Polisse (2011)

Indringende film die het vooral moet hebben van een aantal overrommpelende scenes. Daarnaast is het acteerwerk af en toe fenominaal waardoor je bij vlagen op het randje van je stoel zit.

Enig punt van kritiek vind ik de nogal drukke tussenstukken en vooral de dansscene in het midden van de film. De meerwaarde hiervan ontging me nogal en de scene duurde voor mijn gevoel veel te lang waardoor het tempo even uit de film verdween.

Maar, ik moet niet zeuren want een aantal momenten uit deze film zal ik nooit meer vergeten.

Goed

Aardige film waarbij een onderdeel van de Parijse zedenpolitie -waarbij ironisch genoeg sprake is van wat incestueuze relaties- wordt gevolgd tijdens hun werkzaamheden en daarbuiten.

Wat de heer Aapje81 zegt over de tussenstukken daar kan ik me in vinden, ik vond de dansscène en de scene waarin de collegae plus aanhang een spelletje doen nogal overdreven, haast pathetisch. Deze zwakkere onderdelen worden deels gecompenseerd door een aantal aangrijpende situaties met uitstekend acteerwerk.

Het verhaal komt waarig over. Is er eigenlijk wel een story line of zijn het scenes uit de harde realiteit die samen een indruk geven van de ellende waaraan vooral kinderen bloot staan.
Het soms net een documentaire, geweldig goed geacteerd, eigenlijk zonder uitzondering. Hartverscheurend somsals een moeder haar kind achter laat bij de zedenpolitie, mishandelde Roemeense kinderen uit tenten en caravans worden weggehaald en een jong meisje, zwanger geworden van een verkrachter, van een dood kindje bevalt . Al met al een breed en indringend beeld van het werk van de zedenpolitie maar als speelfilm blijft het een beetje los zand. Desalniettemin: aanrader! Niet voor een feel-good uurtje maar om even te realiseren welke nuances het leven kent.

Uitstekend drama, bijna als een documentaire krijg je een blik van het leven van deze afdeling zedenpolitie. Nergens wordt het sentimenteel, wellicht daarom dat het mij emotioneel zeker niet koud liet. Echte gevoelens, erg goed gespeeld.

Hele bijzondere film die je niet echt makkelijk aan een genre kan vastknopen en meer bestaat uit momentopnames die behoorlijk variëren. Het hoofdonderwerp is niet echt prettig. We nemen een kijkje naar een groep collega's in een zedenkantoor en krijgen daar continu te maken met kinderverkrachters, pedofielen, ontspoorde tienermeisjes die seksueel heel ver gaan, kinderen die door hun Afrikaanse moeder moeten worden achtergelaten, mishandeling, incestvaders die met trots vertellen over hun daad of met een gevoel alsof het heel gewoon is, en die hele zaak rond die Roemeense kinderen. Inderdaad zijn dit nog best uiterst gevoelige dingen die voorbij komen en de collega's op zich dragen. Maar ondertussen slaat de film geregeld even een andere richting in, waarbij we zo nu en dan weer inene een feelgood-movie voorgeschoteld krijgen en de collega's toch nog wel plezier hebben ondermekaar, en dan ineens komt de relatie/familie-drama te bod, als Melissa heil ziet in haar collega Fred, ten afzien van haar egoistische echtgenoot. De collega's worden allemaal stuk voor stuk erg sterk neergezet, en het lijk op den duur wel alsof ze de balans tussen hun plezier onder mekaar en al die ranzige zaakjes een beetje kwijtraken, zie maar als ze in lachen uitbarsten als een meisje aangifte doet vanwege dat ze iemand moest pijpen voor een telefoon. Het einde was ook recht voor zijn raap.

Sterke provocerende film.

4,0*

Sterke film, docu style geschoten waarbij je het gevoel krijgt dat je een weekje meeloopt met de Franse jeugd zeden politie. Aangrijpend, confronterend en verbazingwekkend. Mooie balans tussen de "zaken" en het relationele binnen het team.

Ik heb wel een tijd nagedacht over het einde van de film, is de conclusie die de kijker moet trekken dat de schade aangericht bij slachtoffers van pedofilie te herstellen is, terwijl de schade die ontstaat bij de hulpverleners niet meer hersteld? Dit wordt voor mijn gevoel weergegeven met de laatste scene waarbij het jongetje zijn turnwedstrijd wint, en Iris zelfmoord pleegt...

Zoals ik het zie is het meer een observatie van hoezeer je door dit soort dingen de weg kwijt kan raken. Niet over herstel. De daad van Iris is tenslotte vanuit een opwelling.

De sprong was een opwelling maar Iris is gedurende de hele film natuurlijk zwaar cynisch en zelfs haatdragend richting mannen. Ze maakt daar geen grappen over, ik dacht eerlijk gezegd dat ze verliefd was op haar blonde vrouwelijke collega waarmee ze tegen het einde van de film die heftige ruzie krijgt. Tijdens die ruzie zegt die blonde ook dat ze geen liefde meer kent, alleen maar haat en zwaar in de verzuring zit. Ik zou zeggen dat door alles wat Iris heeft gezien, ze in een depressie belandde en daar niet meer uit kwam en werd dit niet opgemerkt door leidinggevenden en collega's.

Die laatste scenes, met de springende Iris en het jongetje dat turnkampioen wordt, is niet voor niets door de regisseuse met elkaar verweven. Ze wil daar dus wat mee zeggen. Toch? Waarvoor toont ze anders het jongetje dat kampioen wordt en vlecht ze dat in de scene van de springende Iris?

schitterend geacteerd. overweldigend verhaal die je bij de strot grijpt en je niet meer los laat.

een film die je moet gezien hebben en die bij mij nog lang zal naspoken.

een, onwaarschijnlijk realistisch verhaal

Prima film waarin het soms heftig aan toe gaat, kijkt lekker weg en prima geacteerd.

Een gedramatiseerde documentaire over de afdeling van de zedenpolitie in Parijs. Je ziet het team zowel aan het werk als privé. Aanvankelijk komt het allemaal rommelig en druk over. Het wordt niet langzaam opgebouwd, maar je wordt als kijker gelijk in het diepe gegooid. Heel veel mensen en heel veel uiteenlopende zaken. De een na de ander en nauwelijks tijd om even bij te komen. Toch went het wel na verloop van tijd en gaandeweg leer je de mensen van het team steeds beter kennen. Opvallend is, dat het een grote familie lijkt. Ik kan me dat in Nederland toch moeilijk voorstellen, hoe collega's zo met elkaar omgaan. De film is wel wel heel knap gemaakt, want het komt vaak erg natuurlijk over en nauwelijks geacteerd. Alhoewel het erg heftige einde voor mij toch wel als een onaangename verrassing kwam, maar dat was waarschijnlijk ook de bedoeling. Omdat het voor iedereen als een onaangename verrassing kwam. Toch doet juist dat heftige einde de rest van de film verbleken. Ik vrees dat als ik later nog aan deze film denk, dat ik dan juist alleen het einde nog kan herinneren. En dat is ergens ook jammer.

Pedofilie, incest, kindermishandeling... het zijn niet de zoetste onderwerpen die in Polisse behandeld worden. Gefilmd als een semi-documentaire waardoor het lijkt of reporters 24/24 op hun huid zitten, wordt het zware leven van de politiedienst getoond die zich bezig houdt met misdaden tegen kinderen. Sterker nog is de zware tol dat het beroep van hen eist. Een eigen privé leven lijken ze niet te hebben; het is samen uit en samen thuis. In deze dienst zijn er enkele koppels die elkaar hebben gevonden op de werkvloer. Het kan ook niet anders : ze leven dag in dag uit met elkaar zodat ze een vreemde verbondenheid tussen elkaar ontwikkelen. De stress maakt ook dat de druppel snel overloopt en er steeds wel iemand uitbarst om de spanning eruit te krijgen. Enige misser was de collectieve lachbui met het meisje die jongens heeft gepijpt om haar gsm terug te krijgen. Je wenst toch wat ernstiger behandeld te worden door de politie . Het levert een aantal heftige scènes en dialogen op die flink blijven hangen en één ding is zeker : dit beroep zou ik geen dag willen doen. Zeker een kijkbeurt waard.

Het blijft film, maar soms meer docu. De scene met de Roemeense kinderen....daar word je wel even stil van. Wel een erg chaotische start. Minpuntje vond ik de scene met het meisje dat haar telefoon kwijt was en de blowjobs..... kan me niet voorstellen dat de politie daar zo op reageert.... Anyway, dikke voldoende.

een dikke 5 sterren voor deze film !!

Erg ongeloofwaardig allemaal. Agent slaat mogelijk dader, telefoonmeisje wordt vernederd, dader en slachtoffer in een ruimte en ga zo maar door.
Totaal ongeloofwaardig, en ik neem toch aan dat men wel een realistisch beeld wilde schetsen,.
Mijn inziens niet gelukt. Tenzij er bij de franse politie echt geen gedragscode is...

IJzersterke cinema vérité. Een uppercut midden op je kin. Een trein die over je heen dendert. Juist door de ongepolijstheid waarmee dergelijke uiterst gevoelige onderwerpen aangepakt worden komt het, bij mij, nog harder aan. Voor de teamleden is het een overlevingsmechanisme. Net als het feest. Doordat zij er met niemand buiten hun team over kunnen praten worden zij een geïsoleerde gemeenschap met eigen overlevingsmechanismen. Alleen gezamenlijk kunnen ze de dagelijkse ellende verdragen.

Complimenten aan de regisseuse en daarmee kom ik ook bij het, mijns inziens, enige minpuntje van de film. Haar eigen rol. Ik begrijp haar rol volkomen, alleen vind ik hem uitermate zwak ingevuld, zeker in vergelijking met het acteergeweld rond haar heen.

De regisseur lijkt heel de film op zoek naar een bepaalde toon, maar kan die maar niet vinden. Op zich lovenswaardig dat het gebracht wordt met de nodige humor die waarschijnlijk als zelfbehoud ingeschakeld wordt. Maar waarom is het dan zo onevenwichtig? En daardoor vaak ook ongeloofwaardig?

Het is al aangehaald door anderen hier, maar de ondervragingen, gewoon op kantoor 'en plein comité' en dan nog vaak met dader en slachtoffer gewoon in elkaars gezichts- en gehoorveld… dat meen je toch niet. Ook het enerzijds zwaar aangeslagen zijn door een baby, die door haar (verslaafde) moeder ontvoerd is en het anderzijds (beschamend) lacherig doen tegenover een jong meisje dat zich verplicht voelt te p…pen om haar gsm terug te krijgen. Waar trekken die mensen de lijn? Dat laatste was naast kinderachtig vooral heel aanstootgevend.

Ik houd wel van Franse films waar de kleien alledaagse, weinig glamoureuze kantjes van het leven belicht worden, maar nu werden bijvoorbeeld het gebekvecht aan tafel veel te dik aangezet.

En dan die wat bij de haren gesleurde liefdeshistorie… tja. En het einde vond ik helemaal een krampachtige laatste poging om nog wat gewicht aan de film te geven.

Nobele intenties, soms best wel (ondanks onderwerp) 'leuk' om te zien, maar helaas mist deze film de 'sérieux' om echt ernstig genomen te worden.

Voor wat het waar(d) is.

Bedankt. Werd ook wel (iets minder uitvoerig) meegegeven aan het begin van de film.

De fragmenten die erin moesten hakken, deden dat gewoon niet bij mij. En de grappige passages vond ik dan weer wrang of te kolderachtig. Wellicht ben ik iets té streng, maar de moodswings voelden niet logisch of correct aan. Sorry.

Deze docuachtige drama was toch wel een tegenvaller. Door het onrealistische werd ik om de zoveel minuten helemaal uit de film gehaald. Dit is vrij ernstig bij deze film aangezien het qua stijl realistisch probeert over te komen. Het op waarheid gebaseerde deel van de film beperkt zich zo te zien tot de zaken over kinderen die (vaak als nauwelijks iets meer dan een anecdote) voorbij komen. Maar het verhaal rond het politieteam lijkt me allesbehalve realistisch. Zo gaan ze lekker feesten met elkaar (topsfeer, wie zou zulke collega's niet willen), dan gaan ze (bijna) met elkaar op de vuist, slaan de verdachten, lachen gezellig met z'n allen de jonge slachtoffers uit recht in hun gezicht, betrekken zich overal emotioneel bij, ruziën met andere politiediensten, willen na diensttijd niet naar huis, en ga zo maar door, en ondertussen scheiden/trouwen, gaan ze vreemd, spelen ze spelletjes, doen dansjes en praten ze om de haverklap over seks. Misschien dat in Frankrijk deze dienst als soort van kinderbescherming functioneert en ze daarom als brandweerteam optreden (veel tijd niets doen, spelletjes spelen, en wachten tot er iets speelt, en zodra er wat te beleven valt, zoals een ondervraging, gaat de hele groep erbij zitten en zich ermee bemoeien, dus dat laat ik terzijde, al overtuigt mij ook dat niet. Ik vond het verhaal rond het team meer weghebben van een soap dan van een serieuze kijk op zo'n afdeling.

De film is op zich wel bekijkbaar, onderhoudend, en de (misplaatste) humor werkt soms wel, zoals het meisje wiens mobieltje wordt afgepakt maar realistisch lijkt het me zeker niet. Enig brok in de keel-moment voor mij was het verhaal over de abortus. Daar staat weer tegenover een belachelijk en overbodig slot. 2*

Beslist een sterke film over de zedenpolitie met meerdere indringende, soms schokkende scenes maar toch ook wel soms een opeenstapeling van aparte voorvalletjes die niet worden uitgespit en die de film een allure geven van een collage van "Flikken"-afleveringen.

Groot accent wordt gelegd op de frustaties die de job met zich meebrengen en die weerslag hebben op het privéleven.

Zijn de leden van de onderzoeksploeg beslist niet emotieloos, hun optreden is dikwijls keihard, ook in de ondervragingen en niet altijd op één lijn afgestemd.

Vraag me af of dit ver afwijkt van de gemiddelde realiteit in het leven van zo'n beroepsmensen.

Het viel me toch op dat veel collega's samen, doorgaans afwachtend, in een lokaal samentroepten wat toch een beetje vreemd overkomt. Leek dan meer een plantondienst.

In ieder geval : schitterende acts.

Franse film over zware onderwerpen zoals Pedofilie, incest, kindermishandeling, verkrachting, uithuwelijken enz. De hele film is in een documentairevorm gegoten wat betekent dat je constant met de camera dicht op de acteurs mee kijkt. Alhoewel de film over die zware onderwerpen gaat is de film niet echt schokkend. De zaken die door de agenten worden behandelt worden aangestipt maar nergens uitgewerkt. Hierdoor krijg je nergens echt een brok in je keel of denk je van s**t. Niet dat de film nu moet shockeren maar verder doet de film ook niets. De relaties onderling zijn niet erg interessant en worden ook verder niet goed uitgewerkt. De film is dus vooral beschouwend en hierdoor blijft de band of het gevoel van medeleven uit. Regisseuse Maïwenn speelt zelf de rol van fotografe Melissa. Een zweverige tante die totaal niet in de film paste en dan ook niets toevoegt, sterker ik vond haar persoon zelfs vet irritant. Ik denk dat er getracht is om de vele problemen waar de agenten van de jeugdafdeling van de politie tegen aanlopen, te laten zien. Helaas is dit maar gedeeltelijk gelukt.

Een totaal ongeloofwaardige manier van werken heeft deze afdeling zedenzaken van de Parijse politie. Verdachten en slachtoffers hebben geen enkele privacy en worden verhoort met allerlei mensen erbij. Verdachte en slachtoffer worden zelfs samen verhoord. Er zal geen enkele afdeling zedenzaken zijn waar slachtoffers en daders zo behandeld worden. Met als triest dieptepunt een verhoor waarbij een slachtoffer tijdens een verhoor compleet uitgelachen wordt door het gehele team, inclusief agenten die op de achtergrond zitten te werken. Ik denk dat het allemaal bewust zo ongeloofwaardig in de film gestopt is maar de gedachte erachter snap ik niet. Verder bestaat de film uit een verhaalloos geheel met louter kibbelende Franzosen, of ze zijn ineens de beste vrienden. De 2,50 punten die ik geef is dan ook alleen voor de enige scene die me raakte, de moeder die afscheid moet nemen van haar doodgeboren kindje.

Je denkt toch niet dat dit een waarheidsgetrouw beeld schetst?

Geweldig ensemblespel in deze kijk in het professionele en persoonlijke leven van de politie-agenten die werken voor een eenheid die zich richt op de bescherming van kinderen. Dagelijkse confrontaties met pedofielen, plegers van incest en gesprekken met de kinderen die slachtoffer zijn van seksueel misbruik hebben onvermijdelijk invloed op de privérelaties van de medewerkers, maar ook op de onderlingen collegialiteit. Een complexe mix van wisselende emoties in een film waarin de ondervraging van een incestueuze vader over zijn perverse fantasieën en een gesprek met een meisje dat jongens bevredigt om haar smartphone terug te krijgen een totaal verschillend verloop hebben. Maïwenn, die zelf een rolletje heeft als een fotografe die een tijdje meeloopt met de eenheid, laat de volledige cast schitteren en sleept je als kijken van begin tot einde mee in de wereld van deze bijzondere mensen. Gebaseerd op waargebeurde incidenten en die authenticiteit is aan alles te merken. Meesterlijk in elk opzicht.

Niet meteen de job van je leven, werken bij de zedenrecherche van de politie. Daar twee uur naar kijken en je weet meteen hoe verknipt sommige mensen zijn. Nu ja, dat wist ik anders ook wel, maar de smerigheid die hier soms naar bovenkomt is soms moeilijk te vatten. Het leven zoals het is binnen deze politie-eenheid waarschijnlijk.

Interessant inkijk dus. Deze politielui zijn ook maar mensen die er een enorme arbeidslust op nahouden. Een privéleven is er nauwelijks en dat wreekt zich ook in bepaalde scènes. Niet onlogisch dat sommigen ook elkaar opzoeken omdat er daarnaast niemand is.

Er zijn veel delicten die de revue passeren, misschien net té veel om enige affiniteit met het gebeuren te krijgen. Nu is het louter een tsunami van vele lossen fragmenten en verhoren zonder dat je er echt voeling mee krijgt. Hier en daar ook een vreemde scène. Dat smartphone verhoor bijvoorbeeld, onbedoeld hilarisch ...

De Buurtpolitie, maar dan voor volwassenen. We volgen een politiekorps dat zich bezig houdt met zedenfeiten. Sommige feiten komen best wel binnen. Maar het geheel is zo druk en chaotisch, en niet in een positieve manier. Het is een drukke babbelfilm dat meer weg heeft van reality tv of een docu, maar dat is voor mij niet bepaald een pluspunt. Jammer eigenlijk, want het onderwerp is wel belangrijk en met een beetje meer focus blijft dit meer hangen. Ik verschiet trouwens van het aantal stemmen, want ik heb de film opgemerkt omdat die op de site van Lumière staat, want verder is dit mij geheel ontgaan.