Melancholia (2011)

Weer een mooi, intrigerend werk van von Trier.
De openingsscène is functioneel en zet de dreigende toon voor de hele film. Noodzakelijk begin.
Waar we vervolgens op een Space Odyssey-aanse manier de wereld van von Trier worden ingezogen. Een abstract, symbolisch en paradoxaal 'feest'. Iedere koppeling aan de dreiging van 'het einde der tijden' maakt alles overbodig, is het niet? De film krijgt een soort van onmetelijkheid om zich heen.
Part I is voor mijn gevoel een lange aaneenrijging om de neergeslagen Dunst weer te geven, met wellicht te veel gebruik van melodramatische (en lange) shots van Dunst en (later in de film) vooral Gainsbourg. Eugh, dat was niet zo prettig. Desondanks doet het einde van Part I pijn. Justine is onmenselijk alleen, maar ze 'weet' dat Melancholia binnen een korte tijd alles vernietigen zal. Ze gelooft.
En daar schittert Part II naar mijn mening in door. Het contrast tussen de (uiteindelijk) drie overgebleven personages. Waar de een gelooft in de wetenschap (of toch maar niet?), de ander 'weet' het gewoon en de laatste heeft nog de kinderlijkheid van het rust en vertrouwen vinden in een magische grot en de liefde van de tante. Wat is de noodzaak van iets weten, als je weet dat het pijn doet? Dat geldt vooral voor Claire.
Het is te zien dat een team van 19 personen 3 maanden lang aan de visuele effects heeft gewerkt. De openings- en eindscène zijn prachtig om te zien. Visueel spektakel, waar het einde begeleidt wordt door het magnum opus van Wagner. Een perfecte eindknal.
Het blijft verder aangenaam om alle verschillende meningen en interpretaties te lezen, iets wat soms ook verfrissender werkt als een film waar je een eenrichtingsweg qua gevoelens wordt ingeperst.
4 sterren.

Film over twee zussen die de film in twee delen opdeelt.

Deel één gaat over een bruilofstfeest .... von Trier laat het wat overgewaarde filmpje van Dogme-collega Vinterberg mijlenver achter zich: dit is een feest uit de hel...een verschrikking voor alle betrokkenen.

In het tweede deel duikt de labiele Dunst weer op bij stabiele zus Gainsbourg net na de ontdekking van het feit dat de planeet Melancholia de Aarde rakelings zal passeren.

Gainsbourg raakt verwart door doem-verhalen op het internet dat het wel eens een fatale botsing zou kunnen worden voor beide planeten, terwijl Dunst zich steeds verder uit haar depressie komt.

Een duidelijke verwijzing naar het potentiële eind van de wereld aan het eind van de Maya-kalender.

En wat bedoelt von Trier hier nu allemaal mee: ik vermoed dat von Trier iets wil zeggen over het feit dat de zogenaamd stabiele gezonde mensen uiteindelijk minder opgewassen zijn tegen hetgeen het dagelijks werk en leven overstijgt .... en de minder sterk in het dagelijks leven staanden op kosmisch en spiritueel niveau eigenlijk beter zijn toegerust.

Von Trier zelf kwam net uit een zware depressie terug voordat hij met deze film begon.

Terechte erkenning in Cannes werd nogal overschaduwd door een uit zijn verband gerukte opmerking over Hitler...hetgeen von Trier deed besluiten nooit meer interviews of persconferenties te doen (en geef hem eens ongelijk.)

Ondertussen is von Trier wel mooi de maker van enkele van de sterkste films van de afgelopen jaren (Europa, Breaking the Waves, Dogville) en waar deze drie nog wel eens streden om de titel beste von Trier-film: voorlopig roep ik Melancholia uit tot de mooiste en beste film van deze regisseur.

Meesterwerk!

Gemiste kans.

Ergens in Melancholia zit een geniale film, type Antichrist. Maar Von Trier maakt het zichzelf wel erg moeilijk hier, tot op het punt waarop ik nog steeds niet begrijp waarom de film eigenlijk in twee (of drie) verdeeld is.

De intro deed me wat denken aan Persona. Die film begint ook met een visueel gedicht, om daarna over te gaan in visuele mineur. De schilderijtjes van Von Trier zijn geniaal, ik had het zelf best aangedurft de hele film zo te ontdekken, maar Von Trier ging al snel een andere richting uit. De link met Festen begrijp ik wel, alleen zit die vooral in de setting. Het camerawerk mag dan wel "uit de losse pols" lijken, het is verre van de grouwe lelijkheid die het Dogme principe met zich meebracht. Von Trier speelt wel degelijk veel met licht en compositie, wat het meteen al veel draaglijker maakt.

De rol van Dunst is een mysterie, krijgt verder ook niet zoveel aandacht tijdens de film. Ze is depressief, waarom wordt geloof ik niet echt duidelijk. Aan onsympathieke personages verder ook geen gebrek. Gainsbourg is een tang en ook Skarsgård (beetje Skarsgård-moe) mag lekker de eikel uithangen. Op een bepaald moment dacht ik dat Von Trier de bedoeling had het hele leven van Dunst zich te laten afspelen op één enkele avond, gezien de waterval aan tragiek die het tweede half uur tentoongespreid wordt.

Na een uur kapt dit deel af, springen we iets verder in de tijd en wordt het een soort van end of the world film met hangende dramatische insteek. Vond dit deel duidelijk veel beter, een intrigerend principe dat op erg mooie manier uitgewerkt wordt. Het einde vond ik dan wat tegenvallen (slechte CG en een blauw lichtje dat moet instaan voor de chaos van een naderende planeet - beetje mager maar de rest van het tweede uur is absoluut de moeite.

Rest mij de vraag wat het eerste uur eigenlijk in deze film doet. Echt geen flauw idee wat het nut is, waarom het er voorzit en waarom Von Trier niet gewoon eens een film van 70 minuten zou kunnen gemaakt hebben. Vooral dat is jammer, want op basis van het tweede uur had deze film zeker 4* verdient. Het eerste uur is op zichzelf niet slecht, maar zit gewoon in de weg (3*).

De uitkomst is dus logisch. Kijk wel uit naar Von Trier's volgende film want kwaliteit genoeg, hopelijk alleen weer iets gestroomlijnder deze keer.

3.5*

Er zijn mij al velen voorgegaan om een zegje te doen over deze film. Ik kan alleen maar melden dat ik deze film zeer kan waarderen qua referenties en om zijn visueel geheel. O ja en Kirsten Dunst ziet er trouwens ook prachtig uit in deze film...dat mag ook best gezegd worden...zij heeft naar mijn mening een schoonheid over zich die wat afwijkt van de standaard, maar op een bepaalde manier erg aantrekkelijk....

Uitstekende film over de psychologische impact op twee zussen als er een planeet richting aarde nadert. Een rampenfilm over het einde van de wereld, maar dan uiterst subtiel en op micro-niveau. Traag maar mooi. Visueel een prachtige opening en de hele film heeft een vreemde, onheilspellende sfeer.

Ik vond de film enorm tegenvallen.

Visueel een plaatje maar verder vond ik het veel te saai.

Het werd nergens echt interessant of spannend.

Ook raakte ik totaal niet betrokken bij de karakters in deze film,het voelde nogal afstandelijk.

Ik sta zeker open om eens heel wat anders te zien en zo nu en dan kies ik voor een

film van een voor mij wat minder bekende regisseur of eens een heel ander genre,maar ik

hou het nu voorlopig voor gezien en ga weer gauw terug naar mijn vertrouwde en geliefde

hollywood films met een hogere dosis entertainment.

Voor de prachtige beelden en het acteerwerk 2*

Von trier wordt beter en beter. Was altijd een beetje een interessant doener (en dat is ie eigenlijk nog steeds wel een beetje), wat betekende dat zijn films bleven steken tussen interessant doen en zijn. Maar deze film en Anti Christ zijn waanzinnig goed. Visueel, thematisch, scripttechnisch, het acteren en een aantal scenes in het bijzonder. Hij kan zich op die momenten meten met een aantal grootmeesters. Ik moest voor deze film zelfs denken aan Tarkovsky. 4 dikke sterren.

Ik vond er weinig aan eerlijk gezegd. Wat moet je eigenlijk over een film als dit zeggen? Het aardse met al zijn narigheid en simpliciteit en de constante dreiging van een botsing met een andere planeet dat alles nog meer in perspectief plaatst en onze rol op aarde weinig tot geen waarde meer heeft.

Kirsten Dunst in een rol die ik niet van dr gewend ben. Ze deed dit overigens niet onaardig. De depressiviteit spatte van dr af. Haar karakter ging zich beter/rustiger voelen op het moment dat ze wist dat ze niet lang meer zo op aarde rond hoefde te zwalken. Een zelfmoord van dr had ik niet uitgesloten mocht Melancholia de aarde hebben gemist. Voor haar was dit dus eerder een geruststelling dan iets waar je panisch voor moet zijn zoals dr zus.

Ik vond het kleurgebruik erg mooi en soms dromerig. Toch is het wel constant doorbijten aangezien er wel erg weinig gebeurd. De positieve punten heb ik dan ook vooral gehaald uit de gedachte achter de film. De uitwerking daarentegen is erg saai. Wel blijft het leuk om te zien waar mensen zich druk om maken als alles

in 1 seconde weggevaagd kan zijn. Melancholia is voor mij dus erg relativerend, maar als filmmateriaal niet voldoende op deze manier.

Het lijkt wel alsof Lars von Trier even rustig aan heeft willen doen tussen Antichrist en Nymphomaniac. Nu eens geen confrontatie met seksueel geweld, maar hij doet waar hij vooral goed in is: het neerzetten van sterke vrouwen die op hun manier tegen repressieve machten strijden. Het heeft die kenmerkende inktzwarte humor die je misschien niet eens als zodanig hoeft op te vatten. Ik moest zelf een aantal keer hard lachen om de absurde wereld die hij hier schetst van slappe mannen en hoe Justine zich daar op haar manier tegen verzet. Dit moet zonder twijfel een van de betere rollen van Kirsten Dunst zijn, waarbij zij in beeld wordt gebracht als een begerenswaardige nymfe die met haar melancholische inborst nog onbereikbaarder wordt. Daarom vraag ik me wel eens af of von Trier nou een vrouwenhater of een vrouwenliefhebber is? Of allebei? Hij neemt bewust vrouwelijke perspectieven, maar tegelijkertijd seksualiseert hij ze ook een beetje.

Zeer saaie film zonder doel. Dit zijn films die ze expres op deze manier maken om het als een meesterwerk te laten zien maar dat is het zeker niet.

Tja ...net gezien op Canvas. De eerste minuten openen met Magisch Realisme .Aan dit genre is geen eer te behalen en veel regisseurs,schilders en schrijvers zijn daar al mee op hun bek gegaan. Vervolgens begint deel 1; vermakelijk,boeiend,amusant...Dan deel 2 ...Toen vond ik het genoeg en heb de rest opgenomen en de laatste tien minuten gezien...

Wat wil Lars nou? Zich scharen in een kleine rij grote regisseurs? Charlotte Rampling in je film halen omdat zij nogal eens mee speelt in onvergetelijke intellectuele hoogstandjes? John Hurt uit het bejaardenhuis halen? . Jammer Lars , het blijft toch bij een pretentieuze misser.

Blijft een geweldige film van von Trier.

Je kunt het aan von Trier overlaten om je aan het begin van de film zo te imponeren en vast te grijpen om je aan het eind min of meer weer los te laten. Min of meer in de zin van dat de film nog dagen/weken door je hoofd blijft spoken. Het zet een aantal vragen in gang waar je lang over kunt discussiëren. Dan werkt een film pas echt. Als het zo blijft hangen en je hem keer op keer wilt bekijken om te zien of je iets gemist hebt, of nieuwe elementen kunt ontdekken om Melancholia beter te begrijpen.

Het begint allemaal met de geweldige opening. Mooi en tevens onheilspellend in beeld gebracht. Dit versterkt door de beeldvoering en de prachtige muziek. En de film zit vol met dat soort scenes. Allen even mooi. Daarnaast hebben we natuurlijk de drama. Melancholia is best dialog heavy, maar er wordt zoveel gezegd. Dit zonder afgezaagd te zijn en alleen dingen te vertellen die er echt toe doen. Je leeft met de mensen mee. Komt ook door het naturelle spel van alle acteurs die hun beste kunsten laten zien. Dit maakt Melancholia echt. Een vertelling van uitzonderlijke mensen die moeten zien om te gaan met een situatie waarin alles uitzichtloos is.

Melancholia is en blijft een film waarin alles werkt, niets overbodig is, waarin veel wordt verteld en de mensen echt een verhaal hebben. Een zwaarmoedige film maar o-zo mooi verteld door de filmmakers.

je kan zoals bij elke lars van trier naar de diepere lagen zoeken.

die zullen er vast zitten.'

maar in mijn ogen is dit niets meer als een uiterst depressieve jonge vrouw die de apocalyps mee maakt,of gaat maken.

de sfeer in de film is wel goed neer gezet.maar het blijft in zijn kern wel een heel dun verhaal.

Pakweg 10 dagen verder en de film heeft me nog niet losgelaten.

Von Triers' total work of art, waarin hij een weergave geeft van hoe patiënten zich misplaatst voelen in het feest van deze wereld. De film fungeert als een lens waarmee de melancholisch blik op de wereldse futiliteit en de goedgelovige, hopeloze, door wegloopgedrag gekenmerkte niet-patiënten wordt getoond. Ik ga overigens naar de 5*, het script, de presentatie en de spanningsboog zijn werkelijk ultiem.

Wow. Dat heeft indruk gemaakt.
Trage, vreemde film die 'desondanks' blijft boeien en je meesleept in zijn greep. Von Trier lijkt met een uiterst bijzonder openingssequence van maar liefst 8 minuten -met abstracte, onvolgbare en extreme slowmotion beelden- meteen het mainstream publiek uit de kijkers te willen filteren.

Dat vreemdsoortige gevoel zet zich voort in 'Part 2', daar waar de planeet de hoofdrol speelt. In 'Part 1' lijkt niks erop dat dit een sf-achtergrond krijgt. Daar is het meer een Festen-gevoel, met de samenkomst van (oa) familie met ieder hun trekjes. Ik werd direct meegetrokken in het karakter Justine, waarvan de achtergrond steeds verder uitgewerkt wordt. Het acteerwerk van Dunst is ontzettend sterk en draagt wat mij betreft de film (zeker tijdens de bruiloft). Cinematografisch zit het geweldig in elkaar, de sfeer is -in wat voor setting dan ook- erg sterk en op de juiste moment goed beklemmend. Thematiek is best zwaar, maar prima te dragen door de alternatieve aanpak van Von Trier.
Minpunt is wellicht dat het klassiek muziekstuk steeds weer opnieuw gebruikt wordt, dat gaat afleiden/irriteren. Ook zou het kunnen zijn dat als de film verder ingedaald is (ik ben net klaar met kijken) dat het verhaal te rechtlijnig of geforceerd is.

Pareltje. Beetje vreemd, maar wel lekker. Nu een 8, wellicht later stijgend naar 9. Bijzonder!

Meeslepende film die sterk begint, maar na verloop van tijd begint Justine wel erg irritant te worden en vraag je je af hoe ze zich plots zo kan gedragen. Richting de climax begint het een beetje deprimerend te worden, wat natuurlijk ook de bedoeling is, maar erg lekker weg kijken doet het niet. Indrukwekkend is het wel en de film blijft je nog wel even bij.

Aardige film, maar meer van verwacht.

De film begint in ieder geval erg sterk. Vertraagde beelden in combinatie met gestileerde visuals, beetje als in Antichrist, zet goed de toon voor de film.

Het eerste gedeelte van de film is wat langdradig maar desalniettemin wel best interessant, mede dankzij de thematiek. Wat begint als een opgetogen en vrolijke gebeurtenis, wat een bruiloft meestal is, krijgt al gauw een steeds depressiever en zwartgalliger toontje, wat wel knap neergezet is, en ook hier word gebruikt gemaakt van stijlvolle belichtingen, mooi om te zien. Camerawerk is wat warrig, zoals vaker bij Von Trier's film, gelukkig is het slechts een kwestie van wennen en wordt het nergens storend.

Tweede gedeelte blijft ook wel redelijk boeiend, alhoewel het gewoon nergens echt indrukwekkend wordt. De soundtrack is een beetje kut, had gezin de thematiek wat duisterders verwacht (zoals in Antichrist), maar in plaats daarvan kiest Von Trier voornamelijk voor wat jolige klassieke riedeltjes, vond het niet zo gepast. Dunst doet het verder goed, Gainsbourg een stuk minder overtuigend dan in Antichrist helaas, maar wat me vooral tegen viel was het uiteindelijke einde. Als je het einde van de wereld op film wilt zetten, doe het dan op een wat indrukwekkendere manier dan enkel zo'n blauw gloedje en wat doorsnee CGI. Beetje een anti-climax of zo, al helemaal aangezien je er toch een tijdje op hebt moeten wachten.

Uiteindelijk zeker niet slecht, daarvoor heeft Von Trier te veel talent, maar wel een wat teleurstellende film als je het vergelijkt met eerdere werken als Dogville en Antichrist (sorry, al de vierde keer dat ik hem daarmee vergelijk ). 3,0*.

Bij mijn eerste kennismakingen met Von Triers films was ik diep onder de indruk, maar ik heb het steeds meer helemaal gehad met zijn films. In ieder geval kon 'Melancholia' mij niet bekoren: de film begon redelijk interessant en veelbelovend maar naarmate het eind naderde begon ik me meer en meer te vervelen en me af te vragen wat in godsnaam de boodschap van de film is. Waar gaat dit in hemelsnaam over? Zoals een criticus schreef gaan in feite alle films van Von Trier over hetzelfde: een vrouw overkomt de meeste gruwelijke zaken maar houdt vol door haar geloof in het transcendente c.q. vindt verlossing in het transcendente. In elke film wordt dat dan wel geheel anders uitgewerkt. In 'Melancholia' gaat het om Justine, een psychiatrisch geval dat tijdens haar bruiloft, dat haar gelukkig zou moeten maken, vervalt in defragmentatie en depressie. Haar zus is juist heel rationeel, pragmatisch en dus ogenschijnlijk stabiel. Maar in haar gevoeligheid 'weet' Justine dat de wereld over een paar dagen vergaat omdat een andere planeet tegen de Aarde knalt: in het tweede deel van de film zien we juist de sterke, rationele zus instorten onder de wetenschap dat de Aarde vergaat terwijl over Justine juist een serene rust neerdaalt: anders dan de zus accepteert Justine moeiteloos het einde c.q. de dood (waarschijnlijk staan de twee botsende planeten zelf voor de twee zussen c.q. voor het rationele vs irrationele dat in elk mens zit). De boodschap is dus waarschijnlijk zoiets als dat het rationele ons slechts zo ver brengt, maar dat we uiteindelijk de waanzin nodig hebben om het leven te accepteren of volwaardig mens te zijn. De verlossing wordt gebracht met surrealistische beelden en Wagners romantische muziek: een teken dat we het rationele moeten loslaten om verder te komen.

Deze film (of eigenlijk films, want de twee delen zijn totaal verschillend) begint met enkele aanvankelijk nietszeggende beelden die wat aan 2001 doen denken. Aanvankelijk nietszeggend, want de beelden vallen uiteindelijk wel op hun plaats en hebben dus wel inhoud (niet te verwarren met diepgang). Een film uit twee heel verschillende delen vereist wat mij betreft twee recensies:

Melancholia - Part One: "Justine"

Oftewel Von Trier's "Festen". Zoals de titel al zegt draait dit deel rond Justine, en dus rond haar huwelijksfeest. Vrijwel meteen komt de herinnering aan het eveneens Deense Festen (1998) naar boven. Von Trier's versie is echter minder rauw, meer gestileerd, en met minder woedeuitbarstingen en ook minder heftige woedeuitbarstingen. Kortom, een gepolijste versie van Festen waar de scherpe kantjes van af zijn.

Aanvankelijk neigde ik richting de 3,5* voor dit deel, maar Van Trier weet het vlak voor het einde van dit deel toch wel te verpesten. Zo waren er al genoeg ergernisjes te ontdekken, zoals de misplaatste figuur van de zakenman en leidinggevende van Justine, wat had zoiets nou in dit verhaal te zoeken? Dat een blauwe planeet in de verte rood uitziet was verder een klein foutje waar ik met gemak overheen kan kijken, maar het einde van deel 1... Welke bruidegom verlaat nou zijn eigen bruiloft alsof hij een gast is . Zoiets doe je niet, zelfs niet al zou de aarde vergaan... Met zo'n afgeraffeld einde sloeg Von Trier de plank dus flink mis. Verder is me ook niet helder wat dit deel als geheel in deze film te zoeken heeft, kent weinig toegevoegde waarde en staat vrij los van de rest. Een hele magere 3* dus voor deel 1.

Melancholia - Part Two: "Claire"

Een heel ander verhaal, waar de bruiloft van enkele dagen eerder totaal vergeten is, alsof die nooit heeft plaatsgevonden, en waar scifi haar intrede doet. Dit scifi-drama gaat over de dreigende nadering van een planeet die wellicht de aarde gaat raken. In dit deel gaat meer aandacht uit naar de andere zus, Claire (zoals de titel van deel 2 al aangeeft), al blijft Justine een belangrijke rol spelen. Dit deel ligt meer in mijn straatje, ik hou wel van een goede scifi-drama, en deze valt daar zeker onder. Van Trier doet ook weinig verkeerd in dit deel, en de beginbeelden vallen eindelijk op hun plaats. Ook de naam van de planeet die tevens de titel is van deze film krijgt enige betekenis. Ik begrijp dit als Van Trier's visie op Melancholie, iets moois wat een allesvernietigende kracht heeft.

Dit deel deed me denken aan andere goede scifi-drama's zoals Coherence (2013) (dit is een "praatfilm", verklaart het lage gemiddelde op MM, ik waarschuw maar voor wie daar niet van houdt). Zeker met deel 1 in het achterhoofd is het verband met het etentje in Coherence wel te leggen, evenals wat eromheen gebeurt, zoals de stroomuitval, de auto die niet wil starten, e.d. Het visuele doet ook aan Another Earth (2011) denken dat hier ook al vaker is genoemd. Maar dat verband is dus vooral vanwege de gelijkende planeten want het is een totaal ander verhaal, al heeft het een beetje dezelfde dromerige/mysterieuze sfeer. Van dezelfde regisseur van Another Earth komt ook I Origins (2014), wederom een heel ander scifi-drama, maar met dezelfde mysterieuze sfeer en met iets meer diepgang dan deze, want dat is toch wel het grote gemis. Alledrie aanraders wat mij betreft voor wie van deel 2 genoten heeft. Deel 2 is erg slim bedacht maar blijft zonder een diepere laag erg aan de oppervlak hangen.

Deel 2 krijgt van mij 4*, waardoor ik gemiddeld op 3,5* voor het geheel uitkom. Jammer, want deel 2 had ik graag een dikke 4 gegund, maar het redelijk correcte maar nietszeggende deel 1 haalt dat wat onderuit.

Een film over m.i. de onafwendbaarheid van ons lot en wel of niet acceptatie (als mensen denken we overal invloed op te kunnen hebben). Ongetwijfeld meer interpretaties en metaforen mogelijk. Eerste deel gaat over samenzijn ter gelegenheid van een huwelijkse verbintenis tegen heug en meug met als focal point bruid Justine (een fantastisch acterende Kirsten Dunst) die aan depressiviteit lijdt. Tweede deel gaat over hoe met name Justine's zus Claire (Charlotte Gainsbourg) omgaat met het besef van een gedoemde aarde vanwege het naderen van planeet Melancholia. Claire hecht aan rituelen en aan samenzijn, Justine leeft op bij de wetenschap dat de aarde reddeloos is... als een verlossing van het kwade. Prachtige Arnold Böcklin still als Justine zich naakt in het maanlicht drapeert. Toeval? Wagner (het steeds terugkomende themaatje uit Tristan & Isolde) en Böcklin waren favorieten van Hitler, die nog steeds als iets noodlottigs afgeschilderd wordt wat de mensheid is overkomen. Een terloopse verwijzing naar wellicht onze grootste erfzonde - het laten gebeuren van de vernietiging van een volk? Zou natuurlijk wel uitkomen, even arbitrair uit het leven gerukt worden. Geeft betekenis. Resteert iets van een gedeeld leed? Nee. Geboren worden doe je alleen, sterven ook. Dat individuele proces gebeurt hier alleen en masse en gelijktijdig.

Een film die je niet moet bekijken als je een zorgeloze avond wil hebben. Deze blijft even op de maag liggen (ook letterlijk want de manier van filmen heeft op mijn vestibulair systeem gewerkt).

Deze moet je gezien hebben als je even intellectueel wil doen bij de vrienden.

Echter Charlotte Gainsbourg zal nooit 1 van mijn favoriete actrices worden...

Film krijgt mijn punten voor het eerste deel. Het tweede deel imponeerde mij niet meer. Ik vond de SF er met de haren bijgesleept.

Prachtige film over depressiviteit en (gegronde) angst. Het verhaal van 2 zussen. Goed acteerwerk, mooi in beeld gebracht. Niet vergeten de rol van de bezeten Sutherland. Juiste timing van muziek en geluid.

Aardige film. Er zat veel symboliek in, daar hou ik soms wel van, maar vandaag helaas niet. Kirsten Dunst heeft hier een uitstekende prestatie neergezet, vooral de scène dat haar zus haar in bad helpt is heel erg goed. Verder vind ik het allemaal iets te traag gaan en helaas heeft het tweede deel me niet meer kunnen boeien. Ik vind "slechte" eindes over het algemeen spannend bij films, maar deze vond ik toch wat minder. De spanning was er al af.

Bizarre film van Von Trier, maar zo zijn er wel meer. Het is ook niet bepaald een film die je eventjes tussendoor neemt (wat ik dus wel deed). Hier moet je "tijd" voor nemen goed wetende wat je min of meer te wachten staat. De film bestaat uit 2 grote delen: een eerste deel tijdens het huwelijk en het gedeelte erna.

Ik vond persoonlijk het huwelijksgedeelte het meest interessant. Zeer bevreemde bizarre sfeer met als toppunt een weggelopen bruidegom op zijn eigen huwelijksfeest zonder écht ruzie te maken.. Hij had wellicht zijn huwelijksnacht anders voorgesteld ... Een schoonbroer (Kiefer Sutherland) die als een volleerd ceremoniemeester toekijkt of zijn "investering" wel de moeite waard is, een moeder die alles behalve opgezet is met het huwelijk, maar vooral struikelt over het huwelijk op zich met al zijn idiote rituelen en gebruiken. En dan Kirsten Dunst: een zeer mooie rol van de depressieve Justine. Zeer sterk neergezet personage die aantoont wat een chronische depressie kan doen met een mens. Je hebt in niets meer zin, niet in vervelende dingen, maar evenzeer niet in de leuke dingen. Alles is te veel, niet interesseert je nog, je emoties worden afgevlakt, er is geen toekomstperspectief meer, enz ... Kirsten Dunst (en Lars Von Trier) hebben dit erg goed naar voor gebracht in de film. De badkuipscene vond ik dan ook alleszeggend.

De combinatie met het vergaan van de wereld vond ik iets minder. Het tweede deel kon me dan ook minder boeiend al vond ik de laatste 5 minuten wel goed. Die geïmproviseerde tent die bescherming moest bieden voor de ramp die zich zou voltrekken: ontroerend en symbolisch. Samen met de fijne muziek en geluid werd de boodschap versterkt. Misschien moet ik deze ooit nog eens herzien. Mogelijkerwijs heb ik hier en daar 5 minuutjes geskipt. Het was dan ook al na middernacht. Al heb ik toch voldoende stof om hem te quoteren. Een voldoende, dat zeker!

Heel bijzondere, inhoudelijke en ook visueel sterke film over een niet zo functionele familie.

Knappe enscenering en meevallers zijn beslist het geslaagd handcamerawerk, met mooie close-ups, de costumering en de muziek. In het tweede deel van de film valt dit laatste wel weg, maar dit verhoogt alleen maar de spanning.

Karakterschets, ook, waarbij von Trier toch op zijn best is.

De melancholie van de titel zit er op twee niveaus in. Ten eerste is er de mentale inzinking van Justine, die totaal lusteloos is op wat de gelukkigste dag van haar leven zou moeten zijn. Op het tweede niveau zit er een pessimistische filosofie in van de ondergang van het Avondland. Astronomisch is het allemaal niet erg waarschijnlijk, en sommige van die sterren zijn met het blote oog niet zichtbaar, dus gaat het vooral om de symbolische betekenis. Justine verliest haar jeugdige onschuld; de westerse beschaving verliest haar idealen; de mistroostogheid slaat in.

Visueel zijn de eerste tien minuten en het einde grootschalig. Het verhaal rond de ontbindende familie wordt in Dogmastijl gebracht met handcamera, waardoor je die tegenstelling krijgt tussen groot en klein. De tweede helft boeit iets minder. Daarin zakken de meer stabiele personages ook ineen, daar waar Justine de ondergang in de eerste helft al aan voelde komen.

Het schilderij van Bruegel stelt de kinderlijke onschuld voor; andere schilderijen staan voor dood en ondergang. Sommige beelden zijn een tableau vivant, met name Kirsten Dunst als Ophelia in het water. De muziek van Wagner versterkt dit zwartgallige gevoel, van smachtend verlangen dat onbeantwoord blijft.

“The earth is evil. We don't need to grieve for it.”

Bijzondere film. Ik ben geen groot fan van Lars von Trier, maar Melancholia is één van zijn beste films. De beginscènes alleen al zijn geweldig, en het acteerwerk van Dunst, Gainsbourg en alle andere acteurs is fenomenaal. Het verhaal kun je in twee hoofdstukken opbreken (Justine en Claire), en vooral het tweede gedeelte is fantastisch. Het eerste gedeelte duurt wat lang en ik begon me te irriteren aan sommige personages. Maar zodra Gainsbourg haar eigen verhaal krijgt wordt het beter, en de botsing tussen twee de planeten begint een wat grotere rol te krijgen. Met het hartverscheurende einde als mooi slotstuk.

Ongelofelijk sfeervol. Misschien wel de beste weergave van depressie ooit. Verder ben ik niet cultureel onderlegd genoeg om de vele lagen symboliek die overal verstopt liggen te herkennen, maar ook zonder dat is het een prachtige film.

Je moet deze film niet aanzetten als je zin hebt in vermaak.

Een trage en zwaarmoedige film met veel symboliek, die ik niet altijd begreep. Wat ik wel heel goed kon invoelen, is de depressiviteit. Het is sterk uitgebeeld op deze manier en als iemand die zelf kampt met depressies, vind ik dat hij de spijker op zijn kop slaat en de juiste snaar raakt. Mooie beelden, sfeervol gemaakt en erg goed acteerwerk. De lange speelduur en de opdeling in twee delen vind ik erbij passen, maar hij is soms wel wat saai, naar mijn mening. Ik kwam er niet helemaal in. Een 7. 3,5*