed acteren. Haar personage Katniss vond ik sympathiek overkomen in de film. De rest van de cast doet het in deze film ook goed.

Het camera werk in deze film was wat te bewegelijk. Dat was een kleine stoorfactor. Een wat grotere stoorfactor vond ik de montage. Er werd in de film te snel van shots verwisseld en dat kwam soms rommelig over. Tijdens de actie scènes was er sprake van een vervelende hyper montage. Erg irritant. De muziek in deze film is van James Newton Howard. Hoewel Howard wel beter kan levert hij een degelijke soundtrack af voor deze film. De muziek past goed bij de beelden.

Al met al vond ik wel een vermakelijke film, maar de film weet de verwachtingen niet waar te maken. Net aan voldoende.

3 sterren voor deze film.

Ik vind het altijd heel makkelijk om commerciele tienerfilmpjes af te zijken, maar voor 'The Hunger Games' maak ik graag een uitzondering. Dit slappe aftreksel van een post-apocalyptische actie film, is niets minder dan ordinair, onorigineel, kijkvoer voor 13-jarige meisjes. Enigste lichtpuntje is het aardige spel van Lawrence, dat dan overschaduwd wordt door het slechtste fantasy scenario wat ik ooit heb mogen aanschouwen. Eens maar nooit meer.

Doet me een klein beetje denken aan running man, deze film.. Met die freaks!!

Laffe behandeling van een boeiende premisse. Want dat zijn dit soort Spelen wel, in welke vorm je het ook giet. Het zal wel te maken hebben met de doelgroep, maar daar kan ik natuurlijk niet zo veel mee. Dystopia dus, met District 12 waar men zich kleedt in hele doffe kleuren, een elite in felle, extravagante uitdossingen en een uurtje om het allemaal in de steigers te zetten.

Ruim bemeten, zoals de hele film als zodanig aanvoelt, al heeft het daar in het Capitool niet zoveel last van. Harrelson houdt de boel daar redelijk bij elkaar met een aardig rolletje. Bovendien kan het leunen op de aanstaande Hunger Games, maar juist daar gaat het de mist in. Vanaf de aftrap al. Geluid weg, muziek eronder en een shaky slash sloppy cam. Waardeloos.

Niet dat ik stevige kills verwacht. Hoeft ook niet. Suggestie is voldoende met tieners die elkaar naar het leven staan, maar daar is Ross ook niet erg bedreven in. Daarbij loopt elk fascinerend onderdeel in de arena af met een behoorlijke sisser. Er is een schattig, 12 jarige meisje, die niemand daar wil zien. Erg flauw hoe dat uitpakt en ook nog eens een enorme tranentrekker.

De heldin beperkt zich tot verdedigen en hoe het scenario omgaat met Katniss en Peeta is uiteindelijk dubbel zo flauw. Met dat soort scherpe randjes netjes bijgevijld en wat slappe toevoegingen aan het slagveld (die wilde beesten, oef..) wordt het een wel erg mak en zoetsappig gebeuren. Als ik nog eens een deeltje meepik, is het vooral vanwege Jennifer Lawrence.

De hype van een triologie (deel 3 moet nog uitkomen) waarin tieners door een dictatuur aan een arena van all-must-die behalve één worden onderworpen. Zoals de Romeinen hun vermaak met gladiatoren nodig hadden en wij tegenwoordig naar een stel infantielen in een huis zitten te staren zoals de John de Mol-concepten.

Een combinatie van reality en een voyeurslasher. Waarbij wij als (bioscooppubliek?) geprojecteerd worden als arena-publiek.

Arnold Schwarzenegger werd ook al eens aan zo'n arena toernooi onderworpen om als zijn crimineel zijn vrijheid uit het gevang te verdienen. The Hunger Games doet ook niet aan 'mooi-vertoning' zoals de Twilight-reeks, de deelneemsterstjes zijn 'miss-fits'. Als 30-jarige man is het je niet vergeven om empathie te hebben met de protagoniste, Jennifer Lawrence, die kil, koel, emotieloos is en niets zegt.

Het tempo van de eerste anderhalf uur is laag totdan (!) begint de 'actie' van het vechten in het bos.

Totdantoe was het al vrij taai, al was het meer een stylistenfilm van rossige pruiken en pakjes.

Gemixed met wat brutalistische beton architectuur. De personages zijn toch echt gescrypt voor een

andere doelgroep. Houd toch eens op met zielig kijken, er moet straks gevochten worden. En dan is

er nog Woody Harrelson als norse mentor.

Veel te veel geblaber! Het had net zo goed The Conversation Games genoemd kunnen worden. En dan al die rare beslissingen in de film?? Vriendje van Lawrence werd door de groep in leven gehouden om haar te vinden. Waarom lieten ze hem nog in leven nadat zij gevonden was? Wat was zijn nut dan nog?En toen die tassen met spullen werden gedropt die elke district nodig had om te overleven, waarom werd slechts het eigen tasje meegenomen? In een echte survival is dit juist de uitgelezen mogelijkheid je tegenstander kapot te maken door zijn spullen te jatten!

Ik laat het hier ook maar weer bij v.w.b. The Boring Games.

Voor mij een van de beste films van de jaren 2000. Lekker scenario, prima geacteerd en spannend van begin tot einde. Eigenlijk buiten categorie, dus hier 5 sterren

Deze sciencefictionfilm die gebaseerd is op de gelijknamige boekentrilogie van Suzanne Collins is een van die vele verhalen over massa-entertainment vanuit een dystopische samenleving. Cinematografisch zit het prima in mekaar en de districten kennen allemaal duidelijk een eigen verhaal. Maar het mist jammer genoeg qua karakterisering aan emotionele diepgang en de arena fragmenten hadden wat te weinig aan spanning om het geheel sterk te maken.

geweldige film als je twilight een leuke film vond is dit zeker een aanrader

Redelijke film waarin in een toekomstwereld er jaarlijks spelen worden georganiseerd met een strijd tot de dood. Een wat langdradige eerste helft. De tweede helft is een stuk avontuurlijker. Ondanks die lange introductie was meer achtergrondinformatie over de toekomstwereld zeker gewenst geweest. Verder ziet het er allemaal wel goed uit en Jennifer Lawrence stelt niet teleur in de hoofdrol.

Verdeelde meningen hier, merk ik.
Ik voeg mij bij het kamp van de liefhebbers. Na een tweede kijkbeurt werd ik nog steeds helemaal enthousiast van The Hunger Games. Ik snap dat niet iedereen het wat zal vinden, al vind ik wel dat sommige mensen de film wat hard aanvallen. Maar goed, elk z’n mening.

Een heel goede reden om The Hunger Games goed te vinden is Katniss Everdeen, uitstekend neergezet door Jennifer Lawrence. Katniss is voor een futuristische heldin verrassend makkelijk om je in te kunnen inleven. Anders dan held(inn)en in veel andere films is Katniss normaal. Ze is mooi, maar geen supermodel (daarvoor heeft ze veel te normale proporties), krijgt een blackout voor de camera, kijkt lelijk als ze huilt, lijdt pijn als ze gewond raakt, trilt als een rietje voor ze de arena in moet en haar stem slaat over als ze schreeuwt. Als ze een mooi kunstje voor elkaar gekregen heeft door in de appel te schieten en boos weg wil lopen moet ze terugkomen om de boog terug te hangen. Net een echt mens. En ja, ze is heldhaftig, maar ze is niet extreem getalenteerd, zeker niet in vergelijking met sommige van de andere tributen, en ze is niet ‘uitverkoren’ of ‘voorbestemd’ voor grote dingen. Grote dingen overkomen haar en omdat ze slim is en doorzettingsvermogen heeft komt ze als held uit de strijd. Ik schreef bij Twilight al dat ik hoop dat tienermeisjes zich liever met Katniss identificeren dan met de o zo bijzondere maar volledig passieve Bella.

Katniss is absoluut het sterkste punt van de film, maar Peeta is als personage ook interessant genoeg. Pas in volgende delen komen er meer boeiende personages bij, maar nu is er vooral ruimte voor de karakterontwikkeling van Katniss en Peeta. Je kunt de romance tussen Katniss en Peeta niets vinden, maar ik vind het in ieder geval al interessant omdat je net niet helemaal weet hoeveel oprecht is en hoeveel overlevingstechniek. Sterker nog, Katniss lijkt het zelf ook nog niet helemaal te weten. De scène na het interview waarin ze Peeta aanvliegt is sowieso prachtig.

Dat het verhaal niet zo origineel zou zijn, daar heb ik niet zo’n moeite mee. Het idee lijkt wel op Battle Royal ja, maar het heeft ook wel wat weg van de mythe van de Minotaurus. Maar waarom zou dat een probleem zijn, als het ook gewoon een goed idee is om een verhaal mee te maken en je het idee op een heel andere manier uitwerkt? Als je een brutere, gewelddadiger uitwerking had gewild zou je teleurgesteld kunnen zijn in The Hunger Games. De 24 kinderen in de arena zijn immers lang niet allemaal geboren moordenaars, de meeste van hen zijn gewoon hartstikke bang en slaan blindelings op de vlucht. Katniss zelf is ook niet alleen maar stoere heldin. Ook het einde vond ik geslaagd. Ik vond Katniss’ idee van een zelfmoordpact heel slim bedacht, ik vraag me af hoe ze zelf dacht dat het af zou lopen.

Ik kan eigenlijk maar een paar kleine minpuntjes bedenken. De honden op het eind bijvoorbeeld, dat had niet gehoeven, maar het is maar weinig. De personages zijn goed ontwikkeld, het verhaal vind ik goed, het is spannend – zeker spannend genoeg voor de doelgroep – en het gaat ook nog eens ergens over. Ik heb alweer zin om de volgende delen te herzien.

Happy Hunger Games and may the odds be ever in your favor.

De title cards in het begin van de film leggen een beetje uit wat de Honger Spelen zijn en even later krijgen we nog een kleine origins story verteld door President Snow tijdens het kiezen van 2 nieuwe personen voor de spelen. Heb deze film destijds erg lang uitgesteld omdat ik dacht dat het een chick-flick was. Had dat compleet mis want de film heeft een hoop volwassen elementen en ook genoeg voor mannen om van te kunnen genieten. En dan heb ik het niet alleen over Jennifer Lawrence.

Het eerste wat er natuurlijk door mijn hoofd ging toen ik aan de film begon was natuurlijk "Battle Royale". Maar The Hunger Games is zoveel meer dan dat. En dan kun je nog zoveel problemen hebben met hoe alles wordt gebracht je kunt niet ontkennen dat dit fantastisch materiaal is en veel verder gaat en vooral op politiek gebied en hoe men het geweld en dood van willekeurige jonge mensen in the capitol verheerlijkt maar ook hoe men daar in de arena mee om gaat. En dan nog de emotie die hierin aanwezig is. Het geschreeuw van Prim als Katniss zich kandidaat stelt gaat door merg en been. Maar ook later als Ceasar Flickerman daar naar refereert in het interview voel je de emoties. De opbouw met geweldige karakter en verhalende momenten is erg goed. Werkt erg goed om iets voor de personages te gaan voelen als je uiteindelijk met hen de spelen in gaat. Je weet ook dat ze na de spelen niet meer zo zijn als ze daar voor waren, dat krijgen we echter wat meer in Catching Fire te zien.

Als we het tweede uur in gaat, gaat de film ook beter draaien en wordt alles beter en beter. Er zit best een hoop actie in het tweede gedeelte van de film waar een hoop gebeurt met de personages. Maar echte character en story development verliest men niet uit het oog en zijn er genoeg momenten tussen bijvoorbeeld Peeta en Katniss. Maar ook buiten de arena is een hoop gaande en ook dat wordt goed gebracht. Maar het moment wat de eerste Hunger Games maakt is als Rue sterft en Katniss daar een beetje breekt (logisch) en de momenten daarna in district elf met die muziek er bij. Elke keer kippenvel.

De film is gewoon goed gemaakt en zit op alle vlakken goed in elkaar. Ook het acteerwerk mag er zijn. Perfect werk van iedereen. Een goed begin van een goede franchise.