Melancholia (2011)

Fantastische film. Het onderwerp spreekt mij erg aan, depressie zowel als het apocalyptische. Lars von Trier heeft daar een film overgemaakt die mij aan het denken heeft gezet. Het acteerwerk, de aankleding en de dialogen zijn uitstekend, maar vooral de manier waarop de depressie wordt verbeeldt vind ik erg knap gedaan. Ook het contrast tussen de triviale rituelen en de snijdende melancholie van Justine is fraai. Kirsten Dunst in haar beste rol tot nu toe.

Vandaag in de bioscoop gezien. Ik wist niet precies wat ik kon verwachten, heb zelf heel goede verhalen gehoord, aan de andere kant zat in Von Triers vorige film Antichrist een belangrijke tekortkoming en dan is het de vraag ook zal gelden voor deze film. Dat blijkt inderdaad het geval te zijn.

Allereerst moet gezegd worden dat net als in Antichrist de opening zeer sterk is. Prachtig gestileerd en waar de openingsscene in Antichrist werd beleid door het prachtige Lascia ch'io pianga uit Händels opera Rinaldo heeft Von Trier hier een prima keuze gemaakt voor Wagner. Ik moet zeggen, ik ken de opera Tristan und Isolde niet, heb de prelude die in deze film klonk ook nooit gehoord als losstaand stuk in de concertzaal, dus ik kende het niet. Toch voel je meteen dat het niet door een filmcomponist geschreven kan zijn, daar is het gewoon veel te goed voor. Het bizarre is dat ik over het algemeen een hekel heb aan bombastische filmmuziek zoals van John Williams, terwijl ik juist een groot fan ben van klassieke stukken voor groot symfonieorkest. Tijdens het kijken van deze film merk je toch dat daar een groot verschil in zit, wat er vooral mee te maken heeft dat de echt klassieke stukken zoveel dieper lijken te gaan, en die veel vaker onverwachte wendingen lijkt te maken. In ieder geval ging dit er goed in bij mij.

Het vervolg is een stuk matiger. De bruiloft tijdens de eerste helft deed me aan Festen denken, en niet alleen vanwege de gebeurtenissen. Hoe mooi gestileerd de opening ook is, de handheld-camera wordt niet geschuwd in het vervolg wat ervoor zorgt dat de kadrering soms bijzonder slecht is. Bovendien kan ik niet zeggen dat ik de snelle camerabewegingen als het object dat gefilmd wordt veranderd erg aangenaam en esthetisch vind. Jammer, maar niet geheel onverwacht na Antichrist waar mijn grootste klacht ook lag in het camerawerk. Maar ook de gebeurtenissen tijdens de bruiloft doen sterk aan Festen denken. Ik vond het nog wel redelijk vermakelijk, en je vraagt je echt af wat het personage van Dunst bezield. Voer voor psychologen is in ieder geval de gedachte die opkomt.

Het tweede deel is filmisch wat interessanter. De planeet komt meer in beeld, wat mooie plaatjes geeft, met name als Kirsten Dunst 's nachts naakt in het licht van de planeet ligt.Verder begrijp je het gedrag van haar personage in het eerste deel wat meer omdat zij toen blijkbaar al begreep dat de aarde eraan gaat. Een fase die haar zus pas in het tweede deel moet doormaken, terwijl bij haarzelf al de berusting is aangebroken. Typisch dat de wetenschappelijke echtgenoot van de zus van het personage van Dunst (jaja, wat een hoop vans) zelfmoord pleegt bij de ontdekking dat er een botsing zal plaatsvinden. Wat moet dit nu zeggen over mensen met een wetenschappelijke houding? In een interview dat ik na afloop heb gelezen zegt Von Trier in ieder geval dat de gedachte achter deze film is dat melancholici veel rationeler reageren op naderend onheil, omdat ze het al eens hebben meegemaakt. Dat zou denk ik best kunnen en wat dat betreft heeft Von Trier deze thematiek prima uitgewerkt. Ik weet in ieder geval dat ik als ik wist dat ik zo aan mijn einde zou komen het daadwerkelijke einde van de aarde niet zou willen missen.

Ik heb wel mijn vraagtekens bij de wetenschappelijke waarheid van de film. Het is zeer zeer zeer onwaarschijnlijk, maar het zou inderdaad kunnen dat er een planeet uit een ander zonnestelsel gelanceerd wordt en toevallig ons zonnestelsel doorkruist. Een botsing is nog minder waarschijnlijk, maar volgens mij had het in eerste instantie passeren van de planeet al het leven op aarde compleet moeten vernietigen. Is het niet omdat het passeren van een hemellichaam dat duidelijk groter is dan de aarde op zo'n korte afstand door middel van extreme getijdenkrachten voor zeer krachtige tsunami's en aardbevingen zou zorgen, dan is het wel omdat het passeren van zo'n planeet niet zonder invloed op de baan van de aarde kan gaan en zoals velen wellicht weten, de aarde staat precies op de juiste afstand van de zon zodat het niet te koud en ook niet te warm is voor leven.

Nou ja, deze film gaat niet over de waarschijnlijkheid van een wetenschappelijk verschijnsel, maar eerder over de consequenties van het menselijk doen en laten ervan. Ik heb me er in ieder geval niet teveel aan kunnen storen, maar ik wilde het wel even noemen. Brengt me tot mijn tweede punt van kritiek, de impact wordt wel erg uitgesteld, waardoor het toch op een gegeven moment erg langdradig ging aanvoelen. Ik was verbaasd toen de eerste keer de planeet kleiner bleek te worden, maar had al wel het idee dat dat nog wel zou veranderen. En ja hoor, de tweede keer dat gecontroleerd wordt of de planeet echt wegvliegt, blijkt ie op ons af te komen. Wat mij betreft had het meteen de eerste keer gemogen, want ik vond inmiddels de film ook wel erg lang duren.

Als dan uiteindelijk het einde komt, is het wel overweldigend. Ik durf zelfs te zeggen dat het bepaalde scènes uit Enter the Void, te weten de carcrash-scènes, die behoorlijk veel indruk op me hebben gemaakt, weet te evenaren. Geweldige cinema, die het beste tot z'n recht komt in de bioscoop. Ontzettend jammer dat de film niet elk moment zo kan zijn, Dan mag Von Trier alles doen in deze film wat verboden is volgens Dogma, ik proef toch nog invloeden in die scènes tussen opening en einde in. Ik hoop dan ook van harte dat Von Trier in de toekomst echt volledig loskomt van Dogma, dan staat ons echt een meesterwerk te wachten, want interessant zijn z'n laatste films ondanks de tekortkomingen zeker. 3,5*.

Teleurstellend. Het vorige week tot de beste Europese film van 2011 uitgeroepen Melacholia wist mij niet te raken. Het basisgegeven is redelijk interessant maar ook erg afstandelijk uitgewerkt. Daar komt nog eens bij dat meeleven met het hoofdpersonage onmogelijk is. Kirsten Dunst neemt als de depressieve Justine continu vreemde en onlogische beslissingen waardoor het al snel een film wordt die er weliswaar prachtig uitziet maar er niet in slaagt de kijker te raken. De goedkope truc waarmee Von Trier aan het eind probeert om het te doen lijken alsof het noodlot alsnog kan worden afgewend, is zelfs Von Trier onwaardig en neigt naar effectbejag. Gelukkig is er nog het laatste kwartier.

Voor mij de minste Von Trier. Het eerste uur rond Justine gaat nog wel (een soort kruising van Festen en Rachel Getting Married), daarna wordt het almaar potsierlijker. De zussen zijn vooral vervelend en ook audiovisueel valt er buiten het begin en eind maar bar weinig te genieten, met een irritante soundtrack en bovenal lelijk hand-held camerawerk dat niet bij deze film past (zeker niet in de 2e helft). Thematiek van naderend onheil wordt afstandelijk en saai uitgewerkt. Niet veel, dit.

1,5*.

De trailer van Melancholia zag er indrukwekkend uit.

Antichrist was niet zo goed, zo ook deze.

Het verhaal was erg mooi, maar ik dacht dat het verhaal rond de planeet Melancholia een grotere rol ging hebben. Dit is maar op het laatste half uur van belang.

Visueel zag de film er goed uit, maar het verhaal kon mij totaal niet boeien. Ik had ook totaal geen inleving. Ik vond het nogal saai en er waren dingen waar ik mij aan stoorde. Zoals het gedrag van Justine.

Niet voor mij. Ik ga voorlopig ook geen film van Von Trier meer zien. 2.5*

Wat een maffe maar wel zeer boeiende film. De opening is visueel een kunstwerk, daarna krijg je een raar bruiloftsfeest (deed me een beetje denken aan het feest in de film "Festen") voor de kiezen en daarna gaat de film over de enorme planeet die dreigend dichtbij komt. Visueel zat de film buitengewoon goed en mooi in elkaar en muzikaal was het ook best een feest. Qua verhaal (gaat min of meer over twee zussen) was het zeker in het eerste uur best raar (wel goed en interessant) maar het tweede gedeelte van de film vergoed film want dat vond ik buitengewoon boeiend en ook wel spannend. De cast deed het trouwens ook prima in deze film. Kirsten Dunst met haar flinke boezem (soms best prachtig in beeld gebracht) had best een maffe rol in deze film maar ze deed het wel goed als Justine. Haar zus Claire gespeeld door Charlotte Gainsbourg deed het eigenlijk zelfs nog beter en ook de rol van Kiefer Sutherland was zeer goed. Er zitten sowieso veel bekenden (o.a. John Hurt en Charlotte Rampling) in deze film en ze spelen allemaal goed. Het einde vond ik overigens prachtig. Ik kan me goed voorstellen als deze film genomineerd wordt voor enkele Oscars.

Lars Von Trier pakt weer uit met een pareltje, ik kijk al uit naar zijn volgende film. Maar eerst Melancholia nog. Vanuit eigen ervaring wil de maker het thema 'depressie' in film brengen. En dat doet hij perfect. Een echte depressie trouwens, geen dronkaard die het niet meer ziet zitten omdat z'n vrouw ervan door is maar de psychische aandoening. Dat kon niet beter dan een bruid te kiezen op wat de mooiste dag van haar leven moet zijn. Alles zit haar mee: huwelijk, familie, vrienden, rijkdom, ... Daardoor komt de depressie echt goed tot z'n recht in de film. Prachtig hoe de druk naar emoties tijdens zo'n huwelijk groot zijn. Blijven lachen, vriendelijk zijn tegen verplicht aanwezige familieleden, je MOET genieten, MOET gelukkige zijn, ...

Stilaan komt Melancholia in beeld, de planeet die dreigt de aarde te vernielen. Of symbolische waarschijnlijk de melancholie die haar hele wereld doet instorten. Ook nu weer een hoop emoties van angst, bewondering, bezorgdheid, ... Terwijl Justine met alles vrede neemt, zelfs als de aarde er aan zou gaan, zijn het zeer emotionele dagen voor haar naaste familieleden.

Een hoop symboliek met de planeet Melancholia, al was het Trier ook te doen om de dreiging zelf van een planeet die de aarde nadert. Naar Triers normen neemt hij de tijd om zijn emoties op te bouwen. Zeer meeslepend en prachtige cinematografie. Eén van de betere films uit 2011.

Deze film vond ik echt een spektakel. Zelden ben ik zo compleet een film ingezogen. Al vond ik het onderwerp angstaanjagend en gaf het me een gedesillusioneerd gevoel vond ik hem geweldig. Wegens de diepgang die opgesteld is door de sfeer(waar de muziek een grote rol speelt), de personages die goed gespeeld zijn(al werd ik soms een beetje gek van het soms wat irritante gedrag van Kirsten Dunst) en de film wijze(de shots gaven een indruk alsof je het meemaakt als derde). Prachtig! 4 sterren

Wat een tergende film, ik vond het helemaal niks!

dat slome, langzame, dromerige, en dan dat sentiment..

Na Festen weer zo'n familie film waar ik juist zo'n hekel aan heb

1 ster

Had een zeer goede film kunnen zijn maar voor mij is het eerste uur niet goed genoeg. De toon is niet juist/kloppend, en te flauw of te geforceerd (onlogisch). Kirsten Dunst is in dit deel van de film vooral irritant(als persoon én in acteren). John Hurt en z’n lepels, nou ja, de moeder te simplistisch boos. Het huwelijk slaat nergens op dus waarom doen. De benepenheid is zwak (en stereotiep) neergezet. Tweede deel is beter. En fantastische beelden natuurlijk.

En dat mooie paard niet te vergeten.

Ik heb deze film nota bene in de eerste week van zijn release in de bioscoop gezien en ben compleet vergeten om er een stukje over te schrijven.

Vooraf was voor mij de belangrijkste reden om deze film te gaan kijken de onwaarschijnlijke combinatie tussen Von Trier en Kirsten Dunst. Voor Dunst heb ik sinds The Virgin Suicides altijd een zwak gehad en ik zat te wachten op de dag dat ze eindelijk een rol zou krijgen die ze verdiende.

Melancholia stelt wat dat betreft niet teleur. Dunst zet hier met afstand haar beste rol neer en alleen daarvoor al moet deze film worden bekeken. Vanwege Dunst vind ik het eerste deel van de film ook het sterkste. De spanningen tussen de personages en het wezenloze wat Dunst daarbij uitstraalt is werkelijk prachtig.

Het tweede deel van de film is ook indrukwekkend maar niet zo pakkend. Het voornaamste probleem is dat het personage van Gainsbourg niet zo goed is uitgewerkt en daardoor minder overtuigend is. Het punt dat Von Trier komt echter goed uit de verf maar dat wil nog niet zeggen dat hij er ook in slaagt om de hele filmlengte te overtuigen. Het einde is dan gelukkig weer wel erg sterk.

Kort samengevat. Uitstekend acteerwerk, een behoorlijk goed scenario en tot op hede de meest interessante film van Von Trier.

Daar gaan we weer. Heel lang tegenaan gehikt, maar het moest er toch eens van komen, de nieuwe Von Trier.

Helaas werd al snel duidelijk dat het weer zo'n film van hem is waardoor ik de man niet mag. Zijn haat tegen de mensheid sijpelt weer uit elk frame.

Jammer, want de man is ontegenzeggelijk getalenteerd als het om filmische eigenschappen gaat en veel scenes zijn gefilmd, gesitueerd en in scene gezet als om door een ringetje te halen.

Maar zo gauw er ook maar iets van menselijk contact voorkomt erger ik me al meteen weer aan die vreselijk gekunstelde misantropie van de man, bah.

2de helft van de film is al wat beter.

Wat was dit een slechte film. Ja ik ben nieuw op moviemeter.

Dat komt helaas door deze film. Dat meneer Sutherland hier aan mee heeft gedaan.

Zo slecht zo slecht.

Beter dan Antichrist want dat was helemaal bagger alleen, ook deze film is enorm langdradig vooral de intro.

Dan heb je gelukkig nog een paar mooie shots die de punten nog wat omhoog halen.

Helaas er had iets meer actie in welke zin dan ook in gemogen.

2,5 ster

Een film die ik al een tijd graag wilde zien, en vanavond was het dan eindelijk zo ver.
Na het zien van de trailer had ik al wel een gevoel dat het een bijzondere film zou zijn, maar m'n verwachtingen waren volop overtroffen.

Wat was deze film mooooi. Het begint meteen al prachtig met al die slow-motions met de muziek. Prachtig gestileerde beelden die meteen heel mooi de toon zetten van de film.
Verder erg onder de indruk van hoe meer Justine's bruiloft verzandde in tradities en waardeloze 'hoogtepunten', hoe meer zij verzonk in haar depressie. Prachtig hoe er eerst iets wordt gezegd over een gebeurtenis op de bruiloft (Ik ben even kwijt waar dat over ging) en dan het volgende wat we te zien krijgen is het eindeloze heelal, om de betekenisloosheid van het hele gebeuren nog maar eens te benadrukken.
Verder ook heel mooi om te zien hoe beide zussen om gaan met wat er staat te gebeuren en het verschil daar tussen.

Denk dat ik deze film nog vaker zal kijken. In ieder geval na de eerste keer al wel één van mijn favo's.

5*

De eerste film van 'von Trier' die ik zag. Wat nou precies te verwachten was onduidelijk voor me. Maar een film als zovele andere leek me onwaarschijnlijk. Dat ik daarin gelijk kreeg bleek snel.

De film opent grandioos. Zelden zo'n apart, maar wel prachtig, begin gezien. Mysterieuzer wordt het echter wel.
De film vervolgt met een bruiloftsfeest. Onlogische overgang schijnt, maar alles wordt weldra duidelijker. Een normaal bruiloftsfeest is het niet. De bruid, in een enorm goede rol van Kirsten Dunst, blijkt last te hebben van depressiviteit. Maar ook haar moeder schijnt ze niet allemaal op een rijtje te hebben want ze krijgt het voor mekaar om tijdens een speech van haar ex, de vader van de bruid, een zeer ongemakkelijke interruptie te plaatsen waardoor spanningen nogal oplopen.
Justine, de bruid, krijgt het intussen steeds moeilijker. Je ziet dat ze enorm haar best doet om te genieten, maar dat ze, naarmate de avond vordert, het gewoon niet kan winnen van haar depressieve gevoelens.
Ondanks het enorm goede acteerwerk werd het op een gegeven moment lastig om door te kijken. Het werd nogal langdradig en ik kon me niet plaatsen in het gedrag dat Justine vertoonde. Ze leek ver weg in haar eigen wereld, ver weg van de realiteit.

Gelukkig neemt de film dan een andere wending. Na de desastreus verlopen bruiloft spitst de film zich naar een ander gegeven, namelijk planeet 'Melancholia', die de aarde moet passeren met gevaar voor een frontale botsing waarmee de hele wereld verloren zou gaan. Dit tweede gedeelte zien we vooral door de ogen van de zus van Justine, Claire.

Lars von Trier laat mooi de tegenstelling zien in de beleving van beide gebeurtenissen. Justine die zich tijdens de mooiste dag van haar leven erg slecht voelt. Claire die haar probeert op te beuren en er helemaal voor haar is, al is het op de verkeerde manier.
In het tweede gedeelte zien we het precies andersom. Wanneer de planeet steeds dichterbij komt en een botsing onvermijdelijk blijkt, wordt Claire, inclusief man, steeds wanhopiger terwijl Justine zich berust in haar lot en opgelucht schijnt te zijn dat dit alles ophoudt. Het einde is zeer indrukwekkend en sluit naadloos aan op het begin van de film.

Mijn eerste kennismaking met 'von Trier' is me niet tegengevallen. Ondanks de traagheid die de film kenmerkt valt veel op z'n plek nadat de film het einde bereikt heeft. Voor nu drieënhalve ster. Ruim voldoende!

Wat een ijzingwekkende film heeft Lars von Trier hier voortgebracht.

Muziek die echt onder de nagels kruipt, prachtige visuele shots ( paarden in de mist, de bol Melancholia, beginsequentie ...), uitmuntende acteerprestaties van de onzekere en suicidale Dunst, de gekwelde en doodvermoeide Gainsbourg en ik was ook aangenaam verrast door Surtherland. Perfecte casting imo.

Klein minpuntje vond ik de speelduur, maar ik neem aan dat von Trier ruime tijd wou vrijmaken, en de opbouw grondig wou verzorgen voor de fantastische climax.

Ik heb de sfeer nog niet vermeld, de trouw deed me sterk denken aan het gênante en misselijkmakende "Festen", hetzij op een minder expliciete manier, en het tweede deel van de film deed me op een of andere manier denken aan Donnie Darko, hetzij op een meer "volwassen" manier. Je voelt dat de wereld gaat vergaan, en de manier waarop de personages zich gedragen lijkt beangstigend realistisch. Vooral het personage die Gainsbourg neerzet.

Aparte en volgens mij de sterkste film met voorsprong van Trier tot nu toe. Waardering kan nog omhoog gaan naar 4.5* na herziening. 4* voorlopig dik verdiend.

Vleugje Festen.

Wat begint als een drama waarbij de spanning op uiterst subtiele wijze effect behaalt, voelt al snel onbehaaglijk aan door de prima performances. Toch is het wachten op een bom die vooral psychologisch, maar pas in de tweede helft letterlijk, inslaat. Die andere Deens-Zweedse productie, Festen, weet hier met slechts één vleugje op positieve wijze herinnering op te wekken. Al overheerst bij Melancholia met name de dreiging, in plaats van de klap van een uitgesproken woord.

Dat woord wordt alsnog uitgesproken tijdens de tweede akte, wanneer exact wordt omschreven waarom de bruiloft nogal in schril contrast stond met de bruid haar geestestoestand. Het doet tevens mooi tegenwicht bieden aan de dan ontstane thematiek rond een wereld die misschien wel op het punt staat te vergaan. Regisseur Von Trier vertelt dit originele verhaal op indrukwekkende wijze door visuele flair ten toon te spreiden en zich te bedienen van een schitterende soundtrack.

Met dank aan Wild Bunch voor het recensie-exemplaar.

Geweldig.

'Het leven op aarde is slecht. Niemand zal ons missen. Nergens anders in het universum is leven. Ik weet dat, omdat ik dingen weet.'

Bovenstaande parafrase, en het karakter van Justine in de breedte, vatten eigenlijk het oeuvre van Von Trier wel goed samen. Net als Dunst hier, zijn zijn films bij vlagen bloedmooi, maar net zo vaak saai en kil. Intelligent, maar psychologisch beperkt. Getalenteerd, maar te verstrooid om echt een richting te kiezen.

Er is overduidelijk een publiek voor dit soort gezwelg in pessimisme, zelf heb ik bij Justine en Von Trier te vaak gedachtes als: Sta op! Maak een keuze! Stop met zaniken!, om echt te genieten van de films.

Melancholia biedt wel flink wat fraaie plaatjes (die vaak dan wel weer worden gesaboteerd door Von Triers hakkelige montage, een trucje dat hij van mij ondertussen wel heeft doodgebruikt), en als je ziet hoe acteurs in Von Triers films worden uitgedaagd om boven zichzelf uit te stijgen, is het begrijpelijk dat de grootste sterren in de rij staan om zijn nihilisme vorm te geven.

De muziek van Wagner doet me dan weer weinig, maar soit.

Wow, erg mooie en indrukwekkende film van Von Trier is dit zeg. Het is opgedeeld in twee gedeeltes, waarbij je kijker eerst een bruiloftpartij mee maakt. Een hele hoop cliches van bruiloften worden netjes nagelopen en ondertussen is er veel spanning tussen Kirsten Dunst en haar familie. Het tweede gedeelte vond ik nog ietsje sterker, wanneer de verhouding tussen de twee zusjes (Gainsbourg en Dunst) aan bod komt. Ondertussen nadert er een grote planeet die de hele aarde gaat verwoesten.

Licht kritiekpuntje is dat kinderachtige geschud van de camera had van mij niet gehoeven. Zeker in de bruiloft lijkt Lars von Trier weer onnodig last van Parkinson te hebben. Later is dat geschud minder, of in ieder geval mij minder opgevallen, omdat ik nog meer in de film zat . Maar al met al een erg goede film met mooie beelden. Liefhebbers hiervan kan ik Tarkovsky's Offret aanraden trouwens, die film heeft ook zo'n mysterieus pre-apocalypse-sfeertje.

Not your average end of the world

Spektakelstukken zoals The day after tomorrow en 2012 kennen we allemaal wel. Veel natuurgeweld wat een ding duidelijk maakt: als de natuur zich tegen de mens keert staan we machteloos.

Dit geldt natuurlijk ook voor een gigantische planeet die rechtstreeks op de aarde afkomt waarbij Melancholia niet de nadruk legt op de ramp zelf maar op enkele individuen. De film toont hoe zij in het leven staan en hoe ze ermee om gaan als de wereld daadwerkelijk vergaat. De film neemt hierbij voornamelijk de tijd voor het eerste aspect, het tweede beslaat enkel pakweg het laatste half uur. Dit werkt verfrissend omdat er weer eens gekeken wordt naar de personages en het hele gebeuren omtrent het einde van de wereld naar de achtergrond laat schuiven.

Aan de andere kant is een veel gehoord punt van kritiek dat men wel de stijl van von Trier moet weten te waarderen. Deze is vrij traag en wordt op een bepaalde artistieke wijze in beeld gebracht. Ook ikzelf, vond de film hierdoor niet altijd even toegankelijk. Ik kan regisseurs die de nadruk op hun personages leggen in plaats van op de ramp alleen maar toejuichen maar de benadering die Melancholia hanteert is niet volledig de mijne.

De film was mij namelijk met momenten te voortkabbelend en te veel uitgerekt waardoor ik op een gegeven moment echt vond dat het zo onderhand wel afgelopen mocht zijn. Ook kon ik maar weinig begrip opbrengen voor Justine wiens gedrag in mijn ogen niet voldoende verklaard wordt waardoor ik haar maar moeilijk kon begrijpen en me afvroeg waarom ze precies zo geworden was.

Dit alles maakt Melancholia een aardige middenmotor voor mij, want bepaalde shots waren bijvoorbeeld wel weer erg mooi. Neem in ieder geval de tijd voor jezelf als je besluit deze film te bekijken.

3,0*

Dit is met recht één van de meest bijzondere films die ik ooit heb gezien. Ik moest er behoorlijk lang over nadenken of ik het nou wel of niet een mooie film vond, maar uiteindelijk ben ik positief. Ik had nog niet eerder een film van Lars von Trier gezien, maar ik ben wel bekend met de controverse rond zijn persoon en het soort films dat hij maakt. Melancholia trok me aan omdat het zich zo sterk richt op hoe twee heel verschillende personen met een levensgrote bedreiging omgaan - zonder dat er aan getwijfeld hoeft te worden of die bedreiging reëel is.

De beginscène duurt nogal lang en is wat vreemd, later vond ik de haast levende schilderijen juist heel fascinerend. Visueel ziet deze film er geweldig uit.
In deel 1 volgen we Justine, die in dat stadium nog poogt om tegen haar depressie te vechten en 'normaal' gedrag te vertonen. Het is tragisch om te zien hoe zij gedurende één dag de strijd verliest. Ze zoekt hulp bij een laffe vader, een ronduit misantropische moeder en een niet-begrijpende zus. Je ziet Justine afglijden, maar er is niets aan te doen. 'Wat had je dan verwacht?' vraagt ze aan haar man nadat hij te kennen heeft gegeven haar de dag na hun huwelijk te willen verlaten. Je weet hoe ze verder zal wegzinken in haar depressie.
Dat krijgen we dan ook te zien in deel 2. Hierin draait het meer om Claire, die aanvankelijk nog volkomen normaal gedrag vertoont maar in paniek raakt wanneer het einde der wereld dan toch echt nadert. Justine is ondertussen niet meer in staat om voor zichzelf te zorgen, maar wordt juist sterker naarmate het einde dichterbij komt. Het maakt haar echter niet tot een prettiger persoon; ze gedraagt zich tegenover haar doodsbange zus al even lelijk als haar moeder deed tegen haarzelf, toen zij bang was. En toch is Justine niet volledig verbitterd, want om haar neefje bekommert ze zich wel. Ze ondergaat alles berustend, niet klaaglijk.

Wat deze film zo interessant maakt is dat de beide zussen zo verschillen, maar dat ze geleidelijk aan steeds meer van elkaars karaktertrekken overnemen. Zowel Kirsten Dunst als Charlotte Gainsbourg acteren meer dan goed. De bijrollen zijn overigens ook goed gedaan, hoewel er aan het eind van de film ongeveer niemand meer overblijft. De film negeert de rest van de wereld volstrekt en laat alleen zien hoe Justine, Claire en haar zoontje het einde ondergaan. Het gaat niet om het eind van de wereld, deze film. Het gaat erom hoe mensen daar mee omgaan.

Al met al een fascinerende film, en ik denk dat ik 'm in de toekomst zeker nog eens ga zien om er wat meer van te begrijpen. Ik heb het idee dat er nog veel meer referenties en symbolen in zitten dan ik tot nu toe heb begrepen. De links van Hannibal hebben me daar alvast wat mee geholpen.

Voor nu vier sterren.

Poeh, dit was niet direct de film die 'k had verwacht. 'k geraakte maar niet in het verhaal. Het kon me maar niet boeien en de lange speelduur hielp ook al niet echt. Visueel was het wel knap gemaakt en ook de cast was wel goed, maar al bij al was het toch niet echt m'n ding.

Bijzondere film van onze 'melancholische' vriend Lars. Twee zussen; de depressieve Justine die alsmaar sterker wordt naarmate 'het einde' nadert, terwijl - de van het leven houdende - Claire het maar niks vindt dat onze o-zo mooie wereld toch naar de Filistijnen wordt geholopen door planeet 'Melancholia' en dus vies verzwakt naar het einde toe. Intrigerend samenspel van de twee.

Vond de 1e helft het sterkst. Vooral omdat de onderhuidse spanning en onvoorspelbaarheid van het verhaal (wat gaat er allemaal gebeuren?) én de karakters je op het puntje van je stoel houden. Op een gegeven moment wist ik als kijker wel dat Von Trier op een ietsje té afstandelijke manier naar het einde toe kabbelde en er (misschien daarom) nét iets te weinig gebeurde. Je weet dat de Aarde verwoest wordt, dus op een gegeven moment lijkt het alleen maar wachten op dat moment.

Gelukkig blijkt het einde op audio- en visueel vlak imponerend te zijn, net als het sterke begin. Sowieso is het einde, oh ja ''het einde''.. indrukwekkend. Best een enge film, waar inhoudelijk misschien nog het één en ander op de juiste plaats moet vallen, zodat het dat één lange, meeslepende rit wordt. Voor nu was het dat - gelukkig - grotendeels ook wel, ondanks eerdergenoemde punten. Sterke film.

Een goede drama/SF film...

Redelijk verhaal, vond langdradige verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs...

Een beetje te snel camerawerk...

Prachtig mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Geen topper film...

Dit drama van de provocerende Deense regisseur Lars von Trier werd overladen met prijzen, waaronder de European Film Award voor Beste Film. Hoofdrolspeelster Kirsten Dunst ('Spider-Man') won in Cannes de prijs voor Beste Actrice.

Waanzinnige film. Hoewel ik in zeer vermoeide toestand deze vrij lange film ben gaan kijken (en vrijwel zeker was dat ik in slaap zou gaan vallen), heb ik ruim 2 uur lang met opengesperde ogen naar deze prachtige film gekeken.

Misschien wel een van de beste die ik dit jaar gezien heb. Ongetwijfeld zijn alle diepere betekenissen en/of symbolieken mij ontgaan, maar de menselijke emoties en prachtige decors niet. Ben wel fan geworden van Von Trier. Alles gelukkig niet zo gewoontjes en volgens de gebaande paden. Ik hou wel van zulke films.

Dat einde ook....geweldig. Ja bijzonder vermaakt. Hoewel ik toch twijfel of 'vermaakt' het juiste woord is voor zo'n film. In ieder geval een film om niet snel te vergeten. Volgens mij heb ik er ook nog over gedroomd vannacht.....zie Melancholia nog zo voor me

De beste rampenfilm die ik heb gezien, en wat voor een? en waarom?

Nou, we kennen de voorgaande rampenfilms wel waar de aarde (dreigt) te vergaan: Armageddon, The Day After Tomorow, Deep Impact, The Core enz enz, waar je gewoon domweg met bier en chips kijkt naar het heldendom of het sentimentele geleuter of baanbrekende effectjes (de laatste 2 films waren trouwens strontvervelend) Lars von Trier besluit ook maar eens een rampenfilm te maken, maar dan wel een hele andere.

Eentje die je uiteraard niet met de bovenstaande films kan vergelijken. Dit is zeker geen dom vermaak maar toch eigenlijk gewoon weer een kunstwerk van een film, dat gewoonweg gaat om de laatste dagen van de aarde en de psychologie eromheen. Het begin van de film is al fenomenaal en grijpt behoorlijk naar je keel, die shot dat we vanuit de ruimte zien hoe die gigantische planeet de aarde gewoon letterlijk als een lampje doet verpulveren was toch echt een shot die ik wel 10 keer terug bleef spoelen. Aan de andere kant dacht ik ook even: Jammer, dat we nu al veelste snel dat te zien krijgen want normaal verwacht je zoiets op het einde pas, maar dat veranderd gouw. Dan komen we bij het verhaal, het hoofstuk van Justine (prachtig vertolkt door Kristen Dunst), dat opzich nog niet heel bijzonder is en er nog weinig tot niks over die planeet gesproken word en de mensen nog allemaal niks vermoeden. Wel dat Justine al een paar vreemde sterren waarneemt. Hier krijgen we te maken met het bruiloft van een iewat neurotische Justine en haar man Michael. Dat allemaal erg mooi begint, (mensen vermoeden allemaal niks van de Planeet Melancholia) maar helaas word de boel behoorlijk verstoord door Justine's botte moeder. En met de neurotische trekjes van Justine en der rare visioenen, voorgevoelens (ze weet dus al dat er iets niet helemaal klopt met die rode ster) en angsten zorgen ervoor dat de boel helemaal afbrokkelt. Waar we dus ook een soort van emotionele familiedrama voorgeschoteld mee krijgen die je ook nog wel eens naar je keel wil grijpen.

Dan komen we bij Claire, die ook, netzoals in Antichrist, erg knap is neergezet door Charlotte Gainsbourg. In dit verhaal is het immers al bekend dat de planeet Melancholia vroeg of laat tegen de aarde zou botsen. Ook psychologisch zit dit deel helemaal goed inelkaar. Het feit dat Claire vecht tegen het einde en vervolgens ook haar zus moet onderhouden, die helemaal kapot is van depressie en daardoor net een invalide is geworden (waarschijnlijk ook door die breuk in het vorige verhaal) en Claire met 2 lasten zit. Ja, Melancholia wil heel vaak de familiedrama richting in gaan en blijft je maar raken, vooral als je ziet hoe Justine er aan toe is. Vooral die bijrol van dat jongetje was ook erg treffend, en uiteraard.... als kijker voel je ondertussen ook nog wel de dreiging van Melancholia tussen al dit drama, wat met het moment claustrophobischer word (vooral met dat rommelende geluid). Geen enkele rampenfilm heeft me zo weten mee te voelen en te facineren. Je kijkt ondertussen ook naar de status van de wereld en je bedenkt je ondertussen ook zelf van: wat zou ik op dat moment doen? Wat natuurlijk je ook doet slikken is dat moment dat de grootte van dat planeet word bekeken en dat er eerst opluchting is als blijkt dat de planeet kleiner is, maar niks is minder waar.

En dan... lijken de rollen ook te zijn omgedraaid, wat ik ook onvergetelijk vond: Claire is nu de gene die helemaal lam is van paniek en Justine is rustiger geworden en denkt ook maar van: laat maar komen. Dat stuk met die wigwam en dan zo afwachten op de inslag zorgt al helemaal voor een fiere brok in je keel, en eventueel een traantje en natuurlijk een indrukwekkend beeld.

En zo is dit gewoonweg weer een parel van Trier die je gewoon weet te overtuigen, mee te laten voelen en zelfs ook best wel bang weet te maken. Die planeet zag er ook erg eng en facinerend te gelijk uit. En ja... dan uiteraard de beelden, want die waren gewoon weer ontiegelijk prachtig gemaakt en alweer weet Trier er een soort sfeertje in te zetten die een beetje het gevoel geeft alsof je niet naar een film zit te kijken. (al was dat in Antichrist, Dancer in the Dark en Dogville (logisch) een stuk sterker, maar dat wil nog niet zeggen dat Melancholia ook weer die trekjes heeft. Het sfeertje is ook om te smullen en weet ook te varieren van sprookjesachtig tot deprimerend en ook melancholisch (misschien dat de planeet daarom wel zo werd genoemd ). Vele beelden leken ook wel uit een schilderij te zijn weggelopen.

Ik zou zeggen: wil je een ander soort rampenfilm? Kijken! En bewaar al die blockbusters voor een doordeweekse dag als je je echt verveeld.

5,0*

Goethe:

"Wer Grosses will, muss sich zusammenraffen;

In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister,

Und das Gesetz nur kann uns Freiheit geben".

Omgekeerd geldt ook: herkennen is zien. Dit doet me aan Zerkalo denken: aan stringente regels en of iets een metafoor (symbool) is. Tarkovksy artistieke vrijheid i.t.t. Von Trier was gebonden aan censuur. Tarkovsky's filmopvatting (constructie) ontstond binnen een rigide ideologie. Dus een beeld, zoals bij een metafoor of symbool het geval is, mocht niet staan voor een ander (meer verborgen) beeld want dat zou verdacht zijn en argwaan wekken bij de autoriteiten. Tarkovsky's strenge utopische opvatting, beeld is beeld, is in deze omstandigheden ontstaan. Het beeld zou puur, als natuurlijk impuls, moeten binnenkomen. Maar Zerkalo's weergaloze scénes is nu juist een perfect geënsceneerde constructie: het pure beeld is ingekaderd en krijgt zo bewust en onbewust contexten. Zerkalo is een weerspannige film tegen rigide verwoordde ideologie daar zette Tarkovsky nadrukkelijke (natuur, mystieke) beelden tegenover. Die nadruk uit zich in inerte beelden, lange shots, van simpele details. Voor de gemiddelde filmkijker, die Hollywood stijl gewend is, erg vervreemdend, maar moet vooral voor sommige Russen in die tijd erg bevrijdend zijn geweest...

Von Trier is ook weerspannig maar vooral tegen de 'totalitaire' hollywood cliche's. Zijn eigen Dogma (!) is te vergelijken met Punk of New-Wave in de muziek: terug naar de basics. Hij schaamt zich dan ook niet als een dilettant (Von!) of amateur te werk te gaan als er maar niet volgens de geijkte stramien gefilmd wordt. Zijn wapperende camera werd ironisch genoeg een 'handelsmerk'. Maar zijn dogmatische regels zijn utopisch voor een filmer die zich ontwikkelt. Dat Tarkovksy, als tegenhanger van anti-intellectuele hollywood, een voorbeeld voor Von Trier is lijkt me logisch, maar Von Trier is geen epigoon daarvoor heeft hij inhoudelijk veel meer artistieke vrijheid dan Tarkovsky ooit had. Hollywood gedijdt onder dynamische beelden die continue blijven stromen en gevoel van de kijker overbluffen. Von Trier, Tarkovsky (Zerkalo zeker) en David Lynch (etc) appeleren, door discontinue effecten, eerst het verstand van de kijker: d.w.z. je eigen gewoontes en regels van kijken worden op de proef gesteld, daarna volgt het gevoel. Beeldtaal heeft iets van schrijftaal je moet leren tussen de regels door te kijken....daar huist immers het gevoel. Ramon K noemt dit waarschijnlijk geforceerd en gekunsteld. Maar was Tarkovsky nou zo ongekunsteld en ongeforceerd? integendeel..denk aan Goethe's "zusammenraffen": al zijn krachten inspannen... want "In der Beschränkung" (lees: onderdrukking) toonde hij zich nu juist qua (onbewuste?) maskering en ensceneering van motieven een uitzonderlijke "Meister".

Von Triers Melancholia is nu juist een eigen persoonlijke mixture geworden: de perfecte anti-hollywood statement!

Ondraaglijke onuitstaanbare film. Ik zal het gewoon niet "snappen", maar de film zet mij dan ook totaal niet aan om daar een poging toe te wagen. 1,5 sterren om de mooie locatie.

Fijn, was ik net een enorm uitgebreide recensie aan het schrijven, klik ik per ongeluk op het kruisje van mijn browser en verdwijnt mijn mening als sneeuw voor de zon. Nog maar een keer proberen dan.

Enfin, Melancholia is mijn tweede Von Trier, en deze heeft me niet echt geraakt. Na Antichrist, waarvan ik de score na een herziening verhoogd heb van drie naar vier sterren, valt deze film me erg tegen. Maar, laat ik beginnen met de goede punten, want die heeft deze film natuurlijk ook.
Ten eerste trekt de sterke cast het niveau van de film omhoog, Charlotte Gainsbourg zette in 2009 in Antichrist al iets moois neer, en hier doet ze het ook prachtig. Het goede acteerwerk zorgt voor veel medeleven bij de kijker en dat is wel nodig bij een film als deze. Daarbij is er ook nog het kind van Clair (Gainsbourg) en John (Sutherland) die bij het overgrote deel van het publiek al gauw het 'aaah'-gevoel opwekt. Ten tweede doet de locatie de film ook enorm ten goede. Het landhuis met prachtige tuin en een golfbaan met, ik meen te herinneren, achttien holes zorgt voor veel sfeer in dit werk. De muziek is om te genieten en ook het verhaal is prachtig, maar ik denk dat hier veel meer uit gehaald had kunnen worden dan Lars hier gedaan heeft.

Net zoals in Antichrist, hoewel daar in mindere mate, was het camerawerk enorm storend. Ik begon me af te vragen of Von Trier niet een angst voor stilstaande beelden koesterde, want de camera is constant in beweging. Bij dynamische scènes, zoals het paardrijden, kan dit positief effect hebben, maar zelfs wanneer Kirsten Dunst rustig een bad neemt vindt er een nutteloze, vluchtige vergroting van het beeld met haar gezicht plaats waardoor ik meer het gevoel had naar een amateuristische home video te kijken dan naar een 136 minuten durende film van een zeer gewaardeerde regisseur.
Daarnaast had ik het gevoel dat het eerste deel van de film, de bruiloft, geen enkele betekenis had voor het grote plot van de film, waardoor dit eerste deel wel erg vervelend werd op een gegeven moment. Het eerste deel is denk ik alleen leuk als je hem voor de tweede keer kijkt, omdat je dan pas begrijpt waarom Justine zo'n drama van haar bruiloft maakt. Toen ik dan toch de helft van de film had gehaald en het tweede deel ontmoette, werd het wat interessanter. Er komt wat meer drama in de film tussen de personages en er begint wat spanning te komen. Dit tweede deel is mooi opgebouwd en de wanhoop van Clair is ook erg goed weer gegeven.

Kortom, Melancholia is een film met sterke punten en een verhaal dat erg interessant had kunnen zijn. Helaas is Lars von Trier er in wat gefaald om het een meesterwerk te maken en dat is jammer, want het idee had enorm veel potentie. Mijn redelijk lage score voor deze film, vergeleken met veel anderen hier, wil niet zeggen dat ik stop met Von Trier, want met deze twee films heeft hij me wel nog benieuwd gemaakt naar zijn vorige werken. Drie sterren hier voor Melancholia, en dan ben ik nog aardig mild naar mijn mening. Misschien kan een herziening geen kwaad en ontvangt deze film dan nog een hogere score van mij.