Polisse (2011)

Vond het een uur lang erg goed. Indringend drama, sterk geacteerd door een topcast, de verschillende verhaallijnen worden door prima montage mooi bijeen gehouden. Helaas is de ontwikkeling soaperig. Dat simplisme doet de ernstige problematiek die de film aansnijdt geen recht. Twee dieptepunten: de rol van Maiwenn zelf (en in het bijzonder de scene waarin ze wordt aangemoedigd haar bril af te doen en haar haren los en de slotscene. Beide symptomatisch voor de simplistische benadering.

Ja, het is allemaal wat soapachtig en ja het had misschien beter een serie kunnen zijn, maar verder is dit toch een uiterst genietbaar filmpje over een actueel onderwerp. Helemaal niks mis mee met een prima cast. Vooral die Joey Starr (Fred) (van de geweldige rapgroep Supreme NTM ) is een fijne verschijning met een mooie karakteristieke kop.

Prachtige emotionele film die nog uren had mogen duren is misschien een goed idee om hier inderdaad een tv-serie van te maken.

De film staat bol van supertalenten het beste wat de Franse cinema heeft te bieden die echt waanzinnig goed acteren vooral de uitbarstingen van die twee vrouwen zijn oscar waardig. Gewoon een hele mooie film die zich afspeelt in een zieke wereld.....

Pedofielenpolitie.

Ondanks de heftige verhaallijn waarbij een politieteam van de kinderbescherming op de voet wordt gevolgd, betreft het hier allesbehalve een film die choqueert om het choqueren zelf. Evengoed komt er genoeg heftigs in beeld om de maag meerdere malen te doen omdraaien. De zieke werkelijkheid komt rauw en realistisch voorbij aan de bureaus van de soms koele, maar altijd menselijke gezichten van deze kinderbeschermers. Soms subtiel, soms met een mokerslag.

De wanhoop, de gekte en de immer aanwezige moedeloosheid door de continue stroom van nieuwe zaken, moet worden weggelachen en gehuild door de medewerkers van de pedofielenpolitie. Iets wat het natuurlijke karakter van deze dramatische misdaadfilm absoluut ten goede komt. De vertelstructuur en zijplotjes zijn daarom net zo chaotisch als het leven zelf. Voeg daar aan toe acteurs en actrices die zo uit het echte leven lijken te zijn gestapt en je hebt een meesterwerk.

Meesterwerk.

Indringende cinema-verite.

De dagelijkse werkelijkheid op het bureau wordt verteld zoals die is - met daarbij alle uitwassen, maar ook de betrokkenheid en de onmogelijkheid om werk en prive te scheiden, en de waanzin die langzaam sterker doordringt in het leven van alle betrokkenen, de ziekte van de daders die alles om hen heen beschadigt en kapot maakt.

Daarmee geen makkelijke film - als je niet begrijpt in welke situatie de agenten zitten, je niet kan begrijpen waarom ze zich zo gedragen als ze doen, en je niet herkent in hun wanhoop, dan is het lastig om te begrijpen waar de film over gaat - en dan zal je het einde ook niet echt snappen. Maar misschien ben je dan wel een gelukkiger mens.

Meesterwerk.

Een redelijke Misdaad/Drama film...

Redelijk verhaal...

Alles doorelkaar, moet je echt goed verhaal volgen...

Prima acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Geweldige film over een speciale Parijse politiebrigade die verschillende zeden- en jeugdzaken afhandelt. Een documentaire-achtige stijl en dus met veel realisme in beeld gebracht. Er wordt een duidelijk beeld geschetst van wat het werk inhoudt en dat het ook het soort werk is wat je mee naar huis neemt. De film toont de harde feiten zoals ze zijn. Verder een uitstekende cast die de dynamiek als collega's onder elkaar goed weet neer te zetten.

Indringend docudrama over de afdeling Bescherming Minderjarigen van de Parijse politie. De fenomenale cast zet een indrukwekkend verhaal neer, waaraan naar mijn gevoel nogal wat improvisatie te pas gekomen is. De frustraties bij het aanhoren van de verschillende verhalen, het ongeloof, de woede-uitbarstingen, het stoom afblazen, het onderlinge geruzie; het komt allemaal heel erg authentiek over. Enig minpuntje: de rol van regisseur Maïwenn als fotografe. Haar band met een van de agenten lijkt er aan de haren bijgesleept.

Maar verder? Wat moet je met een snotneus van 14, die je doodnuchter recht in je gezicht vertelt dat het vrij normaal is om een groepje jongens te pijpen om zo haar mobieltje, oh pardon smart phone, terug te krijgen? Of als je van de jongelui te horen krijgt dat je een beetje bij moet blijven via de tv om te weten dat het op haar leeftijd normaal is om te neuken en te pijpen, want zo is het leven tegenwoordig (sic). Schokkende verklaringen, waarbij ik me kan voorstellen dat je om je hart te luchten van de weeromstuit in een niet te stuiten lachbui uitbarst.
Het aantal scènes dat beklijft is te groot om op te noemen: de dakloze moeder met haar zoontje, de kampkinderen in de bus, het aangerande meisje na haar bevalling, de arrogante incestueuze vader en zijn onthutste vrouw, ga zo maar door.

Mijn eerste ervaringen met “cinéma vérité” was een paar jaar geleden met de klas van François Bégaudeau in Entre les Murs (2008). Ik was daar toen erg van onder de indruk, maar de impact van deze film is nog veel groter.

Fascinerend, onthutsend.
Meesterwerk.

Alhoewel ik wat minder enthousiast ben dan mijn bovenbuur, deel ik voor het overgrote deel wel zijn mening.

Erg sterk docudrama dat hier en daar wel wat soap-achtig wordt. Maar dat zorgt er net voor dat je met nagenoeg de hele afdeling van de jeugdbrigade een band krijgt en het gevoel hebt dat je ze allemaal wel kent. Enerzijds biedt het een interessante en vaak schrijnende inkijk in het dagdagelijkse werk van deze mensen, anderzijds wordt er ook ingezoemd op de privé-problemen die (vaak) het gevolg lijken van hun job. En daartussen wordt nog eens het liefdesverhaal van de fotografe en die agent verweven. Toegegeven, dat was inderdaad wel wat bij het haar getrokken. Al is die Maïwennn wel een knappe vrouw zeg.

Zoals al aangehaald zitten er behoorlijk wat emotioneel heftige scènes in. Vooral het kind dat van zijn moeder gescheiden werd zorgde voor hartverscheurende taferelen.

Film die een diepe indruk heeft nagelaten. Verschrikkelijk einde ook.

Indringende film die het vooral moet hebben van een aantal overrommpelende scenes. Daarnaast is het acteerwerk af en toe fenominaal waardoor je bij vlagen op het randje van je stoel zit.

Enig punt van kritiek vind ik de nogal drukke tussenstukken en vooral de dansscene in het midden van de film. De meerwaarde hiervan ontging me nogal en de scene duurde voor mijn gevoel veel te lang waardoor het tempo even uit de film verdween.

Maar, ik moet niet zeuren want een aantal momenten uit deze film zal ik nooit meer vergeten.

Goed

Aardige film waarbij een onderdeel van de Parijse zedenpolitie -waarbij ironisch genoeg sprake is van wat incestueuze relaties- wordt gevolgd tijdens hun werkzaamheden en daarbuiten.

Wat de heer Aapje81 zegt over de tussenstukken daar kan ik me in vinden, ik vond de dansscène en de scene waarin de collegae plus aanhang een spelletje doen nogal overdreven, haast pathetisch. Deze zwakkere onderdelen worden deels gecompenseerd door een aantal aangrijpende situaties met uitstekend acteerwerk.

Hele bijzondere film die je niet echt makkelijk aan een genre kan vastknopen en meer bestaat uit momentopnames die behoorlijk variëren. Het hoofdonderwerp is niet echt prettig. We nemen een kijkje naar een groep collega's in een zedenkantoor en krijgen daar continu te maken met kinderverkrachters, pedofielen, ontspoorde tienermeisjes die seksueel heel ver gaan, kinderen die door hun Afrikaanse moeder moeten worden achtergelaten, mishandeling, incestvaders die met trots vertellen over hun daad of met een gevoel alsof het heel gewoon is, en die hele zaak rond die Roemeense kinderen. Inderdaad zijn dit nog best uiterst gevoelige dingen die voorbij komen en de collega's op zich dragen. Maar ondertussen slaat de film geregeld even een andere richting in, waarbij we zo nu en dan weer inene een feelgood-movie voorgeschoteld krijgen en de collega's toch nog wel plezier hebben ondermekaar, en dan ineens komt de relatie/familie-drama te bod, als Melissa heil ziet in haar collega Fred, ten afzien van haar egoistische echtgenoot. De collega's worden allemaal stuk voor stuk erg sterk neergezet, en het lijk op den duur wel alsof ze de balans tussen hun plezier onder mekaar en al die ranzige zaakjes een beetje kwijtraken, zie maar als ze in lachen uitbarsten als een meisje aangifte doet vanwege dat ze iemand moest pijpen voor een telefoon. Het einde was ook recht voor zijn raap.

Sterke provocerende film.

4,0*

Een gedramatiseerde documentaire over de afdeling van de zedenpolitie in Parijs. Je ziet het team zowel aan het werk als privé. Aanvankelijk komt het allemaal rommelig en druk over. Het wordt niet langzaam opgebouwd, maar je wordt als kijker gelijk in het diepe gegooid. Heel veel mensen en heel veel uiteenlopende zaken. De een na de ander en nauwelijks tijd om even bij te komen. Toch went het wel na verloop van tijd en gaandeweg leer je de mensen van het team steeds beter kennen. Opvallend is, dat het een grote familie lijkt. Ik kan me dat in Nederland toch moeilijk voorstellen, hoe collega's zo met elkaar omgaan. De film is wel wel heel knap gemaakt, want het komt vaak erg natuurlijk over en nauwelijks geacteerd. Alhoewel het erg heftige einde voor mij toch wel als een onaangename verrassing kwam, maar dat was waarschijnlijk ook de bedoeling. Omdat het voor iedereen als een onaangename verrassing kwam. Toch doet juist dat heftige einde de rest van de film verbleken. Ik vrees dat als ik later nog aan deze film denk, dat ik dan juist alleen het einde nog kan herinneren. En dat is ergens ook jammer.

Pedofilie, incest, kindermishandeling... het zijn niet de zoetste onderwerpen die in Polisse behandeld worden. Gefilmd als een semi-documentaire waardoor het lijkt of reporters 24/24 op hun huid zitten, wordt het zware leven van de politiedienst getoond die zich bezig houdt met misdaden tegen kinderen. Sterker nog is de zware tol dat het beroep van hen eist. Een eigen privé leven lijken ze niet te hebben; het is samen uit en samen thuis. In deze dienst zijn er enkele koppels die elkaar hebben gevonden op de werkvloer. Het kan ook niet anders : ze leven dag in dag uit met elkaar zodat ze een vreemde verbondenheid tussen elkaar ontwikkelen. De stress maakt ook dat de druppel snel overloopt en er steeds wel iemand uitbarst om de spanning eruit te krijgen. Enige misser was de collectieve lachbui met het meisje die jongens heeft gepijpt om haar gsm terug te krijgen. Je wenst toch wat ernstiger behandeld te worden door de politie . Het levert een aantal heftige scènes en dialogen op die flink blijven hangen en één ding is zeker : dit beroep zou ik geen dag willen doen. Zeker een kijkbeurt waard.

Deze docuachtige drama was toch wel een tegenvaller. Door het onrealistische werd ik om de zoveel minuten helemaal uit de film gehaald. Dit is vrij ernstig bij deze film aangezien het qua stijl realistisch probeert over te komen. Het op waarheid gebaseerde deel van de film beperkt zich zo te zien tot de zaken over kinderen die (vaak als nauwelijks iets meer dan een anecdote) voorbij komen. Maar het verhaal rond het politieteam lijkt me allesbehalve realistisch. Zo gaan ze lekker feesten met elkaar (topsfeer, wie zou zulke collega's niet willen), dan gaan ze (bijna) met elkaar op de vuist, slaan de verdachten, lachen gezellig met z'n allen de jonge slachtoffers uit recht in hun gezicht, betrekken zich overal emotioneel bij, ruziën met andere politiediensten, willen na diensttijd niet naar huis, en ga zo maar door, en ondertussen scheiden/trouwen, gaan ze vreemd, spelen ze spelletjes, doen dansjes en praten ze om de haverklap over seks. Misschien dat in Frankrijk deze dienst als soort van kinderbescherming functioneert en ze daarom als brandweerteam optreden (veel tijd niets doen, spelletjes spelen, en wachten tot er iets speelt, en zodra er wat te beleven valt, zoals een ondervraging, gaat de hele groep erbij zitten en zich ermee bemoeien, dus dat laat ik terzijde, al overtuigt mij ook dat niet. Ik vond het verhaal rond het team meer weghebben van een soap dan van een serieuze kijk op zo'n afdeling.

De film is op zich wel bekijkbaar, onderhoudend, en de (misplaatste) humor werkt soms wel, zoals het meisje wiens mobieltje wordt afgepakt maar realistisch lijkt het me zeker niet. Enig brok in de keel-moment voor mij was het verhaal over de abortus. Daar staat weer tegenover een belachelijk en overbodig slot. 2*

Beslist een sterke film over de zedenpolitie met meerdere indringende, soms schokkende scenes maar toch ook wel soms een opeenstapeling van aparte voorvalletjes die niet worden uitgespit en die de film een allure geven van een collage van "Flikken"-afleveringen.

Groot accent wordt gelegd op de frustaties die de job met zich meebrengen en die weerslag hebben op het privéleven.

Zijn de leden van de onderzoeksploeg beslist niet emotieloos, hun optreden is dikwijls keihard, ook in de ondervragingen en niet altijd op één lijn afgestemd.

Vraag me af of dit ver afwijkt van de gemiddelde realiteit in het leven van zo'n beroepsmensen.

Het viel me toch op dat veel collega's samen, doorgaans afwachtend, in een lokaal samentroepten wat toch een beetje vreemd overkomt. Leek dan meer een plantondienst.

In ieder geval : schitterende acts.

Franse film over zware onderwerpen zoals Pedofilie, incest, kindermishandeling, verkrachting, uithuwelijken enz. De hele film is in een documentairevorm gegoten wat betekent dat je constant met de camera dicht op de acteurs mee kijkt. Alhoewel de film over die zware onderwerpen gaat is de film niet echt schokkend. De zaken die door de agenten worden behandelt worden aangestipt maar nergens uitgewerkt. Hierdoor krijg je nergens echt een brok in je keel of denk je van s**t. Niet dat de film nu moet shockeren maar verder doet de film ook niets. De relaties onderling zijn niet erg interessant en worden ook verder niet goed uitgewerkt. De film is dus vooral beschouwend en hierdoor blijft de band of het gevoel van medeleven uit. Regisseuse Maïwenn speelt zelf de rol van fotografe Melissa. Een zweverige tante die totaal niet in de film paste en dan ook niets toevoegt, sterker ik vond haar persoon zelfs vet irritant. Ik denk dat er getracht is om de vele problemen waar de agenten van de jeugdafdeling van de politie tegen aanlopen, te laten zien. Helaas is dit maar gedeeltelijk gelukt.

Geweldig ensemblespel in deze kijk in het professionele en persoonlijke leven van de politie-agenten die werken voor een eenheid die zich richt op de bescherming van kinderen. Dagelijkse confrontaties met pedofielen, plegers van incest en gesprekken met de kinderen die slachtoffer zijn van seksueel misbruik hebben onvermijdelijk invloed op de privérelaties van de medewerkers, maar ook op de onderlingen collegialiteit. Een complexe mix van wisselende emoties in een film waarin de ondervraging van een incestueuze vader over zijn perverse fantasieën en een gesprek met een meisje dat jongens bevredigt om haar smartphone terug te krijgen een totaal verschillend verloop hebben. Maïwenn, die zelf een rolletje heeft als een fotografe die een tijdje meeloopt met de eenheid, laat de volledige cast schitteren en sleept je als kijken van begin tot einde mee in de wereld van deze bijzondere mensen. Gebaseerd op waargebeurde incidenten en die authenticiteit is aan alles te merken. Meesterlijk in elk opzicht.

Niet meteen de job van je leven, werken bij de zedenrecherche van de politie. Daar twee uur naar kijken en je weet meteen hoe verknipt sommige mensen zijn. Nu ja, dat wist ik anders ook wel, maar de smerigheid die hier soms naar bovenkomt is soms moeilijk te vatten. Het leven zoals het is binnen deze politie-eenheid waarschijnlijk.

Interessant inkijk dus. Deze politielui zijn ook maar mensen die er een enorme arbeidslust op nahouden. Een privéleven is er nauwelijks en dat wreekt zich ook in bepaalde scènes. Niet onlogisch dat sommigen ook elkaar opzoeken omdat er daarnaast niemand is.

Er zijn veel delicten die de revue passeren, misschien net té veel om enige affiniteit met het gebeuren te krijgen. Nu is het louter een tsunami van vele lossen fragmenten en verhoren zonder dat je er echt voeling mee krijgt. Hier en daar ook een vreemde scène. Dat smartphone verhoor bijvoorbeeld, onbedoeld hilarisch ...

De Buurtpolitie, maar dan voor volwassenen. We volgen een politiekorps dat zich bezig houdt met zedenfeiten. Sommige feiten komen best wel binnen. Maar het geheel is zo druk en chaotisch, en niet in een positieve manier. Het is een drukke babbelfilm dat meer weg heeft van reality tv of een docu, maar dat is voor mij niet bepaald een pluspunt. Jammer eigenlijk, want het onderwerp is wel belangrijk en met een beetje meer focus blijft dit meer hangen. Ik verschiet trouwens van het aantal stemmen, want ik heb de film opgemerkt omdat die op de site van Lumière staat, want verder is dit mij geheel ontgaan.